Alpha Bank Cyprus Ltd ν. Ronald Frederick Aitken κ.α., Αρ. Αγωγής: 1347/13, 4/11/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2014:A210 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. Πούγιουρου, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1347/13 Μεταξύ: Alpha Bank Cyprus Ltd Ενάγουσας και Ronald Frederick Aitken, (Passp. No. U.K. 202678445), 102 Woodlands Road, Woodlands Ashurst, SO40 7AH, Southampton, U.K. Hannah Marian Aitken, (Passp. No. U.K. 200775124), 102 Woodlands Road, Woodlands Ashurst, SO40 7AH, Southampton, U.K. Raindrops Holdings Ltd, (ΗΕ 170435), Αποστόλου Παύλου 100, Γραφ. 2, 8046 Πάφος. G & V Hadjidemosthenous Ltd, (ΗΕ 12561), Ευαγόρα Παλληκαρίδη 67, 8010 Πάφος. Εναγομένων ---------------------------- Αίτηση ημερομηνίας 23.6.2014 για Απόρριψη και/ή Διαγραφή Ανταπαίτησης ---------------------------- Ημερομηνία: 4.11.2014 Για Ενάγουσα-Αιτήτρια: κα Α. Κακογιάννη για κ. Πολυβίου Για Εναγόμενους 1 και 2-Καθ΄ ων η αίτηση: κα Μ. Πιερή για Χ. Τριανταφυλλίδη και Στ. Χριστοφόρου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα αγωγή η Ενάγουσα αξιώνει ποσά εκ CHF277.891,08 και CHF632.571,09, πλέον συσσωρευμένους τόκους και τόκο υπερημερίας, με δικαίωμα κεφαλαιοποίησης του τόκου δύο φορές ετησίως, μαζί με άλλες δηλώσεις και διατάγματα στη βάση συμβάσεων δανείου που συνήψε με τους Εναγόμενους 1 και
- Στις 14.4.2014 οι Εναγόμενοι 1 και 2 καταχώρισαν την Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση τους και ακολούθησε στις 6.5.2014 αίτηση για απόφαση επί της Ανταπαίτησης λόγω μη καταχώρισης της Υπεράσπισης από μέρους της Ενάγουσας. Τελικά η Απάντηση στην Υπεράσπιση και Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση καταχωρήθηκε στις 13.6.
- Ακολούθησε στις 23.6.2014 η καταχώριση της παρούσας αίτησης με την οποία ζητούνται τα εξής: «Α. Διάταγμα του Δικαστηρίου όπως η Ανταπαίτηση των εναγομένων 1 και 2 στην υπό ως άνω με αριθμό και τίτλο αγωγή διαγραφεί και/ή απορριφθεί ως καταχρηστική και/ή ενοχλητική και/ή σκανδαλώδης και/ή ανεπίτρεπτη, καθότι οι αξιώσεις των εναγομένων στην παρούσα Ανταπαίτηση είναι πανομοιότυπες και/ή ίδιες με αυτές της αγωγής υπ΄ αρ. 423/13 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, αγωγή η οποία καταχωρήθηκε από τους νυν εναγόμενους 1 και 2 εναντίον των νυν εναγόντων στις 21.1.13, ήτοι προγενέστερα της καταχώρησης Ανταπαίτησης τους στην παρούσα αγωγή. Β. Οποιαδήποτε άλλη διαταγή που το Σεβαστό Δικαστήριο ήθελε θεωρήσει δίκαιη και εύλογη υπό τις περιστάσεις. Γ. Έξοδα.» Η αίτηση της Ενάγουσας-Αιτήτριας βασίζεται στη Δ.19 θ.26, Δ.27 θ.2 και 3 και Δ.48 θ.1 και 2 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, επί των συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου και επί των αρχών που διέπουν τη διακριτική του ευχέρεια, επί του περιεχομένου του φακέλου του Δικαστηρίου και τέλος επί των γενικών αρχών δικαίου. Υποστηρίζεται δε από την ένορκη δήλωση της κας Ξένιας Κόκκινου, ημερομηνίας 16.6.
- Στην ένορκη της δήλωση η κα Κόκκινου, δικηγόρος στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί την Ενάγουσα-Αιτήτρια, ισχυρίζεται ότι είναι γνώστρια των γεγονότων τόσο της παρούσας υπόθεσης όσο και της αγωγής υπ΄ αριθμό 423/13 Ε.Δ. Λευκωσίας. Είναι της άποψης ότι οι αξιώσεις στην αγωγή 423/13 στην οποία Ενάγοντες είναι οι Εναγόμενοι 1 και 2 στην παρούσα υπόθεση, είναι πανομοιότυπες και/ή ζητούνται τα ίδια διατάγματα με εκείνα της Ανταπαίτησης της παρούσας αγωγής. Η αγωγή 423/13, αντίγραφο της οποίας επισύναψε ως τεκμήριο στην ένορκη της δήλωση, καταχωρήθηκε στις 17.1.2013, δηλαδή πριν την έγερση της παρούσας αγωγής και πριν την καταχώριση της Ανταπαίτησης των Εναγομένων 1 και 2 στην παρούσα αγωγή. Είναι ισχυρισμός της ότι η Ανταπαίτηση στην παρούσα αγωγή είναι καταχρηστική και/ή οι αξιώσεις των Εναγομένων 1 και 2 έχουν ήδη προβληθεί ενώπιον του Δικαστηρίου με την αγωγή 423/13 Ε.Δ. Λευκωσίας. Καταλήγοντας εισηγείται ότι με τη διαγραφή της Ανταπαίτησης στην παρούσα υπόθεση θα μπορέσει να προχωρήσει απρόσκοπτα η ακρόαση της αγωγής 423/13, ενώ τυχόν απόρριψη του αιτήματος θα επιφέρει δυσμενείς επιπτώσεις στην Ενάγουσα η οποία ουσιαστικά θα έχει να αντιμετωπίσει δύο φορές τις ίδιες αξιώσεις εναντίον της· δηλαδή την έκδοση διαταγμάτων που να ακυρώνουν τις μεταξύ των διαδίκων συμφωνίες, με αποτέλεσμα την καθυστέρηση στη δίκαιη διεκπεραίωση της διαδικασίας. Επιπρόσθετα η έγερση των ιδίων αξιώσεων δύο φορές συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας ενώ η Ανταπαίτηση μοναδικό γνώμονα έχει να περιπλέξει και/ή να καθυστερήσει την εκδίκαση της υπόθεσης. Η παρούσα αίτηση προσέκρουσε στην ένσταση των Εναγομένων 1 και 2-Καθ΄ ων η αίτηση η οποία συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του κ. Δημήτρη Μιχαηλίδη, ημερομηνίας 21.7.2014, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τους Εναγόμενους 1 και
- Οι Εναγόμενοι 1 και 2 προβάλλουν τους εξής λόγους ένστασης: «(α) Η Αίτηση στερείται ουσιαστικού και νομικού ερείσματος. (β) Η Αίτηση κατεχωρήθη με καθυστέρηση και αφού κατεχωρήθη Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση της οποίας ζητείται η διαγραφή. (γ) Η Αίτηση είναι παράτυπη και αντικανονική. (δ) Οι Αιτητές δεν νομιμοποιούνται στην αιτούμενη θεραπεία. (ε) Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που θέτει ο Νόμος και η Νομολογία.» Στην ένορκη του δήλωση ο κ. Μιχαηλίδης παραδέχεται την καταχώριση στις 21.1.2013 στο Ε.Δ. Λευκωσίας της αγωγής με αρ. 423/13 τονίζοντας την παράλειψη της Ενάγουσας-Αιτήτριας να καταχωρίσει Ανταπαίτηση σε εκείνη την αγωγή η οποία προτίμησε την καταχώριση νέας αγωγής. Το γεγονός αυτό, κατά την εισήγηση του, αποδεικνύει ότι οι αιτούμενες θεραπείες στις δύο αγωγές δεν είναι οι ίδιες. Καταλήγοντας υποστηρίζει ότι η Ενάγουσα προέβη στην καταχώριση της παρούσας αίτησης μετά την καταχώριση της Απάντησης και Υπεράσπισης της στην Ανταπαίτηση γεγονός που την παρεμποδίζει να εισηγείται τη διαγραφή της Ανταπαίτησης. Οι δικηγόροι των διαδίκων στις αγορεύσεις τους υιοθέτησαν τις αντίστοιχες θέσεις τους. Ιδιαίτερη αναφορά στις επιμέρους εισηγήσεις τους θα γίνεται στο κατάλληλο στάδιο. Η αίτηση στηρίζεται βασικά στη Δ.19 θ.26 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών. Ο αντίστοιχος θεσμός των παλαιών Αγγλικών Διαδικαστικών Κανονισμών είναι η Δ.19 θ.
- Η Δ.19 Θ.26 επιτρέπει την διαγραφή ή τροποποίηση οποιουδήποτε ζητήματος σε οποιαδήποτε οπισθογράφηση ή δικόγραφο το οποίο μπορεί να θεωρηθεί ως μη αναγκαίο ή σκανδαλώδες ή που θα τείνει να προκαταβάλει, περιπλέξει ή καθυστερήσει την εκδίκαση της αγωγής. Τα δικόγραφα καθορίζουν το πλαίσιο της δίκης. Η σύνταξη τους διέπεται από ιδιαίτερους δικονομικούς κανόνες που ενσωματώνονται στη Δ.19 και διασφαλίζουν την αποτελεσματική διεξαγωγή της δίκης. Η εξουσία του Δικαστηρίου να διαγράφει ισχυρισμούς είναι αναμφίβολα δραστική και θα πρέπει να ασκείται με προσοχή και φειδώ. Ταυτόχρονα όμως αποτελεί ένα χρήσιμο όπλο προς αποφυγή κατάχρησης της διαδικασίας με την προώθηση σκανδαλωδών, αχρείαστων ή ενοχλητικών θεμάτων αντίθετων με τους κανόνες που έθεσε η Δ.19 θ.4 (Drummond-Jackson v. British Medical Association and Others
(1970)1 All E.R. 1094, Mavromoustaki v. Yeroudis
(1965)1 C.L.R. 176, In Re Pelmaco Develompent Ltd v. In Re The Companies Law, CAP 113
(1991)1 A.A.Δ. 246 και Παγκύπρια Εταιρεία Αρτοποιών Λτδ v. Σαββίδη
(1997)1(Β) Α.Α.Δ. 685). Στην υπόθεση In Re Beogradska D.D.
(1996)1 (Β) Α.Α.Δ. 911, αναφέρθησαν τα εξής στη σελ. 917 σε σχέση με την κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας: «Η κλασσική διατύπωση των αρχών που διέπουν την άσκηση της δικαιοδοσίας για την αποτροπή κατάχρησης των δικαιοδοσιών του δικαστηρίου έχει γίνει στην υπόθεση Διευθυντής των Φυλακών ν. Περέλλα Τζεννάρο
(1995)1 Α.Α.Δ. 217. Παραθέτουμε το σχετικό απόσπασμα: "Η δικαιοδοσία για την παρεμπόδιση, περιστολή, απόρριψη ή αναστολή διαδικασίας που συνιστά κατάχρηση των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου, εκπηγάζει από την ίδια τη φύση της δικαστικής λειτουργίας που έχει ως λόγο το δίκαιο και μέσο τους μηχανισμούς που προάγουν την κατίσχυση του. Γι' αυτό, η δικαιοδοσία για τη χρήση πρόσφορων μέσων για την παρεμπόδιση κατάχρησης των δικαιοδοσιών είναι σύμφυτη, ενυπάρχει σε κάθε Δικαστήριο, απόρροια της κυριαρχίας των Δικαστηρίων στους μηχανισμούς για την απονομή της δικαιοσύνης. Τα μέσα για την αποτροπή της κατάχρησης της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, δε συναρτούνται με οποιοδήποτε συγκεκριμένο διάταγμα ή διατάγματα, μπορεί να προσλάβουν οποιαδήποτε μορφή που επιβάλλει η ανάγκη στη συγκεκριμένη περίπτωση για την περιφρούρηση του σκοπού για τον οποίο παρέχονται οι δικαιοδοσίες του Δικαστηρίου." Στην Περέλλα (πιο πάνω) έγινε αναφορά στην Constantinides v. Vima Ltd
(1983)1 C.L.R. 348, στην οποία αποφασίστηκε ότι τα κυπριακά δικαστήρια έχουν την ίδια εξουσία, όπως και τα αγγλικά δικαστήρια, να ελέγχουν τις διαδικασίες προς αποφυγή καταχρήσεων της δικαστικής δικαιοδοσίας. Αποφασίστηκε, επίσης, ότι η κατάχρηση της διαδικασίας μπορεί να προσλάβει πολλές μορφές, και ότι ανάλογα ευρεία είναι και η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου για την παρεμπόδισή της. Η Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου υιοθέτησε την ίδια προσέγγιση στην Re Αρχιεπίσκοπος Κύπρου
(1993)1 C.L.R.
- Αποφάσισε ότι: "... Η επίκληση των δικαιοδοσιών του Ανωτάτου Δικαστηρίου ελέγχεται προς αποτροπή κατάχρησης των δικαιοδοσιών. Η επιδίωξη όμοιων σκοπών με την υιοθέτηση παράλληλων ένδικων μέσων ελέγχεται από το Δικαστήριο όπως και γενικότερα η πολλαπλότητα των διαδικασιών για την επίτευξη του ίδιου στόχου...". Η σύμφυτη δικαιοδοσία του δικαστηρίου να απορρίπτει αγωγές οι οποίες αποτελούν κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας έχει αναγνωριστεί στην Αγγλία από τα πολύ παλιά χρόνια. Στην Lawrance v. Norreys [1890] 15 App. Cas. 210,219 το ζήτημα τέθηκε ως πιο κάτω: "It cannot be doubted that the Court has an inherent jurisdiction to dismiss an action which is an abuse of the process of the Court. It is a jurisdiction which ought to be very sparingly exercised, and only in very exceptional cases." Μετάφραση στα ελληνικά: "Δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ότι το Δικαστήριο έχει σύμφυτη δικαιοδοσία να απορρίψει μια αγωγή η οποία αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής δικαιοδοσίας. Είναι μια δικαιοδοσία που πρέπει να ασκείται πολύ φειδωλά και μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις." Η υπόθεση Wright v. Bennett and Another [1948] 1 All E.R. 227 αποτελεί παράδειγμα επιδίωξης όμοιων σκοπών με την υιοθέτηση παράλληλων ένδικων μέσων. Ο ενάγων είχε καταχωρήσει αγωγή στην οποία αξίωνε αποζημιώσεις για δόλια -ψευδή παράσταση εναντίον δύο εναγομένων και αποζημιώσεις για αμέλεια εναντίον ενός από αυτούς. Στη συνέχεια καταχώρησε νέα αγωγή εναντίον τους η οποία κάλυπτε ουσιαστικά το ίδιο έδαφος όπως η πρώτη αλλά βασίζετο πάνω σε ισχυρισμό για δόλια συνωμοσία. Το πρωτόδικο δικαστήριο ενέκρινε την αίτηση των εναγομένων για διαγραφή της έκθεσης απαιτήσεως για το λόγο ότι η αγωγή ήταν επιπόλαια και ενοχλητική. Το Αγγλικό Εφετείο επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση με την οποία είχε διαταχθεί αναστολή της διαδικασίας. Έκρινε ότι: "The proceedings were an abuse of the process of the court, which should exercise its inherent jurisdiction to prevent the defendants being called on to meet what in substance and reality was the same charge as that in the earlier action." Μετάφραση στα ελληνικά: "Η διαδικασία αποτελούσε κατάχρηση της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου το οποίο πρέπει να ασκήσει την σύμφυτη εξουσία του για να αποτρέψει τους εναγομένους από το να κληθούν να υπερασπίσουν αυτό που στην ουσία και στην πραγματικότητα ήταν η ίδια κατηγορία στην προηγούμενη αγωγή." Παράδειγμα επιδίωξης όμοιων στόχων με παράλληλα ένδικα μέσα αποτελεί και η υπόθεση Thames Launches v. Trinity Hours [ 1961] 1 All E.R.
- Ο Δικαστής Buckley προσέγγισε το ζήτημα ως πιο κάτω στις σελ. 32, 33: "If there are two courts which are faced with substantially the same question, it is desirable to be sure that that question is debated in only one of those two courts, if by that means justice can be done. It does not appear to me, that it would make any difference whether the problems which confronted one court were of a wider and more general nature than the problems which confronted the other court. ................................. Counsel for the defendants says that the principle is that a man should not pursue a remedy in respect of the same matter in more than one court. In my judgment, the principle is rather wider than that. It is that no man should be allowed to institute proceedings in any court if the circumstances are such that to do so would really be vexatious." Μετάφραση στα ελληνικά: "Εάν υπάρχουν δυο δικαστήρια τα οποία αντιμετωπίζουν ουσιαστικά το ίδιο ζήτημα είναι επιθυμητό να είμαστε βέβαιοι ότι εκείνο το ζήτημα συζητείται σε μόνο ένα από εκείνα τα δικαστήρια εάν με αυτό τον τρόπο μπορεί να αποδοθεί δικαιοσύνη. Δεν μου φαίνεται ότι θα έκαμνε οποιαδήποτε διαφορά αν τα [*920] προβλήματα που αντιμετώπιζε το ένα δικαστήριο ήταν πιο πλατιάς, και πιο γενικής φύσης από τα προβλήματα τα οποία αντιμετώπιζε το άλλο δικαστήριο. ................................. Ο συνήγορος των εναγομένων λέγει ότι ένας δεν πρέπει να προωθεί μια θεραπεία σε σχέση με το ίδιο ζήτημα σε περισσότερο από ένα δικαστήριο. Κατά την κρίση μου η αρχή είναι μάλλον πιο πλατειά. Είναι ότι σε κανένα δεν πρέπει να επιτρέπεται να εγείρει διαδικασία σε οποιοδήποτε δικαστήριο εάν οι περιστάσεις είναι τέτοιες που αν του επιτρέπετο να το πράξει στην πραγματικότητα αυτό θα ήταν ενοχλητικό." Στην υπόθεση Slough Estates v. Slough B.C.
(1967)2 All E.R. 271, διατυπώθηκε η άποψη ότι είναι επιθυμητό να καλείται ο συγκεκριμένος διάδικος να επιλέξει ποιά από τις δύο διαδικασίες επιθυμεί να προωθήσει προτού εξεταστεί θέμα αναστολής και ότι η διαδικασία την οποία επέλεξε να μην προωθήσει πρέπει να τερματίζεται. Το δικαίωμα της επιλογής έχει τύχει αναγνώρισης και εφαρμογής και από τη δική μας νομολογία (βλ. Δημοκρατία v. Υψαρίδη κ.α. (Αρ. 2)
(1993)3 Α.Α.Δ. 347. Στην υπόθεση In Re Beogradska D.D. (ανωτέρω) αποφασίστηκε τέλος ότι εκεί που η μεταγενέστερη διαδικασία καλύπτει ουσιωδώς τα ίδια ζητήματα αυτή πρέπει να απορρίπτεται. Εκεί που καλύπτει ζητήματα τα οποία δεν εγείρονται καθόλου στην προγενέστερη διαδικασία τότε πρέπει να αναστέλλεται μέχρι την εκδίκαση της προγενέστερης διαδικασίας. Η αίτηση βασίζεται επίσης στις πρόνοιες της Δ.27 Θ.3 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών (Αγγλική Δ.25 Θ.4) η οποία προνοεί τα ακόλουθα: "The Court may order any pleading to be struck out on the ground that it discloses no reasonable cause of action or answer, and in any such case or in case of the action or defence being shown by the pleading to be frivolous or vexatious or judgment to be entered accordingly as may be just." Όπως αναφέρθηκε στην πρόσφατη υπόθεση Κώστας Δημητρίου ως διαχειριστής της περιουσίας του αποβιώσαντος Κώστα Δημητρίου τέως εκ Μαλούντας ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2014:A380, Πολ. Έφ. 350/10, ημερ. 6.6.2014 στη σελ. 4 «η Δ.27 θ.3 θεσμοθετεί μια συνοπτική διαδικασία η οποία παρέχει στο δικαστήριο την εξουσία, χωρίς τη διεξαγωγή δίκης, να απορρίψει οιονδήποτε δικόγραφο. Παρέχεται δηλαδή εξουσία στο δικαστήριο να απορρίψει μια αγωγή, χωρίς να προβεί στην εκδίκαση της, όταν η αγωγή δεν αποκαλύπτει καλή βάση ή είναι επιπόλαιη ή ενοχλητική. Η εξουσία αυτή ασκείται με εξαιρετική φειδώ και αποτελεί εξαιρετικής μορφής μέτρο (Δέστε: Σιακόλας ν. Federal Bank of Lebanon (SAL)
(1998)1 A.A.Δ. 1338, 1344).» Eν κατακλείδι σημειώνω ότι η εξουσία του Δικαστηρίου για διαγραφή δικογράφου είναι διακριτική. Έχοντας κατά νου τις πιο πάνω νομικές αρχές και νομολογία θα προχωρήσω να εξετάσω την ουσία της αίτησης. Ουσιαστικά εκείνο που καλείται το Δικαστήριο ν΄ αποφασίσει στην παρούσα διαδικασία είναι κατά πόσο η Ανταπαίτηση στην παρούσα Αγωγή και η Αγωγή 423/13 Ε.Δ. Λευκωσίας καλύπτουν ουσιαστικά το ίδιο θέμα και αν η απάντηση είναι καταφατική αν δικαιολογείται η διαγραφή της Ανταπαίτησης. Έχω εξετάσει με μεγάλη προσοχή την Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση για εντοπισμό του αγώγιμου δικαιώματος των Εναγομένων 1 και 2, ενόψει των ισχυρισμών των Αιτητών. Προκύπτει ότι γίνεται σαφής αναφορά στην Υπεράσπιση σε άλλη δικαστική διαδικασία μεταξύ τους και της Ενάγουσας, η οποία καταχωρήθηκε πριν την επίδοση της παρούσας αγωγής στους ίδιους. Η Ανταπαίτηση τους στην παρούσα υπόθεση συνίσταται στα εξής: «Α. Δήλωση του δικαστηρίου ότι άπαντα τα αναφερόμενα εις την Έκθεση Απαιτήσεως έγγραφα μεταξύ των Εναγόντων και των Εναγόμενων 1 και 2 είναι νομικά ανίσχυρα και/ή άκυρα εξ΄ υπαρχής και/ή άνευ ουδεμίας νομικής ισχύος και/ή μη δεσμευτικά δια τους Εναγόμενους 1 και 2 έναντι των Εναγόντων και/ή μη δυνάμενα να προδώσουν οιαδήποτε δικαιώματα και/ή υποχρεώσεις έναντι αλλήλων εις τους Ενάγοντες και τους Εναγόμενους 1 και 2 αντιστοίχως και/ή Β. Δήλωση του Δικαστηρίου ότι οι Εναγόμενοι 1 και 2 ουδεμία οικονομική και/ή άλλη υποχρέωση έχει προς τους Ενάγοντες, και/ή Γ. Δήλωση του Δικαστηρίου ότι οι Ενάγοντες υποχρεούνται όπως επιστρέψουν εις τους Εναγόμενους 1 και/ή 2 άπαντα τα ποσά χρημάτων τα οποία οι Εναγόμενοι 1 και/ή 2 τους κατέβαλαν με βάση τας Συμφωνίας αι οποίαι αναφέρονται εις την Έκθεση Απαιτήσεως, και/ή Δ. Διατάγματα του Δικαστηρίου απορρέοντα εκ των θεραπειών που αναφέρονται εις τας παραγράφους Α, Β και Γ ανωτέρω, και/ή Ε. Οιανδήποτε ετέρα θεραπεία το Δικαστήριο ήθελε κρίνει εύλογη και/ή ορθή υπό τας περιστάσεις και/ή ΣΤ. Αποζημιώσεις και/ή Ζ. Νομικό τόκο.» Το ίδιο επίδικο θέμα αφορά και η Αγωγή 423/13 όπου επιζητούνται κυρίως δηλώσεις ότι το πληρεξούσιο έγγραφο ημερομηνίας 1.2.2007 με το οποίο φέρεται να εξουσιοδότησαν οι Εναγόμενοι 1 και 2 την Έμιλυ Λεμονιάτη να προβεί σε διάφορες ενέργειες εκ μέρους τους, είναι άκυρο και παράνομο. Περαιτέρω ότι αυτό δεν έδινε εξουσία για τη συνομολόγηση των επίδικων συμφωνιών της παρούσας αγωγής με την Ενάγουσα. Τα πιο πάνω, σύμφωνα με την Έκθεση Απαίτησης, έχουν ως αποτέλεσμα οι συμφωνίες να είναι άκυρες εξ΄ υπαρχής. Συνεπώς τόσο η Ανταπαίτηση στην παρούσα Αγωγή όσο και η Αγωγή 423/13 επιζητούν την διακήρυξη των επίδικων συμφωνιών με την Ενάγουσα-Αιτήτρια, ως άκυρων εξ΄ υπαρχής για τους ίδιους λόγους, κυρίως γιατί συνομολογήθηκαν στη βάση του κατ΄ ισχυρισμό άκυρου πληρεξουσίου εγγράφου. Άνκαι η διατύπωση των θεραπειών στην Ανταπαίτηση της παρούσας Αγωγής εκ πρώτης όψεως παρουσιάζει διαφορές με τις θεραπείες στην Αγωγή 423/13, εντούτοις και η Αγωγή 423/13 και η Ανταπαίτηση στην ουσία αποσκοπούν στις ίδιες θεραπείες, όπου τυχόν επιτυχία τους θα επιφέρει τα ίδια αποτελέσματα. Ένας από τους λόγους ένστασης είναι ότι υπήρξε καθυστέρηση στην προώθηση της αίτησης, εφόσον καταχωρήθηκε μετά την Απάντηση και Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση. Αίτηση για παραμερισμό δικογράφου στη βάση της Δ.27 θ.3 (πανομοιότυπη με τη Δ.25 θ.4 των παλαιών Αγγλικών Θεσμών) θα πρέπει να γίνεται πριν την καταχώρηση του επόμενου δικογράφου (βλ. Annual Practice 1958, σελ. 575), προς αποφυγή περιττών εξόδων. Στην παρούσα περίπτωση σημειώνεται ότι η υπό κρίση αίτηση καταχωρήθηκε από την Ενάγουσα μετά την καταχώρηση της Απάντησης και Υπεράσπισης της στην Ανταπαίτηση. Όμως ως εκ της φύσεως της αίτησης και της διαδικασίας που προηγήθηκε που είχε ως αποτέλεσμα την καταχώρηση της Υπεράσπισης στην Ανταπαίτηση, δεν κρίνω μοιραία την καταχώρηση της αίτησης στο στάδιο αυτό της διαδικασίας. Σημειώνεται ότι η αίτηση καταχωρήθηκε μόλις δέκα μέρες μετά την καταχώρηση της Απάντησης και Υπεράσπισης στην Ανταπαίτηση τους. Από την άλλη το θέμα κατάχρησης της δικαστικής διαδικασίας από πλευράς Ενάγουσας-Αιτήτριας, που εγείρεται στην γραπτή αγόρευση του δικηγόρου των Καθ΄ ων η Αίτηση, γιατί επέλεξαν την καταχώρηση της παρούσας Αγωγής και όχι την προβολή Ανταπαίτησης στην Αγωγή 423/13, είναι θέμα που θα μπορούσε να εγερθεί στα πλαίσια άλλων διαβημάτων από πλευράς Εναγομένων 1 και 2 και δεν αφορά στην παρούσα διαδικασία. Συνοψίζοντας η παρούσα συνιστά κλασσική περίπτωση όπου επιδιώκεται ο ίδιος σκοπός με δύο παράλληλα ένδικα μέσα, γεγονός που συνιστά κατάχρηση. Το Δικαστήριο έχει στη διάθεση του σε τέτοια περίπτωση είτε το μέτρο της απόρριψης είτε της αναστολής. Η συνύπαρξη της Ανταπαίτησης στην παρούσα Αγωγή με την Αγωγή 423/13 Ε.Δ. Λευκωσίας εφόσον συνιστά κατάχρηση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου θα πρέπει να αποτραπεί. Ο στόχος αυτός επιτυγχάνεται στην παρούσα περίπτωση με την απόρριψη της Ανταπαίτησης η οποία είναι μεταγενέστερη της Αγωγής. Ενόψει των πιο πάνω είναι κατάληξη μου ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου θα πρέπει να ασκηθεί υπέρ της έγκρισης της αίτησης. Συνεπώς η αίτηση επιτυγχάνει και εκδίδεται διάταγμα απόρριψης της Ανταπαίτησης με τη διαγραφή της παραγράφου 8 της Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης και την ανάλογη τροποποίηση της παραγράφου 9. Τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ της Ενάγουσας-Αιτήτριας και εναντίον των Εναγομένων 1 και 2-Καθ΄ ων η αίτηση, όπως υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της Αγωγής. Το νέο δικόγραφο των Εναγομένων 1 και 2 που προκύπτει συνεπεία του πιο πάνω διατάγματος να καταχωρηθεί σε 10 μέρες από σήμερα και να επιδοθεί στην άλλη πλευρά. Απάντηση να καταχωρηθεί σε άλλες 10 μέρες. (Υπ.) ............ Α. Πούγιουρου, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΑΜ Subject: Civil / Other Actions / Interim Αναφορά: (Αίτηση για Απόρριψη και/ή Διαγραφή Ανταπαίτησης) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο