Bank of Cyprus Public Company Limited ν. Ηλίας Μικελλίδης κ.α., Αρ. Αγωγής: 2150/13, 7/7/2014

(2001)1 AAΔ 345). Οι αρχές που διέπουν τον τρόπο άσκησης της εξουσίας του Δικαστηρίου έχουν διατυπωθεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, οι οποίες υιοθέτησαν τις αρχές όπως αυτές συνοψίσθηκαν στην Αγγλική απόφαση Evans v. Bartlam

(1937)2 All E R 646 ή

(1937)Α.C. 473. Η Νομολογία επί του θέματος είναι αρκούντως διαφωτιστική. Ο παραμερισμός απόφασης που λήφθηκε νομότυπα και ερήμην του εναγόμενου επαφίεται στην διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου (Βλ. Μilouca Motor Trading Ltd v. Χρύσανθου Κούρτη

(1997)1 ΑΑΔ 941). Το Δικαστήριο δεν θέτει και είναι αμφίβολο αν μπορεί να θέσει άκαμπτους κανόνες που να αποστερούν τη δικαιοδοσία του. Η αρχή που έχει διατυπωθεί είναι ότι εκτός και μέχρις ότου εκδοθεί απόφαση επί της ουσίας της υπόθεσης ή τη συναινέσει των δύο πλευρών το Δικαστήριο έχει την δυνατότητα και την ευχέρεια να παραμερίσει απόφασή του όταν αυτή είναι αποτέλεσμα της παράλειψης τήρησης κάποιου δικονομικού κανόνα (Βλ. Ioannis Kotsapas and Sons Ltd v. Titan Construction and Engineering Co.

(1961)1 CLR 317 και Ζήνωνας Μερκής v. Yiannoukas Holiday Inns κ.α.

(1994)1 ΑΑΔ 736). Κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας το Δικαστήριο επιδιώκει την εξισορρόπηση δύο παραγόντων, θεμελιακών για την απονομή της δικαιοσύνης. Την ανάγκη να διασφαλίσει, αφενός, αποτελεσματικά το δικαίωμα του διαδίκου να ακουσθεί στην υπόθεσή του και, αφετέρου, την ταχεία διεκπεραίωση των δικαστικών υποθέσεων. Η ταχεία απονομή της δικαιοσύνης δεν αποτελεί απλώς ζήτημα ευκολίας, αλλά υψίστης σημασίας παράγοντα για την αποτελεσματική διεκδίκηση των δικαιωμάτων του πολίτη. Η αρχή αυτή είναι στενά συνυφασμένη και με έναν άλλο λόγο, επίσης, σημαντικό για την απονομή της δικαιοσύνης, την ανάγκη διασφάλισης της τελεσιδικίας. Αν ο διάδικος μπορεί απρόσκοπτα να επιδιώκει το επανάνοιγμα της υπόθεσης, η σφραγίδα της οριστικότητας, την οποία φέρει η απόφαση και όλα όσα εξυπακούει καθώς και η βεβαιότητα την οποία εισάγει στην διαχείριση των υποθέσεων του ανθρώπου θα απωλεσθούν με οδυνηρές συνέπειες για την απονομή της δικαιοσύνης. Το απαύγασμα της Νομολογίας είναι ότι το Δικαστήριο δεν πρέπει να επιδεικνύει υπέρμετρο ζήλο στην αποστέρηση του δικαιώματος του διαδίκου να ακουσθεί στην υπόθεσή του, νοουμένου ότι αποκαλύπτει υπεράσπιση. Εντούτοις, το Δικαστήριο μπορεί να αρνηθεί να επανανοίξει την υπόθεση, αν η διαγωγή του διαδίκου που επιζητεί τον παραμερισμό εναντίον του εκδοθείσας απόφασης είναι τέτοια που πλήττει το θεμέλιο της απονομής της δικαιοσύνης. Όπου η διαγωγή του διαδίκου, ο οποίος εξαιτείται τον παραμερισμό εκδοθείσας απόφασης είναι ασυγχώρητη, περιφρονητική μέχρι βαθμού καταφρόνησης της δικαστικής διαδικασίας ή των δικαιωμάτων του αντιδίκου το Δικαστήριο δύναται ενασκώντας την διακριτική του ευχέρεια να αρνηθεί να παραμερίσει απόφαση (Βλ. Μilouca Motor Trading Ltd v. Χρύσανθου Κούρτη

(1997)1 ΑΑΔ 941). Πρωταρχικής σημασίας για το Δικαστήριο κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας είναι κατά πόσο ο Αιτητής έχει καταδείξει συζητήσιμη ή εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση. Το βάρος απόδειξης είναι στον Αιτητή, όχι για να αποδείξει την υπεράσπισή του, όπως θα έπραττε αν η υπόθεσή του εκδικαζόταν, αλλά για να δείξει στο Δικαστήριο ότι έχει καλή και εύλογη υπεράσπιση επί της ουσίας της υπόθεσης. Ο αιτητής θα πρέπει, επίσης, να δώσει ικανοποιητική εξήγηση για την μη εμφάνισή του στη διαδικασία όπως και για τυχόν καθυστέρηση του να αποταθεί στο Δικαστήριο για τον παραμερισμό της απόφασης. Ο λόγος που θα δοθεί είναι ένας από τους παράγοντες που επενεργούν σοβαρά στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου (Βλ. Eros Travel & Tours (Limassol-Paphos) Ltd v. D.E.L. Kirzis Tourist Enterprises Ltd

(1997)1 ΑΑΔ 712). Η άνευ αποχρώντος λόγου παράλειψη του εναγόμενου να εμφανισθεί και η αδικαιολόγητη καθυστέρησή του να αποταθεί για τον παραμερισμό εκδοθείσας απόφασης, μπορεί βάσιμα να αποτελέσουν λόγο για την απόρριψη του αιτήματός του. Διαφορετικά η πορεία της δικαστικής διαδικασίας και τα αποτελέσματά της θα αφήνονταν αιωρούμενα μέχρι την εκδήλωση της θέσης του εναγόμενου σε σχέση με την εναντίον του αγωγή (Βλ. Mine & Quarry Services Ltd v. Ανδρέα Γεωργίου (Μαύρου)

(1993)1 ΑΑΔ 26). Στην υπόθεση Mine & Quarry Services Ltd v. Ανδρέα Γεωργίου (Μαύρου)

(1993)1 ΑΑΔ 26 τονίσθηκε, επίσης, ότι η ανεξήγητη αργοπορία είναι παράγοντας που ασκεί έντονα αρνητική επίδραση κατά του διαδίκου που παρέλειψε να κινηθεί με την πρώτη δυνατή ευκαιρία για να διεκδικήσει το δικαίωμα να ξανανοίξει την υπόθεσή του. Στην υπόθεση Eros Travel & Tours (Limassol-Paphos) Ltd v. D.E.L. Kirzis Tourist Enterprises Ltd

(1997)1 ΑΑΔ 712 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Το βάρος απόδειξης ότι η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας από το πρωτόδικο δικαστήριο δεν ήταν η ενδεδειγμένη με βάση τα γεγονότα κείται επί των ώμων του εφεσείοντος. Δεν θα πρέπει να ξεχνούμε ότι η απόφαση έχει κανονικά εκδοθεί και ο αιτητής θα πρέπει να δείξει σοβαρούς λόγους γιατί η διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου για ακύρωση μιας τέτοιας κανονικά εκδοθείσας απόφασης θα πρέπει να ασκηθεί υπέρ του. Στην υπόθεση Costas Christoforou ν. Kyriacoullis Kyriacoulli

(1963)2 C.L.R. 159, το Δικαστήριο τόνισε ότι απόφαση που εξασφαλίστηκε από τον ενάγοντα θα πρέπει να εξακολουθεί να ισχύει, εκτός αν ο εναγόμενος μπορεί να αποδείξει, επιπροσθέτως της εξήγησης για την παράλειψή του να εμφανιστεί, ότι η υπεράσπισή του είναι τόσο ουσιαστική, που να δικαιολογεί επανέναρξη της διαδικασίας. Η πρώτη προϋπόθεση που θα πρέπει να ικανοποιηθεί είναι βέβαια η ύπαρξη υπεράσπισης στην οποία το δικαστήριο μπορεί να δώσει σημασία. Αν ο εναγόμενος διαθέτει υπεράσπιση το δικαστήριο εκ πρώτης όψεως δεν πρέπει να αφήσει απόφαση που εξασφαλίστηκε χωρίς κανονική εκδίκαση να παραμείνει σε ισχύ. Το δικαστήριο επίσης θα πρέπει να εξετάσει τις εξηγήσεις του αιτητή για το λόγο που παρέλειψε να παρουσιαστεί μετά την επίδοση, αν και κατά κανόνα η παράλειψή του μπορεί ικανοποιητικά να τιμωρηθεί με διαταγή ως προς τα έξοδα ή με άλλους όρους που το δικαστήριο έχει την εξουσία να επιβάλει». Είναι μόνο όταν η διαγωγή του διαδίκου, ο οποίος εξαιτείται τον παραμερισμό εκδοθείσας απόφασης, είναι ασυγχώρητη, περιφρονητική μέχρι βαθμού καταφρόνησης της δικαστικής διαδικασίας ή των δικαιωμάτων του αντιδίκου που το Δικαστήριο δεν θα επιτρέψει τον παραμερισμό απόφασης ακόμα και αν ο διάδικος αυτός έχει καταδείξει συζητήσιμη υπεράσπιση (Βλ. Μilouca Motor Trading Ltd v. Χρύσανθου Κούρτη

(1997)1 ΑΑΔ 941). Ο όρος εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση αποδόθηκε από τα Δικαστήρια με διαφορετικούς χαρακτηρισμούς σε διαφορετικές υποθέσεις. Στην υπόθεση Νεάρχου ν. Χαραλάμπους

(1991)1 ΑΑΔ 954 γίνεται αναφορά σε «συζητήσιμη υπόθεση», ενώ στην υπόθεση KCP Commission Agents & Importers Ltd και άλλη ν. Μιχαήλ

(1993)1 ΑΑΔ 415 γίνεται λόγος για «γνήσια προβολή εκ πρώτης όψεως υπεράσπισης». Στην υπόθεση Takis Phylactou and Others v. Evagoras Michael

(1982)1 CLR 204 αναφέρθηκε ότι το καθήκον του Δικαστηρίου είναι να διακρίνει κατά πόσο αποκαλύπτονται επαρκή θετικά στοιχεία (merits) ώστε να δικαιολογείται το επανάνοιγμα της υπόθεσης. Στην Αγγλική απόφαση Day v. RAC Motoring Services Ltd

(1999)1 All ER 1007 ο Ward Lord Justice προβαίνοντας σε μια ενδιαφέρουσα ιστορική αναδρομή των κριτηρίων που κατά καιρούς τέθηκαν από τα Αγγλικά Δικαστήρια σε αιτήσεις για παραμερισμό απόφασης κατέληξε ότι το Δικαστήριο δεν χρειάζεται να ικανοποιηθεί ότι υπάρχει πραγματική πιθανότητα ότι ο Εναγόμενος θα πετύχει στην υπεράσπισή του, αλλά, απλώς, ότι με βάση την κοινή λογική έχει μια συζητήσιμη υπεράσπιση η οποία φέρει κάποιο βαθμό πειστικότητας (an arguable case which carries some degree of conviction). Το Δικαστήριο στα πλαίσια της διαδικασίας για παραμερισμό απόφασης που εκδόθηκε ερήμην του εναγόμενου δεν προχωρεί στην αξιολόγηση της ενώπιόν του μαρτυρίας (Βλ. Ζήνωνας Μερκής και Μαρία Γεώργαινα Λευκίδου ν. Άριστου Κανναουρίδου

(1999)1 ΑΑΔ 528). Εξετάζει μόνο κατά πόσο τα στοιχεία που υπάρχουν ενώπιόν του στοιχειοθετούν εξ' αντικειμένου υπεράσπιση επί της ουσίας της αξίωσης ή διαφορετικά δημιουργούν εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση στην οποία το Δικαστήριο να μπορεί να δώσει σημασία (Βλ. Γιαννάκης Χρυσάνθου και άλλοι ν. Mariala Construction Ltd

(1996)1 AAΔ 1129). Η προβαλλόμενη υπεράσπιση των Αιτητών εκτίθεται στις παραγράφους 10 και 11 της ένορκης δήλωσης του Σταύρου που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση. Στην παράγραφο 10 αναφέρονται τα ακόλουθα: το συμβόλαιο της Τράπεζας περιέχει όρους άκυρους και ακυρώσιμους το συμβόλαιο της Τράπεζας συντάχθηκε χωρίς την ελεύθερη βούληση των Αιτητών οι Αιτητές ξεγελάσθηκαν στο να υπογράψουν το πιο πάνω έγγραφο και δεν τους εξηγήθηκαν όλοι οι όροι που περιέχονται σε αυτό καθώς και οι συνέπειες. Στην παράγραφο 11 αναφέρονται τα ακόλουθα: ο Καθ' ου η αίτηση προέβη σε παράνομες χρεώσεις και χρεώσεις τόκων και χρεώσεις παράνομων δικαιωμάτων και δεν δικαιούται στις χρεώσεις αυτές ο Καθ' ου η αίτηση δεν έλαβε υπόψη και δεν συνυπολόγισε τις πληρωμές που έγιναν. Με την ένορκη δήλωση του Σταυρινού που υποστηρίζει την Ένσταση και ειδικότερα τις παραγράφους 8, 27 και 28 αυτής ο Καθ' ου η αίτηση αρνείται ότι οι Αιτητές έχουν υπεράσπιση, είναι δε η θέση του ότι με την ένορκο δήλωση του Σταύρου οι Αιτητές δεν απεκάλυψαν υπεράσπιση στην αξίωση του Καθ' ου η αίτηση στην παρούσα αγωγή. Σχετικός είναι ο λόγος ένστασης με αριθμό

1. Αναφορικά με τον ισχυρισμό ότι το συμβόλαιο περιέχει όρους άκυρους και ακυρώσιμους θα πρέπει να σημειωθεί ως επιλήψιμο για τους Αιτητές το ότι ο εν λόγω ισχυρισμός είναι εντελώς γενικόλογος και αόριστος. Συναφώς δεν συγκεκριμενοποιείται ποιοι όροι από το συμβόλαιο είναι άκυροι ή ακυρώσιμοι ως ο Σταύρου διατείνεται. Το θέμα αυτό αφέθηκε να ανάγεται στην σφαίρα της αοριστίας γι' αυτό και δεν μπορώ να προσδώσω οποιαδήποτε βαρύτητα στον πιο πάνω ισχυρισμό. Αναφορικά με τους υπόλοιπους ισχυρισμούς που αναφέρονται στην παράγραφο 10 της ένορκης δήλωσης του Σταύρου που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση έχω να αναφέρω τα ακόλουθα. Οι πιο πάνω ισχυρισμοί αποτελούν εξ' ακοής μαρτυρία. Σχετικός επί του προκειμένου είναι ο ισχυρισμός του Σταύρου ότι για τα όσα με τους πιο πάνω ισχυρισμούς αναφέρονται έλαβε ενημέρωση από τους Αιτητές. Σύμφωνα με τον Περί Αποδείξεως Νόμο, Κεφ. 9, όπως τροποποιήθηκε, καμία μαρτυρία δεν αποκλείεται για τον λόγο και μόνο ότι είναι εξ' ακοής. Όπως κάθε άλλη μαρτυρία έτσι και η εξ' ακοής μαρτυρία αποτελεί αποδεκτή μαρτυρία, νοουμένου ότι δεν αποκλείεται από οποιοδήποτε αποκλειστικό κανόνα της απόδειξης, το θέμα δε της αξιολόγησης της και πόσο βάρος θα πρέπει να προσδωθεί σε αυτήν επαφίεται στο Δικαστήριο. Η παρούσα, όμως, περίπτωση είναι ιδιάζουσα. Καθότι εδώ δεν προέβη στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση ο άμεσα ενδιαφερόμενος, ήτοι ο διάδικος-αιτητής ο οποίος προβάλλει κάποιο ισχυρισμό για τον οποίο δεν έχει προσωπική γνώση. Στην παρούσα περίπτωση το πρόσωπο που προβαίνει στην ένορκο δήλωση που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση είναι τρίτο προς τους Αιτητές πρόσωπο. Επίσης, καμία εξήγηση δεν δόθηκε γιατί την ένορκο δήλωση που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση την ορκίσθηκε το πρόσωπο αυτό και όχι οι Αιτητές. Η δήλωση της ευπαίδευτης συνηγόρου των Αιτητών στην αγόρευσή της ότι ο Σταύρου αναφέρει στην ένορκό του δήλωση τον λόγο που οι Αιτητές δεν προέβηκαν σε ένορκες δηλώσεις υποστηρικτικές της υπό κρίση αίτησης δεν είναι ακριβής. Ό,τι στην ένορκο δήλωση του Σταύρου αναφέρεται είναι ότι η Εναγόμενη 2 ανέθεσε στον Σταύρου να αναθέσει την υπόθεση σε δικηγόρο καθότι κατά τον χρόνο επίδοσης της αγωγής σε αυτήν η πρώτη ήταν σε κατάσταση λοχείας. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι και κατά τις 25.10.13 που ο Σταύρου υπέγραψε την ένορκο δήλωση που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση, ήτοι 2 σχεδόν μήνες αργότερα, συνέτρεχε ο ίδιος λόγος. Τα πιο πάνω κρίνω πως δημιουργούν εύλογη υποψία για το αν οι υπό συζήτηση ισχυρισμοί του Σταύρου είναι γνήσιοι, ειλικρινείς και, επομένως, αληθείς. Αναφύεται εύλογο το ερώτημα γιατί αν οι ισχυρισμοί αυτοί ήταν αληθείς δεν τους προέβαλαν οι ίδιοι οι Αιτητές; Μήπως για να αποφύγουν ενδεχόμενη αντεξέταση από την πλευρά του Καθ' ου η αίτηση; Στην απουσία λόγου που να εξηγεί γιατί οι Αιτητές δεν ορκίσθηκαν ένορκο δήλωση που να υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση θεωρώ ότι το πιο πάνω συμπέρασμα αναδύεται ως ένα λογικό υπό τις περιστάσεις συμπέρασμα. Μοιραία οι υπό συζήτηση ισχυρισμοί του Σταύρου δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη. Και αν ακόμα, όμως, η πιο πάνω κρίση μου είναι εσφαλμένη θεωρώ ότι και πάλι συντρέχει λόγος που δικαιολογεί να μην προσδώσω βαρύτητα στους πιο πάνω ισχυρισμούς του Σταύρου. Οι εν λόγω ισχυρισμοί δεν είναι παραδεκτοί από τον Καθ' ου η αίτηση. Στην παράγραφο 7 της ένορκης δήλωσης του Σταυρινού αναφέρεται ότι όλοι οι ισχυρισμοί στην ένορκο δήλωση του Σταύρου είναι αναληθείς. Ο Σταυρινού είναι το πρόσωπο που σύμφωνα με την παράγραφο 2 της ένορκής του δήλωσης γνωρίζει προσωπικά τα γεγονότα ένεκα του ότι χειρίσθηκε προσωπικά την υπόθεση. Θεωρώ ότι υπό το φως των πιο πάνω όφειλε να παρουσιασθεί περαιτέρω μαρτυρία από πλευράς των Αιτητών για να μπορέσουν αυτοί να πείσουν για το βάσιμο των ισχυρισμών του Σταύρου. Είτε με αντεξέταση του Σταυρινού, είτε με την καταχώρηση περαιτέρω και/ή συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων από τους ίδιους. Καμία, όμως, αίτηση δεν έγινε από μέρους των Αιτητών προς την πιο πάνω κατεύθυνση. Υπό το φως των δοσμένων περιστάσεων κρίνω πως οι Αιτητές δεν απέσεισαν το βάρος που είχαν στους ώμους τους να αποδείξουν τους υπό συζήτηση ισχυρισμούς. Αναφορικά με τους ισχυρισμούς που αναφέρονται στην παράγραφο 11 της ένορκης δήλωσης του Σταύρου που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση έχω να αναφέρω τα ακόλουθα. Οι πιο πάνω θέσεις προβάλλονται από τον Σταύρου κατόπιν νομικής συμβουλής όπως ευκρινώς προκύπτει από την παράγραφο 9 της ένορκης δήλωσης του. Θεωρώ, όμως, ότι και αυτοί οι ισχυρισμοί προβάλλονται με γενικότητα και αοριστία όπως και ο ισχυρισμός περί άκυρων και ακυρώσιμων όρων για τον οποίο, επίσης, ο Σταύρου έλαβε νομική συμβουλή όπως από την ένορκό του δήλωση ευκρινώς προκύπτει: κατ' αρχή, δεν διασαφηνίζεται ποιες είναι οι άλλες παράνομες χρεώσεις αν αυτές δεν είναι μόνο χρεώσεις τόκων δεύτερο, δεν διασαφηνίζεται σε τι συνίσταται η παράνομη, όπως χαρακτηρίζεται, χρέωση τόκων. Καμία εξήγηση δεν δίδεται γιατί χρεώθησαν τόκοι παράνομα και καμία απολύτως νίξη δεν γίνεται αναφορικά με το γιατί η χρέωση τόκων ήταν παράνομη. Συναφώς δεν αναφέρεται πόσο ήταν το επιτόκιο με το οποίο ο Καθ' ου η αίτηση δικαιούνταν να χρεώνει δεν διασαφηνίζεται σε τι συνίστανται τα δικαιώματα για τα οποία και πάλι υπάρχει ισχυρισμός ότι γίνονταν παράνομες χρεώσεις δεν διασαφηνίζεται πού συνίσταται η παράνομη χρέωση δικαιωμάτων δεν διασαφηνίζεται αν ο ισχυρισμός περί μη συνυπολογισμού πληρωμών λαμβάνει υπόψη τις παράνομες κατά τον Σταύρου χρεώσεις ή αν είναι εντελώς ανεξάρτητος από αυτές αν ισχύει το τελευταίο δεν διασαφηνίζεται ποιο είναι κατά τους Αιτητές το οφειλόμενο υπόλοιπο. Υπό το φως όλων των πιο πάνω κρίνω ότι οι Αιτητές απέτυχαν να ικανοποιήσουν το Δικαστήριο ότι έχουν εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση στην απαίτηση του Καθ' ου η αίτηση με αποτέλεσμα η τύχη της υπό κρίση αίτησης να είναι προδιαγεγραμμένη. Παρά την πιο πάνω κατάληξή μου θα προχωρήσω να εξετάσω και τους υπόλοιπους ισχυρισμούς του Σταύρου οι οποίοι άπτονται της μη καταχώρησης εμφάνισης από τους Αιτητές. Σύμφωνα με τον Σταύρου κατά τον χρόνο επίδοσης της αγωγής στους Αιτητές η Εναγόμενη 2 ήταν σε κατάσταση λοχείας και για τον λόγο αυτό η τελευταία ανέθεσε στον Σταύρου όπως ο τελευταίος αναθέσει την υπόθεση σε δικηγόρο. Στον Σταύρου ανέθεσε και την υπόθεση ο Εναγόμενος
2. Ο Σταύρου αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα υγείας. Έχει υποβληθεί σε αχρείαστες θεραπείες, όπως χημειοθεραπεία και χειρουργικές επεμβάσεις, χωρίς, όμως, να έχει διαγνωσθεί το πρόβλημά του. Στις αρχές Σεπτεμβρίου αντιμετώπισε και πάλι πρόβλημα υγείας το οποίο τον καθήλωσε στο σπίτι. Προς απόδειξη του ισχυρισμού τούτου επισύναψε στην ένορκό του δήλωση ιατρικό πιστοποιητικό, του Χρίστου Φωτίου, χειρούργου ορθοπεδικού-τραυματιολόγου, ημερομηνίας 10.10.
3. Το ίδιο χρονικό διάστημα προσπαθούσε να προβεί σε ενέργειες για την μετάβασή του σε Νοσοκομείο της Γερμανίας με την ελπίδα ότι το πρόβλημα της υγείας του θα διαγνωσθεί. Επίσης, αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα με τους γονείς του οι οποίοι πενθούν τον θάνατο του αδελφού του. Ο εκλιπών ήταν αξιωματικός της Εθνικής Φρουράς και απεβίωσε τον Ιούνιο του 2013 στην περιοχή Αγίου Γεωργίου Πέγειας κάτω από παράξενες συνθήκες. Οι γονείς του είναι σε πολύ άσχημη ψυχολογική κατάσταση. Τους συμπαραστέκεται και τους φροντίζει στο μέτρο που μπορεί. Όλα τα πιο πάνω τον απορρόφησαν με αποτέλεσμα η προθεσμία για καταχώρηση εμφάνισης στην αγωγή να παρέλθει πριν αποταθεί σε δικηγόρο. Την υπόθεση την ανέθεσε τελικά σε δικηγόρο στις 18.10.13 οπότε και πληροφορήθηκε ότι εναντίον των Αιτητών είχε εκδοθεί απόφαση. Η υπό κρίση αίτηση καταχωρήθηκε αμέσως μετά που πληροφορήθηκαν την έκδοση της απόφασης. Δεν μου διαφεύγει ότι στο ιατρικό πιστοποιητικό του Χρίστου Φωτίου αναφέρεται, μεταξύ άλλων, και διάγνωση η οποία δεν άπτεται της ειδικότητας του ορθοπεδικού-τραυματιολόγου, όπως είναι η ασθένεια Krown (σπαστική κολίτιδα) - παράγραφος
4. Αυτό, όμως, δεν θεωρώ ότι από μόνο του είναι ικανό να διασαλεύσει τα υπόλοιπα ευρήματα του ιατρού Φωτίου που αναφέρονται στο εν λόγω πιστοποιητικό. Συναφώς η πλευρά του Καθ' ου η αίτηση δεν ζήτησε με αίτηση να αντεξετάσει τον Σταύρου αναφορικά με τους ισχυρισμούς του περί των υπό αυτού επικαλούμενων προβλημάτων υγείας και της ψυχολογικής κατάστασης των γονέων του. Οι ισχυρισμοί του Σταύρου επί του προκειμένου παρέμειναν αναντίλεκτοι. Υπό το φως των πιο πάνω τα όσα ο Σταύρου αναφέρει στις παραγράφους 3-6 της ένορκής του δήλωσης αναφορικά με την κατάσταση της υγείας του, τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει, τον χαμό του αδελφού του και την ψυχολογική κατάσταση στην οποία περιήλθαν οι γονείς του μετά τον θάνατο του αδελφού του είναι αποδεκτά. Δέχομαι, επίσης, ότι αυτά τον απορρόφησαν, όπως ισχυρίζεται, με αποτέλεσμα να μην αποταθεί σε δικηγόρο έγκαιρα. Το θέμα, όμως, κατά την κρίση μου δεν είναι αν ο Σταύρου ήταν δικαιολογημένος που δεν αποτάθηκε σε δικηγόρο έγκαιρα και πριν την έκδοση της απόφασης, αλλά αν οι Αιτητές δικαιολογούνται που δεν αποτάθηκαν στον Σταύρου για να πληροφορηθούν τι απέγινε η υπόθεση που του είχαν αναθέσει. Από της ημερομηνίας επίδοσης της αγωγής και μέχρι τις 15.10.13 που εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση και μέχρι τις 18.10.13 που ο Σταύρου αποτάθηκε σε δικηγόρο είχε παρέλθει χρόνος πέραν του 1 ½ μήνα. Κρίνω ότι το πιο πάνω χρονικό διάστημα είναι μεγάλο για να μην μπορεί να αποδοθεί ευθύνη στους Αιτητές που δεν ενδιαφέρθηκαν να μάθουν από τον Σταύρου τι απέγινε η υπόθεση που του είχαν αναθέσει. Συναφώς κανένας ισχυρισμός δεν προβάλλεται από τον Σταύρου περί του αντιθέτου. Επίσης, οι Αιτητές δεν προέβηκαν σε ένορκες δηλώσεις με τις οποίες να ισχυρίζονται το αντίθετο. Στην απουσία οποιασδήποτε μαρτυρίας από μέρους των Αιτητών που να καταδεικνύει ότι αυτοί ενδιαφέρθηκαν και/ή κατέβαλαν προσπάθειες για να εξακριβώσουν την τύχη της υπόθεσής τους κρίνω πως καμία ικανοποιητική εξήγηση αυτοί δεν έδωσαν για την παράλειψή τους να καταχωρήσουν εμφάνιση στην αγωγή. Κρίνω δε πως η συμπεριφορά τους αυτή συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας και των δικαιωμάτων του αντιδίκου τους. Στην υπόθεση KCP Commission Agents & Importers Limited και Άλλη ν. Ανδρέα Μιχαήλ εμπορευόμενου υπό την εμπορική επωνυμία Vasco Trading House

(1993)1 ΑΑΔ 415 σχετικά με την παράλειψη τους να καταχωρήσουν εμφάνιση οι εφεσείουσες παρουσίασαν την μαρτυρία ενός προσώπου που ανάφερε ότι του είχαν παραδοθεί το κλητήριο ένταλμα και το διοριστήριο του δικηγόρου για να τα μεταφέρει στον δικηγόρο των εφεσειουσών, αλλά τα ξέχασε στο αυτοκίνητό του. Όμως, καμία μαρτυρία δεν υπήρχε για το κατά πόσο οι εφεσείουσες είχαν ενδιαφερθεί να μάθουν τι ενέργειες είχε κάνει ο δικηγόρος τους και κατά πόσο είχε προχωρήσει η υπόθεση. Το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι η παράλειψη των εφεσειουσών να δώσουν, μεταξύ άλλων, ικανοποιητική εξήγηση γιατί δεν είχαν καταχωρήσει εμφάνιση οδηγούσε αναπόφευκτα στην απόρριψη της αίτησης για παραμερισμό της εναντίον τους εκδοθείσας απόφασης και ότι ο μοναδικός σκοπός τους ήταν η παρέλκυση της διαδικασίας. Παρατίθεται απόσπασμα από τις σελίδες 418-419 της απόφασης του Εφετείου: «Το πρώτο ζήτημα είναι αν οι εφεσείουσες κατόρθωσαν με την ένορκη δήλωση προσώπου που διατηρεί κατάστημα κοντά στην επιχείρηση τους - να δικαιολογήσουν την παράλειψη να εμφανιστούν έγκαιρα. Είναι μία πτυχή του θέματος με την οποία δεν καταπιάστηκε ο πρωτόδικος δικαστής. Είναι όμως σοβαρό θέμα που ασκεί επίδραση στην εξουσία του δικαστηρίου και πρέπει να του επιληφθούμε μέσα, ασφαλώς, από τα στοιχεία που υπάρχουν: Fylactou v. Michael, ανωτέρω. Ο μάρτυρας των εφεσειουσών ισχυρίστηκε ότι στις 16/5/89 η εφεσείουσα 2 του παρέδωσε το κλητήριο ένταλμα της αγωγής (που επιδόθηκε την προτεραία) με το διοριστήριο του δικηγόρου της για να του τα παραδώσει την επομένη (17/5/89), που θα πήγαινε στη Λεμεσό. Τα ξέχασε όμως στο αυτοκίνητο του όπου έμειναν για αρκετές ημέρες. Η εφεσείουσα 2 τίποτε δεν έκαμε για να εξακριβώσει την τύχη των εγγράφων που έστειλε ή της ίδιας της υπόθεσης της. Δεν επικοινώνησε με το δικηγόρο της και δεν εξήγησε γιατί δεν προέβη σε αυτή την απλή ενέργεια που θα αναμενόταν λογικά. Το ενδιαφέρον των εφεσειουσών εκδηλώθηκε όταν αντιμετώπιζαν τις συνέπειες πτωχευτικής διαδικασίας που άρχισε εναντίον τους ο εφεσίβλητος από 16/6/89. Υπό τις περιστάσεις είναι φανερό ότι οι εφεσείουσες δεν αιτιολόγησαν την απραξία τους σε βαθμό που ο εφεσίβλητος πρέπει να στερηθεί των ευεργετημάτων που του παρέχει η νομότυπη απόφαση που εξασφάλισε προς όφελος του». Αξιοσημείωτο είναι ότι στην πιο πάνω υπόθεση η απόφαση εκδόθηκε ερήμην στις 5.6.89, ήτοι 21 μόνο ημέρες μετά την επίδοση της αγωγής στις εφεσείουσες και 20 ημέρες μετά την παράδοση του κλητηρίου εντάλματος στο τρίτο πρόσωπο που θα το μετέφερε στον δικηγόρο τους στην Λεμεσό. Κρίθηκε, όπως είδαμε, ότι οι εφεσείουσες είχαν καθήκον και υποχρέωση να ενδιαφερθούν για την τύχη της υπόθεσής τους, κι' αυτό, παρά το σχετικά μικρό χρονικό διάστημα που είχε παρέλθει μεταξύ της επίδοσης της αγωγής και της έκδοσης της απόφασης. Κρίθηκε, επίσης, ότι όχι μόνο η παράλειψη καταχώρησης εμφάνισης αιτιολογήθηκε αλλά και ότι οι ενέργειες των εφεσειουσών αποσκοπούσαν στην παρέλκυση της υπόθεσης. Στην υπό κρίση περίπτωση ο χρόνος που παρήλθε μεταξύ της επίδοσης της αγωγής στους Αιτητές και της ημερομηνίας έκδοσης της προσβαλλόμενης απόφασης ήταν, όπως και πιο πάνω αναφέρθηκε, 1 ½ μήνας και αρκούντως μεγαλύτερος από τον αντίστοιχο χρόνο που παρήλθε στην υπόθεση που πιο μνημονεύεται. Οι Αιτητές είχαν καθήκον και υποχρεώση να ενδιαφερθούν και να μάθουν τι απέγινε η υπόθεσή τους την οποία είχαν αναθέσει στον Σταύρου. Καμία, όμως, μαρτυρία δεν παρουσιάσθηκε προς την πιο πάνω κατεύθυνση. Αυτοί ανέθεσαν στον Σταύρου να αναθέσει την υπόθεσή τους σε δικηγόρο χωρίς να δοθεί οποιαδήποτε μαρτυρία ότι μέσα στο χρονικό διάστημα που είχε παρέλθει του 1 ½ μήνα μέχρι ο Σταύρου τελικά να αναθέσει την υπόθεση σε δικηγόρο αυτοί ενδιαφέρθηκαν για το είχε απογίνει η υπόθεσή τους. Ακολουθεί ότι οι Αιτητές παρέλειψαν να δώσουν εξήγηση για την μη εμφάνισή τους στην διαδικασία. Κρίνω δε ότι την ίδια στιγμή η διαγωγή και συμπεριφορά τους είναι περιφρονητική μέχρι βαθμού καταφρόνησης της δικαστικής διαδικασίας ή των δικαιωμάτων του αντιδίκου τους. Συμπεριφορά που πλήττει το θεμέλιο της απονομής της δικαιοσύνης. Υπό το φως όλων των πιο πάνω η υπό κρίση αίτηση δεν μπορεί παρά να έχει απορριπτική κατάληξη. Συνακόλουθα η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του Ενάγοντα / Καθ' ου η αίτηση και εναντίον των Εναγόμενων 2 και 4 / Αιτητών αλληλεγγύως και/ή κεχωρισμένως όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ........... Π. Μιχαηλίδης, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Αναφορά: Παραμερισμός απόφασης Subject: Civil / Other Actions / Interim cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο