Theophilides Gardens Ltd ν. Athiari Commercial (Paphos) Ltd, Αρ. Αγωγής: 426/14, 8/12/2014

(2005)1 ΑΑΔ 818 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Ο σκοπός της διαδικασίας για συνοπτική απόφαση είναι κυρίως η ταχύτητα, δηλαδή να λαμβάνει ο ενάγων έγκαιρα απόφαση εκεί που τα γεγονότα είναι τέτοια που δείχνουν ότι η απαίτηση του είναι τόσο καθαρή που να μην χρειάζεται κανονική δίκη, ενώ αντίθετα να δείχνουν ότι η υπεράσπιση δεν προβάλλεται καλόπιστα, αλλά απλώς για σκοπούς καθυστέρησης της υπόθεσης. Επειδή όμως η διαδικασία αυτή αποστερεί ουσιαστικά τον εναγόμενο από του να υπερασπίσει την υπόθεση σε κανονική δίκη, η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου για έκδοση συνοπτικής απόφασης ασκείται πολύ προσεκτικά, σπάνια και με βάση ορισμένα κριτήρια τα οποία περιέχονται στη Δ.18 κκ.1-5, όπως αυτά εξηγήθηκαν τόσο σε αγγλική νομολογία όσο και σε νομολογία του δικού μας Ανωτάτου Δικαστηρίου (βλ. μεταξύ άλλων Robert v. Plant [1895] 1 Q.B.597, το Αγγλικό Σύγγραμμα The Annual Practice 1970 σελ. 126, Κυπριανίδης ν. Ιωάννου

(1966)1 Α.Α.Δ. 265, Spyros Stavrinides v. Ceskoslovenska Obchondi Banka A.S.

(1972)1 C.L.R. 130, Hermes Insurance Co Ltd v. Joulios Theodorides

(1983)1 C.L.R. 333, Trans Middle East Trading (T.M.E.T) Limited v. Abdul Aziz Tlais

(1991)1 A.A.Δ. 239, Αθηνούλλα Δημητρίου ν. Τράπεζας Κύπρου Λτδ

(1997)1(Β) Α.Α.Δ. 782, Rck Sports v. Persona Advertising Ltd.

(1996)1 A.A.Δ. 1074, Subotic v. Στυλιανίδη

(1998)1 Α.Α.Δ. 22, Ευάγγελος Λαζάρου και άλλος ν. Γιάννη Π. Μακεδόνα

(1999)1 Α.Α.Δ. 817 και πιο πρόσφατα Παναγιώτης Ζερβός ν. Euroinvestment & Finance Ltd.,

(2003)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1968 και Sigma Radio T.V. Ltd. ν. Αρχής Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου

(2005)1 A.A.Δ. 408). Τα εν λόγω κριτήρια, όπως εξάγονται τόσο από το λεκτικό της Δ.18 όσο και από τις πιο πάνω αυθεντίες, περιληπτικά είναι τα εξής:- (α) Το κλητήριο πρέπει να είναι ειδικά οπισθογραφημένο σε Δ.2, Κ.6. (β) Ο εναγόμενος να έχει καταχωρήσει εμφάνιση στην αγωγή. (γ) Η ένορκη δήλωση για υποστήριξη της αίτησης για συνοπτική απόφαση πρέπει να συμμορφώνεται προς ορισμένα κριτήρια π.χ. να είναι από τον ίδιο τον ενάγοντα ή άλλο πρόσωπο που να μπορεί να ορκιστεί θετικά για τα γεγονότα της υπόθεσης και τη βάση της αγωγής και περαιτέρω να δηλώνει ρητά ότι απ' ότι πιστεύει δεν υπάρχει υπεράσπιση στην αγωγή. Εκεί που ο Αιτητής είναι νομικό πρόσωπο τότε μπορεί να ορκισθεί κάποιο άλλο πρόσωπο που εργοδοτείται από την εταιρεία το οποίο όμως να μπορεί να ορκιστεί θετικά για τα γεγονότα της υπόθεσης και να επιβεβαιώνει την βάση της αγωγής και το αιτούμενο ποσό και όχι τα όσα αναφέρει να είναι πληροφορίες που πήρε από άλλους ή να στηρίζεται απλώς στα όσα ο ίδιος πιστεύει. (Βλ. Spyros Stavrinides v. Ceskoslovenska Banka S.A. πιο πάνω, σελ. 136-138) όπου γίνεται αναφορά και σε αγγλική νομολογία). Αυτές είναι βασικές προϋποθέσεις που θα πρέπει να ικανοποιήσει ο ενάγων-αιτητής προτού το Δικαστήριο ασκήσει την εξουσία αν θα εκδώσει ή όχι συνοπτική απόφαση. Με το ίδιο θέμα δηλαδή το τι πρέπει να περιέχει μια ένορκη δήλωση για συνοπτική απόφαση, ιδιαίτερα εκεί που ο ενάγων είναι νομικό πρόσωπο, είναι και τα όσα αναφέρονται στη προαναφερθείσα υπόθεση Αθηνούλλα Δημητρίου ν. Τράπεζας Κύπρου Λτδ σελ. 790-794 (απόφαση πλειοψηφίας) όπου δίνονται και παραδείγματα (με αναφορά σε αγγλικές αποφάσεις) πότε μια ένορκη δήλωση κρίθηκε ικανοποιητική και πότε όχι. Από πλευράς Εναγομένου (εκτός από το θέμα της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου που μπορεί να εγερθεί σε όλες τις περιπτώσεις), και νοουμένου ότι ο ενάγων ικανοποιεί τις προαναφερθείσες προϋποθέσεις, θα πρέπει και αυτός να ικανοποιήσει το Δικαστήριο με τα ακόλουθα: (α) ότι έχει καλή υπεράσπιση στην αγωγή ή (β) ότι αποκαλύπτονται τέτοια γεγονότα που του δίνουν το δικαίωμα να υπερασπισθεί ή τουλάχιστον η υπεράσπιση να μπορεί να περιγραφεί ως κάτι περισσότερο από σκιώδης αλλά λιγότερο από πιθανή. (Λαζάρου ν. Μακεδόνας, πιο πάνω). Επίσης ο Εναγόμενος/καθού η αίτηση πρέπει να διευκρινίζει αν η υπεράσπιση του αφορά ολόκληρο ή μέρος της απαίτησης και αν αφορά μέρος, να καθορίζει ποιό μέρος από την απαίτηση του Ενάγοντα αμφισβητεί. (Βλ. γενικά τη Δ.18, Κ.3 και την υπόθεση Hermes Ins. Co Ltd v. Julios Theodorides πιο πάνω, σελ. 338-339 όπου φαίνονται με λεπτομέρεια τα κριτήρια τα οποία το Δικαστήριο θα πρέπει να έχει υπόψη του). Από τη στιγμή που ο Ενάγων/Αιτητής ικανοποιεί τα κριτήρια για να ζητήσει συνοπτική απόφαση τότε (όπως ήδη αναφέραμε) το βάρος μετατοπίζεται στον Εναγόμενο/καθού η αίτηση να αποδείξει ότι έχει καλή υπεράσπιση και/ή ότι υπάρχουν τέτοια γεγονότα που να του δίνουν το δικαίωμα να υπερασπιστεί. (Βλ. επίσης Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος Α.Ε. ν. Ν. Χατζηνέστωρος,

(1989)1 A.A.Δ. 204, Καζαμίας ν. Ρωμαϊκά Κεραμουργεία

(1990)1 Α.Α.Δ., σελ. 752, Trans Middle East Trading (T.M.E.T.)) Limited v. Abdul Aziz Tlais

(1991)1 Α.Α.Δ., σελ. 239). Στην προαναφερθείσα υπόθεση Rck Sports v. Persona Advertising Ltd ο Δικαστής Καλλής με αναφορά στο Αγγλικό σύγγραμμα The Annual Practice 1967 διατύπωσε τις αρχές ως εξής: «Αρχές που διέπουν την έκδοση συνοπτικής απόφασης: Συνοψίζονται ως πιο κάτω στο Annual Practice, 1967, σελ. 121: `H εξουσία έκδοσης συνοπτικής απόφασης, δυνάμει της Δ.14, εφαρμόζεται στις περιπτώσεις που δεν υπάρχει εύλογη αμφιβολία ότι ο ενάγων δικαιούται σε απόφαση και όπου είναι απρόσφορο να επιτραπεί στον εναγόμενο να υπερασπισθεί απλώς για λόγους καθυστέρησης (Jones v. Stones [1984] A.C. 122). Αποτελεί γενική αρχή ότι οσάκις ο εναγόμενος αποδεικνύει ότι έχει μια καλόπιστη υπεράσπιση πρέπει να του δοθεί άδεια να υπερασπισθεί (Saw v. Hakim, 5 T.L.R. 72, Ironclad, etc., Co. v. Gardner, 4 T.L.R. 18, Ward v. Plumbley, 6 T.L.R. 198, Yorkshire Banking Co. v. Beatson, 4 C,P.D. 213, Ray v. Banker, 4 Ex.D.279). Πρέπει να δίδεται άδεια για υπεράσπιση εκτός εάν είναι καθαρό ότι δεν υπάρχει ουσιώδες ζήτημα για εκδίκαση (Godd v. Delap [1905] 92 L.T. 510, H.L.), και ότι δεν υπάρχει αμφισβήτηση σε σχέση με πραγματικά ή νομικά ζητήματα τα οποία εγείρουν εύλογη αμφιβολία κατά πόσο ο ενάγων δικαιούται σε απόφαση (Jones v. Stone [1894] A.C. 122, Thompson v. Marshall, 41 L.T. 720, C.A. Jacobs n. Booth' s Distillery Co. [1901] 85 L.T. 262 H.L., Lindsay v. Martin, 5 T.L.R. 322)». Στην υπόθεση Vidisava Subotic v. Δήμου Στυλιανίδη

(1998)1 ΑΑΔ 22 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Βασική αρχή που προκύπτει από τις αυθεντίες είναι ότι συνοπτική απόφαση πρέπει να δίδεται μόνο όπου είναι αναμφίβολο ότι ο εναγόμενος δεν έχει υπεράσπιση στην αγωγή. Όπου όμως δίδει στην ένορκη δήλωση του αρκετές λεπτομέρειες που να δείχνουν την ύπαρξη καλόπιστης υπεράσπισης ή να εγείρει θέμα σε απάντηση της απαίτησης που θα πρέπει να εκδικάζεται, ή όπου ικανοποιεί το Δικαστήριο ότι έχει καλή και ουσιαστική υπεράσπιση ή αποκαλύπτει τέτοια γεγονότα που μπορούν να κριθούν ως αρκετά για να του δώσουν το δικαίωμα να προβάλει την υπεράσπισή του, τότε πρέπει να δίδεται τέτοιο δικαίωμα (Βλέπε: CY.E.M.S. Co. Ltd. v. The Central Co-Operative Industries Co. Ltd.

(1982)1 A.A.Δ. 897, Trans Middle East Trading (T.M.E.T.) Ltd. v. Abdul Aziz Tlais

(1991)1 Α.Α.Δ. 239). Στην Trans Middle East (πιο πάνω) συμπερασματικά αναφέρονται τα εξής:- "Έτσι είναι μόνο σε καθαρές περιπτώσεις που μπορεί το Δικαστήριο να στερήσει διάδικο από του να προβάλει την υπεράσπισή του ενώπιον του Δικαστηρίου, γιατί σε διαφορετική περίπτωση τέτοια ενέργεια θα αποτελούσε άρνηση δικαιοσύνης προς τον επηρεαζόμενο διάδικο». Συνοπτική απόφαση θα πρέπει να εκδίδεται με φειδώ και ως εξαίρεση στον βασικό κανόνα σύμφωνα με τον οποίο το Δικαστήριο πρέπει να ακούει και τις δύο πλευρές προτού καταλήξει στην ετυμηγορία του. Δεν πρέπει να εμποδίζεται ο εναγόμενος να υπερασπισθεί εκτός σε περιπτώσεις όπου είναι αναμφίβολο ότι δεν έχει συζητήσιμη υπεράσπιση. Επίσης, δεν εκδίδεται συνοπτική απόφαση όπου προκύπτει σοβαρή διαφωνία ως προς τα γεγονότα και τον Νόμο (Βλ. The Annual Practice 1958, σελ. 243). Για τους πιο πάνω λόγους η υποχρέωση του ενάγοντα να ικανοποιήσει τις προϋποθέσεις της Δ.18, θ.1(α) με την ένορκο δήλωσή του πρέπει να εξετάζεται αυστηρά και με απόλυτη σχολαστικότητα. Ο ενάγων πρέπει, μεταξύ άλλων, να υποστηρίξει την αίτησή του για συνοπτική απόφαση με ένορκο δήλωση είτε του ιδίου, είτε κάποιου άλλου τρίτου, ο οποίος μπορεί να ορκισθεί θετικά ως προς τα γεγονότα, και με αυτή να επαληθεύει την αιτία της αγωγής και το αξιωμένο ποσό και να αναφέρει την πεποίθησή του ότι δεν υπάρχει υπεράσπιση στην αγωγή (Βλ. Spyros Stavrinides v. Ceskoslovenska Obchondi Banka A.S.

(1972)1 CLR 130 και Hermes Insurance Co Ltd v. Joulios Theodorides

(1983)1 CLR 333). Ο λόγος που η προσέγγιση των Δικαστηρίων ως προς την επάρκεια της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει αίτηση για συνοπτική απόφαση είναι τόσο αυστηρή υποδείχθηκε από τον Άγγλο Δικαστή Buckley L. J. στην Αγγλική υπόθεση Symon and Co v. Palmer's Stores

(1912)1 KB 259 όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα στην σελίδα 266: «Trial as a rule must precede judgment. Order 14 provides an extraordinary procedure in certain cases; it is a procedure in which instead of trial first and then judgment, there is judgment at once and never any trial. Such a procedure must be strictly confined to the specific cases for which it is provided as set forth in the order». Σε ελεύθερη μετάφραση: «Κατά κανόνα η δίκη προηγείται της απόφασης. Η Διάταξη 14 προνοεί για μια εξαιρετική διαδικασία που εφαρμόζεται σε ορισμένες περιπτώσεις. Είναι μια διαδικασία στην οποία αντί δίκης πρώτα και μετά απόφασης, υπάρχει αμέσως απόφαση και ουδέποτε δίκη. Μια τέτοια διαδικασία πρέπει να περιορίζεται αυστηρά στις συγκεκριμένες περιπτώσεις που προνοούνται στην Διάταξη». Σύμφωνα με τον πιο πάνω Άγγλο Δικαστή αν η ένορκος δήλωση δεν συμμορφώνεται προς τις απαιτήσεις της (Αγγλικής) Διάταξης 14 το Δικαστήριο δεν κέκτηται δικαιοδοσίας να εκδώσει απόφαση. Υποχρεούται να αφήσει την υπόθεση να οδηγηθεί σε δίκη κατά τον συνήθη τρόπο. Το θέμα της επάρκειας της ένορκης δήλωσης είναι θέμα, λοιπόν, που άπτεται της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου. Δεν αρκεί ο εναγόμενος να προβεί σε γενική άρνηση της απαίτησης ή σε αόριστους ισχυρισμούς για ανυπαρξία αντιπαροχής. Θα πρέπει να δώσει τέτοιες λεπτομέρειες με την ένορκή του δήλωση που να καταδεικνύεται το βάσιμο της υπεράσπισής του επί της ουσίας της αγωγής και να αποκαλύψει τέτοια γεγονότα που να θεωρούνται επαρκή για να του δώσουν το δικαίωμα να υπερασπισθεί (Βλ. Hermes Insurance Co Ltd v. Θεοδωρίδης

(1983)1 CLR 333). Το Δικαστήριο δεν προβαίνει σε αξιολόγηση των εκατέρωθεν ισχυρισμών για να προβεί σε ευρήματα όσον αφορά την υπεράσπιση του εναγόμενου ως να εκδίκαζε την ουσία της αγωγής. Αρκεί να αποκαλυφθεί συζητήσιμο θέμα προς εκδίκαση ούτως ώστε να δοθεί άδεια για υπεράσπιση (Βλ. Ευάγγελος Λαζάρου και άλλος ν. Γιάννη Π. Μακεδόνα

(1999)1 ΑΑΔ 817). Η σχετική Αγγλική Νομολογία καθιέρωσε ως βασική αρχή ότι όπου υπάρχει ειλικρινής διαφωνία αναφορικά με την ερμηνεία ενός εγγράφου στο οποίο βασίζεται η αξίωση ή διαφωνία ως προς τις συμβατικές υποχρεώσεις των μερών είτε ακόμα αβεβαιότητα ως προς το οφειλόμενο ποσό πρέπει να δίδεται στον εναγόμενο άδεια για υπεράσπιση (Βλ. The Annual Practice 1958, σελ. 264). Στις περιπτώσεις ξεκάθαρων απαιτήσεων στις οποίες ο εναγόμενος αποκαλύπτει καλόπιστη ανταπαίτηση η οποία δεν σχετίζεται άμεσα με τα γεγονότα της αγωγής θα πρέπει να δίδεται απόφαση για το ποσό της απαίτησης με ταυτόχρονη άδεια του Δικαστηρίου για καταχώρηση ανταπαίτησης. Σε αυτή την περίπτωση επαφίεται στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να αναστείλει την εκτέλεση της απόφασης μέχρι την εκδίκαση της ανταπαίτησης. Στην υπό εξέταση περίπτωση το κλητήριο ένταλμα είναι ειδικά οπισθογραφημένο δυνάμει της Δ.2, θ.6 των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας και ο Καθ' ου η αίτηση καταχώρησε σημείωμα εμφάνισης. Προβάλλεται ως λόγος ένστασης (έβδομος λόγος ένστασης) ότι το πρόσωπο που ορκίσθηκε την ένορκο δήλωση που συνοδεύει την υπό κρίση αίτηση δεν είναι πρόσωπο που μπορεί να ορκισθεί θετικά ως προς τα γεγονότα της υπόθεσης. Εν' όψει της σημασίας του λόγου αυτού ως προς την δικαιοδοσία του Δικαστηρίου να εξετάσει την υπό κρίση αίτηση επί της ουσίας κρίνω σκόπιμο να εξετάσω πρώτα τον λόγο αυτό. Στην υπόθεση Αθηνούλλα Γ. Δημητρίου ν. Τράπεζας Κύπρου Λτδ

(1997)1 ΑΑΔ 782 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Είναι νομολογημένο ότι για την ενεργοποίηση της δικαιοδοσίας έκδοσης συνοπτικής απόφασης πρέπει να ικανοποιηθούν οι πιο κάτω προϋποθέσεις από τον αιτητή:

(1)Καταχώριση ειδικώς οπισθογραφημένου κλητηρίου δυνάμει του θ. 1 της Δ.2.

(2)Καταχώριση εμφάνισης από τον εναγόμενο.

(3)Η αίτηση για συνοπτική απόφαση πρέπει να υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση από τον ίδιο τον ενάγοντα ή από άλλο πρόσωπο το οποίο μπορεί να ορκισθεί θετικά για τα γεγονότα. Η ένορκη δήλωση πρέπει να επιβεβαιώνει την αιτία αγωγής και το ποσό που αξιώνεται και να δηλώνει ότι καθώς πιστεύει - ο ωμόσας - δεν υπάρχει υπεράσπιση στην αγωγή. Η τήρηση των πιο πάνω προϋποθέσεων σχετίζεται με την δικαιοδοσία του δικαστηρίου και η μη ικανοποίησή τους στερεί από το δικαστήριο τη δικαιοδοσία να εκδώσει συνοπτική απόφαση (Βλ. Stavrinides v. Ceskoslovenska Obchondi Banka A.S.

(1972)1 C.L.R. 130, 135). Ο λόγος της αυστηρής προσέγγισης όσον αφορά την επάρκεια ή πληρότητα της ένορκης δήλωσης επεξηγείται ως πιο κάτω στην Symon & Co. ν. Palmer's Stores

(1903)Limited [1912] 1 K.B. 259, 266-267: "Trial, as a rule, must precede judgment. Order XIV. provides an extraordinary procedure in certain cases. It is a procedure in which, instead of trial first and then judgment, there is judgment at once and never any trial. Such a procedure must be strictly confined to the specific cases for which it is provided, as set forth in the Order. . . . . . . . . . .................. . . . An application is often made under Order XIV., not with any expectation of success, but in order to induce the defendant to make an affidavit, and so get information on oath as to the nature of his defence. That is not legitimate. If there is no such affidavit as is required by Order XIV., r. 1, there is, I think, no jurisdiction under that Order to give judgment. The judge is bound to leave the action to proceed to trial in the usual way. He can only give judgment without a trial if the conditions mentioned in the rule are satisfied. The question of the sufficiency of the affidavit is, in my opinion, one which goes to jurisdiction." Σε ελληνική μετάφραση: "Κατά κανόνα η δίκη πρέπει να προηγείται της απόφασης. Η Δ.14 προσφέρει μια ειδική διαδικασία σε ορισμένες υποθέσεις. Είναι διαδικασία κατά την οποία αντί να αρχίζει πρώτα η δίκη και μετά η απόφαση, υπάρχει αμέσως απόφαση και ποτέ δίκη. Τέτοια διαδικασία πρέπει να περιορίζεται αυστηρά για τις εξειδικευμένες υποθέσεις για τις οποίες προβλέπεται όπως καθορίζεται στον Κανονισμό. . .................... . . . . . . . . . . . Συχνά γίνεται αίτηση δυνάμει της Δ.14, όχι με προσδοκία επιτυχίας, αλλά για να πεισθεί ο εναγόμενος να κάμει ένορκη δήλωση και με τον τρόπο αυτό να ληφθούν πληροφορίες με όρκο σε σχέση με την φύση της υπεράσπισης. Αυτό δεν είναι νόμιμο. Εάν δεν υπάρχει η ένορκη δήλωση που απαιτείται από τον θ.1 της Δ.14, δεν υπάρχει, νομίζω, δικαιοδοσία δυνάμει της Διαταγής εκείνης για έκδοση απόφασης. Ο Δικαστής υποχρεούται να αφήσει την αγωγή να προχωρήσει σε δίκη με τον συνηθισμένο τρόπο. Μπορεί να εκδώσει απόφαση χωρίς δίκη εάν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις που θέτει ο κανονισμός. Το ζήτημα της επάρκειας της ένορκης δήλωσης είναι ζήτημα που ανάγεται στη δικαιοδοσία." Η Δ.18 πρέπει να εφαρμόζεται στις ξεκάθαρες και αδιαμφισβήτητες υποθέσεις. Σκοπός της, καθώς έχει νομολογηθεί, είναι να καταστήσει ικανό τον ενάγοντα να πάρει συνοπτική απόφαση χωρίς δίκη, εάν μπορεί να αποδείξει την αξίωσή του ξεκάθαρα και εάν ο εναγόμενος δεν είναι σε θέση να εγείρει μια καλόπιστη υπεράσπιση ή να εγείρει οποιοδήποτε επίδικο θέμα εναντίον της αξίωσης, το οποίο πρέπει να εκδικαστεί (Βλ. Roberts ν. Plant [1895] 1 Q.B. 597). Ο πιο πάνω θ. 1 της Δ.18 φαίνεται ότι το θεωρεί σαν δεδομένο ότι ο ενάγων είναι ικανός να κάμει την ένορκη δήλωση, απλώς επειδή είναι ο ενάγων. Στην κρινόμενη περίπτωση η ενάγουσα είναι εταιρεία. Δεν μπορεί να ορκισθεί. Κάποιος πρέπει να ορκισθεί στη θέση της. Σύμφωνα, όμως, με ρητή επιταγή του πιο πάνω θεσμού πρέπει να είναι πρόσωπο που είναι σε θέση να ορκισθεί θετικά για τα γεγονότα. Η ένορκη δήλωση δεν μπορεί να γίνει από πρόσωπο το οποίο καταθέτει με βάση τα όσα πληροφορείται και πιστεύει. Ο θ.2 της Δ.39, η οποία διέπει τα του περιεχομένου των ενόρκων δηλώσεων προβλέπει ότι οι ένορκες δηλώσεις πρέπει να περιορίζονται στα γεγονότα τα οποία ο μάρτυρας είναι σε θέση να αποδείξει με βάση τη δική του γνώση. Ένορκες δηλώσεις που βασίζονται πάνω στα όσα ο μάρτυρας πληροφορείται και πιστεύει, επιτρέπονται μόνο στις περιπτώσεις ενδιάμεσων αιτήσεων (Βλ. Stavrinides (πιο πάνω), σελ. 137). Στην Lagos ν. Grunwaldt [1910] 1 Κ.Β. 41, η ένορκη δήλωση έγινε από δικηγόρο ο οποίος ήταν συνέταιρος στο δικηγορικό οίκο που αντιπροσώπευε τον ενάγοντα. Το Εφετείο αποδοκίμασε με αυστηρή γλώσσα τις ένορκες δηλώσεις που βασίζονται πάνω στην πεποίθηση και πληροφορίες του ωμόσαντος. Στη σελ. 48 της απόφασης επισημαίνονται τα πιο κάτω: "It is obvious on reading this affidavit that the deponent knows nothing whatever personally, and can only swear to the best of his information and belief. The procedure under Order XIV is special ... when I bear in mind the summary proceedings which are founded upon this order, it seems to me that it is most important that the admission of such affidavits by solicitors should not be allowed." Σε ελληνική μετάφραση: "Είναι πρόδηλο από την ανάγνωση της ένορκης δήλωσης ότι ο ωμόσας δεν γνωρίζει τίποτε προσωπικώς, και μπορεί να ορκισθεί από όσα καλύτερα πληροφορείται και πιστεύει. Η διαδικασία δυνάμει της Δ.14 είναι πολύ εξειδικευμένη ... έχοντας υπόψη τη συνοπτική διαδικασία που βασίζεται πάνω στη Δ.14 μου φαίνεται ότι είναι υψίστης σημασίας ότι δεν πρέπει να επιτρέπεται η κατάθεση τέτοιων ενόρκων δηλώσεων από δικηγόρους." Στην Symon & Co. (πιο πάνω) οι ένορκες δηλώσεις έγιναν από τον Διευθυντή της ενάγουσας εταιρείας με βάση πεποίθηση που σχημάτισε και πληροφορίες που πήρε από πρόσωπα των οποίων δεν δόθηκαν τα ονόματα. Τονίσθηκε (βλ. σελ. 264) ότι αν δεν υπάρχει συμμόρφωση με τα όσα προβλέπονται από την Δ.14 θ.1 σε σχέση με την ένορκη δήλωση δεν υπάρχει δικαιοδοσία για έκδοση συνοπτικής απόφασης. Πρέπει απαραιτήτως να ικανοποιείται ο όρος που θέτει η Δ.14 θ.

1. Το πρόσωπο που ορκίζεται πρέπει να είναι σε θέση να ορκισθεί θετικά για τα γεγονότα. Το ζήτημα τέθηκε ως πιο κάτω στη σελ. 266: "It is sufficient to say that the facts essential for the purpose of verifying the cause of action are not here stated on affidavit by a person who can swear positively to them, but by a person who can only vouch information and belief with respect to them; moreover his belief appears to be founded upon information which does not commend itself to me as being satisfactory." Σε ελληνική μετάφραση: "Είναι αρκετό να ειπωθεί ότι τα γεγονότα που είναι απαραίτητα για την επαλήθευση της αιτίας της αγωγής δεν έχουν τεθεί με ένορκη δήλωση από πρόσωπο που μπορεί να ορκισθεί θετικά για αυτά, αλλά από πρόσωπο το οποίο επικαλείται πληροφορίες και πεποίθηση σε σχέση με αυτά. Περιπλέον η πεποίθηση του φαίνεται να βασίζεται πάνω σε πληροφορίες οι οποίες δεν μου δίνουν την εντύπωση ότι είναι ικανοποιητικές." Η παράθεση της νομολογίας δεν θα ήταν πλήρης αν δεν γινόταν αναφορά στην Pathe Freres Cinema Limited v. United Electric Theatres Limited [1914] 3 K.B. 1253, στην οποία η ένορκη δήλωση από υπάλληλο της ενάγουσας εταιρείας, ο οποίος δήλωσε ότι τα γεγονότα βρίσκοντο εντός της προσωπικής γνώσης του, κρίθηκε ικανοποιητική. Πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι υπάρχει δυνατότητα για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης από τον ενάγοντα. Αυτή μπορεί να καταχωρηθεί μετά από άδεια του δικαστηρίου. Το ζήτημα το πραγματεύεται ως πιο κάτω η υπόθεση Les Fils Dreyfus et Cie Anonyme v. Clarke [1958] 1 All E.R. 459, 463: "There always has been and is jurisdiction in the court to allow an affidavit filed in support of an application for summary judgment to be supplemented and in deciding jurisdiction one looks at the matter at the end of the day on the affidavits which have been filed." Σε ελληνική μετάφραση: "Πάντοτε το δικαστήριο είχε και έχει εξουσία να επιτρέψει όπως συμπληρώνεται η ένορκη δήλωση, που καταχωρείται προς υποστήριξη αίτησης για συνοπτική απόφαση και όταν αποφασίζει για τη δικαιοδοσία ένας κοιτάζει πως έχει το ζήτημα στο τέλος με βάση τις ένορκες δηλώσεις που έχουν κατατεθεί." Έχουμε την άποψη πως το ζήτημα του κατά πόσο ένα πρόσωπο είναι σε θέση να ορκισθεί θετικά για τα γεγονότα, εντός της έννοιας της Δ.18 θ.1 πρέπει να κρίνεται με βάση τα γεγονότα και περιστατικά της συγκεκριμένης υπόθεσης και σε συνάρτηση με το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης. Πολύ σημαντικό ρόλο διαδραματίζει και η φύση της αξίωσης». Στην υπό εξέταση περίπτωση η ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση υπογράφεται από μέτοχο της Αιτήτριας ο οποίος απλά και μόνο αναφέρει ότι γνωρίζει τα γεγονότα της υπόθεσης. Με βάση τον πιο πάνω ισχυρισμό και μόνο δεν μπορώ να δεχθώ ότι ο Γιώργος Χρυσοστόμου είναι πρόσωπο που έχει προσωπική γνώση των γεγονότων της υπόθεσης ή που μπορεί να ορκισθεί θετικά ως προς αυτά. Κατ' αρχή, ο ενόρκως δηλών δεν αναφέρει καν ότι τα γεγονότα τα οποία αναφέρει προς επιβεβαίωση της αιτίας της αγωγής και του ύψους του αξιωμένου ποσού εμπίπτουν στην προσωπική του γνώση. Ό,τι αναφέρει είναι ότι απλά τα γνωρίζει χωρίς να δικαιολογεί ή να εξηγεί πώς και από πού τα γνωρίζει, αφ' ης στιγμής δεν αναφέρει ότι γι' αυτά έχει προσωπική γνώση. Γνώση των γεγονότων δεν υποδηλοί απαραίτητα και δίχως άλλο προσωπική γνώση. Ούτε και το γεγονός ότι είναι μέτοχος στην Αιτήτρια προϋποθέτει απαραίτητα και δίχως άλλο προσωπική γνώση από μέρους του των γεγονότων της υπόθεσης. Υπό το φως των πιο πάνω προκύπτει ότι το ενδεχόμενο ο ενόρκως δηλών να πληροφορήθηκε για τα γεγονότα που αναφέρει στην ένορκή του δήλωσή του από τρίτους δεν μπορεί να αποκλεισθεί. Ειδικότερα, αναφέρονται τα ακόλουθα. Στην παράγραφο 2 της ένορκής του δήλωσης ο ενόρκως δηλών επικαλείται προφορική συμφωνία μεταξύ των διαδίκων. Δεν αναφέρει, όμως, πώς γνωρίζει για την συνομολόγηση της πιο πάνω συμφωνίας, ούτε και για τους όρους αυτής, κάποιους από τους οποίους και υποδεικνύει στην ένορκό του δήλωση. Ούτε και υποδεικνύει τα πρόσωπα μεταξύ των οποίων συνομολογήθηκε αυτή η συμφωνία υπό την ιδιότητα τους ως εκπρόσωποι των διαδίκων. Συναφώς δεν αναφέρει ότι γνωρίζει ποια είναι τα πρόσωπα αυτά, ούτε και ότι είναι ο ίδιος που ως εκπρόσωπος της Αιτήτριας συμφώνησε με την Καθ' ης η αίτηση ώστε να μπορεί να υποστηριχθεί ότι έχει προσωπική γνώση της συμφωνίας και των όρων της. Στην παράγραφο 3 της ένορκής του δήλωσης ισχυρίζεται ότι η Αιτήτρια περί το έτος 2013 πώλησε και παρέδωσε στην Καθ' ης η αίτηση διάφορα εμπορεύματα, ότι περί τον Νοέμβριο ή Δεκέμβριο του 2013 η Αιτήτρια αποπεράτωσε τις υπό αυτής αναληφθείσες εργασίες, ότι στις 9.12.13 η Αιτήτρια εξέδωσε τα αναφερόμενα στην ένορκό του δήλωση τιμολόγια, ότι η Καθ' ης η αίτηση βρήκε τις εκτελεσθείσες εργασίες της αρεσκείας της και υπέγραψε τα τιμολόγια και ότι η τελευταία πλήρωσε ως προκαταβολή το ποσό των Ευρώ 10.541,00 σεντ. Και πάλι, για κανένα από τους πιο πάνω ισχυρισμούς του δεν αναφέρει ότι έχει προσωπική γνώση. Συναφώς δεν αναφέρει ότι είναι ο ίδιος που εξέδωσε τα τιμολόγια ή ότι στην θέση του παραδώσαντα φαίνεται η δική του υπογραφή ή ότι γνωρίζει προσωπικά για τα εμπορεύματα που πωλήθηκαν ή για τις εργασίες που εκτελέσθηκαν και που περιγράφονται σε αυτά. Επίσης, δεν αναφέρει πώς γνωρίζει για το ποσό που πληρώθηκε ως διατείνεται ως προκαταβολή και συναφώς δεν αναφέρει ότι το πιο πάνω ποσό πληρώθηκε στον ίδιο. Υπό το φως των πιο πάνω δεν μπορεί κατ' ακολουθία να γίνει αποδεκτό ότι κατέδειξε ότι γνωρίζει προσωπικά και για το ισχυριζόμενο οφειλόμενο το ύψος του οποίου αναφέρει στην παράγραφο 5 της ένορκής του δήλωσης. Υπό το φως όλων των πιο πάνω δεν έχω ικανοποιηθεί ότι ο κύριος Γιώργος Χρυσοστόμου είναι πρόσωπο που μπορεί να ορκισθεί θετικά ως προς τα γεγονότα. Από την ένορκό του δήλωση δεν προκύπτει ότι αυτός δύναται να αποδείξει τα γεγονότα που αναφέρονται στην ένορκό του δήλωση και να επιβεβαιώσει την αιτία της αγωγής με βάση την δική του γνώση. Τούτου δοθέντος το Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας να εξετάσει την υπό κρίση αίτηση επί της ουσίας. Είναι δε υποχρεωμένο να αφήσει την αγωγή να προχωρήσει σε δίκη με τον συνηθισμένο τρόπο. Υπό το φως των πιο πάνω η υπό κρίση αίτηση δεν μπορεί παρά να έχει απορριπτική κατάληξη. Και αν ακόμα η κρίση μου ότι το Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας να αποφασίσει επί της ουσίας της αίτησης για τον λόγο ότι η Αιτήτρια δεν ικανοποίησε ως προς τα προαπαιτούμενα είναι λανθασμένο θεωρώ ότι η υπό κρίση αίτηση είναι έκθετη σε απόρριψη για τον λόγο ότι η Καθ' ης η αίτηση αποκάλυψε τέτοια γεγονότα τα οποία θεωρούνται επαρκή για να της δώσουν το δικαίωμα να υπερασπισθεί. Εστιάζω στους ακόλουθους ισχυρισμούς από την ένορκο δήλωση του κύριου Θεόδωρου Αριστοδήμου: η Καθ' ης η αίτηση, η οποία είναι η εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια του Kings Avenue Mall, ουδέποτε συνεβλήθη με την Αιτήτρια, αλλά με την εταιρεία J. V. Aristo Athienitis (Paphos) η οποία ήταν η εταιρεία που ανέλαβε την κατασκευή των έργων στο Kings Avenue Mall μεταξύ των διαδίκων δεν συνομολογήθηκε οποιαδήποτε συμφωνία και καμία εργασία δεν εκτελέσθηκε για την Καθ' ης η αίτηση. Επίσης, η Καθ' ης η αίτηση δεν εισήλθε σε οποιαδήποτε συμφωνία για την φύτευση και τοποθέτηση συστήματος άρδευσης στο Kings Avenue Mall. Για τις πιο πάνω εργασίες συνομολογήθηκε συμφωνία μεταξύ της εταιρείας J. V. Aristo Athienitis (Paphos), η οποία ήταν εργολάβος του έργου, και της κοινοπραξίας των εταιρειών G. CH. K OUTDOOR CREACTIONS LTD και Αιτήτριας. Συνεπώς ούτε η Αιτήτρια μπορεί να ενάγει από μόνη της, αλλά ούτε και η Καθ' ης η αίτηση μπορεί να ενάγεται αφ' ης στιγμής αυτή δεν ήταν το άλλο μέρος στην συμφωνία. Το άλλο μέρος στην συμφωνία ήταν η εταιρεία J. V. Aristo Athienitis (Paphos) τα τιμολόγια που επισυνάφθηκαν στην ένορκο δήλωση που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση ως τεκμήρια δεν είναι έγκυρα. Ας σημειωθεί ότι αυτά υποδεικνύουν την Καθ' ης η αίτηση ως οφειλέτιδα και φέρονται να εκδόθηκαν από την Αιτήτρια. Φέρονται, επίσης, να υπογράφονται εκ μέρους και των δύο διαδίκων. Για την Αιτήτρια, στην θέση του παραδώσαντα, και για την Καθ' ης η αίτηση, στην θέση του αγοραστή ή παραλήπτη. Αφενός, προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι αυτά είναι «τεχνητά, ψευδή και κατασκευασμένα», αφετέρου, ότι η υπογραφή που φαίνεται στην θέση του αγοραστή ή παραλήπτη δεν ανήκει σε διευθυντικό στέλεχος της εταιρείας J. V. Aristo Athienitis (Paphos), ούτε και σε οποιοδήποτε πρόσωπο που εργάζεται στην Καθ' ης η αίτηση και που έχει την δυνατότητα να υπογράφει και να την δεσμεύει. Εκτός από τον ενόρκως δηλούντα τα μόνα πρόσωπα που μπορούν να υπογράφουν για την Καθ' ης η αίτηση είναι τρία και υποδεικνύονται στην ένορκη δήλωση του Θεόδωρου Αριστοδήμου. Πρόκειται για τους Σώζο Χουλιώτη, Παναγιώτη Αθηαινίτη και Μιχάλη Αθηαινίτη. Οι υπογραφές που φαίνονται στα πιο πάνω τιμολόγια δεν ανήκει σε κανένα από τα πιο πάνω πρόσωπα. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι πιο πάνω ισχυρισμοί δεν αντικρούστηκαν από την πλευρά της Αιτήτριας είτε με συμπληρωματική ένορκη δήλωση, είτε με αντεξέταση του Θεόδωρου Αριστοδήμου. Αίτημα τέτοιας φύσης δεν υπεβλήθη εκ μέρους της Αιτήτριας με αποτέλεσμα οι πιο πάνω ισχυρισμοί που προβλήθηκαν εκ μέρους της Καθ' ης η αίτηση να παραμείνουν αναντίλεκτοι. Δεν μου διαφεύγει ότι η κατάσταση λογαριασμού που παρουσιάσθηκε από τον Θεόδωρο Αριστοδήμου δεν προωθεί την υπό της Καθ' ης η αίτηση προβληθείσα υπεράσπιση. Από την εν λόγω κατάσταση υποδεικνύεται από τον προαναφερόμενο ενόρκως δηλούντα προς επίρρωση του ισχυρισμού του ότι κανένα ποσό δεν οφείλεται στην Αιτήτρια πληρωμή Ευρώ 30.000,00 σεντ που έγινε με την επιταγή με αριθμό
2. Η επιταγή αυτή παρουσιάσθηκε, επίσης, ως τεκμήριο και από αυτήν καταδεικνύεται ότι η πληρωμή των Ευρώ 30.000,00 σεντ που έγινε μέσω αυτής έγινε μεν από την εταιρεία J. V. Aristo Athienitis (Paphos), πλην όμως δικαιούχος της δεν ήταν η Αιτήτρια αλλά η εταιρεία G. CH. K OUTDOOR CREACTIONS LTD. Ο λόγος που η πιο πάνω επιταγή εκδόθηκε ξεχωριστά προς όφελος της πιο πάνω εταιρείας είναι ενδεχομένως γιατί σύμφωνα με την προσφορά κοινοπραξίας - Τεκμήριο Α στην ένορκο δήλωση του Θεόδωρου Αριστοδήμου - καθεμιά από τις δύο εταιρείες ανέλαβε διαφορετικές εργασίες. Η εταιρεία G. CH. K OUTDOOR CREACTIONS LTD την κατασκευή των φυτεμένων δωμάτων και την προμήθεια όλων των φυτών και η Αιτήτρια «το κατασκευαστικό τομέα του έργου, τόσο τη φύτευση όσο και το σύστημα άρδευσης». Όπως, όμως, και να' χει το σημείο αυτό δεν αναιρεί, ούτε και κλονίζει την υπό της Καθ' ης η αίτηση προβληθείσα υπεράσπιση, που κυρίως συνίσταται στο ότι η Καθ' ης η αίτηση δεν συνεβλήθη με την Αιτήτρια, ότι το πρόσωπο που συνεβλήθη με την κοινοπραξία ήταν η εταιρεία J. V. Aristo Athienitis (Paphos) ως η εργολάβος του έργου Kings Avenue Mall και ότι τα τιμολόγια που φέρουν την Καθ' ης η αίτηση ως οφειλέτιδα δεν υπεγράφησαν από πρόσωπο που είχε την εξουσία να δεσμεύει την Καθ' ης η αίτηση. Τέλος, όσον αφορά στην επιστολή του Θεόδωρου Αριστοδήμου ημερομηνίας 23.1.14 - Τεκμήριο Β στην ένορκο δήλωση του Γιώργου Χρυσοστόμου - αυτή κατά την κρίση μου δεν προωθεί την υπό κρίση αίτηση. Αυτή υπογράφεται από τον Θεόδωρο Αριστοδήμου πλην όμως δεν αναφέρεται εκ μέρους ποιου νομικού προσώπου υπογράφεται. Και δεν υπάρχει ένδειξη ότι αυτή εκδόθηκε εκ μέρους και για λογαριασμό της Καθ' ης η αίτηση. Δεν μου διαφεύγει ότι θέμα της επιστολής είναι οι «Πληρωμές Υπεργολάβων και Προμηθευτών για το Kings Avenue Mall». Σύμφωνα, όμως, με την ένορκη δήλωση του Θεόδωρου Αριστοδήμου που υποστηρίζει την ένσταση συμβαλλόμενο μέρος στην συμφωνία για την φύτευση και τοποθέτηση συστήματος άρδευσης στο Kings Avenue Mall ήταν η εταιρεία J. V. Aristo Athienitis (Paphos), η οποία ήταν η εργολάβος του έργου, και όχι η Καθ' ης η αίτηση. Και ότι συμφωνίες με υπεργολάβους γίνονταν με την εργολάβο του έργου, ήτοι την εταιρεία J. V. Aristo Athienitis (Paphos), και όχι με την Καθ' ης η αίτηση. Υπό το φως των πιο πάνω στοιχείων που παρουσιάσθηκαν εκ μέρους της Καθ' ης η αίτηση κρίνω ότι αυτή κατέδειξε ότι έχει καλή υπεράσπιση στην αγωγή. Η Αιτήτρια απέτυχε να καταδείξει ότι η παρούσα περίπτωση είναι από τις περιπτώσεις εκείνες που δεν υπάρχει εύλογη αμφιβολία ότι η Αιτήτρια δικαιούται σε απόφαση και είναι απρόσφορο να επιτραπεί στην Καθ' ης η αίτηση να υπερασπισθεί απλά για λόγους καθυστέρησης. Η Αιτήτρια δεν κατέδειξε ότι είναι καθαρό ότι δεν υπάρχει ουσιώδες ζήτημα για εκδίκαση. Τουναντίον, η πλευρά της Καθ' ης η αίτηση κατέδειξε ότι υπάρχουν ουσιώδη ζητήματα για εκδίκαση. Υπό το φως των πιο πάνω οι λόγοι ένστασης με αριθμούς 3 και 4 ευσταθούν. Η εξέταση των λοιπών λόγων ένστασης παρέλκει. Συνακόλουθα η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της Εναγόμενης / Καθ' ης η αίτηση και εναντίον της Ενάγουσας / Αιτήτριας όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα είναι εισπρακτέα στο τέλος της διαδικασίας στην πιο πάνω αγωγή. (Υπ.) ............ Π. Μιχαηλίδης, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Αναφορά: Συνοπτική απόφαση Subject: Civil / Other Actions / Interim cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο