Maispa Construction & Land Development Ltd. ν. Tana Ltd., Αριθμός Αγωγής :-1504/2014, 9/7/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2014:A154 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον :- Μ. Α. Ματθαίου Α. Ε. Δ. Αριθμός Αγωγής :-1504/2014 Maispa Construction & Land Development Ltd. και Tana Ltd. Αίτηση για Προσωρινά Διατάγματα Ημερομηνίας 3/7/2014 Ημερομηνία :- Τετάρτη 9η Ιουλίου 2014 Για την Ενάγουσα - Αιτήτρια :- κος. Κωνσταντίνος Καλαβάς για κο. Αλέκο Νικολάου και Constantinos Kalavas L. L. C. Για ν΄ ακούσει απόφαση :- κος. Κωνσταντίνος Καλαβάς Ενδιάμεση Απόφαση
- Αιτείται η ενάγουσα την έκδοση έξι συνολικά προσωρινών διαταγμάτων, τρία προς παρεμπόδιση της καθ΄ ης η αίτηση εναγόμενης εταιρείας από την εκχώρηση ή πώληση ή υποθήκευση ή μεταβίβαση ή διάθεση ή την καθ' οιονδήποτε τρόπο αποξένωση ή επιβάρυνση τριών ακινήτων και άλλα τρία αντίστοιχα στη κάθε περίπτωση για τη παρεμπόδιση εκχώρησης ή ακύρωσης ή απόσυρσης από το Κτηματολόγιο του πωλητηρίου εγγράφου για το κάθε ακίνητο.
- Όταν στις 7/7/2014 η αίτηση τέθηκε για πρώτη φορά ενώπιον του Δικαστηρίου το ίδιο το Δικαστήριο έθεσε θέμα ως προς το κατά πόσο ικανοποιείται η προϋπόθεση του κατεπείγοντος έτσι ώστε να δικαιολογείται η έγκριση αιτήματος το οποίο είχε υποβληθεί μονομερώς.
- Ζητήθηκε άδεια για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης προς διευκρίνιση της χρονικής πτυχής της αίτησης η οποία δόθηκε και η αίτηση ορίστηκε εκ νέου για ακρόαση κατά την αμέσως επόμενη ημερομηνία.
- Στις 8/7/2014 ο ευπαίδευτος δικηγόρος της ενάγουσας αγόρευσε προφορικά προς υποστήριξη του αιτήματος της ενάγουσας. Παρά και την αποφυγή επανάληψης έστω και συνοπτικά της επιχειρηματολογίας του ευπαίδευτου δικηγόρου της ενάγουσας εντός αυτής της απόφασης ασφαλώς αυτή λαμβάνεται υπόψη από το Δικαστήριο κατά την εξέταση της αίτησης. Όπως βεβαίως λαμβάνεται υπόψη τόσο το περιεχόμενο της έκθεσης απαίτησης όσο και της μαρτυρίας προς υποστήριξη της αίτησης, δηλαδή το περιεχόμενο της αρχικής και της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης του Γεώργιου Μάη, ενός από τους διευθυντές της ενάγουσας.
- Υπενθυμίζω σχετικά πως σύμφωνα με το εδάφιο
(1)του άρθρου 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6 όπως αυτό τροποποιήθηκε, κάθε διάταγμα το οποίο το Δικαστήριο έχει εξουσία να εκδώσει δύναται, όταν αποδειχθεί το κατεπείγον ή άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις, να εκδοθεί με αίτηση ενός από τους διαδίκους χωρίς ειδοποίηση στον άλλο. 6. Αναφέρονται σχετικά στην απόφαση των Εφέσεων 3/2011 και 4/2011, ημερομηνίας 15/1/2013, Αμβροσιάδου ν. Coward, από τον Έντιμο Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Χατζηχαμπή Δ. (όπως ήταν τότε) τα ακόλουθα (η υπογράμμιση του κειμένου είναι δική μου),:- "Είναι σαφές στη νομολογία ότι το κατεπείγον συνιστά δικαιοδοτικό όρο για την έκδοση διατάγματος επί μονομερούς αίτησης. Η παροχή θεραπείας χωρίς να ακουσθεί η πλευρά εναντίον της οποίας αυτή στρέφεται συνιστά παρέκκλιση από τους κανόνες της φυσικής δικαιοσύνης και τα ευρύτερα συνταγματικά θέσμια και δικαιολογείται μόνο σε εξαιρετικές περιστάσεις όπου η ανάγκη είναι τόσο επείγουσα ώστε να μην παρέχεται χρόνος για ειδοποίηση της άλλης πλευράς χωρίς να διακινδυνεύεται η όλη εξασφάλιση η οποία επιδιώκεται. Εξ ου και η αναφορά σε «κατεπείγον». Επανειλημμένα το Εφετείο έχει κατακρίνει την ευκολία με την οποία εκδίδονται διατάγματα επί μονομερούς αίτησης ως θέμα συνήθους τακτικής χωρίς τον ιδιαίτερο προβληματισμό που η φύση του θέματος απαιτεί για την κατάδειξη του όντως κατεπείγοντος του πράγματος, έτσι που να παραγνωρίζεται η θεμελιακή σημασία του κατεπείγοντος ως δικαιοδοτικού όρου." Αναφέρεται επίσης από τον Έντιμο Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Χατζηχαμπή Δ. (όπως ήταν τότε) στη σελίδα 1481 της απόφασης Χριστοδούλου ν. Vraets
(1999)1 Α.Α.Δ. 1475 πως το κρίσιμο στοιχείο για την αίτηση δεν είναι ο χρόνος έγερσης της αιτίας αγωγής αλλά ο χρόνος πληροφόρησης του αιτούντος για τη δυνατότητα του να επιτύχει την αιτούμενη ενδιάμεση θεραπεία. Παραδείγματος χάριν, στη περίπτωση της υπόθεσης Χριστοδούλου ν. Vraets "...η πρόσφατη πληροφόρηση του εφεσίβλητου ότι ο εφεσείων είχε χρήματα στις εν λόγω τράπεζες που κατέστησε δυνατή την καταχώρηση της αγωγής και της αίτησης για δέσμευση τους και προσέδιδε στις ενέργειες του αυτές το αντίκρυσμα το οποίο δεν θα μπορούσαν να είχαν προηγουμένως". Κρίθηκε δηλαδή πως ο εφεσίβλητος ενήργησε ευθύς μόλις πληροφορήθηκε από τους δικηγόρους του για τους λογαριασμούς του εφεσείοντα. Διαπιστώθηκε στην ίδια απόφαση, βάσει του ίδιου σκεπτικού, πως δεν υπήρχε έρεισμα στις εξής δύο θέσεις. Πρώτο, ως προς την ύπαρξη υπέρμετρης καθυστέρησης λήψης δικαστικών μέτρων που καταδείκνυε ότι δεν υπήρχε οτιδήποτε το κατεπείγον στην έκδοση του διατάγματος καθότι η ισχυριζόμενη συμφωνία και η παράβαση της έγιναν το 1989 ενώ η αγωγή και η αίτηση για προσωρινό διάταγμα κατεχωρήθησαν το 1997 και δεύτερο, ότι κακώς θεωρήθηκε από το πρωτόδικο δικαστήριο ότι ο εφεσίβλητος ενήργησε άμεσα μόλις πληροφορήθηκε για τους εν λόγω λογαριασμούς του εφεσείοντα αφού ο κρίσιμος χρόνος ήταν το 1989. Η απόφαση στην υπόθεση Χριστοδούλου ν. Vraets έτυχε αναφοράς στην απόφαση Τσιαντή ν. Hellenic Bank (Investments) Limited
(2001)1 Α.Α.Δ. 2029 στην οποία επίσης αναφέρθηκε ο ευπαίδευτος δικηγόρος της ενάγουσας στην αγόρευση του. Σε αυτή την απόφαση εξετάστηκε λόγος έφεσης ως προς το ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο λανθασμένα κατέληξε σε εύρημα ότι δεν υπήρξε καθυστέρηση στην προώθηση αιτήματος για εξασφάλιση προσωρινής θεραπείας έχοντας υπόψη και τα ίδια τα ευρήματα του αναφορικά με το χρόνο δημιουργίας του επίδικου χρέους, το χρόνο εξάσκησης του δικαιώματος επίσχεσης μετοχών και το χρόνο καταχώρησης της αγωγής. Αναφέρθηκε επίσης, προς υποστήριξη του ίδιου λόγου έφεσης, πως δεν αποδείχτηκε το στοιχείο του επείγοντος ενώ καμία εξήγηση δεν δόθηκε για την πολύμηνη καθυστέρηση στη καταχώρηση της αγωγής. Εξετάζοντας τον συγκεκριμένο λόγο έφεσης ανέφερε σχετικά ο Έντιμος Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Καλλής Δ. πως το κατεπείγον του θέματος μπορεί να προκύψει μετά από τη γένεση της βάσης της αγωγής. Στη συγκεκριμένη περίπτωση επιδιώχτηκε η διεκδίκηση των δικαιωμάτων των εναγόντων εντός περιόδου μικρότερης των 4 μηνών από την ημερομηνία της ειδοποίησης των δικηγόρων τους προς τον εναγόμενο ενώ παράλληλα ισχυρίστηκαν πως παρά και την επίσχεση ήταν δυνατή η πώληση των μετοχών κατ΄ εφαρμογή του συστήματος αποϋλοποίησης και ως εκ τούτου ήταν κατεπείγον όπως δοθεί το διάταγμα διαφορετικά ο εναγόμενος θα μπορούσε να πωλήσει, μεταβιβάσει και αποξενώσει τις μετοχές. Το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε πως με δεδομένη την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος και ορατή την πιθανότητα επιτυχίας η προστασία των δικαιωμάτων των εναγόντων καθίστατο επείγον ζήτημα και επομένως το επίδικο διάταγμα μπορούσε να χορηγηθεί μετά από μονομερή αίτηση ενώ η καθυστέρηση - μικρότερη των 4 μηνών - εξεταζόμενη σε συνάρτηση με την ουσία της υπόθεσης και τον επηρεασμό των δικαιωμάτων του ενάγοντα δεν ήταν τέτοια που να δικαιολογεί την άρνηση χορήγησης ενδιάμεσης θεραπείας.
- Κατά την εξέταση του αιτήματος της ενάγουσας το Δικαστήριο διατηρεί βεβαίως υπόψη του τη πιο πάνω όπως και άλλη σχετική νομολογία επί του θέματος. Ασφαλώς όμως οφείλει να λάβει υπόψη του και τα δεδομένα της αίτησης υπό εξέταση. Παρά και τα όσα αναφέρει σχετικά ο ενόρκως δηλών σε αμφότερες τις ένορκες δηλώσεις του ή τα όσα επεξηγηματικά πρόσθεσε υπό μορφή επιχειρηματολογίας ο ευπαίδευτος δικηγόρος της ενάγουσας διαπιστώνεται πως η καθυστέρηση στη καταχώρηση της αγωγής και της αίτησης δεν δικαιολογείται έτσι ώστε να καθίσταται εφικτή η επίκληση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου ως προς τη χορήγηση ενδιάμεσης θεραπείας μετά και από υποβολή μονομερούς αίτησης.
- Χαρακτηριστικά επισημαίνονται τα ακόλουθα στοιχεία. Όπως προκύπτει το αγώγιμο δικαίωμα της ενάγουσας για το ποσό της αξίωσης ως υπόλοιπο σχετικού λογαριασμού έχει ημερομηνία καθορισμού αυτή της τελευταίας πληρωμής από την εναγόμενη προς την ενάγουσα στις 19/11/
- Δηλαδή, σχεδόν 5 χρόνια προ της καταχώρησης της αγωγής και αίτησης. Αυτός πραγματικά κρίνεται ως υπερβολικός χρόνος σε σχέση με την απόφαση πλέον της ενάγουσας να λάβει δικαστικά μέτρα εναντίον της εναγομένης.
- Τα όσα δε αναφέρει ο ενόρκως δηλών στη παράγραφο 2 (β) της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης του σε σχέση με την "επί σειράν ετών καλής μας συνεργασίας" με την εναγόμενη δεν δικαιολογούν τη καθυστέρηση η οποία διαπιστώνεται ως προς τη διεκδίκηση πλέον αυτού του ποσού με καταχώρηση αγωγής εναντίον της εναγομένης έτσι ώστε να αναδεικνύεται με οποιοδήποτε τρόπο το κατεπείγον του αιτήματος της ενάγουσας.
- Ακόμη και σε σχέση με την ημερομηνία κατά την οποία ο ίδιος έλαβε γνώση της ύπαρξης διαδικασίας περιουσιακών διαφορών μεταξύ της μοναδικής μετόχου και διευθύντριας της εναγομένης και του συζύγου της στο Οικογενειακό Δικαστήριο Πάφου, στις 11/7/2013, δηλαδή ένα χρόνο περίπου πριν από τη καταχώρηση της αγωγής και αίτησης, δεν δικαιολογείται η καθυστέρηση στη προώθηση μονομερούς αιτήματος για την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων.
- Ούτε και η αναφορά στις μετέπειτα καθησυχαστικές υποσχέσεις του συζύγου της μοναδικής μετόχου και διευθύντριας της εναγομένης κατά τον Απρίλιο του 2014 ότι εντός 2 έως 3 μηνών θα εξοφλούνταν πλήρως οι υποχρεώσεις της εναγομένης δικαιολογεί τη παρατηρούμενη καθυστέρηση στη λήψη των οποιωνδήποτε δικαστικών μέτρων. Ιδιαίτερα δε διατηρώντας υπόψη τη γνώση του ενόρκως δηλούντος ως προς την ύπαρξη της διαδικασίας ενώπιον του Οικογενειακού Δικαστηρίου Πάφου. Γνώση η οποία είχε αποκτηθεί περίπου 9 μήνες προηγουμένως.
- Ως προς την ύπαρξη γνώσης πλέον του ενόρκως δηλούντος αναφορικά με τη λήξη της διαδικασίας ενώπιον του Οικογενειακού Δικαστηρίου Πάφου στις 11/6/2014 υπενθυμίζω πως αυτή αποκτήθηκε μόλις στις 7/7/2014 δηλαδή μετά από τη καταχώρηση της αίτησης. Ούτε όμως και αυτό το δεδομένο αλλάζει οτιδήποτε σε σχέση με τη διαπίστωση κατά πόσο ικανοποιείται ή όχι το στοιχείο του κατεπείγοντος στη περίπτωση υπό εξέταση. Αξίζει να σημειωθεί πως ουσιαστικά τα προσωρινά διατάγματα τα οποία αιτείται η ενάγουσα είναι παρόμοια με αυτά τα οποία ο σύζυγος της μοναδικής μετόχου και διευθύντριας της εναγομένης είχε εξασφαλίσει στη διαδικασία ενώπιον του Οικογενειακού Δικαστηρίου Πάφου εναντίον βεβαίως της συζύγου του και όχι της εναγομένης. Παραμένει όμως ως γεγονός η απραξία της ενάγουσας για περίοδο περίπου ενός έτους αφού είχε λάβει γνώση αυτής της διαδικασίας. Η δε λήξη αυτής της διαδικασίας δεν αλλάζει αυτό το δεδομένο.
- Πέραν όμως και των προαναφερόμενων δεδομένων η ενάγουσα δεν επεδίωξε την άσκηση οποιωνδήποτε δικαστικών μέτρων εναντίον της εναγομένης ενώ είχε λάβει επίσης γνώση για την ύπαρξη αγωγής εναντίον της εναγομένης (δηλαδή, την αγωγή 2292/13 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου) για μη εξυπηρετούμενο δάνειο της εναγομένης για ποσό περίπου ενός εκατομμυρίου Ευρώ (παράγραφος 18 της αρχικής ένορκης δήλωσης) στην οποία ένας εκ των δικηγόρων της καταχώρησε και εμφάνιση, προφανώς εκ μέρους της ενάγουσας, όπως φαίνεται και στο τιμολόγιο ημερομηνίας 26/9/
- Πραγματικά όπως και να ιδωθεί το αίτημα της ενάγουσας η διαπίστωση ως προς την ύπαρξη αδικαιολόγητης καθυστέρησης στην υποβολή του αποτελεί ένα δεδομένο το οποίο δεν είναι δυνατό να μην ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο καθώς καλείται να ενεργοποιήσει μία δικαιοδοσία η οποία αρμόζει σε περιπτώσεις όπου στοιχειοθετείται η ύπαρξη του στοιχείου του κατεπείγοντος. Στοιχείο το οποίο εμφανώς απουσιάζει στη περίπτωση υπό εξέταση.
- Αναφέρεται πιο πάνω πως σύμφωνα με το εδάφιο
(1)του άρθρου 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου παρέχεται βάσει μονομερούς αίτησης η εξουσία στο Δικαστήριο έκδοσης διατάγματος όταν αποδειχθεί το κατεπείγον ή άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις. Έχω εξετάσει με ιδιαίτερη προσοχή τα όσα έχουν αναφερθεί προς υποστήριξη της αίτησης δίχως όμως να κρίνεται δυνατό να καταλήξω σε συμπέρασμα πως αποδεικνύεται είτε το στοιχείο του κατεπείγοντος είτε η ύπαρξη άλλων ιδιαίτερων περιστάσεων έτσι ώστε να δικαιολογείται η έγκριση του αιτήματος της ενάγουσας.
- Ιδιαίτερα δε έχοντας υπόψη και τη φύση των προσωρινών διαταγμάτων την έκδοση των οποίων αιτείται η ενάγουσα δεν διαπιστώνεται η ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων υπό την έννοια η ανάγκη για έκδοση των προσωρινών διαταγμάτων να είναι τόσο επείγουσα ώστε να μην παρέχεται χρόνος για ειδοποίηση της άλλης πλευράς χωρίς παράλληλα να διακινδυνεύεται η όλη εξασφάλιση η οποία επιδιώκεται με την αίτηση της ενάγουσας.
- Υπενθυμίζω συγκεκριμένα ως προς τη φύση των προσωρινών διαταγμάτων ή ουσιαστικά το αντικείμενο αυτών το γεγονός πως αυτά έχουν σχέση με ακίνητη ιδιοκτησία αναφορικά με την οποία η εναγόμενη δεν έχει απόλυτη ελευθερία της οποιασδήποτε άμεσης και έγκυρης διενέργειας αποξένωσης ή επιβάρυνσης. Μάλιστα προφανώς σε 2 από τις 3 περιπτώσεις η εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια στο Κτηματολόγιο είναι η ίδια η ενάγουσα.
- Συνεπώς, διατηρώντας υπόψη τα όσα αναφέρονται πιο πάνω, κρίνεται πως υπό τις δοσμένες περιστάσεις η έγκριση της αίτησης δεν δικαιολογείται έτσι ώστε να παρέχεται η ευχέρεια έκδοσης των αιτούμενων προσωρινών διαταγμάτων επί της βάσης μίας μονομερούς αίτησης. Τονίζεται πως η ίδια η ενάγουσα έχει επιλέξει όπως υποβάλει το αίτημα της μονομερώς και πως ασφαλώς το Δικαστήριο έχει εξετάσει το αίτημα της διατηρώντας υπόψη κυρίως αυτό το δεδομένο δίχως παράλληλα να υπεισέρχεται σε άλλα κριτήρια τα οποία εξετάζονται γενικά ως απαιτούμενες προϋποθέσεις σε σχέση με την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων. Καταλήγω σε συμπέρασμα πως η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί όπως και απορρίπτεται με την έκδοση αυτής της απόφασης δίχως οποιαδήποτε διαταγή αναφορικά με τα έξοδα. Μ. Α. Ματθαίου Α. Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο