Γεώργιου Θεοδούλου Παχίτη ν. Γάγκου Καππιτζή κ.α., Αρ.Αγωγής: 1693/2014, 13/11/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2014:A217 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Αρ.Αγωγής: 1693/2014 Μεταξύ: Γεώργιου Θεοδούλου Παχίτη, από την Πάφο Ενάγοντα και
- Γάγκου Καππιτζή, από τη Θελέτρα
- Χριστιάνας Καππιτζιή, από την Πάφο
- Μήρου Γιάγκου, από το Στρουμπί
- Συνεργατικό Ταμιευτήριο Πάφου Λίμιτεδ Εναγομένων ------------------ Αίτηση ημερομηνίας 30.7.2014 για έκδοση προσωρινού διατάγματος ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 13.11.2014 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τον ενάγοντα - αιτητή : κα Γιαβάσιη Για τον εναγόμενο 3 - καθ' ου η αίτηση: κα Τσαπούτσιη ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Ο ενάγοντας, με την αγωγή του η οποία καταχωρήθηκε με ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα στις 22.7.2014 αξιώνει εναντίον των εναγόμενων τ' ακόλουθα: «α. Δήλωση του Δικαστηρίου ότι η φερόμενη συμφωνία δανείου ημερ. 13/7/09 7211156-1 με τη ΣΠΕ Στρουμπιού Λτδ είναι ακυρώσιμη γιατί ο ενάγων δεν την υπέγραψε με ελεύθερη βούληση. β. Δήλωση του Δικαστηρίου ότι η φερόμενη συμφωνία δανείου ημερ. 13/7/09 7211156-1 με τη ΣΠΕ Στρουμπιού Λτδ είναι άκυρη γιατί ο ενάγων δεν την υπέγραψε στην ολότητα της και επομένως αυτή θεωρείται μη γενόμενη. γ. Δήλωση του Δικαστηρίου ότι η φερόμενη συμφωνία δανείου ημερ. 13/7/09 7211156-1 με τη ΣΠΕ Στρουμπιού Λτδ είναι ακυρώσιμη γιατί συνήφθη συνεπεία ψυχικής πίεσης, απάτης και ψευδών παραστάσεων εκ μέρους των εναγομένων 1-3 προς τον ενάγοντα σε μια χρονική περίοδο που οι εναγόμενοι 1-3 μπορούσαν να κυριαρχήσουν επί της θελήσεως του ενάγοντος λόγω των φιλικών σχέσεων και σχέσης εμπιστοσύνης που είχε ο ενάγων προς τους εναγόμενους 1-3, ο οποίος βρισκόταν υπό την επήρεια αντικαταθλιπτικών φαρμάκων και φαρμακευτικής αγωγής λόγω ψυχικής διαταραχής και δίαιτας λόγω σακχαρώδους διαβήτη ευρισκόμενος σε ψυχική, συναισθηματική και σωματική κατάπτωση χωρίς να έχει την ικανότητα να έχει ελεύθερη βούληση και χωρίς αντιπαροχή προς τον ενάγοντα. δ. Διάταγμα του Δικαστηρίου ακυρώνον τη φερόμενη συμφωνία δανείου ημερ. 13/7/09 7211156-1 ως συναφθείσα συνέπεια ψυχικής πίεσης, ψευδών παραστάσεων, απάτης και δόλου εκ μέρους των εναγομένων 1-3 προς τον ενάγοντα έχοντας ο ενάγων μειωμένη πνευματική και σωματική ικανότητα λόγω της φαρμακευτικής αγωγής στην οποία υποβάλλετο λόγω της ψυχικής διαταραχής που αντιμετωπίζει και της ασθένειας του σακχαρώδους διαβήτη χωρίς να έχει ελεύθερη βούληση χωρίς αντιπαροχή κυριαρχώντας οι εναγόμενοι επί της θελήσεως του ενάγοντος λόγω των αισθημάτων εμπιστοσύνης και φιλίας που έτρεφε ο ενάγων προς το πρόσωπο των εναγομένων. ε. Διάταγμα του Δικαστηρίου ακυρώνον τη φερόμενη συμφωνία δανείου ημερ. 13/7/09 ως μηδέποτε υπογραφείσα από τον ενάγοντα. ζ. Δήλωση του Δικαστηρίου ότι οι εναγόμενοι 1 - 3 έλαβαν από τον ενάγοντα €11000,00 χωρίς αντιπαροχή πείθοντας τον ενάγοντα με ψευδείς παραστάσεις απάτη και ψυχική πίεση κυριαρχώντας επί της θελήσεως του σε μια εποχή που ο ενάγων ήταν ευάλωτος ψυχολογικά και σωματικά λόγω της ψυχολογικής διαταραχής και σωματικής του ασθένειας ότι θα αγόραζαν ακίνητη περιουσία από κοινού με τον ενάγοντα για να τη διαθέσουν με σκοπό το κέρδος χωρίς να έχουν τέτοια πρόθεση. η. Εναντίον των εναγομένων 1-3 σύμφωνα με τις διατάξεις του αδικαιολόγητου πλουτισμού και ή για χρήματα που έλαβαν χωρίς αντιπαροχή και ή συνέπεια άκυρης και ή ακυρώσιμης σύμβασης €11000,00 πλέον νόμιμο τόκο ως ανωτέρω αναφέρεται. θ. Τα έξοδα πλέον τόκο & ΦΠΑ Διαζευκτικά εναντίον των εναγομένων αλληλεγγύως και κεχωρισμένως. Α. €72358,91 πλέον τόκο 11,75% το χρόνο από 19/2/13 μέχρι εξόφλησης του τόκου κεφαλαιοποιημένου την 30η Ιουνίου και 31η Δεκεμβρίου εκάστου έτους ως ποσόν για το οποίο ο ενάγων δεν έλαβε αντιπαροχή και ή λόγω αδικαιολόγητου πλουτισμού και ή παρανόμως οικειοποιηθέν από τους εναγόμενους. Β. Τα έξοδα πλέον τόκο και ΦΠΑ Εναντίον των εναγομένων 1 - 3 αλληλεγγύως και κεχωρισμένως Α. €11000,00 πλέον τόκο 5.50% το χρόνο από 13/7/09 μέχρι εξόφλησης ως money had and received και ή χωρίς αντιπαροχή και ή βάσει του αδικαιολόγητου πλουτισμού και ή συνεπεία άκυρης και ή ακυρώσιμης σύμβασης ως ανωτέρω αναφέρεται. Β. Τα έξοδα πλέον τόκο και ΦΠΑ.» Ο ενάγοντας, στις 30.7.2014 καταχώρησε και την υπό κρίση μονομερή αίτηση, με την οποία ζητά: Α. Προσωρινό διάταγμα του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου εμποδίζον και ή απαγορεύον στον εναγόμενο 3 να πωλήσει, δωρήσει, διαθέσει, αποξενώσει, μεταβιβάσει ή επιβαρύνει καθ' οιονδήποτε τρόπο τα ακίνητα υπ. αρ. εγγραφής 8993, φ/σχ 45/6122V01, τεμάχιο 461, το όλον μερίδιο (5/18), υπ΄ αρ. εγγραφής 9610, φ/σχ 45/5, τεμάχιο 616 το όλον μερίδιο και υπ΄ αρ. εγγραφής 9937, φ/σχ 45/21 τεμάχιο 291 το όλον μερίδιο στο χωριό Στρουμπί της Επαρχίας Πάφου εκκρεμούσης της παρούσας υπόθεσης ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Β. Οιονδήποτε άλλο διάταγμα το Δικαστήριο ήθελε κρίνει δίκαιο και εύλογο υπό τις περιστάσεις. Γ. Τα έξοδα.» Η αίτηση βασίζεται στα άρθρα 29 και 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, στα άρθρα 4, 5 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.6, στη Δ.48 Θ.Θ.1, 2 και 3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στα άρθρα 2, 3, 4, 10, 11, 12, 13, 14, 16, 17, 18, 19, 20, 25 και 73 του περί Συμβάσεων Νόμου και τέλος, στη διακριτική ευχέρεια και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου, στη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και στο δίκαιο της επιείκειας. Τα γεγονότα που υποστηρίζουν την αίτηση εκτίθενται στην επισυνημμένη ένορκη δήλωση του ενάγοντα. Συνοψίζω τα ουσιώδη: Ο εναγόμενος 1 είναι πατέρας της εναγόμενης 2 και αδελφός του εναγόμενου
- Ο τελευταίος, στον ουσιώδη χρόνο για την αγωγή ήταν γραμματέας της ΣΠΕ Στρουμπιού Λτδ (στο εξής «ΣΠΕ») - μετέπειτα εναγόμενων 4, οι οποίοι διεξάγουν χρηματοπιστωτικές δραστηριότητες. Κατά τον ίδιο χρόνο, ο εναγόμενος 1 ήταν μέλος της επιτροπής χορήγησης δανείων της ΣΠΕ. Ο ενάγοντας παρουσιάζει χρόνια προβλήματα κατάθλιψης, άγχους και φοβιών και από το 2000 παρακολουθείται από τρεις ψυχίατρους και από νευρολόγο. Λόγω της ψυχικής του διαταραχής λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή με αντικαταθλιπτικά φάρμακα, ενώ αντιμετωπίζει και διάφορα άλλα προβλήματα. Οι περιπέτειες στην υγεία του και η έλλειψη στοργής και συμπαράστασης από την πρώην σύζυγό του καθώς και η αδιαφορία της γι αυτόν, επέτειναν την ψυχική και σωματική του κατάπτωση, οπότε στηριζόταν σε φίλους και συγγενείς, από τους οποίους ζητούσε υποστήριξη και συμπαράσταση. Με τους εναγόμενους 1 μέχρι 3 διατηρούσε πολύ φιλικές σχέσεις τότε και ιδιαίτερα τον εναγόμενο 3, τον εμπιστευόταν και ως συνεργάτη. Ένεκα των φιλικών σχέσεων που είχε με τους εναγόμενους 1 μέχρι 3, των αισθημάτων εμπιστοσύνης που έτρεφε προς το πρόσωπό τους και της φυσικής, συναισθηματικής και διαταραγμένης ψυχικής κατάπτωσής του, εξαιτίας των ασθενειών και της έλλειψης οικογενειακής στοργής και αγάπης, οι εναγόμενοι 1 μέχρι 3 ήταν σε θέση να κυριαρχήσουν επί της θέλησής του με τη συμπεριφορά και τις ενέργειές τους, επειδή στηριζόταν σ' αυτούς και τους εμπιστευόταν τυφλά. Ένεκα των παραπάνω συνθηκών, αυτοί, τον παρότρυναν συνεχώς και περί το τέλος του 2008 - αρχές του 2009 τον παρέπεισαν να αγοράσουν συνεταιρικά ακίνητα, για να τα πωλήσουν με σκοπό το κέρδος. Σ' αυτά τα πλαίσια έχοντάς τους εμπιστοσύνη, το Δεκέμβρη του 2008 έδωσε στον εναγόμενο 1 το ποσό των €11.000,
- Ακολούθως και συγκεκριμένα, κατά ή περί την άνοιξη και το καλοκαίρι του 2009, ενώ τελούσε κάτω υπό τις ίδιες συνθήκες, απότοκο των σοβαρών προβλημάτων υγείας που αντιμετώπιζε, οι τρεις εναγόμενοι, του παρέστησαν ψευδώς, ότι, αν ο εναγόμενος 1 συνήπτε συμφωνία δανείου με τη ΣΠΕ και ο ίδιος υπόγραφε ως εγγυητής του, ο εναγόμενος 1 θα λάμβανε χρήματα για να αγοράσουν ακίνητη περιουσία, η οποία θα μεταβιβαζόταν εξίσου, επ' ονόματι και των τεσσάρων, την οποία θα πωλούσαν με σκοπό το κέρδος. Όταν κατόπιν οδηγιών του εναγόμενου 3 ετοιμάστηκε το έγγραφο του φερόμενου δανείου, του δόθηκε από αυτόν να το υπογράψει, λέγοντάς του πως ήταν η συμφωνία εγγύησης με τη ΣΠΕ για την παραχώρηση δανείου στον εναγόμενο
- Όσα ακολουθούν - εν μέρει, υπό μορφή επανάληψης - αποτελούν τις λεπτομέρειες ψευδών παραστάσεων, ψυχικής πίεσης και απάτης που ο ενάγοντας καταλογίζει στους τρεις εναγόμενους. Ειδικότερα: Ενώ γνώριζαν ότι δε θα ενεργούσαν ώστε να μεταβιβαστεί η ακίνητη περιουσία που θα αγοραζόταν και επ' ονόματι του, του παρέστησαν ψευδώς και τον έπεισαν να δώσει τις €11.000,00 και να υπογράψει τα έγγραφα δανείου με τη ΣΠΕ, παρουσιάζοντάς του τα σαν έγγραφα για παροχή εγγύησης προς τον εναγόμενο 1 για εξασφάλιση δανείου από αυτόν, με σκοπό την αγορά ακινήτων τα οποία θα μεταβιβαζόταν και επ' ονόματι του. Μάλιστα, για το σκοπό αυτό, θα σύστηναν μαζί εταιρεία και θα πωλούσαν τα ακίνητα με σκοπό το κέρδος. Ενώ γνώριζαν ότι τα έγγραφα που τον παρέπεισαν να υπογράψει ήταν έγγραφα δανείου με πρωτοφειλέτη τον ίδιο, τον παρότρυναν να τα υπογράψει και τα υπόγραψε σαν έγγραφα εγγύησης, χωρίς να έχει τελικά κανένα όφελος, αφού, δεν είχαν πρόθεση να αγοράσουν ακίνητα τα οποία θα μεταβιβάζονταν και επ' ονόματι του. Εν τέλει, η ακίνητη περιουσία που αγοράστηκε, αγοράστηκε από την εναγόμενη 2 και με χρήματα που και οι τρεις εναγόμενοι εξασφάλισαν από τον ίδιο, μέσω του επίδικου δανείου, με σκοπό την πληρωμή διαφόρων χρεών τους. Το εν λόγω δάνειο είναι για το ποσό των €70.000,00 και ο ίδιος πληροφορήθηκε για πρώτη φορά πως ήταν πρωτοφειλέτης σ' αυτό, όταν κατά ή περί τις 12.9.2012 κλήθηκε γραπτώς από τη ΣΠΕ να ξοφλήσει τις καθυστερημένες δόσεις, ύψους €5.754,94 και με υπόλοιπο €66.919,
- Με την επιστολή της ημερομηνίας 19.2.2013, η ΣΠΕ τερμάτισε τη φερόμενη συμφωνία δανείου και του ζήτησε την πληρωμή του οφειλόμενου ποσού, ύψους €72.358,91, πλέον τόκους. Μετά την αποστολή της εν λόγω επιστολής ζήτησε και πήρε όλα τα έγγραφα που αφορούσαν το περιεχόμενό της και τότε είναι που διαπίστωσε ότι οι εναγόμενοι 1 μέχρι 3 τον εξαπάτησαν με ψευδείς παραστάσεις και συντάχθηκε η επίδικη συμφωνία δανείου με πρωτοφειλέτη τον ίδιο, ο οποίος, εν αγνοία του, υπόγραψε μόνο την τελευταία σελίδα, νομιζόμενος ότι υπέγραψε εγγύηση για το δάνειο που χορηγείτο στον εναγόμενο
- Και τούτο, επειδή εμπιστεύτηκε και βασίστηκε στις παραστάσεις των τριών εναγόμενων. Στις 14.7.2009, ενώ βρισκόταν σε επιτόπια έρευνα στο χωριό Λεμόνα, κατά τη διεκπεραίωση της εργασίας του ως κτηματολογικού λειτουργού, μεταφέρθηκε από το λογαριασμό του επίδικου δανείου σε λογαριασμό του εναγόμενου 1 στη ΣΠΕ, το ποσό €22.840,93 και λήφθηκε σε μετρητά το ποσό των €458,
- Την επομένη, 15.7.2009, ενώ βρισκόταν και πάλιν στην εργασία του στο Ν. Χωριό μεταφέρθηκε από τον ίδιο λογαριασμό σε κοινό λογαριασμό του ίδιου, του εναγόμενου 1 και κάποιου Χριστάκη Νεάρχου, ποσό €26.000,00, ενώ ποσό €20.000,00 λήφθηκε σε μετρητά. Επιπλέον, από τον κοινό λογαριασμό του ίδιου, του εναγόμενου 1 και του Χριστάκη Νεάρχου, ο εναγόμενος 1 εξέδωσε 3 επιταγές επ' ονόματι του, για το συνολικό ποσό των €9.500,00, μία επ' ονόματι της θυγατέρας του Χαρούλας, για το ποσό των €2.500,00 και μία επ' ονόματι του Νεόφυτου Μηλιώτη, για το ποσό των €1.500,
- από το Μηλιώτη, η εναγόμενη 2 αγόρασε τα 2/12 μερίδια των ακινήτων με αριθμό εγγραφής 6789 και 6788 στη Θελέτρα, με τις ψευδείς παραστάσεις των τριών εναγόμενων προς τον ενάγοντα, ότι με αυτά τα χρήματα πλήρωσαν την αγορά της ακίνητης περιουσίας και εκ μέρους του. Ο εναγόμενος 1 εξέδωσε και άλλες επιταγές από το κοινό λογαριασμό στη ΣΠΕ. Τέλος, οι εναγόμενοι 1 και 2, στις 23.11.2009 κατάθεσαν μία επιταγή στο λογαριασμό του φερόμενου δανείου για το ποσό των €15.000,
- Στις 23.7.2009, η εναγόμενη 2 ενεγράφη ιδιοκτήτρια περαιτέρω μεριδίου επί των δύο ακινήτων, με αριθμό εγγραφής 6789 και 6788 (ανωτέρω) και κατέστη πλουσιότερη χωρίς αντάλλαγμα σε βάρος του ενάγοντα. Όταν ο ενάγοντας διαπίστωσε όλα τα παραπάνω που έγιναν σε βάρος του κατάγγειλε την υπόθεση στον Έφορο Υπηρεσίας Εποπτείας και Ανάπτυξης Συνεργατικών Εταιρειών καθώς και στην Αστυνομία. Στις 7.7.2014, με την επιστολή της δικηγόρου του στους εναγόμενους 4, τους ενημέρωσε ότι τερματίζει τη φερόμενη συμφωνία δανείου, ως μηδέποτε γενομένη με την ελεύθερη του βούληση. Αποτελεί θέση του ενάγοντα ότι η αίτηση για παραχώρηση δανείου στον ίδιο, η φερόμενη συμφωνία δανείου, οι αποσύρσεις και μεταφορές χρημάτων, οι έκδοση επιταγών από τους λογαριασμούς και η σύμβαση υποθήκης εκ μέρους της εναγόμενης 2 με την οποία εξασφαλίστηκε η φερόμενη συμφωνία δανείου, έγιναν από τους εναγόμενους 1 μέχρι 3 με σκοπό να τον καταδολιεύσουν και εξαπατήσουν για δικό τους όφελος. Επισημαίνεται στο σημείο αυτό ότι αρκετοί από τους παραπάνω ισχυρισμούς του ενάγοντα επιβεβαιώνονται από το περιεχόμενο αριθμού εγγράφων - τεκμηρίων. Το Δικαστήριο που (με διαφορετική σύνθεση από το παρόν) επιλήφθηκε της αίτησης διάταξε την επίδοσή της στον εναγόμενο 3, ο οποίος καταχώρησε σ' αυτή ένσταση η οποία εδράζεται στους εξής λόγους:
- Η αίτηση είναι νομικά ανυπόστατη και/ή πραγματικά αβάσιμη και/ή παράτυπη και/ή αντικανονική.
- Δεν φαίνεται να υπάρχει αγώγιμο δικαίωμα ακόμα και εναντίον των Εναγομένων 1, 2, 3, 4 ούτε και/ή ορατή πιθανότητα επιτυχίας.
- Ο Εναγόμενος 3 ουδεμία ευθύνη έχει για τις τυχόν συναλλαγές και/ή πράξεις και/ή παραλείψεις και/ή άλλως πως αναφορικά με τον Ενάγοντα.
- Ο Ενάγοντας καταχώρησε την παρούσα εκδικητικά.
- Ο Ενάγοντας δεν προσήλθε ενώπιον του Δικαστηρίου με καθαρά τα χέρια και/ή απέκρυψε ουσιώδη γεγονότα και/ή τα όσα αναφέρει είναι ψευδή.
- Ουδεμία αναφορά υπάρχει στην Ένορκη Δήλωση του Ενάγοντα ως προς τους λόγους καθυστέρησης καταχώρησης της αγωγής και υποβολής της αίτησης τώρα εφόσον το δάνειο έγινε περί το έτος
- Ο δόλιος τρόπος ενέργειας με βάση τα γεγονότα ενώπιον του Δικαστηρίου αφορούσε τον Ενάγοντα.
- Ουδόλως πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου.
- Ουδέν αγώγιμο δικαίωμα προκύπτει κατά του Εναγόμενου 3 από τα γεγονότα της ενόρκου δηλώσεως που συνοδεύει την αίτηση για την έκδοση του εν λόγω διατάγματος. Η οποιαδήποτε διαφορά μεταξύ του Ενάγοντα και Εναγομένου 4 ουδεμία σχέση έχει με τις ενέργειες και/ή παραλείψεις των Εναγομένων και ειδικά του Εναγόμενου
- Κατ' επέκταση δεν υπάρχει καλή βάση αγωγής ούτε και ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Όταν σε αγωγή εκδίδεται διάταγμα εναντίον Εναγομένου διαδίκου οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 θα πρέπει να ικανοποιούνται για τον κάθε εναγόμενο εναντίον του οποίου εκδίδεται το Διάταγμα.
- Η τρίτη προϋπόθεση που επιβάλλει ο Νόμος ήτοι ο κίνδυνος να παραμείνουν ο Ενάγοντας χωρίς έννομη προστασία/θεραπεία δεν ικανοποιείται και/ή δεν συντρέχει το κατεπείγον. Ουδεμία μαρτυρία υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου πως ο Εναγόμενος 3, θα αδυνατούσε καθ' οιονδήποτε τρόπο να αποζημιώσει τον Ενάγοντα σε περίπτωση που προκύπτει αγώγιμο δικαίωμα εναντίον του (που δεν προκύπτει) ή σε περίπτωση που υπάρχει πιθανότητα να δικαιούται εις θεραπεία (που δεν υπάρχει).
- Ο Εναγόμενος 3 ήταν γραμματέας της ΣΠΕ Στρουμπιού Λτδ και δεν υπάρχει οποιαδήποτε προσωπική ανάμειξη αυτού με το ειρημένο δάνειο. Ο Εναγόμενος 3 ήτο δημόσιος υπάλληλος και προχώρησε με την συμφωνία ως η φύση της εργασίας του και αναφορικά με τις υπογραφές, φαίνεται και είναι ξεκάθαρο ότι ο Ενάγοντας υπόγραψε όπου αναφέρεται «Ο Πρωτοφειλέτης» και/ή «Ο Χρεώστης». Καμία απόκρυψη δεν υπήρχε εις την αίτηση δανείου και τα όσα αναφέρει και όσα πράττει ο Ενάγοντας είναι εκδικητικά εφ' όσον αναφέρει την απιστία της συζύγου του.
- Προκύπτει από την σχετική ένορκη δήλωση πως δεν υπάρχει απάτη και ότι ο Εναγόμενος 3 δεν ενέργησε κακόπιστα. Πέραν τούτου σε ορισμένες περιπτώσεις κριτής του κατά πόσο τίθεται θέμα απάτης σ' ότι αφορά τα έγγραφα είναι η Συνεργατική και όχι το Δικαστήριο. Το βάρος δε απόδειξης που θα πρέπει να έχουν οι ισχυρισμοί για την υποτιθέμενη απάτη θα πρέπει να είναι τέτοιο που θα οδηγήσει το Δικαστήριο στο συμπέρασμα κατά την δίκη ότι το ρεαλιστικό συμπέρασμα είναι αυτό της απάτης. Δεν υπάρχει τέτοια μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου προς το σκοπό τούτο.
- Η οποιαδήποτε αναφορά σε ενέργειες του Εναγόμενου 3 ή για τη μη συνεργασία του Εναγομένου 3 με τον Ενάγοντα ουδεμία σχέση έχει με την υπόθεση και το ειρημένο δάνειο.
- Πρόκειται για υπόθεση που οφείλει να αφεθεί να αποφασισθεί μεταξύ Εναγόντων και Εναγομένων και αφορά θέμα στην ουσία αποζημιώσεων.
- Η έκδοση του ενδιάμεσου διατάγματος ικανοποιεί ουσιαστικά το αίτημα της αγωγής και αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας καθ' ότι χρησιμοποιήθηκε για διαφορετικό σκοπό από εκείνο που είναι ταγμένο να εξυπηρετήσει, και ως εκ τούτου η εν λόγω αίτηση επιβάλλεται να απορριφθεί.
- Ο Ενάγοντας/Αιτητής δεν αποκαλύπτει την άντληση της γνώσης του αναφορικά με τον ισχυρισμό ότι θα μεταβιβασθεί η περιουσία του Εναγόμενου 2 στη θυγατέρα του και/ή δεν αποκαλύπτει ότι η θυγατέρα του απουσιάζει στο εξωτερικό.
- Σε καμία περίπτωση ο Ενάγοντας κατέδειξε ότι συντρέχει το κατεπείγον για την έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος. Ο ισχυρισμός του είναι γενικός και/ή αόριστος και/ή δεν ενημερώνει το δικαστήριο για οποιαδήποτε πηγή της γνώσης του.
- Τα όσα ισχυρίζεται ο Ενάγοντας περί παύσεως του Εναγομένου 3 είναι αναληθή και/ή αποτελούν επίδικα θέματα άλλων διαδικασιών.
- Ο Ενάγοντας κατήγγειλε και/ή ισχυρίστηκε πλαστογραφία εγγράφων και/ή επιταγών η οποία δεν αφορά τον Εναγόμενο 3 και/ή ουδεμία δίωξη εναντίον του έγινε.
- Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 5 για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου για έκδοση διατάγματος δυνάμει του άρθρου 5 του Κεφ. 6 και το εν λόγω άρθρο ουδεμία σχέση έχει με τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης.
- Γενικώς η αίτηση είναι ανυπόστατη και δεν συντρέχουν οι κατάλληλες προϋποθέσεις για την έκδοση του παρόντος διατάγματος.» Η ένσταση βασίζεται στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, στα άρθρα 5 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.6, στη Δ.48 Θ.4 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και τέλος, στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου και στη σχετική νομολογία. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η ένσταση, όπως αναφέρεται στο σώμα της, εμφαίνονται στο φάκελο του Δικαστηρίου και στην ένορκη δήλωση του εναγόμενου. Με αυτή, ο εναγόμενος 3, κατά βάση δηλώνει άγνοια και κατά συνέπεια άρνηση ή απλώς άγνοια ή άρνηση πλείστων όσων αναφέρει ο ενάγοντας στη δική του ένορκη δήλωση στην οποία προέβηκε προς υποστήριξη της υπό κρίση αίτησης. Περαιτέρω ισχυρίζεται και τα εξής: Καμιά ποινική υπόθεση έχει καταχωρηθεί εναντίον του για όσα ισχυρίζεται ο ενάγοντας. Καμιά προσωπική σχέση είχε με τη σύναψη του επίδικου δανείου, μα ούτε και υπήρξε ποτέ φίλος του ενάγοντα, με τον οποίο ουδέποτε είχαν σχέσεις εμπιστοσύνης. Είχε μαζί του τυπικές σχέσεις, όπως είχε με πάρα πολύ κόσμο. Δε συμμετείχε στην απόφασή του για τη λήψη του δανείου το οποίο εγκρίθηκε από την αρμόδια επιτροπή. Τα σχετικά έγραφα ετοιμάστηκαν από τους αρμόδιους υπαλλήλους, στους οποίους υποβλήθηκαν οι αιτήσεις και καμιά προσωπική εμπλοκή είχε στην υπόθεση, υπό την προσωπική του ιδιότητα, μα ούτε και εξυπηρέτησε το συμφέρον οποιουδήποτε. Ο ενάγοντας υπόβαλε αίτηση για δάνεια, αυτή εξετάστηκε και εγκρίθηκε από την επιτροπή και του δόθηκε το δάνειο. Ο ίδιος πρσοήλθε στα γραφεία της ΣΠΕ και ζήτησε δάνειο. Ουδεμία σχέση με την πραγματικότητα έχουν οι ισχυρισμοί του ότι παραπλανήθηκε ή ξεγελάστηκε ή πλαστογραφήθηκε, ισχυρισμούς τους οποίους, εν πάση περιπτώσει αγνοεί. Φαίνεται από τους ισχυρισμούς του ότι λόγω του ότι η σύζυγός του τον εγκατέλειψε, ενεργεί με τρόπο που δεν αρμόζει υπό τις περιστάσεις και φαίνεται να προσπαθεί να κατευνάσει τα προσωπικά του προβλήματα, στρεφόμενος εναντίον άλλων προσώπων. Όπως προκύπτει από τη συμπεριφορά του, ο σκοπός του είναι να αποφύγει τις υποχρεώσεις του. Καμιά εξήγηση δίδεται εκ μέρους του για το χρόνο που παρήλθε και/ή για το χρόνο καθυστέρησης στην καταχώρηση της αίτησης. Τέλος, ουδέν αγώγιμο δικαίωμα προκύπτει εναντίον του. Η ακρόαση της αίτησης διεξάχθηκε στη βάση του περιεχομένου των ενόρκων δηλώσεων, χωρίς εν τέλει οποιαδήποτε πλευρά να αντεξετάσει τον ενόρκως δηλούντα της άλλης. Δεν προτίθεμαι να επαναλάβω το περιεχόμενο των εκατέρωθεν γραπτών αγορεύσεων. Στη συνέχεια και στο βαθμό που κριθεί αναγκαίο, θα διαφανεί ποιες από τις θέσεις κάθε πλευράς αποδέχομαι και ποιες απορρίπτω. Με τον 5ο λόγο ένστασης προβάλλεται η θέση ότι ο ενάγοντας δεν προσήλθε ενώπιον του Δικαστηρίου με καθαρά χέρια και/ή απέκρυψε ουσιώδη γεγονότα και/ή τα όσα αναφέρει είναι ψευδή. Με τον 6ο λόγο ένστασης, ο εναγόμενος εγείρει θέμα καθυστέρησης καταχώρησης τόσο της αγωγής όσο και της αίτησης, ενώ με το 18ο όγδοο λόγο ένστασης ισχυρίζεται ότι ο ενάγοντας σε καμιά περίπτωση κατέδειξε ότι συντρέχει το κατεπείγον έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος. Έχοντας υπόψη το περιεχόμενο της γραπτής αγόρευσης των ευπαίδευτων δικηγόρου του εναγόμενου θεωρώ πως έχουν εγκαταλειφθεί οι παραπάνω λόγοι ένστασης. Εν πάση περιπτώσει, δεδομένου ότι διατάχθηκε η επίδοση της αίτησης, χωρίς να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα, οι συγκεκριμένοι λόγοι ένστασης είναι άνευ αντικειμένου. Δε νομίζω πως χρειάζεται να επεκταθώ. Υπεισέρχομαι τώρα στο θέμα των ουσιαστικών προϋποθέσεων που θα πρέπει να πληρούνται για έκδοση προσωρινού διατάγματος. Το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60)το οποίο περιέχει το ουσιαστικό δίκαιο που διέπει την εξουσία έκδοσης παρεμπιπτόντων διαταγμάτων έχει τύχει εκτεταμένης ανάλυσης και ερμηνείας σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Βλέπε μεταξύ άλλων τις υποθέσεις Odysseos v. Pieris Estates and Others
(1982)1 C.L.R. 557, Γρηγορίου κ.ά. ν. Χριστοφόρου κ.ά.
(1995)1 Α.Α.Δ. 248, Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita - Aluminium Co Ltd κ.ά.
(2002)1 Α.Α.Δ. 2015, AK International UK Ltd v. Πλοίου «Νaime S» (Αρ.2)
(2004)1 Α.Α.Δ. 1456, Κύριλλου ν. Λάμπρου
(2004)1 Α.Α.Δ. 1528 και Κ.Ο.Τ. ν. Θεωρή
(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 225, από την οποία και τ' ακόλουθο απόσπασμα: «Προσωρινά διατάγματα εκδίδονται με βάση το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 όταν το Δικαστήριο κρίνει πως η παροχή τέτοιας θεραπείας είναι δίκαιη και ευχερής. Το άρθρο αυτό του Νόμου έχει εξετασθεί επανειλημμένα από το Ανώτατο Δικαστήριο σε σωρεία υποθέσεων. Στην πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Odysseos v. Pieris Estates and Others
(1982)1 C.L.R. 557, καθορίζονται συνοπτικά μεν αλλά πολύ περιεκτικά και με σαφήνεια, οι αρχές που διέπουν την έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων και εκείνες που ρυθμίζουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Οι τρεις βασικές προϋποθέσεις είναι:
(1)Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση,
(2)Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας και
(3)Η πιθανότητα να υποστεί ο ενάγων ανεπανόρθωτη ζημιά. Το θέμα όμως δεν τελειώνει εδώ. Όπως υποδεικνύεται στην Odysseos, στο τελικό στάδιο το Δικαστήριο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει τέτοιο διάταγμα (Βλ. επίσης την υπόθεση Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Πασχάλη Χ"Bασίλη
(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 152). Πρέπει να τονίσουμε πως τα Δικαστήρια εκδίδουν τέτοια διατάγματα με φειδώ.» Σύμφωνα με την Κύριλλου (ανωτέρω): «Σε αιτήσεις για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων ο αιτητής πρέπει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι πληρούνται και οι τρεις προϋποθέσεις του άρθρου 32 για να δημιουργηθεί το υπόβαθρο πάνω στο οποίο το Δικαστήριο στην ενάσκηση της διακριτικής του ευχέρειας θα προχωρήσει να αποφασίσει υπέρ ή εναντίον της έκδοσης του προσωρινού διατάγματος. Πρέπει να τονισθεί σε αυτό το στάδιο ότι το Δικαστήριο δεν εξετάζει σε βάθος την προσφερόμενη μαρτυρία για να προβεί σε αξιολόγηση της αξιοπιστίας των μαρτύρων και δεν καταλήγει σε ευρήματα γεγονότων εκτός μόνο για την εξακρίβωση εκείνων των αναγκαίων στοιχείων τα οποία θεωρούνται απαραίτητα για τη θεμελίωση των κριτηρίων του άρθρου 32». Για σκοπούς πληρέστερης αναφοράς στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου θεωρώ αναγκαίο να παρατεθούν και τ' ακόλουθα: Σύμφωνα με την Odysseos (ανωτέρω), σε σχέση με την πρώτη προϋπόθεση, το σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά την ακρόαση, δεν υπάρχει λόγος να ερμηνευθεί ότι εξυπακούει οτιδήποτε περισσότερο από την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης, με βάση τη δύναμη των εγγράφων προτάσεων. Με αναφορά στη δεύτερη προϋπόθεση, η έννοια της πιθανότητας επιτυχίας περικλείει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα, αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το «ισοζύγιο των πιθανοτήτων» που είναι το μέτρο απόδειξης σε αστικές υποθέσεις. Η πιθανότητα στα πλαίσια της επιφύλαξης του άρθρου 32
(1)απαιτεί από τον αιτητή να δείξει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας. Όπως επισημαίνεται στην υπόθεση Κυτάλα κ.ά. Χρυσάνθου κ.ά.
(1996)1 Α.Α.Δ. 253, σε σχέση με την ίδια προϋπόθεση, η διακρίβωση επιτυχίας γίνεται στη βάση της προσαχθείσας μαρτυρίας, ενώ στη Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd
(1996)1 Α.Α.Δ 788 υπενθυμίζεται ότι γενικά η διαδικασία έκδοσης προσωρινού διατάγματος δεν προσφέρεται για εξέταση αμφισβητούμενων γεγονότων. Ομοίως και στη Γρηγορίου (ανωτέρω επίσης) από την οποία και το ακόλουθο απόσπασμα: «Το Δικαστήριο, κατά την εκδίκαση αίτησης για προσωρινό διάταγμα, πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Αυτό εναπόκειται στην κρίση του πρωτόδικου Δικαστηρίου, κατά την δίκη της ουσίας της υπόθεσης». Τέλος, με αναφορά στην τρίτη προϋπόθεση, σύμφωνα με την Odysseos και πάλιν, αυτή σχετίζεται με το θέμα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων, υπό το φως των γεγονότων κάθε υπόθεσης, σε βαθμό που, αν η επιδίκασή τους στο τελικό στάδιο είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του ενάγοντα, τότε η έκδοση του διατάγματος δεν είναι απαραίτητη. Με αυτά φυσικά δε μου διαφεύγει ότι ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη (βλ. Παπαστράτης ν. Πιερίδης
(1979)1 Α.Α.Δ. 231) αλλά και διάφορα άλλα - μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά (βλ. Κυρρίσαββα κ.ά. ν. Κύζη
(2001)1 Α.Α.Δ. 1245). Έχοντας υπόψη όλες τις παραπάνω αρχές και με βάθρο την ενώπιόν μου μαρτυρία παρατηρώ τα εξής: Με απλή ανάγνωση των αξιώσεων του ενάγοντα εναντίον των εναγόμενων, περιλαμβανομένου του εναγόμενου 3, όπως αυτές διατυπώνονται στην οπισθογράφηση απαιτήσεως του ειδικά οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος της αγωγής του πρώτου, σε συνδυασμό ασφαλώς και με το περιεχόμενο των εκατέρωθεν ενόρκων δηλώσεων που υποστηρίζουν την αίτηση για έκδοση του αιτούμενου προσωρινού διατάγματος και τους λόγους ένστασης στην αίτηση, αντίστοιχα είναι σαφές, ότι υπάρχει τόσο σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση όσο και ορατή πιθανότητα επιτυχίας της αγωγής. Η περί αντιθέτου θέση του εναγόμενου, που προφανώς εκλαμβάνει ως δεδομένο ότι τα αμφισβητούμενα γεγονότα είναι σύμφωνα με την εκδοχή του, δε με βρίσκει σύμφωνο. Και τούτο, επειδή παραβλέπει τις προαναφερθείσες νομολογιακές αρχές, σύμφωνα με τις οποίες, (για να επαναλάβω) γενικά, η διαδικασία έκδοσης προσωρινού διατάγματος δεν προσφέρεται για εξέταση αμφισβητούμενων γεγονότων, ως επίσης και ότι το Δικαστήριο πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης (βλ. τις Bacardi και Γρηγορίου (ανωτέρω)). Παραπέμπω ακόμη και στην υπόθεση T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation
(2002)1 Α.Α.Δ. 1802, σύμφωνα με την οποία, σε ενδιάμεση διαδικασία εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος, αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξής του. Στην παρούσα υπόθεση, θεωρούμενα ως αληθή όσα ο ενάγοντας καταλογίζει στους εναγόμενους, τα οποία συνθέτουν και τη βάση της εναντίον τους αγωγής του, θεμελιώνουν το αγώγιμο δικαίωμά του για ικανοποίηση πλείστων από τις αξιώσεις του εναντίον και του εναγόμενου
- Για παράδειγμα, σε περίπτωση που ήθελε κριθεί ότι η επίδικη συμφωνία δανείου, ημερομηνίας 13.7.2009, για ό, τι αφορά τον ενάγοντα που υπέχει σ' αυτή θέση πρωτοφειλέτη συνάφθηκε συνεπεία ψυχικής πίεσης και/ή απάτης και/ή ψευδών παραστάσεων, με υπαίτιο, όπως ισχυρίζεται ο ενάγοντας και τον εναγόμενο 3, η εν λόγω συμφωνία, σε εφαρμογή των άρθρων 19 και 20 του περί Συμβάσεων Νόμου, θα ακυρωθεί. Το θέμα όμως δεν τελειώνει εδώ. Σε περίπτωση που αποδειχθούν οι ισχυρισμοί του ενάγοντα ότι οι εναγόμενοι 1 μέχρι 3, εκμεταλλευόμενοι τα διάφορα προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε στον ουσιώδη χρόνο, όντας σε θέση να κυριαρχήσουν επί της θέλησής του, προφασιζόμενοι ότι δήθεν θα αγόραζαν συνεταιρικά ακίνητη ιδιοκτησία την οποία θα πωλούσαν με σκοπό το κέρδος, ενώ τον έπεισαν για το σκοπό αυτό να τους δώσει το ποσό των €11.000,00 και ακολούθως να υπογράψει συμφωνία δανείου για το ποσό των €70.000,00, με πρωτοφειλέτη τον ίδιο, ενώ του είχαν πει ότι επρόκειτο για συμφωνία εγγύησης που θα υπόγραφε, με πρωτοφειλέτη τον εναγόμενο 1 στο εν λόγω δάνειο και παρότι χρησιμοποιήθηκε από αυτούς το προϊόν του εν λόγω δανείου, αυτό έγινε για δικό τους όφελος και καθόλου και προς όφελος του ίδιου είναι σαφές, ότι, η εν λόγω συμπεριφορά των τριών εναγόμενων στοιχειοθετεί σε βάρος του ενάγοντα το αστικό αδίκημα της απάτης, κατά το άρθρο 36 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ.
- Και σε τέτοια περίπτωση, ο ενάγοντας δικαιούται στην καταβολή αποζημιώσεων για τη σχετική ζημιά που υπέστη και από τους τρεις εναγόμενους. Δε νομίζω πως χρειάζεται να επεκταθώ. Επειδή, η υπό κρίση αίτηση αφορά στην έκδοση διατάγματος μη αποξένωσης ακίνητης περιουσίας, όσα ακολουθούν από την απόφαση στην υπόθεση Ρένα Αριστοτέλους Λτδ κ.ά. ν. Benfleet Enterprises Ltd κ.ά
(2006)1 Α.Α.Δ. 280 είναι καθ' όλα σχετικά με την τρίτη ουσιαστική προϋπόθεση που θα πρέπει να ικανοποιείται για σκοπούς έκδοσης προσωρινού διατάγματος: «Και επί του σημείου αυτού η νομολογία μας είναι καθαρή. Η απαίτηση του άρθρου 5 για ύπαρξη πιθανότητας να εμποδιστεί ο ενάγων στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που τυχόν θα εκδοθεί υπέρ του αν δεν εκδοθεί το παρεμπίπτον διάταγμα, αντιστοιχεί ουσιαστικά προς την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960, Ν.14/60, δηλαδή τη δυσκολία ή αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. ΄Οπως έχει λεχθεί και στην υπόθεση C. Phasarias (Automotive Centre)Limited v.Σκυροποιία «Λεωνίκ» Λίμιτεδ
(2001)1 Α.Α.Δ. 785, εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η τυχόν αποξένωση ή επιβάρυνση στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως θα εκδοθεί ή όπως αναφέρεται στην υπόθεση Τσιολάκκη κ.α. ν. Στυλιανίδη
(1992)1 Α.Α.Δ. 782, 785, εκείνο που απαιτείται είναι «η πιθανότητα παρεμβολής εμποδίου (hindered) στην ικανοποίηση απόφασης η οποία ήθελε εκδοθεί υπέρ του ενάγοντος». Στην υπόθεση Καλογήρου ν. C.C.F. Credit Capital Finance Ltd
(2005)1 A.A.Δ. 1237 κρίθηκε ότι ο ισχυρισμός περί απειλής αποξένωσης του ακινήτου δε θα πρέπει να εκτιμηθεί κατά απομόνωση, αλλά σε συσχετισμό με την αλλαγή των σχέσεων των μερών η οποία επήλθε με τον τερματισμό της σύμβασης. Επαναβεβαιώθηκε ωστόσο η αρχή, σύμφωνα με την οποία, η δέσμευση περιουσιακών στοιχείων τα οποία δεν αποτελούν τα αντικείμενο της αγωγής δικαιολογείται κατ' εξαίρεση και ασκείται με φειδώ. Ακολουθεί το σχετικό απόσπασμα: «Είναι γεγονός ότι δεν εξειδικεύονται λεπτομέρειες σε σχέση με τον τρόπο της απειλής. Ο ισχυρισμός, όμως, περί απειλής δε θα πρέπει να εκτιμηθεί κατά απομόνωση αλλά σε συσχετισμό με την αλλαγή των σχέσεων των μερών, η οποία επήλθε με τον τερματισμό της σύμβασης. Ο κίνδυνος αποξένωσης, με τον τερματισμό της σύμβασης, κατέστη υπαρκτός και η ανάγκη παρεμπόδισης πιθανής επίδρασης στην ικανοποίηση τυχόν απόφασης από την αποξένωση δικαιολογημένη. Ορθά νομίζουμε το Δικαστήριο, μέσα στο σύνολο των πιο πάνω, άσκησε τη διακριτική του εξουσία και εξέδωσε το διάταγμα. Η εισήγηση ότι η δέσμευση περιουσιακών στοιχείων, τα οποία δεν αποτελούν αντικείμενο της αγωγής, δικαιολογείται κατ' εξαίρεση και ασκείται με φειδώ - (βλ. Marketrends (Capital Market) Ltd v. Γεωργίου, Πολιτική ΄Εφεση Αρ. 11261, 13/11/02) - μας βρίσκει απόλυτα σύμφωνους. Το σύνολο, όμως, των στοιχείων, που είχε ενώπιόν του το Δικαστήριο κατά την άσκηση της διακριτικής εξουσίας, μεταξύ των οποίων και το ύψος της ισχυριζόμενης οφειλής, δικαιολογούσαν την κατάληξη. Το γεγονός ότι το ακίνητο ήταν υποθηκευμένο δε διαφοροποιούσε το ζήτημα, ούτε απέκλειε τον κίνδυνο αποξένωσης, όπως εισηγήθηκε ο εφεσείων. Το πρωτόδικο Δικαστήριο ορθά διαπίστωσε στην απόφασή του ότι ο εφεσείων, για τον κίνδυνο να παρεμποδιστεί η ικανοποίηση μελλοντικής απόφασης, δεν έδωσε οποιαδήποτε στοιχεία σε σχέση με την κατοχή άλλης περιουσίας. ΄Οτι το ακίνητο ήταν υποθηκευμένο, από μόνο του, δεν εξουδετέρωνε την πρόθεση αποξένωσης.» Αναφορικά με την υπό εξέταση προϋπόθεση, ο ενάγοντας ισχυρίζεται τα εξής: Απ' ό, τι καλύτερα γνωρίζει και πιστεύει και εξ' όσων τον πληροφόρησε παλαιότερα ο εναγόμενος 3, αλλά και μετά από έρευνα που έκανε στο κτηματολόγιο Πάφου, ο εναγόμενος 3 είναι ιδιοκτήτης του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 8993, με μερίδιο 5/18, αξίας €54.000,
- Το εν λόγω ακίνητο (που αποτελεί το ένα από τα τρία ακίνητα - αντικείμενο της υπό κρίση αίτησης) είναι ελεύθερο από εμπράγματα βάρη. Τα ακίνητα με αριθμό εγγραφής 9937 και 9610, αντικείμενο κι αυτά της υπό κρίση αίτησης, ανήκουν εξ' ολοκλήρου στον εναγόμενο
- Το ένα είναι αξίας €17.000,00 και το άλλο, €57.200,
- Ωστόσο και τα δύο βαρύνονται με το memo 1716/12 προς όφελος της Τράπεζας Κύπρου. Είναι επείγον να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα, επειδή, αρχές Ιουλίου, 2014 πληροφορήθηκε ότι ο εναγόμενος προτίθεται να μεταβιβάσει τα υπό αναφορά ακίνητα στη θυγατέρα του. Η εν λόγω περιουσία θα πρέπει να προστατευτεί για να εξασφαλιστούν οι υποχρεώσεις του εναγόμενου 3 έναντι του, σε περίπτωση που κερδίσει την αξίωσή του. Εξ όσων καλύτερα γνωρίζει και εξ όσων τον πληροφορεί η δικηγόρος του, αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα, θα είναι αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη στο μέλλον, σε περίπτωση που πετύχει στην αξίωσή του, επειδή ο εναγόμενος 3 είναι άρρωστος και η υπόλοιπη περιουσία του είναι βεβαρημένη με εμπράγματα βάρη που θα καλύψουν τα χρέη του και δε θα περισσέψει οτιδήποτε για ικανοποιηθεί η αξίωσή του. Ο κίνδυνος αποξένωσης ή περαιτέρω επιβάρυνσης των ακινήτων - αντικείμενο της αίτησης είναι άμεσος, με ανεπανόρθωτες συνέπειες για την αξίωσή του. Από έρευνα που έκανε στο κτηματολόγιο, οι εναγόμενοι 1 και 2 είναι εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες κάποιων βεβαρημένων με σωρεία εμπραγμάτων βαρών ακινήτων στην Πάφο, κυρίως από συνεργατικά ιδρύματα, τα οποία υπερβαίνουν την αγοραία αξία των ακινήτων και επομένως δε θα έχει κανένα όφελος η δέσμευσή τους. Τέλος, οι τρεις εναγόμενοι δε δουλεύουν και ζουν από διάφορες δοσοληψίες που κάνουν εναντίον ανυποψίαστων πολιτών. Ο εναγόμενος 3 παύθηκε από γραμματέας της ΣΠΕ, γιατί υπήρχαν καταγγελίες εναντίον του για ατασθαλίες. Η παρούσα υπόθεση είναι ίσως μία από τις υποθέσεις για τις οποίες έχει παυθεί. Τι αντιτείνει ο εναγόμενος 3, έναντι όλων των παραπάνω ισχυρισμών του ενάγοντα; Τα εξής: Αγνοεί τους ισχυρισμούς του αναφορικά με τη σχέση του με τα τρία ακίνητα και γενικά οτιδήποτε αναφέρεται από αυτόν σε σχέση με αυτά στην παράγραφο 62 της ένορκης του δήλωσης. Σε καμιά περίπτωση έχει αναφερθεί εκ μέρους του ότι έχει πρόθεση να μεταβιβάσει και/ή διαθέσει με οποιοδήποτε τρόπο τα εν λόγω ακίνητα και αυτό αναφέρθηκε από τους δικηγόρους του προφορικά στο Δικαστήριο στις 6.8.
- Ούτε είχε μα ούτε και έχει τέτοια πρόθεση και οι περί αντιθέτου δηλώσεις του ενάγοντα είναι ψευδείς και ανυπόστατες και προϊόν της φαντασίας του. Παρατηρώ τα εξής: Ικανοποιείται και η τρίτη προϋπόθεση για έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Εκτός του ότι δεν υπάρχει σοβαρός αντίλογος εκ μέρους του εναγόμενου έναντι των ισχυρισμών που προβάλλει ο ενάγοντας προκειμένου να με πείσει για την αναγκαιότητα έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος είναι και το γεγονός, ότι, όπως προκύπτει και από τη σχετική νομολογία που διέπει το θέμα (βλ. τις υποθέσεις Ρένα Αριστοτέλους Λτδ κ.ά και Καλογήρου, ανωτέρω) εν τέλει, πέραν από την πρόθεση ή μη αποξένωσης ή επιβάρυνσης της περιουσίας, το βασικό κριτήριο που προσμετρά στην κρίση του Δικαστηρίου που επιλαμβάνεται αίτησης για έκδοση διατάγματος μη αποξένωσης ή επιβάρυνσης ακινήτου είναι η εξ αντικειμένου δυνατότητα να συμβεί είτε το ένα είτε το άλλο σε περίπτωση μη έκδοσης του διατάγματος και σε τέτοια περίπτωση, κυρίως, οι επιπτώσεις στην υπόθεση του ενάγοντα σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγής του. Και με δεδομένο ότι, στην προκειμένη περίπτωση, ο εναγόμενος που με διάφορους γενικούς, αόριστους και ενίοτε αντιφατικούς ισχυρισμούς έναντι των ισχυρισμών του ενάγοντα για την ανάγκη έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος, δεν έχει ισχυριστεί ότι διαθέτει οποιαδήποτε άλλη περιουσία η οποία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για σκοπούς ικανοποίησης της δικαστικής απόφασης σε περίπτωση που επιτύχει η αγωγή του ενάγοντα, θεωρώ πως ικανοποιείται πέραν για πέραν η σχετική - τρίτη προϋπόθεση για έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Και τούτο γιατί, ανεξάρτητα από τις προθέσεις του εναγόμενου και τη δήλωση των δικηγόρων του στο Δικαστήριο πως δεν πρόκειται να μεταβιβάσει και/ή διαθέσει με οποιοδήποτε τρόπο τα τρία ακίνητα - αντικείμενο της υπό κρίση αίτησης παραμένει γεγονός, ότι, εκτός κι αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα, αυτός, δεδομένου και του τρόπου που όπως του καταλογίζεται από τον ενάγοντα ενήργησε σε βάρος του στον ουσιώδη χρόνο, ανά πάσα στιγμή μπορεί είτε να αποξενώσει είτε να επιβαρύνει τα εν λόγω ακίνητα, προς βλάβη των συμφερόντων του ενάγοντα, αφού αν συμβεί αυτό, σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγής του ενάγοντα και εναντίον του, θα είναι δύσκολο αν όχι αδύνατο να ικανοποιηθεί η σχετική απόφαση. Το γεγονός δε, ότι τα δύο από τα τρία ακίνητα των οποίων ζητά τη δέσμευσή τους ο ενάγοντας είναι ήδη βεβαρημένα με memo δεν διαφοροποιεί τα πράγματα (βλ. την Καλογήρου, ανωτέρω). Ο ενάγοντας, με την αγωγή του, μεταξύ άλλων ζητά την έκδοση απόφασης εναντίον και του εναγόμενου 3, για ποσό, πέραν των €83.000,
- Μολονότι η συνολική αξία των τριών ακινήτων που αποτελούν το αντικείμενο της αίτησης ανέρχεται στο ποσό των €128.000,00, εντούτοις, έχοντας υπόψη ότι από αυτά, μόνο το ένα είναι ελεύθερο από εμπράγματα βάρη, αξίας €54.000,00 θεωρώ πως, προκειμένου να μπορεί να αποδοθεί πλήρης και αποτελεσματική δικαιοσύνη σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγής του ενάγοντα, αναγκαιεί η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, ως η αίτηση. Δηλαδή, σε σχέση και με τα τρία ακίνητα και για ολόκληρο το συμφέρον του εναγόμενου σ' αυτά. Στην κατάληξή μου αυτή προβαίνω λαμβάνοντας υπόψη και το γεγονός, ότι, δεδομένης της φύσης της υπόθεσης σε συνδυασμό και με την κλίμακα της αγωγής (€50.000,00 - €100.000,00) είναι βέβαιο ότι σε περίπτωση που η αγωγή κριθεί μετά από ακροαματική διαδικασία, τα έξοδά της θα ανέλθουν σε μερικές χιλιάδες ευρώ. Ό, τι απομένει είναι να δοθεί απάντηση στο ερώτημα κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Η απάντηση στο ερώτημα είναι καταφατική. Οι λόγοι για τους οποίους κρίθηκε αναγκαία η έκδοσή του έχουν ήδη αναφερθεί με αναφορά στις πιθανές επιπτώσεις στα συμφέροντα του ενάγοντα σε περίπτωση μη έκδοσης του διατάγματος. Απ' εκεί και πέρα, ο εναγόμενος, πέραν από το γεγονός ότι απλώς εναντιώνεται στην έκδοση του διατάγματος, όχι μόνο παρέλειψε να προβάλει οποιοδήποτε ισχυρισμό για τη ζημιά ή βλάβη που θα υποστεί σε περίπτωση που θα εκδοθεί το διάταγμα, αλλά, προέβαλε ως βασικό λόγο για τη μη έκδοσή του, την προφορική δήλωση των δικηγόρων του στο Δικαστήριο στις 6.8.2014, πως δεν είχε και δεν έχει πρόθεση μεταβίβασης και/ή διάθεσης των εν λόγω ακινήτων με οποιοδήποτε τρόπο. Αυτό, με απλά λόγια σημαίνει πως δεν πρόκειται να υποστεί καμιά ζημιά ή βλάβη ο ίδιος από την έκδοση του διατάγματος. Προτού καταλήξω, θα ήθελα να τοποθετηθώ και επί διαφόρων επιμέρους, θα έλεγα ισχυρισμών του εναγόμενου, οι οποίοι προβάλλονται είτε υπό μορφή λόγων ένστασης στην αίτηση είτε στο πλαίσιο της γραπτής αγόρευσης των δικηγόρων του. Ειδικότερα: Ο ισχυρισμός του ότι η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος ικανοποιεί ουσιαστικά το αίτημα της αγωγής (βλ. το 16ο λόγο ένστασης) είναι τελείως αβάσιμος. Οι αξιώσεις που εγείρει ο ενάγοντας με την αγωγή του εναντίον των εναγόμενων, ουδεμία σχέση έχουν με τη θεραπεία που ζητά με την υπό κρίση αίτηση. Απ' εκεί και πέρα είναι γεγονός, ότι ο ενάγοντας δεν αποκαλύπτει την πηγή γνώσης του, αναφορικά με τον ισχυρισμό του ότι ο εναγόμενος 3 προτίθεται να μεταβιβάσει στη θυγατέρα του τα τρία ακίνητα - αντικείμενο της υπό κρίση αίτησης. Ωστόσο, δεδομένης της εξ αντικειμένου δυνατότητας που παρέχεται στον εναγόμενο να προβεί σε μια τέτοια ενέργεια, η επί του προκειμένου παράλειψη του ενάγοντα, ουδεμία επίπτωση μπορεί να επιφέρει στην αίτηση. Αυτά, σε σχέση με το 17ο λόγο ένστασης. Τέλος, ο ισχυρισμός των ευπαίδευτων δικηγόρων του πως δεν υπάρχει πιθανότητα επιτυχίας της αγωγής, επειδή αυτή πάσχει από θεμελιώδη και μη θεραπεύσιμη παρατυπία, για το λόγο ότι, ενώ, μεταξύ άλλων περιλαμβάνει κατ' ισχυρισμό δόλο, κατά παράβαση των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας καταχωρήθηκε με ειδικά (αντί γενικά) οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα είναι επίσης αβάσιμος. Για να μη θεωρηθεί ότι καθοδηγώ οποιοδήποτε διάδικο για τυχόν διαδικασίες που ενδεχομένως θα ακολουθήσουν περιορίζομαι να πω τούτο∙ μολονότι θεωρώ πως δεν καλύπτεται από κάποιο λόγο ένστασης ο συγκεκριμένος ισχυρισμός, ούτε και μπορεί να προβάλλεται ως λόγος μη έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος. Κατ' ακολουθία όλων των παραπάνω διαπιστώσεων και συμπερασμάτων μου, η αίτηση επιτυγχάνει. Εκδίδεται διάταγμα, ως η παράγραφος Α της αίτησης. Τα έξοδα της αίτησης, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο επιδικάζονται υπέρ του ενάγοντα και σε βάρος του εναγόμενου 3 και θα είναι εισπρακτέα στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) . ........... Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΚΚ Subject: Civil/Other Actions /Interim Αναφορά: Πολιτική - αίτηση για έκδοση προσωρινού διατάγματος. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο