← Κύπρος

Αναφορικά με την Εταιρεία ΦΛΟΥΡΗΣ ΦΛΟΥΡΚΑΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΛΤΔ, Αίτηση Εταιρ.: 57/13, 15/1/2014

Αναφορικά με την Εταιρεία ΦΛΟΥΡΗΣ ΦΛΟΥΡΚΑΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΛΤΔ, Αίτηση Εταιρ.: 57/13, 15/1/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2014:A6 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ Ενώπιον: Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. Αίτηση Εταιρ.: 57/13 ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΑΦΟΡΩΣΙ ΤΟΝ ΠΕΡΙ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΝΟΜΟ, Κεφ.113 και Αναφορικά με την Εταιρεία ΦΛΟΥΡΗΣ ΦΛΟΥΡΚΑΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΛΤΔ ------------------------- Ημερομηνία: 15 Ιανουαρίου, 2014 Εμφανίσεις: Για τον Αιτητή: κ. Φλωρίδης Για την Καθ' ης η Αίτηση: κ. Ανδρέου Α Π Ο Φ Α Σ Η Η παρούσα Αίτηση, για διάλυση της εταιρείας «ΦΛΟΥΡΗΣ ΦΛΟΥΡΚΑΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΛΤΔ», καταχωρήθηκε από τον Ανδρέα Παναγιώτου. Βασίζεται στον περί Εταιρειών Νόμο, Κεφ.113 και συγκεκριμένα στα άρθρα 203, 209, 211(ε), 212(α), 213, 214 και

  1. Σύμφωνα με όσα αναφέρει στην Αίτησή του ο Αιτητής, η Καθ' ης η Αίτηση Εταιρεία οφείλει του οφείλει το ποσό των €29.721,12- με 8.5% τόκο από 01/07/2012 μέχρι 30/09/12 επί του ποσού €14.860,56- πλέον τόκο από 01/10/12 μέχρι εξοφλήσεως καθώς επίσης και το ποσό των €761- με τόκο 5.5% ετησίως επί του ποσού των €719- από 21/12/12 μέχρι εξοφλήσεως, πλέον €35 έξοδα επίδοσης. Ο Αιτητής είχε επιδώσει στις 16/04/2013 Ειδοποίηση Απαίτησης στη Χρεώστρια Εταιρεία, με την οποία την κάλεσε να πληρώσει το οφειλόμενο ποσό, πλην όμως αυτή δεν ανταποκρίθηκε εντός τριών εβδομάδων, οπόταν, κατά τον Αιτητή, δεν δύναται να πληρώσει τα χρέη της και γι' αυτό ζητείται η διάλυσή της. Η Αίτηση συνοδευόταν από την Ένορκη Δήλωση του ίδιου του Αιτητή, Ανδρέα Παναγιώτου, η οποίος γνωρίζει τα γεγονότα που αφορούν την Αίτηση. Ουσιαστικά, με την Ένορκη Δήλωσή του, υιοθετεί το περιεχόμενο της Αίτησης. Η Χρεώστρια Εταιρεία καταχώρισε Ένσταση στην Αίτηση στην οποία κατεγράφησαν ως λόγοι ένστασης οι ακόλουθοι: Ότι το Δικαστήριο, το οποίο είχε εκδώσει την απόφαση στην Αγωγή Αρ. 1335/12, ήταν αναρμόδιο γιατί η Καθ' ης η Αίτηση Εταιρεία ήταν θέσμια ενοικιάστρια οπόταν αρμόδιο Δικαστήριο ήταν το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων Αμμοχώστου, ότι το ενοικιαστήριο έγγραφο καταγράφει, στην πρώτη παράγραφο, ότι ο ενοικιαστής ήταν και θα συνεχίσει να είναι θέσμιος ενοικιαστής, ότι η απόφαση εκδόθηκε με σφάλμα του Δικαστηρίου αναφορικά με τα γεγονότα σε σχέση με τα καθυστερημένα ενοίκια, ότι ο Περί Ενοικιοστασίου Νόμος απαγορεύει την αύξηση ενοικίου πέραν του 14%, ότι ο Αιτητής εισέπραξε ενοίκια πέραν των ενοικίων που δικαιούται σύμφωνα με τον Νόμο με βάση την βεβαίωση του λογιστή της Καθ' ης η Αίτηση Εταιρείας κ. Γιώργου Μαρτή, ότι σύμφωνα με την βεβαίωση του λογιστή το ποσό της απόφασης είναι πληρωμένο και υπάρχει ανταπαίτηση για το ποσό των €37,015.12- και ότι υπάρχει κατάχρηση της διαδικασίας γιατί για το ίδιο ποσό εκκρεμεί εναντίον του διευθυντή της Καθ' ης η Αίτηση Εταιρείας, προσωπικά, Ειδοποίηση Πτώχευσης. Η Ένσταση υποστηρίχθηκε από την Ένορκη Δήλωση του κ. Φλουρή Φλουρκά, Διευθυντή της Καθ' ης η Αίτηση Εταιρείας. Αναφέρει, ο ομνύοντας, ότι το Επαρχιακό Δικαστήριο Αμμοχώστου ήταν αναρμόδιο να εκδώσει την απόφαση γιατί η Εταιρεία «ΦΛΟΥΡΗΣ ΦΛΟΥΡΚΑΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΛΤΔ» ήταν θέσμια ενοικιάστρια οπόταν αποκλειστική αρμοδιότητα για την εκδίκαση της συγκεκριμένης υπόθεσης είχε το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων. Υποστηρίζει ότι η συγκεκριμένη δικαστική απόφαση είχε εκδοθεί με σφάλμα του Δικαστηρίου, σε σχέση με τα γεγονότα της υπόθεσης, γιατί για τα καθυστερημένα ενοίκια έπρεπε να αποφασίσει μόνο το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων Αμμοχώστου. Επιπρόσθετα, ισχυρίζεται ότι ο Αιτητής εισέπραξε παράνομα ενοίκια πέραν αυτών που δικαιούτο δυνάμει του Νόμου, σύμφωνα με την Βεβαίωση και τους Πίνακες του λογιστή της Καθ' ης η Αίτηση, κ. Μαρτή. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς του κ. Μαρτή το ποσό της απόφασης είναι πληρωμένο και υπάρχει ανταπαίτηση για το ποσό των €37,015.
  2. Καταλήγει, ότι υπάρχει κατάχρηση της διαδικασίας αφού εκκρεμεί εναντίον του ίδιου η Ειδοποίηση Πτώχευσης 39/13 Ε.Δ. Αμμοχώστου, η οποία αφορά το ίδιο ποσό και για αυτό θα πρέπει η υπό κρίση αίτηση να απορριφθεί. Για την Αιτήτρια κλήθηκε και κατέθεσε ως μάρτυρας, ενώπιον του Δικαστηρίου, ο κ. Ανδρέας Παναγιώτου, Μ.
  3. Ως μέρος της κυρίως εξέτασής του κατέθεσε γραπτή δήλωση η οποία σημειώθηκε ως Τεκμήριο
  4. Στη δήλωσή του αναφέρει ότι η Καθ' ης η Αίτηση Εταιρεία είναι ιδιωτική εταιρεία περιορισμένης ευθύνης νόμιμα εγγεγραμμένη με έδρα στο Παραλίμνι. Διευθυντής της είναι ο Φλουρής Φλουρκάς και γραμματέας της η Παντελίτσα Φλουρκά, η οποία είναι και η μοναδική μέτοχός της. Σύμφωνα με τον μάρτυρα η Καθ' ης η Αίτηση Εταιρεία του οφείλει το ποσό των €29,721.12- με τόκο 5.5% από 01/07/12 μέχρι 30/09/12 επί του ποσού των €14,860.15- πλέον 8.5% τόκο από 01/10/12 μέχρι εξοφλήσεως επί του ποσού των €29,721.12- , πλέον €761- έξοδα με τόκο 5.5% πλέον ΦΠΑ και €35- έξοδα επιδόσεως σύμφωνα με την απόφαση, ημερομηνίας 07/02/12, η οποία είχε εκδοθεί στην Υπ. Αρ. 1335/
  5. Η Καθ' ης η Αίτηση Εταιρεία δεν κατέβαλλε οποιοδήποτε ποσό, έναντι της συγκεκριμένης οφειλής. Στις 16/04/13 επιδόθηκε στην Καθ ης η Αίτηση, στον διευθυντή της Φλουρή Φλουρκά, στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας, η απαίτηση, ημερομηνίας 15/04/13 για πληρωμή των συγκεκριμένων ποσών. Η Καθ' ης η Αίτηση παρέλειψε να συμμορφωθεί με την απαίτηση πληρωμής. Σύμφωνα με τον μάρτυρα η Καθ' ης η Αίτηση αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της αφού επιπρόσθετα από το εξ αποφάσεως χρέος οφείλει στον ίδιο το επιπρόσθετο ποσό των €24,765.01- πλέον τόκο προς 8.5% από 01/02/12 δυνάμει δικαστικής αποφάσεως ημερομηνίας 25/01/12 στην Αγ. Αρ. 1504/11 του Ε. Δ. Αμμοχώστου, το οποίο επίσης αδυνατεί να πληρώσει. Επιπρόσθετα οφείλονται ενοίκια, από την Καθ' ης η Αίτηση Εταιρεία, για την χρονική περίοδο 01/01/13 μέχρι 31/10/13 ύψους €49,535.20- για τα οποία έχει καταχωριστεί αίτηση έξωσης. Το συνολικό οφειλόμενο ποσό σήμερα είναι €104,021.43- το οποίο η Καθ' ης η Αίτηση Εταιρεία αδυνατεί να πληρώσει. Οι δημοσιεύσεις έχουν γίνει σύμφωνα με τις οδηγίες του Δικαστηρίου. Ό κ. Παναγιώτου κατέθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου έντυπο του Εφόρου Εταιρειών σε σχέση με την Καθ' ης η Αίτηση Εταιρεία, αντίγραφο της επίδικης απόφασης, την επίδοση της απαίτησης, αντίγραφο της απόφασης στην Αγ. Αρ. 1504/11 Ε.Δ. Αμμοχώστου, αντίγραφο της Αιτ. Εξ. 5/13 καθώς και τις δημοσιεύσεις και σημειώθηκαν ως Τεκμήρια 2 μέχρι
  6. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι ο ίδιος είχε καταστεί ιδιοκτήτης του συγκεκριμένου καταστήματος τον Νοέμβριο
  7. Παραδέχθηκε ότι για το ίδιο ποσό είχε καταχωριστεί και ειδοποίηση πτώχευσης όμως δεν γνώριζε τίποτα περισσότερο γιατί ο ίδιος απλά είχε αναθέσει στον δικηγόρο του να εισπράξει τα οφειλόμενα ποσά. Ερωτηθείς υποστήριξε ότι υπήρχε συμφωνία να εμβάζονται τα λεφτά του ενοικίου στην Τράπεζα. Προκύπτει όμως ότι οφείλεται το συγκεκριμένο ποσό. Αρνήθηκε την υποβολή ότι το ποσό των ενοικίων έχει καταβληθεί καθώς και το γεγονός ότι οφείλει οποιαδήποτε λεφτά στην Καθ' ης η Αίτηση Εταιρεία. Η Καθ' ης η Αίτηση δεν προσέφερε οποιαδήποτε μαρτυρία. Ακολούθως οι δύο δικηγόροι υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις με αγορεύσεις. Ο κ. Ανδρέου κατέθεσε γραπτή αγόρευση ενώ ο κ. Φλωρίδης αγόρευσε προφορικά. Το Δικαστήριο έχει κατά νου το περιεχόμενο και των δυο αγορεύσεων. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ - ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Όπως έχει αναφερθεί η νομική βάση της παρούσας αίτησης είναι τα άρθρα 203, 209, 211(ε), 212(α), 213,214 και 333 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ.
  8. Θεωρώ ότι και οι δυο πλευρές εξέλαβαν και μεταχειρίστηκαν την συγκεκριμένη αίτηση ως αίτηση για εκκαθάριση της Καθ' ης η Αίτηση Εταιρείας και όχι ως αίτηση διάλυσής της, παρά το αιτητικό (Α) αυτής τούτης της Αίτησης στο οποίο ζητείται διάταγμα διάλυσής της, αφού γίνεται επίκληση των άρθρων που αφορούν την εκκαθάριση εταιρείας και όχι των άρθρων που αφορούν την διάλυση μιας εταιρείας, ήτοι των άρθρων 260 κ.ε. του Περί Εταιρειών Νόμου. Ως εκ τούτου θα αντιμετωπιστεί και από το Δικαστήριο ως αίτηση για έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης. Θεωρώ ορθό όπως παρατεθούν πιο κάτω αυτούσια τα άρθρα 211(ε) και 212(α): "
  9. Εταιρεία δύναται να εκκαθαριστεί από το Δικαστήριο αν . . . . . . . . . .. . . . . . . . . . (ε) η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της.» «
  10. Εταιρεία λογίζεται ότι είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της - (α) αν πιστωτής με εκχώρηση ή διαφορετικά, που του χρωστεί η εταιρεία ποσό που υπερβαίνει τις πεντακόσιες λίρες, επέδωσε στην εταιρεία παραδίνοντας στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας, απαίτηση υπογραμμένη από αυτόν η οποία απαιτεί από την εταιρεία να καταβάλει το ποσό που οφείλεται με τον τρόπο αυτό και η εταιρεία για τις επόμενες τρεις εβδομάδες αμέλησε να καταβάλει το ποσό ή να εξασφαλίσει ή να το διευθετήσει προς εύλογη ικανοποίηση του πιστωτή· ................................................................................................» Τα πιο πάνω άρθρα αποτέλεσαν αντικείμενο εξέτασης στην υπόθεση Pan-Aman Hotels Limited ν. Εφόρου Φόρου Προστιθέμενης Αξίας

(2002)1 (Δ) Α.Α.Δ. 1796, καθώς και στην απόφαση PHASARIAS (AUTOMOTIVE CENTRE)LIMITED v. Εταιρεία ΣΚΥΡΟΠΟΙΪΑ «ΛΕΩΝΙΚ» ΛΙΜΙΤΕΔ
(2009)(1Β) Α.Α.Δ. 1457, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα στη σελίδα 1799: «Να τονίσουμε στο πλαίσιο αυτό ότι το άρθρο 212 δεν είναι αυτοτελές αλλά, όπως ελέχθη, εξειδικεύει το άρθρο 211(ε) και δεν παρέχει «άλλους τρεις» λόγους για έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης». Σχετικό είναι επίσης το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση G.I.P. Constructions Ltd v. Διευθυντή Τμήματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων
(1991)1 Α.Α.Δ.14, στη σελίδα 19: "Η διαφορά μεταξύ της γενικότερης εξέτασης του θέματος και των εξειδικευμένων περιπτώσεων του 212(α) και 212(β) είναι η εξής: Στις εξειδικευμένες περιπτώσεις, η εκπλήρωση των προϋποθέσεων που τίθενται οδηγούν από μόνες τους και στην κατάληξη. Εγείρεται δηλαδή το νομοθετικό τεκμήριο περί αδυναμίας πληρωμής χρεών. Αντίθετα, στην περίπτωση της γενικότερης εξέτασης του θέματος, το θέμα κρίνεται ανάλογα με το πώς θα αξιολογηθούν τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου περιλαμβανομένων και εκείνων στην άλλη πλευρά της πλάστιγγας που θα ήθελε προβάλει η εταιρεία". Με τα πιο πάνω λεχθέντα έρχομαι να εξετάσω το νομικό πλαίσιο που διέπει τέτοιου είδους αιτήσεις. Πιστωτής εταιρείας, του οποίου το χρέος κατέστη πληρωτέο και που δεν μπορεί να εξασφαλίσει πληρωμή, δικαιούται ex debito justitiae να ζητήσει διάταγμα εκκαθάρισης της εταιρείας. Αυτό ισχύει ακόμα και όπου η εταιρεία έχει υποβάλει έφεση ενάντια στην απόφαση δυνάμει της οποίας δημιουργήθηκε το χρέος ή αν η εταιρεία έχει άλλη απαίτηση εναντίον του πιστωτή, η οποία είναι το αντικείμενο δικαστικής ή άλλης διαδικασίας (βλ. Γ. Κακογιάννη Κυπριακό Εταιρικό Δίκαιο, 2001, σελ. 164). Καθοδηγητική επί του θέματος είναι και η Αγγλική Νομολογία, αφού οι σχετικές διατάξεις του Αγγλικού περί Εταιρειών Νόμου (Companies Act 1948) ταυτίζονται με αυτές του Κεφ.113. Το άρθρο 211 εδάφιο (ε) του Κεφ.113 αποτελεί πιστή μετάφραση του άρθρου 222 (e) του αγγλικού Companies Act 1948. Η οφειλή προς τον πιστωτή θα πρέπει να είναι συγκεκριμένη και αδιαμφισβήτητη (βλ. In re Loukos Manufacturers Ltd
(1998)1(Γ) A.A.Δ. 2226 και Re Bryant Investment Co Ltd
(1974)2 All E.R. 672). Το δικαίωμα πιστωτή να ζητήσει τη διάλυση της εταιρείας, δίδεται από το άρθρο 211(ε) του Κεφ.113, στο οποίο ορίζεται ότι εταιρεία μπορεί να διαλυθεί αν είναι ανίκανη να εξοφλήσει τα χρέη της. Ειδικά κριτήρια ανικανότητας καθορίζονται στο άρθρο 212 όπου τεκμαίρεται, μεταξύ άλλων, αφερεγγυότητα στην περίπτωση που η εταιρεία παραλείψει να πληρώσει το χρέος της με την παρέλευση τριών εβδομάδων από την αξίωση πληρωμής προς αυτή, από τον πιστωτή, σύμφωνα με το άρθρο 212(α) του Κεφ.113. Στην υπόθεση G.I.P Constructions Ltd v. Διευθυντή Κοινωνικών Ασφαλίσεων (ανωτέρω), το σκεπτικό της οποίας υιοθετήθηκε και στην M. Moulettaris Machin. Co Ltd v. Ζήνωνος
(2001)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1649, αναφέρθηκε ότι η αδυναμία πληρωμής χρεών δεν εξαντλείται στις περιπτώσεις του άρθρου 212, το οποίο δεν περιορίζει τη γενικότητα του άρθρου 211(ε). Το Δικαστήριο μπορεί να λάβει υπόψη μαρτυρία και να εκδώσει διάταγμα διάλυσης αν πιστοποιήσει αφερεγγυότητα της εταιρείας δυνάμει του άρθρου 211(ε) και χωρίς να συντρέχουν οι ειδικές προϋποθέσεις του άρθρου
  1. Παραπέμπω στο ακόλουθο απόσπασμα από την G.I.P. Constructions (ανωτέρω): «Η εξειδίκευση των περιστάσεων στο άρθρο 212 δεν περιορίζει τη γενικότητα του άρθρου 211 αναφορικά με την αδυναμία πληρωμής των χρεών της από μια εταιρεία. Δηλαδή, οι εξειδικευμένοι λόγοι συνιστούν ορισμένες περιστάσεις που εγείρουν νομοθετικό τεκμήριο ύπαρξης της αδυναμίας πληρωμής χρεών αλλά δεν εξαντλούν το πεδίο για προσέγγιση οποιασδήποτε άλλης μαρτυρίας που θα μπορούσε να κατατείνει στο ίδιο αποτέλεσμα.» Στην απόφαση PAN-AMAN Hotels Ltd v. Εφόρου Φόρου Προστιθέμενης Αξίας (ανωτέρω), τονίστηκε ότι: «....... ότι αυτό τούτο το άρθρο 212(α) εντάσσεται στα πλαίσια του γενικότερου άρθρου 211(ε) ως προς την ανικανότητα της εταιρείας να πληρώσει τα χρέη της και ορίζει μια συγκεκριμένη περίπτωση που, σύμφωνα με το νόμο, η εταιρεία λογίζεται ότι αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της.» Ο Αιτητής στήριξε την παρούσα αίτηση στην αφερεγγυότητα της Καθ΄ ης Αίτηση Εταιρείας. Προσδιόρισε δε τη βάση της Αίτησης στα άρθρα 211(ε) και 212 (α). Καθοδηγούμενη από τις πιο πάνω αρχές, τις οποίες έχω παραθέσει, θα εξετάσω πρώτα κατά πόσο συντρέχει η προϋπόθεση του άρθρου 212(α). Το συγκεκριμένο άρθρο προβλέπει για την επίδοση απαίτησης πληρωμής στην Καθ' ης η Αίτηση Εταιρεία, η οποία θα παραδοθεί στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας. Έχει προσκομιστεί, εκ μέρους του Αιτητή, μαρτυρία ότι η απαίτηση πληρωμής επιδόθηκε απευθείας στον Διευθυντή της Καθ' ης η Αίτηση Εταιρείας. Από την μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου αναφορικά με την επίδοση της απαίτησης πληρωμής, συγκεκριμένα το Τεκμήριο 4, προκύπτει ότι δικαστικός επιδότης στις 16/04/13 είχε επιδώσει την γραπτή απαίτηση πληρωμής του Αιτητή στον Φλουρή Φλουρκά, Διευθυντή της Καθ' ης η Αίτηση Εταιρείας. Δεν έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου οποιαδήποτε μαρτυρία αναφορικά με τον τόπο στον οποίο έγινε η επίδοση της εν λόγω απαίτησης στον Φλουρή Φλουρκά. Επιπρόσθετα παρατηρώ ότι στη γραπτή απαίτηση αναγράφεται ως διεύθυνση της εταιρείας η οδός 25ης Μαρτίου, αριθμός 7, στο Παραλίμνι, ενώ, σύμφωνα με τα όσα αναφέρονται στο σώμα της αίτησης το εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας βρίσκεται οδό 1ης Απριλίου, αριθμός 63, στο Παραλίμνι. Κατά συνέπεια δεν έχει ικανοποιηθεί η νομοθετική πρόνοια του άρθρου 212(α) όπου προβλέπεται ρητά ότι η απαίτηση θα πρέπει να επιδίδεται στην εταιρεία με παράδοση στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας. Στην απόφαση C. PHASARIAS (AUTOMOTIVE CENTRE) LIMITED v. Εταιρεία ΣΚΥΡΟΠΟΙΪΑ «ΛΕΩΝΙΚ» ΛΙΜΙΤΕΔ (ανωτέρω) το θέμα της επίδοσης της απαίτησης πληρωμής, σύμφωνα με το άρθρο 212(α), αποτέλεσε αντικείμενο εξέτασης. Στην εν λόγω απόφαση λέχθηκε ότι υπάρχει η σαφής νομοθετική πρόνοια του άρθρου 212 (α) το οποίο προνοεί ρητά ότι η απαίτηση θα πρέπει να επιδοθεί στην εταιρεία με παράδοση στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας και έγινε αποδεκτή η θέση του Πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι η επίδοση στο διευθυντή της εταιρείας, χωρίς να αναφέρεται ότι αυτή έγινε στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας, όπως και στην παρούσα περίπτωση, δεν μπορούσε να θεωρηθεί ως η δέουσα και η προβλεπόμενη από το άρθρο 212(α). Υπό το φως των πιο πάνω καταγραφέντων κρίνω ότι η αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει με βάση τις πρόνοιες του άρθρου 212(α). Οπόταν παραμένει η εξέταση της υπό κρίση αίτησης κάτω από το πρίσμα της γενικότητας, που προσφέρεται από το άρθρο 211(ε) του Κεφ.113, η οποία δεν επηρεάζεται από τα ειδικά τεκμήρια φερεγγυότητας της εταιρείας που ορίζονται στο άρθρο
  2. Σε αυτή την περίπτωση, της γενικότερης εξέτασης του θέματος, το θέμα κρίνεται ανάλογα με το πώς θα αξιολογηθούν τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου περιλαμβανομένων και των στοιχείων που προβάλλονται από την Καθ' ης η Αίτηση Εταιρεία. Χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την G.I.P. Constructions (ανωτέρω): «Όλη όμως η μαρτυρία που προσήχθη, έστω και αν δεν προσφέρεται για εμπέδωση των περιπτώσεων που εξειδικεύονται στα άρθρα 212(α) και 212(β), εντούτοις αποτελεί καλή μαρτυρία μέσα στο γενικότερο πλαίσιο της εξέτασης του κατά πόσον η εταιρεία αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της. Η διαφορά μεταξύ της γενικότερης εξέτασης του θέματος και των εξειδικευμένων περιπτώσεων του 212(α) και 212(β) είναι η εξής. Στις εξειδικευμένες περιπτώσεις, η εκπλήρωση των προϋποθέσεων που τίθενται οδηγούν από μόνες τους και στην κατάληξη. Εγείρεται δηλαδή το νομοθετικό τεκμήριο περί αδυναμίας πληρωμής χρεών. Αντίθετα, στην περίπτωση της γενικότερης εξέτασης του θέματος, το θέμα κρίνεται ανάλογα με το πώς θα αξιολογηθούν τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου περιλαμβανομένων και εκείνων στην άλλη πλευρά της πλάστιγγας που θα ήθελε προβάλει η εταιρεία. Στην παρούσα υπόθεση, η μαρτυρία η σχετική με την εξέταση του κατά πόσο η εταιρεία αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της, ως θέμα στη γενική του άποψη, είναι συντριπτική και εμπεδώνει αναντίλεκτα το ότι η εταιρεία αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της. Η ένορκος δήλωση που καταχωρήθηκε εκ μέρους της εταιρείας επιβεβαιώνει κι' αυτή το ίδιο γεγονός». Ερχόμενη στα περιστατικά της παρούσης υπόθεσης στη βάση της μαρτυρίας του Aιτητή, η οποία είναι η μόνη μαρτυρία που προσάχθηκε και δεν αμφισβητήθηκε, ο οποίος επιβεβαίωσε τις θέσεις της αίτησης και ένορκης δήλωσής του τονίζοντας ότι η μέχρι σήμερα δεν του έχει καταβληθεί οποιοδήποτε ποσό σε σχέση με την δικαστική απόφαση, η οποία είχε εκδοθεί στις 07/02/13, ενώ παράλληλα εκκρεμεί η πληρωμή και προηγηθείσας δικαστικής απόφασης στην Αγ. Αρ. 1504/11 και δεν έχουν καταβληθεί τα ενοίκια για το έτος 2013, προκύπτει ότι αφού ο Αιτητής ισχυρίστηκε αδυναμία πληρωμής, και οι ισχυρισμοί αυτοί αν και γενικοί δεν αντικρούστηκαν, έχει αποδειχθεί ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις του άρθρου 211(ε) και η εταιρεία αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της. H σιωπή της Καθ' ης η Αίτηση σε σχέση με την φερεγγυότητα της ουσιαστικά συνιστά παραδοχή της ανικανότητάς της να αποπληρώσει τα χρέη της. Οδηγεί στην υιοθέτηση του σκεπτικού των αγγλικών αποφάσεων Re Flagstaff Silver Mining Co. of Utah
(1875)L.R. Eq. 268, Re Bradford Tramways Co.
(1876)4 Ch. D. 18 και Re Capital Ammunities Ltd
(1978)3 All E.R. 704 αφού δεν ετέθη ενώπιον του Δικαστηρίου οτιδήποτε από την εταιρεία για ανατροπή της υπόθεσης για αδυναμία πληρωμής είτε δια της ύπαρξης περιουσίας ή έστω δια προσωρινή έλλειψη ρευστότητας είτε άλλως πως. Περαιτέρω γεννάται η απορία αν πράγματι είχαν καταβληθεί επιπλέον ενοίκια, όπως είναι ο ισχυρισμός του Διευθυντή της Καθ' ης η Αίτηση, στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Ένσταση, γιατί δεν καταχωρίστηκε ανταπαίτηση είτε στην μια είτε στην άλλη αγωγή αλλά η Καθ' ης η Αίτηση άφησε να εκδοθούν αποφάσεις εναντίον της χωρίς καν να εμφανιστεί; Ή ακόμα γιατί δεν καταχώρισε άλλη αγωγή με την οποία να απαιτεί την επιστροφή του ποσού των επιπλέον ενοικίων; Οδηγούμαι λοιπόν στο συμπέρασμα ότι αποδείχθηκε η αδυναμία πληρωμής με βάση το άρθρο 211(ε) χωρίς παράλληλα να έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου οτιδήποτε για να ασκήσει, το Δικαστήριο, τη διακριτική του ευχέρεια εναντίον της έκδοσης διατάγματος εκκαθάρισης. Των πιο πάνω λεχθέντων θα πρέπει να γίνει αναφορά στο περιεχόμενο της καταχωρηθείσας Ένστασης, η οποία κατά κύριο λόγο αφορούσε την αναρμοδιότητα του Δικαστηρίου να εκδώσει την απόφαση στην Αγ. Αρ. 1335/12. Δεν μπορεί το Δικαστήριο να εξετάσει το θέμα αυτό γιατί η συγκεκριμένη απόφαση εκδόθηκε ερήμην της Καθ' ης η Αίτηση Εταιρείας, η οποία επέλεξε όχι μόνο να μην εμφανιστεί αλλά ούτε και να αιτηθεί ακύρωση της απόφασης για οποιοδήποτε λόγο αλλά ούτε και να την εφεσιβάλλει καθιστώντας την με αυτό τον τρόπο τελεσίδικη. Σχετικό το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση The Sennar
(1985)2 All ER 104, στην οποία καταγράφονται τα ακόλουθα: «What it means in the context of judgments delivered by court of justice is that the Court has held that it had jurisdiction to adjudicate on an issue raised in the cause of action to which the particular set of facts gives rise and that its judgment on that cause of action is one that cannot be varied, reopened or set aside by the Court that delivered it or any other Court of co-ordinate jurisdiction although it may be subject to appeal to a higher jurisdiction». Επιπρόσθετα, ο Πίνακας Α, ο οποίος συνοδεύει την Ένσταση και είχε ετοιμαστεί από τον λογιστή της Καθ' ης η Αίτηση, καταδεικνύει ότι με βάση τις πρόνοιες του μεταξύ των μερών συμβολαίου ενοικίασης για το έτος 2012 οφείλονται ενοίκια ύψους €12,125.80- στον Αιτητή. Οπόταν, η θέση της Καθ' ης η Αίτηση ότι έχει καταβάλει τα ενοίκια καταρρίπτεται και από τα συνοδευτικά, στην καταχωρηθείσα από τον ίδιο Ένσταση, έγγραφα. Σε ερώτηση δε του Δικαστηρίου προς τον συνήγορο της Καθ΄ ης η Αίτηση Εταιρείας κατά πόσο έχει καταχωριστεί ξεχωριστή αγωγή για τα κατ' ισχυρισμό επιπλέον καταβληθέντα ενοίκια η απάντηση ήταν αρνητική. Αναφορικά με τον ισχυρισμό της Καθ' ης η Αίτηση Εταιρείας για κατάχρηση της διαδικασίας αυτός προβλήθηκε γενικά και αόριστα στην βάση του ότι εκκρεμεί η Ειδ. Πτωχ. 39/13 εναντίον του Φλουρή Φλουρκά για το ίδιο ποσό. Σημειώνεται, ότι η απόφαση στην Αγ. Αρ. 1335/12 είχε εκδοθεί εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση Εταιρείας αλληλέγγυα και κεχωρισμένα με τον Φλουρή Φλουρκά. Οπόταν η πλευρά του Αιτητή, Ενάγοντα στην αγωγή, μπορούσε να προχωρήσει με οποιονδήποτε δικαστικό μέτρο επιθυμούσε εναντίον οποιουδήποτε εκ των Εναγομένων. Ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιούνται οι διαδικασίες γενικά μπορεί να ελεγχθεί δικαστικά, βλ. Χαραλαμπίδης ν. Κωμοδρόμου
(2002)2 Α.Α.Δ. 522, αλλά δεν ασκείται έλεγχος για τα εσωτερικά ελατήρια μιας αίτησης βλ. Μερκής ν. Intertobacco (Cyprus) Ltd
(2006)1(B) Α.Α.Δ. 788, στην σελίδα 792. Η υπόθεση London Clubs Ltd κ.ά. ν. Παπαδόπουλου
(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 1699, ήταν μια περίπτωση κατάχρησης της διαδικασίας, κρινόμενη όμως κάτω από τα ιδιαίτερα περιστατικά της. Δεν τυγχάνει όμως εφαρμογής στην παρούσα αίτηση, η οποία δεν παρουσιάζει κανένα στοιχείο που να προσεγγίζει την έννοια της κατάχρησης κατά τα πιο πάνω. Στην Οικονομίδης ν. Λαϊκή Κυπρ. Τράπεζα Λτδ
(1997)1 ΑΑΔ 1255, το Ανώτατο Δικαστήριο εξήγησε, σε σχέση με την διαδικασία πτώχευσης, πως η διαδικασία πτώχευσης δεν ήταν μέθοδος εκτέλεσης ώστε να τίθεται ζήτημα καταπιεστικής ταυτόχρονης προώθησης δυο μεθόδων εκτέλεσης αλλά, περαιτέρω, και πως δεν ήταν δυνατό να τίθεται τέτοιο θέμα όταν οι χρεώστες είναι διαφορετικοί. Το σκεπτικό της συγκεκριμένης απόφασης εφαρμόζεται πλήρως στα δεδομένα της υπό κρίση υπόθεσης. Η αίτηση εκκαθάρισης δεν συνιστά μέτρο εκτέλεσης. Όπως έχει τονισθεί στην υπόθεση Πετράκης ν. Κίμωνος
(2006)1 Α.Α.Δ. 1311, το θέμα της κατάχρησης αποτελεί θέμα γεγονότων και εκεί όπου δεν υπάρχουν στοιχεία δόλου ή αθέμιτης εξασφάλισης χρημάτων ή πλεονεκτημάτων προς όφελος συγκεκριμένου πιστωτή και εις βάρος του χρεώστη και των άλλων πιστωτών του, η αίτηση για έκδοση διατάγματος παραλαβής δεν θεωρείται ότι έγινε για αθέμιτο σκοπό και/ή κατά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας βλ. επίσης Πρόδρομος Πετρίδης v. Alpha Bank Ltd, Πολ.Έφ.249/08, ημερ.18/03/2011. Για τους πιο πάνω λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω, καταλήγω ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έγκριση της αίτησης και εκδίδεται διάταγμα εκκαθάρισης της εταιρείας «ΦΛΟΥΡΗΣ ΦΛΟΥΡΚΑΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΛΤΔ». Αντίγραφο του παρόντος διατάγματος να επιδοθεί από τον Αιτητή στον Επίσημο Παραλήπτη, ο οποίος διορίζεται προσωρινός εκκαθαριστής της περιουσίας της Εταιρείας. Τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ του Αιτητή. (Υπ.) ................................... Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.