← Κύπρος

Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ ν. D. & Y. (Mavroyiannos) Ltd κ.α., Αριθμός Αγωγής :-4496/2010, 12/8/2014

Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ ν. D. & Y. (Mavroyiannos) Ltd κ.α., Αριθμός Αγωγής :-4496/2010, 12/8/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2014:A173 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον :- Μ. Α. Ματθαίου Α. Ε. Δ. Αριθμός Αγωγής :-4496/2010 Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ και

  1. D. & Y. (Mavroyiannos) Ltd
  2. Δημήτρη Ιωάννου
  3. Ιωάννη Ιωάννου
  4. Θεόδωρος Πελοπίδα
  5. Στέλλας Σπύρου Αίτηση για Συνένωση Αγωγών Ημερομηνίας 24/3/2014 Ημερομηνία :- Τρίτη 12η Αυγούστου 2014 Για την Ενάγουσα - Καθ΄ ης η Αίτηση :- Δρ. Χρύσθια Παπακλεοβούλου για κο. Νίκο Παπακλεοβούλου Για ν΄ ακούσει απόφαση :- Δρ. Χρύσθια Παπακλεοβούλου Για την Εναγόμενη - Καθ΄ ης η Αίτηση :- Δρ. Γεώργιος Δημητριάδης και κα. Εύα Δημοσθένους για Ανδρέας Χρ. Δημητριάδης Δ. Ε. Π. Ε. Για ν΄ ακούσει απόφαση :- κα. Εύα Δημοσθένους Ενδιαμεση Αποφαση
  6. Αιτούνται οι εναγόμενοι την έκδοση διατάγματος συνένωσης των αγωγών 4439/10, 4442/10, 4444/10, 4461/10, 4464/10 και 4496/10 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου έτσι ώστε να συνεκδικαστούν σαν μία αγωγή.
  7. Η ενάγουσα καταχώρησε ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης με 18 συνολικά λόγους ένστασης.
  8. Τόσο η αίτηση όσο και η ένσταση υποστηρίζονται από ένορκη δήλωση αντίστοιχα του Δημήτρη Ιωάννου, εναγομένου 2 στην αγωγή 4496/10 (ο οποίος σημειωτέον είναι εναγόμενος σε όλες τις αγωγές των οποίων ζητείται η συνένωση) και του Ανδρονίκου Σταυρινού, υπαλλήλου της ενάγουσας.
  9. Περιορίστηκαν οι ευπαίδευτοι δικηγόροι των διαδίκων κατά την ακρόαση της αίτησης σε αγορεύσεις, παραδίδοντας αρχικά στο Δικαστήριο γραπτές αγορεύσεις στις 29/5/2014, τις οποίες αντέλλαξαν μεταξύ τους αυθημερόν και αγορεύοντας προφορικά τόσο κατά την 5/6/2014 και την 12/6/2014, ημερομηνίες κατά τις οποίες είχε οριστεί η αίτηση και πάλι γι΄ ακρόαση, αρχικά για διευκρινήσεις και στη συνέχεια για επιπρόσθετες διευκρινήσεις, στάδια κατά τα οποία, μετά και από σχετική επισήμανση του Δικαστηρίου, περιορίστηκε το αρχικό αίτημα των εναγομένων, εφόσον πλέον δεν διεκδικούσαν τη συνένωση και της αγωγής 4487/10 όπως ζητούσαν αρχικά, ενώ αγόρευσαν επιπρόσθετα και οι δύο δικηγόροι οι οποίοι εμφανίστηκαν στις 12/6/2014 αναφορικά με την εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου των εναγομένων στη παράγραφο 32 της γραπτής αγόρευσης του ως προς το ενδεχόμενο της μερικής συνένωσης ενός μόνο αριθμού των αγωγών των οποίων ζητείτο η συνένωση.
  10. Το Δικαστήριο έχει μελετήσει με ιδιαίτερη προσοχή τόσο το περιεχόμενο των γραπτών αγορεύσεων όσο και της αίτησης και των λόγων ένστασης στην ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης και των συνοδευτικών ενόρκων δηλώσεων ενώ λαμβάνει υπόψη του και την όση επιχειρηματολογία ανέπτυξαν προφορικά οι ευπαίδευτοι δικηγόροι των διαδίκων.
  11. Σε σχέση με την εξέταση αυτής της αίτησης θεωρώ πως αξίζουν ιδιαίτερης αναφοράς τα γεγονότα ως προς την οποιαδήποτε σχέση υπάρχει μεταξύ των εναγομένων όπως αυτά κατ' ισχυρισμό προκύπτουν από το περιεχόμενο των εκθέσεων απαίτησης στις αγωγές των οποίων ζητείται η συνένωση. Ιδιαίτερα αποκαλυπτική επί αυτού του θέματος είναι η παράγραφος 1 της έκθεσης απαίτησης στην αγωγή 4496/
  12. Βεβαίως λαμβάνονται υπόψη και οι οποιεσδήποτε άλλες σχετικές αναφορές στις υπόλοιπες αγωγές οι οποίες, όπου υπάρχουν, συμφωνούν με τα όσα αναφέρονται στη παράγραφο 1 της έκθεσης απαίτησης στην αγωγή 4496/10,
  13. Παραθέτω πιο κάτω τα ονόματα των εναγομένων, όπως αυτά αναγράφονται στον τίτλο της αγωγής 4496/10 και στην επόμενη παράγραφο τη σχέση μεταξύ τους κατά τον ουσιώδη χρόνο, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της ενάγουσας.
  14. D. & Y. (Mavroyiannos) Ltd (στο εξής θα καλείται η "εταιρεία").
  15. Δημήτρης Ιωάννου (στο εξής θα καλείται ο "ΔΙ").
  16. Ιωάννης Ιωάννου (στο εξής θα καλείται ο "ΙΙ").
  17. Θεοδώρα Πελοπίδα (στο εξής θα καλείται Η "ΘΠ").
  18. Στέλλα Σπύρου ή Στέλλα Αλεξάνδρου[1] (στο εξής θα καλείται η "ΣΑ").
  19. Η εταιρεία έχει ως διευθυντή τον ΔΙ ο οποίος επίσης είναι και μέτοχος της. Μέτοχος της εταιρείας είναι επίσης ο ΙΙ. Η ΘΠ είναι σύζυγος του ΔΙ ενώ η ΣΑ είναι σύζυγος του ΙΙ.
  20. Αναφέρεται επίσης στη παράγραφο 1 της έκθεσης απαίτησης στην αγωγή 4496/10 πως ο ΔΙ και ΙΙ είχαν προσωπικά συμφέροντα από τις συναλλαγές της εταιρείας.
  21. Αναφορικά δε με το αντικείμενο της κάθε αγωγής, υπό την έννοια του κατ' ισχυρισμό αγώγιμου δικαιώματος στη κάθε περίπτωση, παραθέτω πιο κάτω συνοπτικά τα όσα αναφέρονται εντός των εκθέσεων απαίτησης των αγωγών. Τονίζω το γεγονός πως τα όσα αναφέρονται πιο κάτω έχουν ως αποκλειστική πηγή το δικόγραφο της ενάγουσας στη κάθε περίπτωση.
  22. Το αγώγιμο δικαίωμα στην αγωγή 4439/10, η οποία καταχωρήθηκε στις 28/12/2010, βασίζεται σε συμφωνία ενοικιαγοράς, ημερομηνίας 12/10/2009, μεταξύ της ενάγουσας και της εταιρείας με τους ΔΙ και ΙΙ ως εγγυητές. Λόγω μή εξόφλησης των συμφωνημένων δόσεων η ενάγουσα τερμάτισε τη συμφωνία ενοικιαγοράς με την εταιρεία με επιστολή ημερομηνίας 25/11/2010 ενώ με επιστολή της ίδιας ημερομηνίας ενημέρωνε τους ΔΙ και ΙΙ αναφορικά με την καταγγελία της συμφωνίας ενοικιαγοράς και αξίωνε και από αυτούς ως εγγυητές το ίδιο χρεωστικό υπόλοιπο όπως αξίωναν και από την εταιρεία.
  23. Το αγώγιμο δικαίωμα στην αγωγή 4442/10, η οποία καταχωρήθηκε στις 28/12/2010, βασίζεται σε συμφωνία δανείου τακτής προθεσμίας, ημερομηνίας 18/8/2009, μεταξύ της ενάγουσας και του ΙΙ με τη ΣΑ και τον ΔΙ ως εγγυητές με πρόσθετη εξασφάλιση υποθήκη ακινήτου της ΣΑ. Λόγω μη εξόφλησης η ενάγουσα απέστειλε σχετική ειδοποίηση προς τον ΙΙ, ημερομηνίας 21/9/2010, ως επίσης κατά την ίδια ημερομηνία, άλλη επιστολή προς τους ΣΑ και ΔΙ ενώ με επιστολή ημερομηνίας 5/10/2010 προς τον ΙΙ κατάγγειλε και τερμάτισε την επίδικη συμφωνία και με ανάλογη επιστολή, ίδιας ημερομηνίας, ενημέρωσε σχετικά και τους ΣΑ και ΔΙ.
  24. Το αγώγιμο δικαίωμα στην αγωγή 4444/10, η οποία καταχωρήθηκε στις 28/12/2010, βασίζεται σε συμφωνία δανείου τακτής προθεσμίας, ημερομηνίας 13/5/2008, μεταξύ της ενάγουσας και των ΙΙ και ΔΙ με τη ΣΑ ως εγγυήτρια. Λόγω μη εξόφλησης η ενάγουσα απέστειλε σχετική ειδοποίηση προς τον ΙΙ και ΔΙ, ημερομηνίας 21/9/2010, ως επίσης κατά την ίδια ημερομηνία, άλλη επιστολή προς την ΣΑ ενώ με επιστολή ημερομηνίας 5/10/2010 προς τους ΙΙ και ΔΙ κατάγγειλε και τερμάτισε την επίδικη συμφωνία και με ανάλογη επιστολή, ίδιας ημερομηνίας, ενημέρωσε σχετικά και την ΣΑ.
  25. Το αγώγιμο δικαίωμα στην αγωγή 4461/10, η οποία καταχωρήθηκε στις 29/12/2010, βασίζεται σε συμφωνία ενοικιαγοράς, ημερομηνίας 21/9/2009, μεταξύ της ενάγουσας και της εταιρείας με τους ΔΙ και ΙΙ ως εγγυητές. Λόγω μή εξόφλησης των συμφωνημένων δόσεων η ενάγουσα τερμάτισε τη συμφωνία ενοικιαγοράς με την εταιρεία με επιστολή ημερομηνίας 25/11/2010 ενώ με επιστολή της ίδιας ημερομηνίας ενημέρωνε τους ΔΙ και ΙΙ αναφορικά με την καταγγελία της συμφωνίας ενοικιαγοράς και αξίωναν και από αυτούς ως εγγυητές το ίδιο χρεωστικό υπόλοιπο όπως αξίωναν και από την εταιρεία.
  26. Το αγώγιμο δικαίωμα στην αγωγή 4464/10, η οποία καταχωρήθηκε στις 29/12/2010, βασίζεται σε συμφωνία ενοικιαγοράς ημερομηνίας 3/7/2008 μεταξύ της ενάγουσας και της εταιρείας με τους ΔΙ και ΙΙ ως εγγυητές. Λόγω μή εξόφλησης των συμφωνημένων δόσεων η ενάγουσα τερμάτισε τη συμφωνία ενοικιαγοράς με την εταιρεία με επιστολή ημερομηνίας 25/11/2010 ενώ με επιστολή της ίδιας ημερομηνίας ενημέρωνε τους ΔΙ και ΙΙ αναφορικά με την καταγγελία της συμφωνίας ενοικιαγοράς και αξίωναν και από αυτούς ως εγγυητές το ίδιο χρεωστικό υπόλοιπο όπως αξίωναν και από την εταιρεία.
  27. Το αγώγιμο δικαίωμα στην αγωγή 4496/10, η οποία καταχωρήθηκε στις 31/12/2010, βασίζεται σε έγκριση αιτήματος της εταιρείας για παραχώρηση, με σχετική απόφαση της ενάγουσας ημερομηνίας 15/1/2008, πρώτο, πιστωτικού ορίου σε επιχειρηματικό τρεχούμενο εγγυημένο λογαριασμό ύψους €17.000, δεύτερο, δάνειο τακτής προθεσμίας για ποσό €130.000 και τρίτο, δάνειο τακτής προθεσμίας για ποσό €34.
  28. Η απόφαση κοινοποιήθηκε στην εταιρεία με σχετικούς όρους με έγγραφο ημερομηνίας 22/1/2008 το οποίο υπέγραψε η εταιρεία στις 23/1/
  29. Το καθένα από τα δύο δάνεια είχε διαφορετικούς όρους εξόφλησης. Δηλαδή, σε σχέση με αριθμό μηνιαίων δόσεων και ύψος της κάθε δόσης. Εξίσου σημαντικό είναι το εξής γεγονός. Συμφωνήθηκε πως από το προϊόν της κάθε παραχωρηθείσας τραπεζικής διευκόλυνσης θα εξοφλείτο άλλη υφιστάμενη τραπεζική διευκόλυνση. Δηλαδή, πρώτο, στη περίπτωση του τρεχούμενου λογαριασμού θα εξοφλείτο ο υφιστάμενος τρεχούμενος λογαριασμός με αριθμό 0661-11-008192 των ΔΙ και ΙΙ. Δεύτερο, στη περίπτωση του δανείου τακτής προθεσμίας για ποσό €130.000 θα εξοφλείτο το υφιστάμενο κοινό δάνειο των ΔΙ και ΙΙ με αριθμό λογαριασμού 0661-13-
  30. Τρίτο, το ποσό των €34.000 θα κατατείθετο στον τρεχούμενο λογαριασμό της εταιρείας για την αγορά εξοπλισμού του νέου καταστήματος της. Εμπλέκεται η ΘΠ ως η ιδιοκτήτρια ακινήτου επί του οποίου εγγράφηκε υποθήκη ως εξασφάλιση για τις επίδικες τραπεζικές διευκολύνσεις. Επίσης η ΘΠ μαζί με τους ΔΙ και ΙΙ παρείχαν προσωπικές εγγυήσεις. Αναφέρεται επίσης ως εξασφάλιση εγγραφή ομολόγου επιβάρυνσης επί της περιουσίας της εταιρείας. Οι εξασφαλίσεις για τις επίδικες τραπεζικές διευκολύνσεις οι οποίες αναφέρονται στη παράγραφο 5 της έκθεσης απαίτησης διαμορφώθηκαν ανάλογα σύμφωνα με τα όσα αναφέρονται στη παράγραφο 9 έτσι ώστε πλέον και η ΣΑ να έχει δικό της ακίνητο βεβαρυμένο με υποθήκη ενώ πλέον θα υπήρχε και δεύτερη εγγραφή υποθήκης στο ακίνητο της ΘΠ. Υπάρχουν και πρόσθετες αναφορές στο όλο ιστορικό της συμβατικής σχέσης μεταξύ της ενάγουσας και της εταιρείας και λεπτομέρειες αναφορικά με τις εξασφαλίσεις τις οποίες παρείχαν οι υπόλοιποι εναγομένοι στις οποίες δεν κρίνω σκόπιμο να αναφερθώ καθότι θεωρώ πως τα όσα ήδη αναφέρονται εντός αυτής της παραγράφου δίδουν μία χαρακτηριστική εικόνα του τρόπου με τον οποίο η ενάγουσα ενάγει τόσο την εταιρεία όσο και τους υπόλοιπους εναγομένους μετά και από τερματισμό των επίδικων συμφωνιών κατά ή περί την 5/10/
  32. Σύμφωνα με τη Δ. 14 θ. 2 των Διαδικαστικών Κανονισμών της Πολιτικής Δικονομίας (σε ελεύθερη μετάφραση) όταν δύο ή περισσότερες αγωγές εκκρεμούν ενώπιον του ίδιου Δικαστηρίου, είτε από τον ίδιο ή διαφορετικούς ενάγοντες, εναντίον του ίδιου ή διαφορετικούς εναγόμενους, και οι αξιώσεις αυτών των αγωγών αφορούν κοινό νομικό ερώτημα ή γεγονός τέτοιας σημασίας σε σχέση με τα υπόλοιπα θέματα τα οποία υπάρχουν σε τέτοιες αγωγές έτσι ώστε να καθιστούν επιθυμητό όπως οι αγωγές συνενωθούν τότε το Δικαστήριο ή Δικαστής δύναται να διατάξει όπως αυτές συνενωθούν[2].
  33. Σύμφωνα με την ερμηνεία η οποία έχει δοθεί στη συγκεκριμένη πρόνοια από τη νομολογία μας, κατά την εξέταση αιτήματος συνένωσης το Δικαστήριο ασκώντας τη διακριτική του εξουσία λαμβάνει υπόψη του ως ουσιώδες κριτήριο την ύπαρξη κοινού πραγματικού ή νομικού ζητήματος όπως αυτά διαπιστώνονται αποκλειστικά από την έκθεση απαίτησης των αγωγών και ανεξάρτητα από το περιεχόμενο των εκθέσεων υπεράσπισης (Samata Enterprises Ltd. v. Γεώργιου Σταύρου

(1998)1Γ Α. Α. Δ. 1876). Αξίζει να σημειωθεί πως στη συγκεκριμένη αυθεντία βασική θέση των εφεσειόντων εναντίον της απορριπτικής απόφασης ως προς το αίτημα συνένωσης ήταν η εξής. Ότι δηλαδή θα έπρεπε το πρωτόδικο Δικαστήριο να είχε εξετάσει και το περιεχόμενο των εκθέσεων υπεράσπισης και ανταπαίτησης προτού αποφανθεί εάν η αίτηση για συνένωση πληρούσε τις πρόνοιες της Δ. 14 θ.
  1. Θέση την οποία το πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε ενώ το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε τη προσέγγιση του πρωτόδικου Δικαστηρίου ως προς τον τρόπο εφαρμογής της Δ. 14 θ.
  3. Όντως η αναφορά εντός της Δ. 14 θ. 2 είναι στις αξιώσεις των αγωγών των οποίων ζητείται η συνένωση και παρά το γεγονός πως θα μπορούσε μία ανταπαίτηση να θεωρηθεί επίσης ως αξίωση ή ουσιαστικά ανταξίωση εντούτοις σύμφωνα με τη νομολογία μας σαφώς περιορίζεται η εμβέλεια εφαρμογής της συγκεκριμένης δικονομικής πρόνοιας σε περιπτώσεις όπου το κοινό ζήτημα νόμου ή γεγονότος προκύπτει από τις εκθέσεις απαίτησης και όχι από το δικόγραφο των εναγομένων.
  4. Σχετικά με το θέμα υπό εξέταση με αυτή την απόφαση αναφέρονται στις σελίδες 1726 έως 1727 της απόφασης Κυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως Λτδ. ν. APAK Agro industries κ. ά.
(1999)1Γ Α. Α. Δ. 1721 τα ακόλουθα,:- "Διάταγµα συνένωσης αγωγών εκδίδεται στις περιπτώσεις όπου αναµένεται ότι θα προκύψει όφελος από τη συνεκδίκαση. Η έκδοση διατάγµατος συνένωσης αγωγών προς εκδίκαση ανάγεται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου η άσκηση της οποίας εξαρτάται από τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Το Δικαστήριο ενασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια εξετάζει κατά πόσο η συνεκδίκαση των αγωγών θα εξυπηρετήσει τα συµφέροντα των διαδίκων και την καλύτερη απονοµή της δικαιοσύνης. Η αποφυγή πολλαπλότητας των διαδικασιών, ο περιορισµός των εξόδων καθώς και η οικονοµία του δικαστικού χρόνου είναι παράγοντες που προσµετρούν στην κρίση του Δικαστηρίου επί του θέµατος."
  1. Κρίθηκε στη πιο πάνω περίπτωση πως η συνεκδίκαση των αγωγών θα βοηθούσε στην καλύτερη απονομή της δικαιοσύνης και θα εξοικονομούσε χρόνο και έξοδα. Παρά και του γεγονότος πως εντός της απόφασης υπάρχει αναφορά και σε διαπίστωση πως κοινά είναι τα περισσότερα ζητήματα τα οποία είχαν εγείρει οι εναγόμενοι στις υπερασπίσεις και ανταπαιτήσεις των οι οποίες εμφάνιζαν ταυτοσημία επί όλων σχεδόν των ζητημάτων, νομικών και πραγματικών, εντούτοις δεν ανατρέπεται με οποιοδήποτε τρόπο η σαφής προσέγγιση επί του θέματος από το Ανώτατο Δικαστήριο ως προς το ότι αυτό το οποίο προσμετρά καθοριστικά σε αιτήσεις συνένωσης είναι το περιεχόμενο των εκθέσεων απαίτησης και όχι αυτό των εκθέσεων υπεράσπισης και ανταπαίτησης.
  2. Επί του ιδίου θέματος αναφέρει σχετικά ο Έντιμος Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου Φωτίου Δ. στην απόφαση της Υπόθεσης 1656/2007 Ττοφής Κυριάκου & Υιός Λτδ. ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, ημερομηνίας 4/6/2010, πως το όλο θέμα υπόκειται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, το οποίο μάλιστα έχει και το δικαίωμα να διατάξει αν όχι την πλήρη συνένωση έστω και μερική, αν με αυτό το τρόπο ικανοποιείται ότι εξυπηρετούνται τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Επίσης με αναφορά στην απόφαση Κυριάκου Μενελάου κ. ά. ν. Χενοφώντος
(1989)1 Α. Α. Δ. (Ε) 371 υπενθυμίζει πως ο βασικός σκοπός της Δ. 14 είναι ασφαλώς η αποφυγή της πολλαπλότητας στη δικαστική διαδικασία και έτσι ώστε να εξοικονομείται χρόνος και έξοδα ενώ η η άσκηση της δικαστικής ευχέρειας στην εφαρμογή της Δ. 14 εξαρτάται από τα ιδιαίτερα γεγονότα στην κάθε υπόθεση στα οποία ως εκ τούτου το Δικαστήριο θα πρέπει να αναφέρεται για να αιτιολογείται η τελική του κρίση. Επίσης με γενικότερη αναφορά στους διάφορους παράγοντες οι οποίοι λαμβάνονται υπόψη προσθέτει όχι μόνο την πολυπλοκότητα των εγειρομένων θεμάτων αλλά και τη δυνατότητα εκπροσώπησης μέσω του ίδιου δικηγόρου. Παραπέμποντας σχετικά και στην αγγλική αυθεντία Lewis v. Daily Telegraph Ltd. (No. 2)
(1964)1 All E. R. 705 όπου το θέμα της ξεχωριστής εκπροσώπησης των διαδίκων εξετάζεται εκτενώς. Δίχως όμως να κρίνεται σκόπιμο για σκοπούς έκδοσης αυτής της απόφασης όπως το Δικαστήριο αναφερθεί σε περισσότερες λεπτομέρειες.
  1. Έχοντας ως βάση τα πιο πάνω δεδομένα εκ πρώτης όψεως το αίτημα των εναγομένων παραπέμπει σε στοιχεία τα οποία θα μπορούσαν ακόμη και να δικαιολογούσαν την αποδοχή του αιτήματος συνένωσης στο σύνολο του ως έχει ή αν όχι και όλων των αγωγών των οποίων ζητείται η συνένωση τουλάχιστον μερικών εξ αυτών είτε με συνένωση μίας ομάδας και απόρριψης του αιτήματος σε σχέση με τις υπόλοιπες είτε με συνένωση δύο ομάδων αγωγών. Συνεπώς, προτού εξεταστεί κατά πόσο όντως δικαιολογείται η έγκριση της αίτησης βάσει των γενικών αρχών οι οποίες έχουν καθιερωθεί από τη νομολογία μας, θεωρώ πως θα πρέπει πρώτα το Δικαστήριο να εξετάσει τους λόγους ένστασης έτσι ώστε να κριθεί κατά πόσο οποιοσδήποτε από αυτούς ευσταθεί έτσι ώστε το αίτημα των εναγομένων να μην γίνει δεκτό. Βεβαίως στο βαθμό στον οποίο οποιοδήποτε γενικό θέμα εξετάζεται από το Δικαστήριο κατά την εξέταση των λόγων ένστασης τότε αυτό δεν θα επανεξετάζεται μετά και από την ολοκλήρωση αυτού του μέρους της απόφασης.
  2. Σύμφωνα με τον πρώτο λόγο ένστασης οι διάδικοι δεν είναι οι ίδιοι σε όλες τις αγωγές των οποίων ζητείται η συνένωση. Πραγματικά θεωρώ πως ο λόγος αυτός δεν ευσταθεί καθόλου στη συγκεκριμένη περίπτωση. Αναφέρονται πιο πάνω στις παραγράφους 7 και 8 της απόφασης τα ονόματα των εναγομένων, όπως αυτά αναγράφονται στον τίτλο της αγωγής 4496/10 και η μεταξύ τους σχέση κατά τον ουσιώδη χρόνο, σύμφωνα βεβαίως πάντοτε με τους ισχυρισμούς της ίδιας της ενάγουσας. Δεν παρατίθεται ως καθοριστικό κριτήριο για αποδοχή αιτήματος συνένωσης όπως οι διάδικοι να είναι οι ίδιοι σε όλες τις αγωγές των οποίων ζητείται η συνένωση είτε στη Δ. 14 θ. 2 είτε στη νομολογία μας. Όπως δε αναφέρεται στη Δ. 14 θ. 2 η δυνατότητα συνένωσης υπάρχει ακόμη και εάν οι εναγόμενοι είναι οι ίδιοι ή διαφορετικοί. Επιπλέον, στη συγκεκριμένη περίπτωση οι διάδικοι μπορεί να μην είναι οι ίδιοι υπό την έννοια να ταυτίζονται ως οι ίδιοι σε όλες τις αγωγές, όπως παραδείγματος χάριν στις αγωγές 4439/10, 4461/10 και 4464/10 όπου οι διάδικοι είναι ακριβώς οι ίδιοι, αλλά διαπιστώνεται η ύπαρξη μίας συνεκτικής σχέσης μεταξύ τους. Εν πάση περιπτώσει ακόμη και να γινόταν δεκτός ως βάσιμος αυτός ο λόγος ένστασης ασφαλώς στη περίπτωση των αγωγών 4439/10, 4461/10 και 4464/10 και μεταξύ αυτών των τριών αγωγών αυτός δεν θα ανταποκρινόταν καν στη πραγματικότητα. Το ίδιο θα ίσχυε και στη περίπτωση των αγωγών 4442/10 και 4444/10 και πάλι βεβαίως μεταξύ αυτών των δύο αγωγών.
  3. Σύμφωνα με τον δεύτερο λόγο ένστασης με "...βάση τις κλίμακες των αγωγών που αναγράφονται στους τίτλους των αγωγών των οποίων ζητείται συνένωση οι αγωγές δικαιοδοτικά υπάγονται σε διαφορετικούς δικαστές". Ούτε και αυτός ο λόγος ένστασης είναι δυνατό να κριθεί ότι ευσταθεί. Δεν αποκλείεται ούτε από τους Διαδικαστικούς Κανονισμούς της Πολιτικής Δικονομίας ούτε και από τη νομολογία μας η υποβολή αιτήματος συνένωσης εξαιτίας του ότι οι αγωγές των οποίων ζητείται η συνένωση τυγχάνει λόγω του προγράμματος του Δικαστηρίου να έχουν τεθεί ενώπιον διαφορετικών δικαστών με απώτερο στόχο τη καλύτερη ρύθμιση της διεκπεραίωσης του όγκου εργασίας με τον οποίο καθημερινά τα Δικαστήρια βρίσκονται αντιμέτωπα. Η δε χρήση της λέξης "δικαιοδοτικά" στη διατύπωση του λόγου ένστασης ενδεχομένως να παραπέμπει στη δικαιοδοσία του κάθε Δικαστή. Σύμφωνα δηλαδή με το άρθρο 22 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν. 14/60 όπως αυτός τροποποιήθηκε). Παρά και το γεγονός πως αυτό δεν αναφέρεται στη νομική βάση της ένστασης. Στην απόφαση της Πολιτικής Έφεσης 139/2009, ημερομηνίας 17/11/2011, Lukoil Cyprus Ltd. v.
  4. Ανδρέα Μυλωνά κ. ά.
(2011)1Γ Α. Α. Δ. 1962 εξετάστηκε ως λόγος έφεσης η θέση πως το πρωτόδικο Δικαστήριο στερείτο αρμοδιότητας να επιληφθεί συγκεκριμένης αγωγής, καθότι το αντικείμενο της υπερέβαινε το όριο δικαιοδοσίας του εκδικάσαντος Δικαστή, έτσι ώστε να εκδώσει διάταγμα συνένωσης της. Βεβαίως η συγκεκριμένη απόφαση περισσότερο έχει σχέση με τη δυνατότητα η οποία παρέχεται από το άρθρο 22
(4)(β) για την έκδοση διατάγματος από Δικαστή σε οποιαδήποτε αγωγή που δεν διαγιγνώσκει την ουσία της παρά το ότι το υπό αμφισβήτηση ποσό ή η αξία της επίδικης διαφοράς υπερβαίνει την ανατιθεμένη σε αυτόν δικαιοδοσία. Ενώ ο δεύτερος λόγος ένστασης στην αίτηση υπό εξέταση τίθεται εντελώς αόριστα ωσάν και το γεγονός ότι οι αγωγές των οποίων ζητείται η συνένωση δεν βρίσκονται ενώπιον του Δικαστή ο οποίος εξετάζει την αίτηση αυτό από μόνο του είναι αρκετό έτσι ώστε αυτή να μην γίνει δεκτή. Πραγματικά ο συγκεκριμένος λόγος ένστασης δεν έχει υποστηριχθεί επαρκώς έτσι ώστε καν να προσφέρεται η δυνατότητα εξέτασης του πέραν από της επιφανειακής του προβολής και βάσει της οποίας αυτός δεν κρίνεται βάσιμος.
  1. Σύμφωνα με τον τρίτο λόγο ένστασης οι "...αγωγές των οποίων ζητείται η συνένωση βρίσκονται σε διαφορετικά στάδια η καθεμία". Ούτε και αυτός ο λόγος ένστασης έχει προωθηθεί επαρκώς έτσι ώστε να παρέχεται οποιαδήποτε περισσότερη δυνατότητα εξέτασης του πέραν από τον επίσης επιφανειακό τρόπο με τον οποίο και αυτός ο λόγος προωθείται. Κατ΄ αρχάς βασικό δεδομένο αποτελεί βεβαίως το γεγονός πως δεν έχει αρχίσει η ακροαματική διαδικασία σε οποιαδήποτε από τις αγωγές. Επιπλέον προ της καταχώρησης της αίτησης συνένωσης η καθεμία από τις αγωγές ήταν ήδη ορισμένη είτε για οδηγίες είτε γι΄ ακρόαση. Πραγματικά δεν είναι δυνατό να γίνει καν αντιληπτό που βασίζεται αυτός ο λόγος ένστασης. Δηλαδή, πως επηρεάζεται το ενδεχόμενο αποδοχής ή όχι της αίτησης εξατίας του σταδίου ορισμού της κάθε αγωγής. Ιδιαίτερα δε στη συγκεκριμένη περίπτωση. Ούτε και αυτός ο λόγος κρίνεται βάσιμος.
  2. Ο δε τέταρτος λόγος ένστασης δεν μπορεί παρά να κριθεί ως αόριστος καθότι η θέση πως καμία "...σχέση εμπιστοσύνης δημιουργήθηκε μεταξύ των διαδίκων" δεν φαίνεται εκ πρώτης όψεως να συνδέεται με τα θέματα υπό εξέταση με αυτή την αίτηση ενώ ούτε και προωθήθηκε με σχετική επιχειρηματολογία. Βεβαίως αυτός εκ πρώτης όψεως φαίνεται να έχει σχέση με τα όσα αναφέρονται στη παράγραφο 9 της ένορκης δήλωσης προς υποστήριξη της αίτησης όμως επισημαίνω πως ο ισχυρισμός ως προς τη δημιουργία και εδραίωση εμπιστευτικής σχέσης μεταξύ των διαδίκων αποτελεί θέμα το οποίο προκύπτει αποκλειστικά από ισχυρισμούς εντός των εκθέσεων υπεράσπισης και ανταπαίτησης. Συνεπώς, σύμφωνα με τη νομολογία μας επί του συγκεκριμένου θέματος, δεν μπορεί εν πάση περιπτώσει να ληφθεί υπόψη αυτό το θέμα κατά την εξέταση της αίτησης συνένωσης.
  3. Σύμφωνα με τον πέμπτο λόγο ένστασης η "...κάθε αγωγή εδράζεται στα δικά της πραγματικά γεγονότα το χρόνο συνομολόγησης των επίδικων συμφωνιών σε κάθε αγωγή". Δεν θα ανέμενε το Δικαστήριο οτιδήποτε διαφορετικό από αυτό το οποίο αναφέρεται στον συγκεκριμένο λόγο ένστασης. Ασφαλώς και η κάθε αγωγή σε οποιαδήποτε περίπτωση εδράζεται στα δικά της πραγματικά γεγονότα. Σημασία σε περίπτωση όπου επιδιώκεται συνένωση της με άλλη ή άλλες αγωγές έχει η εξέταση του ερωτήματος κατά πόσο, βάσει αυτών των γεγονότων, προσφέρεται ως επιθυμητή δικονομική επιλογή η συνένωση της έτσι ώστε η συνεκδίκαση της να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των διαδίκων και την ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Ουσιαστικά βασικό κριτήριο σύμφωνα και με τη Δ. 14 θ. 2 είναι η απάντηση στο ερώτημα κατά πόσο οι απαιτήσεις των αγωγών συνεπάγονται κοινό νομικό ή πραγματικό ζήτημα τέτοιας σημασίας έτσι ώστε να καθίσταται επιθυμητή η συνένωση των αγωγών. Αυτό είναι και το βασικό ερώτημα το οποίο καλείται να απαντήσει το Δικαστήριο.
  4. Προβάλλεται με τον έκτο λόγο ένστασης η θέση πως η "...συνένωση των αγωγών θα δημιουργήσει φαύλο κύκλων [sic] στην εκδίκαση τους, σύγχυση, ταλαιπωρία, δαπάνη δικαστικού χρόνου". Αναφορικά με αυτή τη θέση το Δικαστήριο δεν μπορεί παρά να λάβει υπόψη του τη μεγάλη καθυστέρηση η οποία παρατηρείται γενικά στην εκδίκαση μίας αγωγής ενώπιον του Δικαστηρίου. Ήδη σε σχέση με τις αγωγές των οποίων ζητείται η συνένωση παρατηρείται πως παρά και τη καταχώρηση όλων των αγωγών κατά τον Δεκέμβριο του 2010 ήδη έχουν περάσει σχεδόν 4 χρόνια και δεν έχει ακόμη αρχίσει η εκδίκαση οποιασδήποτε από αυτές τις αγωγές. Θεωρώ πως η συνένωση των αγωγών ή έστω και η μερική συνένωση ορισμένων εξ αυτών θα μπορούσε να οδηγήσει στην αποφυγή τουλάχιστον της καθυστέρησης η οποία αναπόφευκτα θα προέκυπτε από αυτό και μόνο το γεγονός ότι η καθεμία από αυτές θα βρίσκεται ενώπιον είτε του ίδιου είτε διαφορετικού Δικαστή ως μία επιπρόσθετη αγωγή προς εκδίκαση ενώ θα μπορούσε ήδη να εκδικαζόταν παράλληλα ως μέρος άλλων αγωγών. Δηλαδή ως μία αγωγή η οποία θα αποτελούσε μέρος μίας ομάδας αγωγών των οποίων η εκδίκαση θα είχε ήδη αρχίσει ταυτόχρονα εξαιτίας και της συνένωσης των. Θέτοντας το πολύ απλά αντί η κάθε αγωγή να έχει ξεχωριστή σειρά εκδίκασης μαζί με ένα μεγάλο αριθμό αγωγών πλέον θα έχει πάλι σειρά αλλά αυτή θα είναι σαν μέρος μίας ομάδας συνενωμένων αγωγών οι οποίες θα εκδικάζονται παράλληλα. Το όφελος δε της από κοινού συνεκδίκασης θα είναι εμφανές τόσο για το Δικαστήριο όσο και για τους δικηγόρους των διαδίκων. Ως προς τη θέση πως η συνένωση και βεβαίως κατ΄ επέκταση η συνεκδίκαση των αγωγών θα οδηγήσει σε φαύλο κύκλο διερωτώμαι πραγματικά πως αυτό θα συμβεί. Αντιλαμβάνομαι την αναφορά σε φαυλότητα με την έννοια οδήγησης σε ένα αδιέξοδο όπου η επίλυση ενός θέματος οδηγεί αναπόφευκτα στη δημιουργία άλλου θέματος το οποίο ενδεχομένως να οδηγεί και πάλι στο αρχικό θέμα προκαλώντας ένα αδιέξοδο. Θεωρώ πως τα όσα κοινά στοιχεία υπάρχουν στις αγωγές των οποίων ζητείται η συνένωση είτε από πραγματικής είτε από νομικής άποψης κάθε άλλο παρά θα προκαλέσουν σε περίπτωση συνένωσης τους ένα φαύλο κύκλο. Παρά μόνο θα μπορούσε η συνένωση τους να οδηγήσει σε εξοικονόμηση δικαστικού χρόνου. Βεβαίως μετά και από τη κατάλληλη προετοιμασία από τους δικηγόρους των διαδίκων, ιδιαίτερα δε της ενάγουσας με μία συντονισμένη παρουσίαση της μαρτυρίας προς απόδειξη της αξίωσης στην κάθε αγωγή. Προετοιμασία η οποία θα αναμενόταν εν πάση περιπτώσει ως προς την απόδειξη της αξίωσης εάν η κάθε αγωγή εκδικαζόταν ξεχωριστά. Απλά σε περίπτωση συνένωσης θα πρέπει να ληφθούν υπόψη οι ίδιες ομοιότητες ή κοινά χαρακτηριστικά τα οποία λήφθηκαν υπόψη από το Δικαστήριο έτσι ώστε να είχε εκδοθεί το διάταγμα συνένωσης. Με το ίδιο σκεπτικό το Δικαστήριο αδυνατεί να συμφωνήσει πως η συνένωση θα δημιουργήσει σύγχυση ή ταλαιπωρία ή αχρείαστη δαπάνη δικαστικού χρόνου. Προσθέτω το επίθετο "αχρείαστη" στη φράση "δαπάνη δικαστικού χρόνου" η οποία χρησιμοποιείται εντός του συγκεκριμένου λόγου ένστασης καθότι ασφαλώς η εκδίκαση της οποιασδήποτε αγωγής ασφαλώς και θα απαιτεί "δαπάνη δικαστικού χρόνου". Μόνο σε ένα ιδανικό κόσμο όπου όλοι οι δικηγόροι θα συμφωνούσαν εκ των προτέρων αναφορικά με τα πραγματικά γεγονότα της κάθε αγωγής και περιορίζονταν σε αγορεύσεις αναφορικά με νομικά σημεία δεν θα απαιτείτο δικαστικός χρόνος υπό μορφή ακροαματικής διαδικασίας έτσι ώστε να ακουστεί μαρτυρία προς απόδειξη μίας αξίωσης αλλά και προς υποστήριξη μίας υπεράσπισης ή ακόμη και απόδειξη μίας ανταπαίτησης. Θεωρώ πραγματικά πως η συνένωση αγωγών προς από κοινού εκδίκαση στις κατάλληλες περιπτώσεις έχει ως κυριότερο ωφέλημα την αποφυγή καθυστέρησης γενικά στην έναρξη της ακρόασης μίας αγωγής ενώ στη συνέχεια, με κατάλληλη προετοιμασία από τους δικηγόρους και τη παράλληλη παρουσίαση μαρτυρίας, παρέχεται η δυνατότητα εξοικονόμησης χρόνου ακόμη και κατά το στάδιο της ακροαματικής διαδικασίας. Αξίζει να σημειωθεί σε αυτό το μέρος της απόφασης πως σε περίπτωση μη συνένωσης των αγωγών δεν αποκλείεται και το ενδεχόμενο ένας Δικαστής ο οποίος θα έχει εκδικάσει μία από τις αγωγές των οποίων ζητείται η συνένωση να βρίσκεται αντιμέτωπος και με το ερώτημα κατά πόσο θα πρέπει να εξαιρεθεί από την εκδίκαση άλλης από τις αγωγές όπου οι διάδικοι (και συνεπώς αρκετοί αν όχι και όλοι οι μάρτυρες) θα είναι οι ίδιοι ενώ τα επίδικα θέματα επίσης θα είναι παρόμοια αν όχι μάλιστα και πανομοιότυπα.
  5. Ως προς τον έβδομο λόγο ένστασης ότι δηλαδή ήδη "...η εκδίκαση καθεμίας ξεχωριστά παρουσιάζει δυσκολία ενόψει των πολλαπλών συμφωνιών που περιέχει και των θεμάτων που εγείρει η υπεράσπιση..." αρκεί να αναφέρω πως κατ΄ αρχάς δεν έχει αρχίσει η εκδίκαση οποιασδήποτε εκ των αγωγών των οποίων ζητείται η συνένωση έτσι ώστε να είναι δυνατό να κριθεί ως βάσιμος ο συγκεκριμένος λόγος ένστασης σε σχέση με τη δυσκολία η οποία θα μπορούσε να διαπιστωθεί αναφορικά με την εκδίκαση αυτή. Ως προς την αναφορά στα θέματα που εγείρει η υπεράσπιση αρκεί να υπενθυμίσω πως σύμφωνα με τη νομολογία μας σε περίπτωση εξέτασης αίτησης συνένωσης το Δικαστήριο περιορίζεται σε εξέταση των όσων αναφέρονται στις εκθέσεις απαίτησης και όχι στις εκθέσεις υπεράσπισης ή ακόμη και ανταπαίτησης. Όπως αναφέρεται στη σελίδα 1967 της απόφασης Lukoil Cyprus Ltd. v.
  6. Ανδρέα Μυλωνά κ. ά. (βλ. πιο πάνω) το ουσιώδες κριτήριο για τη συνένωση που θέτει η Δ. 14 θ. 2 είναι η ύπαρξη κοινών πραγματικών ή νομικών ζητημάτων όπως αυτά διατυπώνονται αποκλειστικά από την έκθεση απαίτησης των αγωγών ανεξάρτητα από το περιεχόμενο των εκθέσεων υπεράσπισης. Αναφορικά δε με την υπόδειξη περί ύπαρξης "πολλαπλών συμφωνιών" της κάθε αγωγής, διατηρώντας υπόψη και τα όσα συνοψίζονται πιο πάνω, η ύπαρξη "πολλαπλών συμφωνιών" ως ένας σχετικός παραγόντας δεν ισχύει παρά μόνο για την αγωγή 4496/
  7. Η δε ύπαρξη "πολλαπλών συμφωνιών" στη συγκεκριμένη περίπτωση (δηλαδή, της αγωγής 4496/10) προκύπτει ουσιαστικά από προσπάθειες οι οποίες καταβάλλονταν για τη γενικότερη ρύθμιση των οποιωνδήποτε τραπεζικών διευκολύνσεων οι οποίες είχαν ήδη παραχωρηθεί από την ενάγουσα προς τους εναγομένους.
  8. Αναφορικά με τον όγδοο λόγο ένστασης ότι δηλαδή δεν "...ενδείκνυται η συνένωση των αγωγών ούτε από απόψεως εξοικονομήσεως χρόνου και χρήματος ούτε από απόψεως ορθής απονομής της δικαιοσύνης ούτε από απόψεως βολής..." θεωρώ πως το θέμα της εξοικονόμησης χρόνου ήδη έχει εξεταστεί ενώ αναφορικά με το θέμα της εξοικονόμησης χρήματος ασφαλώς η οποιαδήποτε εξοικονόμηση χρόνου λογικά θα οδηγήσει και σε εξοικονόμηση χρήματος δηλαδή εξόδων τα οποία ενδεχομένως να υποστούν οι εναγόμενοι οι οποίοι βρίσκονται αντιμέτωποι με 6 συνολικά αγωγές οι οποίες, σύμφωνα με το αίτημα των εναγομένων, θα μπορούσαν να συνεκδικαστούν με αποτέλεσμα να μειωθούν σημαντικά τα έξοδα τα οποία ενδεχομένως θα μπορούσαν να επιδικαστούν εις βάρος τους σε περίπτωση κατά την οποία η ενάγουσα στοιχειοθετήσει την αξίωση της εναντίον τους. Αναφορικά δε με τη διασφάλιση της ορθής απονομής της δικαιοσύνης προβάλλεται η θέση πως η συνένωση δεν ενδείκνυται καθότι αυτή δεν θα επιτευχθεί σε μία τέτοια περίπτωση. Η θέση αυτή δεν βρίσκει σύμφωνο το Δικαστήριο. Θεωρώ πως η κατάλληλη μορφή συνένωσης των αγωγών θα μπορούσε να εξασφαλίσει την όσο το δυνατό καλύτερη απονομή της δικαιοσύνης. Ως προς την αναφορά σε "βολή" πραγματικά αυτή είναι εντελώς δυσνόητη και ούτε και έχει επεξηγηθεί με οποιοδήποτε τρόπο από την επιχειρηματολογία εναντίον της αποδοχής της αίτησης.
  9. Ο ένατος λόγος ένστασης κρίνεται ως πολύ γενικός έτσι ώστε αυτός να εξεταστεί ξεχωριστά. Διευκρινίζεται απλά πως η θέση ότι δεν "...πληρούνται οι προϋποθέσεις της Διαταγής 14 θεσμός 2 των θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας για να νομιμοποιούνται οι αιτητές να ζητούν συνένωση των αγωγών..." εξετάζεται από το Δικαστήριο κατά την εξέταση γενικότερα του αιτήματος των εναγομένων. Ασφαλώς εάν αυτό δεν εγκριθεί τότε ο συγκεκριμένος λόγος ένστασης θα έχει κριθεί ως βάσιμος. Ενώ σε αντίθετη περίπτωση ασφαλώς θα ισχύει το αντίθετο. Δηλαδή, η εξέταση της αίτησης γενικότερα θα οδηγήσει το Δικαστήριο στο ανάλογο συμπέρασμα ως προς το κατά πόσο όντως οι "...αγωγές που ζητούν να συνενωθούν οι αιτητές δεν αφορούν κοινόν νομικό θέμα ή κοινά πραγματικά περιστατικά τέτοιας σπουδαιότητας αναλογικά με τα υπόλοιπα εγειρόμενα θέματα στην αγωγή ώστε να καθιστούν επιθυμητό να συνενωθούν οι αγωγές".
  10. Σύμφωνα με τον δέκατο λόγο ένστασης η ενάγουσα εισηγείται πως οι "...εναγόμενοι στις αγωγές που ζητούν τη συνένωση τους καταχώρησαν υπερασπίσεις στις οποίες αρνούνται όλα τα πραγματικά γεγονότα που αναφέρονται στην έκθεση απαίτησης των εναγόντων στις αγωγές και επομένως οι ενάγοντες θα πρέπει να αποδείξουν τα γεγονότα της κάθε αγωγής ξεχωριστά και ειδικά..." ενώ προσθέτει πως ανάλογα "...με τα πραγματικά περιστατικά κάθε υπόθεσης θα εφαρμοστεί και ο νόμος που τα διέπει". Προκαλεί απορία πραγματικά ο συγκεκριμένος λόγος ένστασης. Κατ΄ αρχάς υπενθυμίζω και πάλι εντός αυτής της απόφασης πως σύμφωνα με τη νομολογία μας σε περίπτωση εξέτασης αίτησης συνένωσης σημασία δεν έχει το περιεχόμενο των εκθέσεων υπεράσπισης αλλά αυτό των εκθέσεων απαίτησης. Δεν τίθεται δηλαδή ως προϋπόθεση, έτσι ώστε να δικαιούται ένας εναγόμενος να υποβάλει αίτημα συνένωσης, να μην έχει προβεί σε άρνηση των πραγματικών γεγονότων όπως αυτά κατ' ισχυρισμό ισχύουν σύμφωνα με τις εκθέσεις απαίτησης στις αγωγές των οποίων ζητείται η συνένωση. Ως προς την αναφορά πως η ενάγουσα θα πρέπει να αποδείξει τα γεγονότα της κάθε αγωγής ξεχωριστά και ειδικά, αυτό θα ήταν προαπαιτούμενο κατά την εκδίκαση οποιασδήποτε αγωγής είτε αυτή εκδικαζόταν από μόνη της, δηλαδή ξεχωριστά, είτε ως αποτέλεσμα συνένωσης αγωγών. Συνεπώς δεν μπορεί να γίνει αντιληπτό πως αυτό θα δημιουργούσε το οποιοδήποτε εμπόδιο στην έγκριση μίας αίτησης συνένωσης. Μάλιστα η συνένωση των αγωγών διατηρώντας υπόψη και τη χρονική πτυχή γενικότερα των αγωγών θα μπορούσε ενδεχομένως να οδηγήσει και σε εξοικονόμηση χρόνου από άποψης παρουσίασης μαρτυρίας αναφορικά με θέματα τα οποία εκ πρώτης όψεως διαπιστώνονται να είναι κοινά μεταξύ των αγωγών. Παραδείγματος χάριν, δεν αποκλείεται το ενδεχόμενο ένας μάρτυρας να ήταν αρκετός προς παρουσίαση όλων των τριών συμφωνιών ενοικιαγοράς. Χωρίς βεβαίως το Δικαστήριο να καταλήγει σε συμπέρασμα, για σκοπούς εξέτασης αυτής της αίτησης ότι όντως αυτό ισχύει στη συγκεκριμένη περίπτωση. Ως προς την εφαρμογή του ανάλογου νομικού πλαισίου στη κάθε περίπτωση τουλάχιστον αυτό το οποίο είναι δυνατό να διαπιστωθεί εκ πρώτης όψεως είναι πως οι αγωγές των οποίων ζητείται η συνένωση δεν παρουσιάζουν τέτοια εμφανώς σημαντική διαφορετικότητα επί αυτού του θέματος. Ιδιαίτερα δε σε σχέση με την ομάδα αγωγών στις οποίες το αγώγιμο δικαίωμα της ενάγουσας βασίζεται σε συμφωνία ενοικιαγοράς. Ενώ και οι υπόλοιπες αγωγές αφορούν ουσιαστικά τη παραχώρηση τραπεζικών διευκολύνσεων προς τους εναγομένους υπό μορφή είτε δανείου τακτής προθεσμίας είτε τρεχούμενου λογαριασμού. Συνεπώς δεν μπορεί να γίνει αντιληπτό πως η εφαρμογή του ανάλογου νομικού πλαισίου σύμφωνα δηλαδή με τα πραγματικά γεγονότα της κάθε αγωγής θα προκαλέσει οποιαδήποτε ιδιαίτερη δυσκολία είτε στην ενάγουσα είτε στο Δικαστήριο κατά την εκδίκαση μίας συνενωμένης αγωγής. Αναφορικά δε με τους εναγομένους διατηρώντας υπόψη πως οι ίδιοι διεκδικούν τη συνένωση των αγωγών ασφαλώς δεν τίθεται καν θέμα κατά πόσο οι ίδιοι θα μπορούσαν να έχουν οποιοδήποτε παράπονο αναφορικά με τη πρόκληση οποιασδήποτε δυσκολίας είτε εξαιτίας των πραγματικών γεγονότων είτε με το νομικό πλαίσιο αυτών. Εφόσον δηλαδή οι ίδιοι εισηγούνται πως η συνένωση των αγωγών θα οδηγούσε σε θετικό αποτέλεσμα αναφορικά με την εκδίκαση αυτών στο σύνολο τους.
  11. Εξετάζοντας τη διατύπωση του ενδέκατου λόγου ένστασης αυτό το οποίο εύκολα γίνεται αντιληπτό είναι πως ο συγκεκριμένος λόγος ένστασης ουσιαστικά αποτελεί προέκταση του δέκατου λόγου ένστασης. Συνεπώς κρίνω πως το Δικαστήριο δεν χρειάζεται να προσθέσει οτιδήποτε περισσότερο από τα όσα ήδη αναφέρονται στην αμέσως προηγούμενη παράγραφο.
  12. Ο δε δωδέκατος λόγος ένστασης με αναφορά στη Δ. 13 των Διαδικαστικών Κανονισμών της Πολιτικής Δικονομίας και πως αυτή "...επιβάλλει την αποσυνένωση αιτιών αγωγής όταν η εκδίκαση τους δεν είναι βολική ή δεν μπορούν να δικαστούν όλες συγχρόνως ως είναι η περίπτωση των αγωγών που ζητούν οι αιτητές..." ουσιαστικά παραπέμπει στις πρόνοιες οι οποίες ισχύουν δικονομικά κατά την καταχώρηση μίας αγωγής και τη δυνατότητα η οποία παρέχεται στο Δικαστήριο να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια διατάσσοντας τη ξεχωριστή εκδίκαση αιτιών αγωγής στην ίδια αγωγή. Θεωρώ πως η συγκεκριμένη παραπομπή ως λόγος ένστασης δεν προσθέτει οτιδήποτε σχετικό στη γενικότερη ένσταση της ενάγουσας. Διατηρώντας υπόψη δηλαδή τη διαφορετικότητα στο αντικείμενο της Δ.
  14. Σύμφωνα με τον δέκατο τρίτο λόγο ένστασης οι "...συμφωνίες που αφορούν οι αγωγές καθεμία ξεχωριστά τερματίστηκαν με διαφορετικές επιστολές και διαφορετικές σε κάθε αγωγή στάληκαν επιστολές προς τους εγγυητές για απαίτηση του χρέους σε κάθε αγωγή". Κατ΄ αρχάς είναι άξιον απορίας πως ο συγκεκριμένος λόγος ένστασης όντως αποτελεί λόγο ένστασης. Διατηρώντας υπόψη δηλαδή την ίδια τη διατύπωση του. Εάν όμως ληφθεί υπόψη ως μία αναφορά στη διαφορετικότητα μεταξύ των γεγονότων της κάθε αγωγής της οποίας ζητείται η συνένωση τότε ισχύουν οι ίδιες παρατηρήσεις του Δικαστηρίου όπως και στη περίπτωση του δέκατου και του ενδέκατου λόγου ένστασης. Δίχως να κρίνεται αναγκαίο για το Δικαστήριο να προσθέσει οτιδήποτε περισσότερο.
  15. Τα όσα αναφέρονται πιο πάνω ισχύουν και σε σχέση με τον δέκατο τέταρτο, δέκατο πέμπτο και δέκατο έκτο λόγο ένστασης. Οι συγκεκριμένοι λόγοι ένστασης θα μπορούσε κάλλιστα - μαζί με τον δέκατο τρίτο λόγο ένστασης - να αποτελούσαν μέρος του ενδέκατου λόγου ένστασης.
  16. Αναφορικά με τον δέκατο έβδομο λόγο ένστασης ως προς το ότι τα "...γεγονότα που αναφέρονται στην ένορκο ομολογία προς υποστήριξη της αίτησης είναι αόριστα και ασαφή και δεν συγκεκριμενοποιούν ποία είναι τα κοινά νομικά και πραγματικά γεγονότα που υπάρχουν σε κάθε αγωγή την συνένωση των οποίων ζητούν οι εναγόμενοι..." παρατηρώ τα εξής. Διαπιστώνεται πως σύμφωνα με το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης στο βαθμό στον οποίο αυτό αναφέρεται στις εκθέσεις απαίτησης και όχι στις εκθέσεις υπεράσπισης προκύπτουν οι ακόλουθες αναφορές. Το "κοινό υπόβαθρο" των εκθέσεων απαίτησης, δηλαδή η απόδειξη της νομιμότητας και εγκυρότητας των συμφωνιών και δοσοληψιών, η έγερση κοινών νομικών και πραγματικών σημείων εναντίον των εναγομένων οι οποίοι είναι μεταξύ τους συνδεδεμένα νομικά και φυσικά πρόσωπα τα οποία "αλληλοεξαρτούνται" ως επίσης το γεγονός πως ο δικηγόρος της ενάγουσας είναι ο ίδιος σε όλες τις αγωγές. Η πραγματικότητα είναι πως με την ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της αίτησης οι ισχυρισμοί εντός αυτής επικεντρώνονται περισσότερο στο περιεχόμενο των εκθέσεων υπεράσπισης και ανταπαίτησης παρά σε αυτό των εκθέσεων απαίτησης. Εντούτοις ανεξάρτητα και από το ίδιο το περιορισμένο περιεχόμενο της συγκεκριμένης ένορκης δήλωσης ασφαλώς το Δικαστήριο δεν μπορεί παρά να λάβει υπόψη του τόσο τα όσα αναφέρονται εντός αυτής σε συνδυασμό και με το περιεχόμενο του φακέλου της κάθε αγωγής της οποίας ζητείται η συνένωση. Δεν περιορίζεται δηλαδή το Δικαστήριο κατά την εξέταση της αίτησης μόνο στο περιεχόμενο της συγκεκριμένης ένορκης δήλωσης. Ούτε και περιορίζεται στο έργο το οποίο καλείται να επιτελέσει από την οποιαδήποτε ασάφεια ή αοριστία στα γεγονότα της ένορκης δήλωσης ή περισσότερο στη συγκεκριμένη περίπτωση στη γενικότητα των συγκεκριμένων ισχυρισμών. Σαφώς το ουσιώδες κριτήριο σύμφωνα με τη νομολογία δεν εξαρτάται στην εφαρμογή του από τους ισχυρισμούς και μόνο ενός ενόρκως δηλούντος προς υποστήριξη μίας αίτησης συνένωσης. Η δε αναφορά του ενόρκως δηλούντος προς υποστήριξη της αίτησης στη παράγραφο 7 της ένορκης δήλωσης του ως προς το ότι η "...διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου θα πρέπει να ασκηθεί με τρόπο που να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των διαδίκων, περιορίζοντας τα έξοδα, επιταχύνοντας τη διαδικασία και με κριτήριο την αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης και την αποφυγή πολλαπλότητας στη δικαστική διαδικασία..." αποτελεί επιχείρημα παρά ισχυρισμό ο οποίος να ανήκει εντός μίας ένορκης δήλωσης από διάδικο. Επιχείρημα το οποίο αναπτύσσεται και στη παράγραφο 23 της γραπτής αγόρευσης του ευπαίδευτου συνηγόρου των εναγομένων με αναφορά και σε προτεινόμενη ως σχετική νομολογία στις παραγράφους 24 και
  18. Αναφορικά με τον δέκατο όγδοο λόγο ένστασης θεωρώ πως ήδη το θέμα της καθυστέρησης έχει εξεταστεί πιο πάνω κατά την εξέταση του έκτου λόγου ένστασης. Απορρίπτεται από το Δικαστήριο η θέση πως η αίτηση δεν έχει οποιοδήποτε άλλο σκοπό από τη καθυστέρηση στην εκδίκαση των αγωγών. Καθυστέρηση ήδη προϋπήρχε της καταχώρησης της αίτησης ενώ δεν αποκλείεται με την έγκριση της αίτησης μελλοντικά να επιτευχθεί επίσπευση της εκδίκασης των αγωγών παρά καθυστέρηση.
  19. Αναφέρονται στην αίτηση ως γεγονότα τα οποία καθιστούν τη συνένωση των υποθέσεων επιθυμητή, πρώτο, ότι οι αγωγές και "Υπερασπίσεις" εδράζονται στα ίδια νομικά και πραγματικά γεγονότα και δεύτερο, ότι υπάρχει "...σχέση των διαδίκων". Αναφέρεται επίσης πως οι εναγόμενοι "...θεωρούν ότι είναι ορθό και δίκαιο όπως εκδοθεί το αιτούμενο Διάταγμα για εξοικονόμηση χρόνου και για ενιαία και πιο δίκαιη αντιμετώπιση των επίδικων θεμάτων".
  20. Βεβαίως τα επίδικα θέματα σε οποιαδήποτε αγωγή δεν καθορίζονται μόνο από τα όσα αναφέρονται εντός της έκθεσης απαίτησης αλλά και τα όσα αναφέρονται εντός των δικογράφων στο σύνολο τους. Ενδεχομένως επί αυτού του σημείου να οφείλεται και η όλη προσέγγιση των εναγομένων σε σχέση με το αίτημα τους. Καθότι, όπως οφείλω να παρατηρήσω, με παρόμοιο τρόπο όπως ο ενόρκως δηλών προς υποστήριξη της αίτησης αποδίδει ιδιαίτερη έμφαση στο περιεχόμενο των δικογράφων των αγωγών, έτσι και η επιχειρηματολογία η οποία προτάθηκε προς υποστήριξη της αίτησης επικεντρώνεται στη θέση πως θα πρέπει κατά την εξέταση της αίτησης να ληφθεί υπόψη αυτό το περιεχόμενο στο σύνολο του.
  21. Παραδείγματος χάριν, στις παραγράφους 6 και 7 της γραπτής αγόρευσης υποστηρίζεται με ρητές αναφορές σε παραγράφους της έκθεσης υπεράσπισης και ανταπαίτησης της αγωγής 4496/10 πως οι δοσοληψίες της συγκεκριμένης αγωγής είναι μέρος μίας σειράς δοσοληψιών της ενάγουσας με τους εναγομένους οι οποίες έχουν κοινά πραγματικά και νομικά σημεία με τις δοσοληψίες των υπολοίπων αγωγών μαζί με τις οποίες ζητείται συνένωση. Προτάσσεται δηλαδή η θέση πως είναι "...κοινό πραγματικό υπόβαθρο όλων των αγωγών που ζητείται η συνένωση τους ότι ως αποτέλεσμα και/ή συνέπεια και/ή συνεπακόλουθο αμελών και/ή ψευδών και/ή δόλιων και/ή παραπλανητικών συμβουλών και/ή γνωμών και/ή παραστάσεων και/ή διαβεβαιώσεων της Ενάγουσας που έδωσε προς τους Εναγομένους, οι Εναγόμενοι συνομολόγησαν με την Ενάγουσα τις επίδικες δοσοληψίες των Αγωγών που ζητείται η συνένωση τους και είναι εκτεθειμένοι σε παρόμοιες απαιτήσεις της Ενάγουσας σε όλες τις σχετικές αγωγές".
  22. Βεβαίως η προσέγγιση αυτή δεν είναι δυνατό να επικροτηθεί ή να γίνει δεκτή ως ορθή διατηρώντας υπόψη τα όσα σχετικά αναφέρονται στη νομολογία μας σύμφωνα με την ερμηνεία η οποία έχει δοθεί μέχρι σήμερα αναφορικά με την εφαρμογή της Δ. 14 θ.
  23. Όσο και να διαφαίνεται μία λογική στην όλη προσέγγιση των εναγομένων αυτή έρχεται σε αντίθεση με τα όσα προβλέπονται σχετικά αναφορικά με την εφαρμογή της δικονομικής βάσης της αίτησης.
  24. Μάλιστα σε πολύ πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου όχι μόνο εφαρμόζεται η νομολογία όπως αυτή έχει διαμορφωθεί μέχρι σήμερα αλλά παράλληλα παρατηρήθηκε σε σχέση με το γεγονός πως καταχωρήθηκαν σε όλες τις αγωγές πανομοιότυπες εκθέσεις υπεράσπισης με πανομοιότυπες ανταξιώσεις ότι αυτό δεν αποτελούσε επιχείρημα το οποίο να συνηγορούσε προς την κατεύθυνση έγκρισης της αίτησης συνένωσης αλλά αντιθέτως θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί εκ πρώτης όψεως και ως κατάχρηση της διαδικασίας (βλ. σχετικά την απόφαση της Πολιτικής Έφεσης 74/2011, ημερομηνίας 20/3/2014, C. & S. Beton κ. ά. ν. Τράπεζας Κύπρου Δημόσιας Εταιρείας Λτδ.). Βεβαίως εντός της ίδιας απόφασης η αναφορά η οποία γίνεται στην απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου επισημαίνει πως αυτό έκρινε ότι από τη μελέτη των εγγράφων ήταν ολοφάνερο ότι για να αποδειχθεί η απαίτηση σε κάθε αγωγή θα έπρεπε να παρουσιαστούν διαφορετικά έγγραφα αλλά και άλλη μαρτυρία καθώς και ότι οι εναγόμενοι για να αποδείξουν την ανταπαίτηση τους που είχαν καταχωρίσει σε όλες τις αγωγές, θα έπρεπε να στηριχθούν σε διαφορετικά γεγονότα. Δεν θεωρώ όμως πως αυτή η αναφορά και μόνο αλλάζει οτιδήποτε σε σχέση με τη νομολογία μας.
  25. Πραγματικά μόνο σε περίπτωση κατά την οποία θα μπορούσε να είχε ερμηνευτεί η αναφορά πως "...the claims of such actions involve a common question of law or fact of such importance in proportion to the rest of the matters involved in such actions as to render it desirable that the actions should be consolidated, the Court or a Judge may order that they be consolidated..." και συγκεκριμένα η φράση "...the claims of such actions..." συμπεριλάμβανε και τις αξιώσεις σε περίπτωση ύπαρξης ανταπαίτησης στις εκθέσεις υπεράσπισης των αγωγών των οποίων ζητείται η συνένωση, θα μπορούσε να κριθεί ως ορθή η όλη προσέγγιση των εναγομένων επί του συγκεκριμένου θέματος.
  26. Ιδιαίτερα δε σε σχέση με την αίτηση υπό εξέταση αυτό το οποίο δεν είναι δυνατό να μην παρατηρηθεί είναι η διαπίστωση πως οι εναγόμενοι σε όλες ανεξαιρέτως τις εκθέσεις υπεράσπισης και ανταπαίτησης αναφέρονται με επαρκή λεπτομέρεια σε όλες τις υπόλοιπες αγωγές με τις οποίες ζητείται συνένωση ενώ η ανταπαίτηση στη κάθε περίπτωση είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το γεγονός της ύπαρξης των αξιώσεων των υπολοίπων αγωγών. Συνεπώς καθιστώντας με αυτό τον τρόπο και την ύπαρξη των υπολοίπων αγωγών ως μέρος των επίδικων θεμάτων. Αναφορικά με τα οποία το εκδικάζον Δικαστήριο θα έχει υποχρέωση να ακούσει μαρτυρία. Ανεξάρτητα δηλαδή και από τη συνένωση ή μη όλων των αγωγών των οποίων ζητείται η συνένωση.
  27. Η διατύπωση όμως της Δ. 14 θ. 2 έχει ως έχει σήμερα ενώ, επιπλέον, ήδη αναφέρεται πιο πάνω η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου με την οποία παρέχεται και η ανάλογη ερμηνεία ως προς την εφαρμογή της συγκεκριμένης δικονομικής διάταξης. Ασφαλώς το Δικαστήριο οφείλει να εφαρμόσει τόσο τη συγκεκριμένη δικονομική διάταξη όσο και τη νομολογία ως έχει. Συνεπώς, διατηρώντας υπόψη τόσο την ίδια τη διατύπωση της όσο και τα δεδομένα διαμόρφωσης της νομολογίας μας μέχρι σήμερα η επιλογή διεύρυνσης εφαρμογής της εμβέλειας της Δ. 14 θ. 2 δεν παρέχεται σε αυτό το Δικαστήριο παρά μόνο και αποκλειστικά στο Ανώτατο Δικαστήριο.
  28. Συνεπώς ανεξάρτητα και από τον τρόπο με τον οποίο έχει προωθηθεί το αίτημα των εναγομένων το Δικαστήριο εξετάζει την αίτηση διατηρώντας υπόψη τα δεδομένα των αγωγών των οποίων ζητείται η συνένωση και επικεντρώνοντας τη δική του προσοχή αποκλειστικά στο περιεχόμενο των εκθέσεων απαίτησης και όχι των εκθέσεων υπεράσπισης και ανταπαίτησης.
  29. Διατηρώ σταθερά υπόψη μου πως η έκδοση διατάγματος συνένωσης αγωγών προς εκδίκαση ανάγεται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου, η άσκηση της οποίας εξαρτάται από τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης και ότι αυτό το οποίο εξετάζεται είναι κατά πόσο η συνεκδίκαση των αγωγών των οποίων ζητείται η συνένωση θα εξυπηρετήσει το συμφέρον των διαδίκων και την καλύτερη απονομή της δικαιοσύνης με την αποφυγή πολλαπλότητας των διαδικασιών, τον περιορισμό των εξόδων και την εξοικονόμηση δικαστικού χρόνου.
  30. Έχοντας υπόψη τα όσα αναφέρονται πιο πάνω στο σύνολο τους κρίνω πως σύμφωνα με τα δεδομένα των αγωγών η αίτηση συνένωσης δεν είναι δυνατό να γίνει δεκτή έτσι ώστε να συνενώνονται όλες οι αγωγές των οποίων ζητείται η συνένωση καθότι δεν διαπιστώνεται η ύπαρξη κοινού πραγματικού ή νομικού ζητήματος μεταξύ όλων των αγωγών.
  31. Εντούτοις αυτή η ύπαρξη διαπιστώνεται σε σχέση με τις αγωγές 4439/10, 4461/10 και 4464/10 έτσι ώστε να παρέχεται η δυνατότητα έκδοσης διατάγματος συνένωσης τους. Σε αυτές τις αγωγές οι διάδικοι είναι οι ίδιοι τόσο από άποψης της ενάγουσας όσο και των εναγομένων ενώ το αντικείμενο στη κάθε περίπτωση είναι συμφωνία ενοικιαγοράς επί της οποίας η ενάγουσα βασίζει και το αγώγιμο δικαίωμα της. Ανεξάρτητα και από την διαφορετικότητα ως προς τη χρονική πτυχή της κάθε συμφωνίας ενοικιαγοράς και την ύπαρξη διαφορετικών εγγράφων προς απόδειξη της κάθε αγωγής κρίνω πως υπάρχει κοινό πραγματικό και νομικό ζήτημα στη κάθε περίπτωση έτσι ώστε να καθίσταται επιθυμητή η συνένωση των συγκεκριμένων αγωγών. Υπενθυμίζω δε πως η ενάγουσα καταχώρησε τις αγωγές 4461/10 και 4464/10 κατά την ίδια ημερομηνία ενώ η αγωγή 4439/10 είχε καταχωρηθεί την αμέσως προηγούμενη ημερομηνία ενώ η ημερομηνία της επιστολής τερματισμού είναι η ίδια και στις τρεις αγωγές. Πραγματικά θεωρώ πως θα προκύψει εξοικονόμηση χρόνου και εξόδων από τη συνένωση αυτών των τριών αγωγών και παράλληλα αποφυγή αχρείαστης πολλαπλότητας της διαδικασίας.
  32. Επιπλέον κρίνω πως η ίδια ύπαρξη κοινού πραγματικού ή νομικού ζητήματος υπάρχει μεταξύ και των αγωγών 4442/10 και 4444/
  33. Σε αυτές τις αγωγές οι διάδικοι είναι οι ίδιοι τόσο από άποψης της ενάγουσας όσο και των εναγομένων ενώ το αντικείμενο στη κάθε περίπτωση είναι συμφωνία δανείου επί της οποίας η ενάγουσα βασίζει και το αγώγιμο δικαίωμα της. Ανεξάρτητα και από την διαφορετικότητα ως προς τη χρονική πτυχή της κάθε συμφωνίας δανείου και την ύπαρξη διαφορετικών εγγράφων προς απόδειξη της κάθε αγωγής κρίνω πως υπάρχει κοινό πραγματικό και νομικό ζήτημα στη κάθε περίπτωση έτσι ώστε να καθίσταται επιθυμητή η συνένωση των συγκεκριμένων αγωγών. Υπενθυμίζω δε πως η ενάγουσα καταχώρησε τις αγωγές 4442/10 και 4444/10 κατά την ίδια ημερομηνία ενώ η ημερομηνία της επιστολής τερματισμού είναι η ίδια και στις δύο αγωγές. Πραγματικά θεωρώ πως θα προκύψει εξοικονόμηση χρόνου και εξόδων από τη συνένωση αυτών των δύο αγωγών και παράλληλα αποφυγή αχρείαστης πολλαπλότητας της διαδικασίας.
  34. Το ίδιο δεν μπορεί να κριθεί ως εφικτό σε σχέση με την αγωγή 4496/10 της οποίας τα γεγονότα σύμφωνα με την έκθεση απαίτησης είναι πολύπλοκα με αναφορά σε κατ΄ επανάληψη διαχρονική ρύθμιση διαφόρων τραπεζικών διευκολύνσεων οι οποίες είχαν παρασχεθεί από την ενάγουσα στους εναγομένους. Συνεπώς η αίτηση δεν γίνεται δεκτή σε σχέση με την αγωγή 4496/10 ενώ ως αποτέλεσμα αυτής της απόφασης θα εκδοθούν δύο ξεχωριστά διατάγματα συνένωσης έτσι ώστε να συνενώνονται στη κάθε περίπτωση σε μία συνενωμένη αγωγή δύο διαφορετικές ομάδες αγωγών.
  35. Ως εκ τούτου εκδίδεται, πρώτο, διάταγμα μερικής συνένωσης δηλαδή διάταγμα συνένωσης των αγωγών 4439/10, 4461/10 και 4464/10 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου. Σύμφωνα και με τη Δ. 14 θ. 4 το χειρισμό της συνενωμένης αγωγής θα έχει η ενάγουσα η οποία πρώτη άρχισε τη διαδικασία δηλαδή η ενάγουσα στην αγωγή 4439/
  36. Δηλαδή, η συνενωμένη αγωγή θα είναι η αγωγή 4439/10 της οποίας η εκδίκαση θα διεξαχθεί παράλληλα με αυτή των αγωγών 4461/10 και 4464/10 μετά και από την έκδοση του διατάγματος συνένωσης των τριών αυτών αγωγών.
  37. Επιπλέον, εκδίδεται δεύτερο διάταγμα μερικής συνένωσης δηλαδή διάταγμα συνένωσης των αγωγών 4442/10 και 4444/10 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου. Σύμφωνα και με τη Δ. 14 θ. 4 το χειρισμό της συνενωμένης αγωγής θα έχει η ενάγουσα η οποία πρώτη άρχισε τη διαδικασία δηλαδή η ενάγουσα στην αγωγή 4442/
  38. Δηλαδή, η συνενωμένη αγωγή θα είναι η αγωγή 4442/10 της οποίας η εκδίκαση θα διεξαχθεί παράλληλα με αυτή της αγωγής 4444/10 μετά και από την έκδοση του διατάγματος συνένωσης των δύο αυτών αγωγών.
  39. Έχοντας δε υπόψη τόσο το γεγονός πως οι εναγόμενοι απέσυραν το αίτημα τους σε σχέση με τη συνένωση της αγωγής 4487/10 αλλά επιπλέον το γεγονός πως η αίτηση τους έγινε μόνο μερικώς δεκτή και ασκώντας επί αυτής της βάσης τη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου ως προς το θέμα της επιδίκασης των εξόδων κρίνω πως θα ήταν ορθότερο και πιο δίκαιο όπως αυτά επιδικαστούν προς όφελος των εναγομένων και εις βάρος της ενάγουσας μόνο σε σχέση με το ήμισυ (1/2) αυτών όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο μετά και από την αποπεράτωση εκδίκασης της συνενωμένης αγωγής και στις δύο περιπτώσεις συνένωσης. Μ. Α. Ματθαίου Α. Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Παρά και τη χρήση διαφορετικού επιθέτου ο αριθμός ταυτότητας ο οποίος αναγράφεται στον τίτλο και των τριών αγωγών στις οποίες το συγκεκριμένο άτομο είναι επίσης εναγόμενη είναι ο ίδιος. [2] When two or more actions are pending in the same Court, whether by the same or different plaintiffs against the same or different defendants, and the claims of such actions involve a common question of law or fact of such importance in proportion to the rest of the matters involved in such actions as to render it desirable that the actions should be consolidated, the Court or a Judge may order that they be consolidated. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.