← Κύπρος

Alpha Bank Cyprus Ltd ν. Malcolm Alan Egre κ.α., Αρ. Αγωγής: 459/13, 11/12/2014

Alpha Bank Cyprus Ltd ν. Malcolm Alan Egre κ.α., Αρ. Αγωγής: 459/13, 11/12/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2014:A233 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. Ν. ΚΟΝΗ, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 459/13 Μεταξύ: Alpha Bank Cyprus Ltd Εναγόντων και

  1. Malcolm Alan Egre
  2. Elizabeth Jane Egre
  3. Judith Caroline Egre
  4. Deryck Egre
  5. Alpha Panareti Public Ltd Εναγομένων ------------------- Αίτηση εκ μέρους των Εναγόντων/Αιτητών ημερ. 23.06.2014 Ημερομηνία: 11.12.2014 Εμφανίσεις: Για Αιτητές-Ενάγοντες: κα Χρ. Αλεξίου για κ. κ. Χρυσαφίνης & Πολυβίου Δ.Ε.Π.Ε. Για Καθ' ων η Αίτηση-Εναγόμενους 1 και 2: κα Ρ. Δρακουλάκου για κ. Χρ. Τριανταφυλλίδη και κ. Στ. Χριστοφόρου -------------------- ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα αίτηση οι Ενάγοντες-Αιτητές εξαιτούνται: «Διάταγμα του Δικαστηρίου όπως η Ανταπαίτηση των εναγομένων 1 και 2, 3 και 4 στην υπό ως άνω με αριθμό και τίτλο αγωγή διαγραφεί και/ή απορριφθεί ως καταχρηστική και/ή ενοχλητική και/ή σκανδαλώδης και/ή ανεπίτρεπτη, καθότι οι αξιώσεις των εναγομένων 1,2,3 και 4 στην παρούσα Ανταπαίτηση είναι πανομοιότυπες και/ή ίδιες με αυτές της αγωγής υπ' αρ. 1257/14 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, αγωγή η οποία καταχωρήθηκε από τους νυν εναγόμενους 1, 2, 3 και 4 εναντίον των νυν εναγόντων στις 4.3.14, ήτοι προγενέστερα της καταχώρησης Ανταπαίτησης τους στην παρούσα αγωγή.» Η αίτηση βασίζεται στους Θεσμούς της Πολιτικής Δικονομίας Δ.19 θ.26, Δ.27 θ2, 3 και Δ.48 θ.1 και 2, επί των συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου και επί των αρχών που διέπουν τη διακριτική ευχέρεια αυτού, επί του περιεχομένου του φακέλου του Δικαστηρίου καθώς και επί των γενικών αρχών του δικαίου. Η αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της Αγνής Λιβέρα, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο των δικηγόρων των Εναγόντων. Η ενόρκως δηλούσα αναφέρει στην ένορκη της δήλωση ότι οι Εναγόμενοι 1, 2, 3 και 4 έχουν καταχωρήσει εναντίον των Εναγόντων την αγωγή 1257/14 Ε.Δ. Λευκωσίας η οποία και εκκρεμεί και στην οποία αξιούνται πανομοιότυπα ή και ίδια διατάγματα όπως αυτά αξιούν οι Εναγόμενοι 1, 2, 3 και 4 με την Ανταπαίτηση τους στην παρούσα αγωγή. Η αγωγή 1257/14 Ε.Δ. Λευκωσίας έχει εγερθεί στις 4.03.2014 (επισυνάπτεται ως Τεκμήριο Α), πριν την καταχώρηση της Ανταπαίτησης των Εναγομένων 1, 2, 3 και 4 ημερομηνίας 21.03.2014 στη παρούσα αγωγή. Συνεπεία των πιο πάνω, συνεχίζει η ενόρκως δηλούσα, η Ανταπαίτηση των Εναγομένων 1, 2, 3 και 4 στην παρούσα αγωγή θα πρέπει να απορριφθεί ως καταχρηστική, αφού είναι ξεκάθαρο ότι οι εν λόγω ισχυρισμοί των Εναγομένων ή και οι αξιώσεις τους έχουν ήδη προβληθεί ενώπιον του Δικαστηρίου με την καταχώρηση της αγωγής 1257/14 Ε.Δ. Λευκωσίας, στην οποία οι Εναγόμενοι (Ενάγοντες στην παρούσα αγωγή) έχουν ήδη καταχωρήσει Υπεράσπιση. Αποτελεί θέση της ενόρκως δηλούσας ότι η Ανταπαίτηση στην παρούσα αγωγή πρέπει να διαγραφεί ή και να απορριφθεί από το Δικαστήριο για να μπορεί να προχωρήσει διαδικαστικά η νόμιμη ή και ορθά καταχωρηθείσα αγωγή 1257/14 Ε.Δ. Λευκωσίας, σύμφωνα με τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου με βάση την οποία δεν γίνεται να απαιτούνται δυο φορές οι ίδιες θεραπείες από τον ίδιο διάδικο (οι Ενάγοντες επιφυλάσσουν πλήρως τα δικαιώματα τους ως προς την ουσία της αγωγής). Σύμφωνα επίσης με την ενόρκως δηλούσα η Ανταπαίτηση στην παρούσα αγωγή θα πρέπει να διαγραφεί ως καταχρηστική ή και ενοχλητική ή και αχρείαστη ή και σκανδαλώδης αφού θα επιφέρει δυσμενείς επιπτώσεις στους Ενάγοντες οι οποίοι ουσιαστικά θα έχουν να αντιμετωπίσουν δυο φορές τις ίδιες αξιώσεις εναντίον τους, «ήτοι την έκδοση διαταγμάτων που να ακυρώνουν τις επίδικες συμφωνίες και/ή το επίδικο πληρεξούσιο έγγραφο και η οποία τείνει να καθυστερήσει την δίκαια διεξαγωγή της διαδικασίας.» Τέλος, η ενόρκως δηλούσα αναφέρει ότι οι Εναγόμενοι δεν νομιμοποιούνται να αξιώνουν τα ίδια διατάγματα δυο φορές, καθότι αυτό αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας ή και των διαδικαστικών κανονισμών και ότι η Ανταπαίτηση στην παρούσα αγωγή δεν είναι αναγκαία, έχει καταχωρηθεί καταχρηστικά και έχει ως μοναδικό σκοπό να περιπλέξει ή και να καθυστερήσει την όλη εκδίκαση της παρούσας αγωγής. Οι Καθ' ων η Αίτηση-Εναγόμενοι 1, 2, 3 και 4 στην ένσταση τους η οποία βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.19, θ.26, Δ.27 θ.2 και 3, Δ.48 θ. 1, 2, 3, 4, 8 και 9, Δ.64 επί του άρθρου 30 του Συντάγματος, επί της πρακτικής και συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου και επί των Γενικών Αρχών του Νόμου και της Νομολογίας, προβάλλουν τους ακόλουθους λόγους για τους οποίους η Αίτηση δεν θα πρέπει να γίνει δεκτή: «(α) Η Αίτηση στερείται ουσιαστικού και νομικού ερείσματος. (β) Η Αίτηση κατεχωρήθη με καθυστέρηση και αφού κατεχωρήθη Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση της οποίας ζητείται η διαγραφή. (γ) Η Αίτηση είναι παράτυπη και αντικανονική. (δ) Οι Αιτητές δεν νομιμοποιούνται στην αιτούμενη θεραπεία. (ε) Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που θέτει ο Νόμος και η Νομολογία.» Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Δημήτρη Μιχαηλίδη, δικηγόρου στο γραφείο ενός εκ των δικηγόρων των Εναγομένων 1,2,3 και
  6. Ο ενόρκως δηλών αναφέρει στην ένορκη του δήλωση ότι δέχεται ότι οι Εναγόμενοι 1, 2, 3 και 4 καταχώρησαν στις 4.03.2014 την αγωγή 1257/14 Ε.Δ. Λευκωσίας (δηλαδή προγενέστερα της καταχώρησης της Ανταπαίτησης τους στην παρούσα αγωγή και ότι καταχωρήθηκε σ' αυτήν Υπεράσπιση από τους Εναγόμενους (Ενάγοντες στην παρούσα αγωγή)). Σύμφωνα όμως με τον ενόρκως δηλούντα «Αυτό όμως σημαίνει ταυτόχρονα ότι η Αγωγή που κατεχώρησαν πρώτοι οι Αιτητές ενδεχόμενα θα εκδικασθεί πριν από την Αγωγή που κατεχώρησαν οι Καθ' ων η Αίτηση και κατ' επέκταση κατά την εκδίκαση της Αγωγής των Αιτητών θα πρέπει οι Καθ' ων η Αίτηση να δύνανται να θέσουν τας θέσεις των ενώπιον του Δικαστηρίου. Αυτό δύνανται να το πράξουν μόνο δια μέσω της Ανταπαίτησης των εις την Αγωγή των Αιτητών.» Ο ενόρκως δηλών αναφέρει στη συνέχεια ότι διαφωνεί με το υπόλοιπο περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την Αίτηση το οποίο και απορρίπτει. Αποτελεί θέση του ενόρκως δηλούντα ότι η αγωγή 1257/14 Ε.Δ. Λευκωσίας και η παρούσα αγωγή πέραν του ότι δεν αξιώνουν τις ίδιες θεραπείες, έχουν διαφορετικούς διαδίκους και κατ' επέκταση στην πορεία εκδίκασης τόσο της πιο πάνω αγωγής όσο και της Ανταπαίτησης στην παρούσα αγωγή, θα εγερθούν διάφορα νομικά ζητήματα και επιχειρήματα. Σύμφωνα επίσης με τον ενόρκως δηλούντα οι Ενάγοντες-Αιτητές καταχώρησαν ήδη την Υπεράσπιση τους στην Ανταπαίτηση των Εναγομένων 1, 2, 3 και 4 γεγονός που τους παρεμποδίζει να αιτούνται σήμερα τη διαγραφή της. Η Αίτηση διαγραφής θα έπρεπε, συνεχίζει ο ενόρκως δηλών να είχε προηγηθεί της Υπεράσπισης τους και ως εκ τούτου εισηγείται ότι δεν μπορεί να εξεταστεί σε αυτό το στάδιο της διαδικασίας η παρούσα Αίτηση και ότι οι Ενάγοντες-Αιτητές εμποδίζονται να εγείρουν και να απαιτούν τις αιτούμενες θεραπείες. Τέλος, ο ενόρκως δηλών αναφέρει ότι η παρούσα Αίτηση έχει καταχωρηθεί καταχρηστικά και εκπρόθεσμα ως επίσης έχει ως μοναδικό σκοπό να περιπλέξει τη διαδικασία και να καθυστερήσει την εκδίκαση της παρούσας αγωγής. Κατά την ακρόαση της παρούσας αίτησης οι δικηγόροι των δυο πλευρών προχώρησαν σε αγορεύσεις χωρίς να ζητήσουν την αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων στην αίτηση και στην ένσταση. Η μελέτη του φακέλου της παρούσας υπόθεσης καταδεικνύει ότι με την παρούσα αγωγή οι Ενάγοντες αξιώνουν εναντίον των Εναγόμενων το ποσό των CHF 438.579,90 πλέον τόκους ως επίσης άλλες δηλώσεις και διατάγματα δυνάμει ισχυριζόμενης σύμβασης δανείου που σύνηψαν με τους Εναγόμενους 1, 2, 3 και 4 (και υποθηκών των Εναγόμενων 5 προς όφελος τους). Οι Εναγόμενοι 1 και 2 καταχώρησαν υπεράσπιση και ανταπαίτηση την 21.3.
  7. Την 6.6.2014 οι Ενάγοντες καταχώρησαν απάντηση στην υπεράσπιση και υπεράσπιση στην ανταπαίτηση των Εναγομένων 1, 2, 3 και
  8. Ακολούθησε η καταχώρηση της παρούσας αίτησης την 23.6.
  9. Όπως αναφέρεται πιο πάνω η παρούσα αίτηση στηρίζεται τόσο στην Δ.19 Θ.26 όσο και στην Δ.27 Θ.
  10. Θα πρέπει στο σημείο αυτό να λεχθεί ότι, όπως προδιαγράφουν οι ίδιοι οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας, άλλος είναι ο σκοπός του πρώτου που σχετίζεται με την διαγραφή ισχυρισμών από δικόγραφα και άλλος ο σκοπός του δεύτερου που είναι κατά κανόνα η διαγραφή της ίδιας της αγωγής ή της έκθεσης απαίτησης ή υπεράσπισης (ή της ανταπαίτησης), ανάλογα, όπου δεν φαίνεται να υπάρχει ουσιαστικό επίδικο ζήτημα ή τα δικόγραφα είναι τόσο κρυστάλλινα, επιπόλαια και ενοχλητικά που η κατάθεση τους αποτελεί στην ουσία κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας με αποτέλεσμα το Δικαστήριο να μπορεί να τερματίσει ή να αναστείλει την αγωγή ή να δώσει απόφαση ως είναι δίκαιο υπό τας περιστάσεις. Επομένως εφόσον η παρούσα αίτηση αποσκοπεί στην διαγραφή ή και απόρριψη ολόκληρης της ανταπαίτησης ημερομηνίας 24.2.2014 η αίτηση θα πρέπει να κριθεί με βάση τις πρόνοιες της Δ.27 Θ.3 η οποία έχει ως ακολούθως: "The Court may order any pleading to be struck out on the ground that it discloses no reasonable cause of action or answer, and in any such case or in case of the action or defence being shown by the pleadings to be frivolous or vexatious, the Court may order the action to be stayed or dismissed, or judgment to be entered accordingly as may be just". Σε μετάφραση: «Το Δικαστήριο μπορεί να διατάξει όπως οιονδήποτε δικόγραφο διαγραφεί για τον λόγο ότι δεν περιέχει λογικό αγώγιμο δικαίωμα ή απάντηση και σε τέτοια περίπτωση ή σε περίπτωση που η αγωγή ή υπεράσπιση φανεί από τα δικόγραφα ότι είναι μηδαμινή ή ενοχλητική το Δικαστήριο μπορεί να διατάξει όπως η αγωγή ανασταλεί ή απορριφθεί, ή να εκδώσει απόφαση που θα είναι δίκαια». Τα πλαίσια μέσα στα οποία ασκείται η εξουσία του Δικαστηρίου, όπως αποκαλύπτει η νομολογία (βλ. In Re Pelmako Development Ltd

(1991)1 Α.Α.Δ. 246, Χατζήκυριακος ν. Κυθραιώτη
(1992)1 Α.Α.Δ. 1119) είναι ότι πρόκειται για εξαιρετικό μέτρο που πρέπει να ασκείται με πολλή φειδώ. Οι παράμετροι μέσα στις οποίες εξετάζεται τέτοιο αίτημα, είναι ότι το δικόγραφο που επιδιώκεται η διαγραφή, αξιολογείται αυτοτελώς με βάση την αντικειμενική υπόσταση του περιεχομένου του, ανεξάρτητα από τη μαρτυρία που το υποστηρίζει. Θα πρέπει αδιαμφισβήτητα το δικόγραφο να στερείται νομικού ή πραγματικού ερείσματος, ενώ ο εντοπισμός κάποιας αιτίας αγωγής ή έστω κάποιου ζητήματος κατάλληλου προς εκδίκαση, επιβάλλει τη διατήρηση της διαδικασίας. (Βλ. επίσης Λοίζος Λουκά και Υιοί Λτδ ν. Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος Α.Ε.,
(1999)1 (Β) Α.Α.Δ. 1316). Στην υπόθεση Pelmako (ανωτέρω) εξηγήθηκε ότι η εξουσία για διαγραφή δικογράφου ασκείται μεταξύ των άλλων λόγων και παραμέτρων και όπου ακόμη διαπιστωθεί ότι το δικόγραφο συνιστά κατάχρηση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, δηλαδή χρήση των μέσων του δικαίου για αλλότριους σκοπούς. Στην πρόσφατη υπόθεση Κώστας Δημητρίου ως διαχειριστής της περιουσίας του αποβιώσαντος Κώστα Δημητρίου ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2014:A380, Πολ. Εφ. 350/10, ημερ. 6.6.2014, λέχθηκαν μεταξύ άλλων και τα ακόλουθα: «Η Δ.27 θ.3 θεσμοθετεί μια συνοπτική διαδικασία η οποία παρέχει στο δικαστήριο την εξουσία, χωρίς τη διεξαγωγή δίκης, να απορρίψει οιονδήποτε δικόγραφο. Παρέχεται δηλαδή εξουσία στο δικαστήριο να απορρίψει μια αγωγή, χωρίς να προβεί στην εκδίκαση της, όταν η αγωγή δεν αποκαλύπτει καλή βάση ή είναι επιπόλαιη ή ενοχλητική. Η εξουσία αυτή ασκείται με εξαιρετική φειδώ και αποτελεί εξαιρετικής μορφής μέτρο (Δέστε: Σιακόλας ν. Federal Bank of Lebanon (SAL)
(1998)1 ΑΑΔ 1338, 1344)». Στην Beogradska D.D.
(1996)1 (Β) Α.Α.Δ. 911, 917, 918, 921, 922, αναφέρθηκε ότι: «Η κλασσική διατύπωση των αρχών που διέπουν την άσκηση της δικαιοδοσίας για την αποτροπή κατάχρησης των δικαιοδοσιών του δικαστηρίου έχει γίνει στην υπόθεση Διευθυντής των Φυλακών ν. Περέλλα Τζεννάρο
(1995)1 Α.Α.Δ. 217. Παραθέτουμε το σχετικό απόσπασμα: "Η δικαιοδοσία για την παρεμπόδιση, περιστολή, απόρριψη ή αναστολή διαδικασίας που συνιστά κατάχρηση των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου, εκπηγάζει από την ίδια τη φύση της δικαστικής λειτουργίας που έχει ως λόγο το δίκαιο και μέσο τους μηχανισμούς που προάγουν την κατίσχυσή του. Γι' αυτό, η δικαιοδοσία για τη χρήση πρόσφορων μέσων για την παρεμπόδιση κατάχρησης των δικαιοδοσιών είναι σύμφυτη, ενυπάρχει σε κάθε Δικαστήριο, απόρροια της κυριαρχίας των Δικαστηρίων στους μηχανισμούς για την απονομή της δικαιοσύνης. Τα μέσα για την αποτροπή της κατάχρησης της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, δε συναρτούνται με οποιοδήποτε συγκεκριμένο διάταγμα ή διατάγματα, μπορεί να προσλάβουν οποιαδήποτε μορφή που επιβάλλει η ανάγκη στη συγκεκριμένη περίπτωση για την περιφρούρηση του σκοπού για τον οποίο παρέχονται οι δικαιοδοσίες του Δικαστηρίου." Στην Περέλλα (πιο πάνω) έγινε αναφορά στην Constantinides v. Vima Ltd
(1983)1 C.L.R. 348, στην οποία αποφασίστηκε ότι τα κυπριακά δικαστήρια έχουν την ίδια εξουσία, όπως και τα αγγλικά δικαστήρια, να ελέγχουν τις διαδικασίες προς αποφυγή καταχρήσεων της δικαστικής δικαιοδοσίας. Αποφασίστηκε, επίσης, ότι η κατάχρηση της διαδικασίας μπορεί να προσλάβει πολλές μορφές, και ότι ανάλογα ευρεία είναι και η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου για την παρεμπόδισή της. Η Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου υιοθέτησε την ίδια προσέγγιση στην Re Αρχιεπίσκοπος Κύπρου
(1993)1 C.L.R. 248. Αποφάσισε ότι: "... Η επίκληση των δικαιοδοσιών του Ανωτάτου Δικαστηρίου ελέγχεται προς αποτροπή κατάχρησης των δικαιοδοσιών. Η επιδίωξη όμοιων σκοπών με την υιοθέτηση παράλληλων ένδικων μέσων ελέγχεται από το Δικαστήριο όπως και γενικότερα η πολλαπλότητα των διαδικασιών για την επίτευξη του ίδιου στόχου...". Παρόμοιες θέσεις είχαν διατυπωθεί και σε προγενέστερες αποφάσεις του Εφετείου (Βλ. Re Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας (Αρ. 3)
(1995)1 Α.Α.Δ. 361, Τρύφωνος ν. Επίσημου Παραλήπτη κ.ά.
(1993)1 Α.Α.Δ. 706, καθώς και σε αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου με μονομελή σύνθεση (βλ. Re Ηλίας Ηλία (Αρ. 3)
(1995)1 Α.Α.Δ. 786. ................................................................................ Στην Slough Estates v. Slough B.C. [1967] 2 All E.R. 271 διατυπώθηκε η άποψη ότι είναι επιθυμητό να καλείται ο συγκεκριμένος διάδικος να επιλέξει ποιά από τις δυο διαδικασίες επιθυμεί να προωθήσει πριν εξεταστεί θέμα αναστολής και ότι η διαδικασία την οποία επέλεξε να μην προωθήσει πρέπει να τερματίζεται. ................................................................................... Όπως φαίνεται από την πιο πάνω επισκόπηση της Αγγλικής νομολογίας η τελευταία έχει υιοθετήσει κατά κανόνα το μέτρο της αναστολής της μιας από τις δυο διαδικασίες - της μεταγενέστερης. Έχει δε υιοθετήσει το μέτρο της απόρριψης σε ποινικές υποθέσεις (Βλ. Mills, πιο πάνω). Δεν έχει διατυπώσει οποιοδήποτε κανόνα ο οποίος ρυθμίζει το πότε εφαρμόζεται το ένα ή το άλλο από τα δύο μέτρα. Η δική μας νομολογία έχει υιοθετήσει τόσο το μέτρο της απόρριψης (βλ. Περέλλα, πιο πάνω) όσο και το μέτρο της αναστολής (βλ. Κωνσταντινίδης και Υψαρίδης, πιο πάνω). Χωρίς να επιχειρούμε την διατύπωση ενός άκαμπτου κανόνα θεωρούμε ότι εκεί που η μεταγενέστερη διαδικασία καλύπτει ουσιωδώς τα ίδια ζητήματα αυτή πρέπει να απορρίπτεται. Εκεί που καλύπτει ζητήματα τα οποία δεν εγείρονται καθόλου στην προγενέστερη διαδικασία τότε πρέπει να αναστέλλεται μέχρι την εκδίκαση της προγενέστερης διαδικασίας». (Βλ. επίσης Lawrance v. Norreys,
(1890)15 App. Cas.210, 219, Wright v. Bennet and Another,
(1948)1 All E.R. 227 και Thames Launches v. Trinity Hours,
(1961)1 All E.R. 26). Έχοντας υπόψη όλα τα πιο πάνω θα προχωρήσω να εξετάσω της ουσία της αίτησης. Έχω μελετήσει με προσοχή την υπεράσπιση και ανταπαίτηση των Εναγόμενων 1, 2, 3 και
  1. Διαπιστώνω ότι στην παράγραφο 7 της υπεράσπισης και ανταπαίτησης, γίνεται σαφής αναφορά σε άλλη δικαστική διαδικασία μεταξύ αυτών και των εναγόντων η οποία καταχωρήθηκε πριν την επίδοση σε αυτούς της παρούσας αγωγής. Στην παρούσα αγωγή η ανταπαίτηση των εναγόμενων 1, 2, 3 και 4 έχει ως ακολούθως: «Α. Δήλωση του Δικαστηρίου ότι άπαντα τα αναφερόμενα εις την Έκθεση Απαιτήσεως Έγγραφα μεταξύ των Εναγόντων και των Εναγόμενων 1, 2, 3 και 4 είναι νομικά ανίσχυρα και/ή άκυρα εξ' υπαρχής και/ή άνευ ουδεμίας νομικής ισχύος και/ή μη δεσμευτικά δια τους Εναγόμενους 1, 2, 3 και 4 έναντι των Εναγόντων και/ή μη δυνάμενα να προδώσουν οιαδήποτε δικαιώματα και/ή υποχρεώσεις έναντι αλλήλων εις τους Ενάγοντες και τους Εναγόμενους 1, 2, 3 και 4 αντιστοίχως, και/ή Β. Δήλωση του Δικαστηρίου ότι οι Εναγόμενοι 1, 2, 3 και 4 ουδεμία οικονομική και/ή άλλη υποχρέωση έχει προς τους Ενάγοντες και/ή Γ. Δήλωση του Δικαστηρίου ότι οι Ενάγοντες υποχρεούνται όπως επιστρέψουν εις τους Εναγόμενους 1 και/ή 2 και/ή 3 και/ή 4 άπαντα τα ποσά χρημάτων τα οποία οι Εναγόμενοι 1 και/ή 2 και/ή 3 και/ή 4 τους κατέβαλαν με βάση τας Συμφωνίας αι οποίαι αναφέρονται εις την Έκθεση Απαιτήσεως, και/ή Δ. Διατάγματα του Δικαστηρίου απορρέοντα εκ των θεραπειών που αναφέρονται εις τας παραγράφους Α,Β και Γ ανωτέρω, και/ή Ε. Οιανδήποτε ετέρα θεραπεία το Δικαστήριο ήθελε κρίνει εύλογη και/ή ορθή υπό τας περιστάσεις και/ή Στ. Αποζημιώσεις και/ή Ζ. Νόμιμο τόκο.» Στην αγωγή 1257/14 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας οι θεραπείες που επιζητούνται αφορούν κυρίως δηλώσεις ότι το πληρεξούσιο έγγραφο δια του οποίου οι Ενάγοντες φέρονται να διόρισαν ως πληρεξούσιο αντιπρόσωπο τους την Εναγόμενη 2 να προβεί σε διάφορες ενέργειες εκ μέρους τους και το οποίο σφραγίστηκε από τον Εναγόμενο 3, είναι παράνομο ή και άκυρο εξ υπαρχής ή και άνευ ουδεμίας νομικής ή και άλλης ισχύος για την συνομολόγηση οποιασδήποτε συναλλαγής και ειδικότερα για την συνομολόγηση της επίδικης συμφωνίας με τους Ενάγοντες και ότι η πιο πάνω συμφωνία είναι εξ υπαρχής άκυρη. Αξιώνονται ακόμα αποζημιώσεις νόμιμος τόκος, και έξοδα. Προκύπτει αβίαστα από τα πιο πάνω ότι παρόλο που η διατύπωση των θεραπειών στην αγωγή 1257/14 Ε.Δ. Λευκωσίας, παρουσιάζει κάποιες διαφορές με τις θεραπείες στην ανταπαίτηση στην παρούσα αγωγή, στην πραγματικότητα αποσκοπούν στις ίδιες θεραπείες και τυχόν επιτυχία τους θα επιφέρει τα ίδια αποτελέσματα. Δηλαδή η ανταπαίτηση στην παρούσα αγωγή καλύπτει ουσιωδώς τα ίδια ζητήματα με την αγωγή 1257/14 Ε.Δ. Λευκωσίας. Είναι γεγονός ότι η παρούσα αίτηση καταχωρήθηκε μετά την καταχώρηση απάντησης στην υπεράσπιση και υπεράσπισης στην ανταπαίτηση των Εναγομένων 1 και
  2. Παρόλα αυτά στην ετησία Αγγλική Δικονομική Πρακτική του έτους 1956 αναφέρεται στην σελίδα 422 ότι αίτηση δυνάμει της παλαιάς Αγγλικής Ο.25 r.4 (που είναι η αντίστοιχη της Δ.27 Θ.3) μπορεί να γίνει ακόμη και μετά το κλείσιμο των δικογράφων («It may be made even after the pleadings are closed (per Brett, M.R. in Tucker v. Collinson, 34 W. R. 354»). Η παρούσα αίτηση καταχωρήθηκε 17 μόλις μέρες μετά την καταχώρησης της απάντησης στην υπεράσπιση και υπεράσπισης στην ανταπαίτηση και η παρούσα αγωγή δεν έχει οριστεί για ακρόαση όσον αφορά τους Εναγόμενους 1, 2, 3 και
  3. Κρίνω επομένως ότι η καταχώρηση της παρούσας αίτησης σε αυτό το στάδιο της διαδικασίας δεν δημιουργεί οποιοδήποτε πρόβλημα στην πλευρά των Εναγόντων - Αιτητών. Συνεπεία των πιο πάνω επαναλαμβάνεται η διαπίστωση ότι επιδιώκεται ο ίδιος σκοπός με δυο παράλληλα ένδικα μέσα γεγονός που συνιστά κατάχρηση διαδικασίας και εξασκώ την διακριτική μου ευχέρεια υπέρ της έγκρισης της αίτησης. Η αίτηση επιτυγχάνει. Εκδίδεται διάταγμα απόρριψης της ανταπαίτησης με την διαγραφή της παραγράφου 8 της υπεράσπισης και ανταπαίτησης και την ανάλογη τροποποίηση της παραγράφου
  4. Τα έξοδα της παρούσας αίτησης επιδικάζονται υπέρ των Εναγόντων - Αιτητών και σε βάρος των Εναγομένων 1, 2 , 3 και 4 - καθ' ων η Αίτηση ως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της αγωγής. Το νέο δικόγραφο των Εναγομένων 1, 2, 3 και 4 όπως προκύπτει συνεπεία του πιο πάνω διατάγματος να καταχωρηθεί εντός 10 ημερών από σήμερα και να επιδοθεί στην άλλη πλευρά. Απάντηση να καταχωρηθεί εντός των επόμενων 10 ημερών. (Υπ.) ............... Α. Ν. Κονής, Α.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο, Πρωτοκολλητής. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.