← Κύπρος

ΠΙΠΑΚΗΣ ΛΤΔ ν. ΣΑΡΔΑΛΟΙ-ΜΑΥΡΟΣ & ΤΖΙΑΜΠΟΥΡΗΣ ΛΤΔ, Αρ. Αγωγής: 1119/10, 17/1/2014

ΠΙΠΑΚΗΣ ΛΤΔ ν. ΣΑΡΔΑΛΟΙ-ΜΑΥΡΟΣ & ΤΖΙΑΜΠΟΥΡΗΣ ΛΤΔ, Αρ. Αγωγής: 1119/10, 17/1/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2014:A7 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ Ενώπιον: Ε. Γεωργίου - Αντωνίου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1119/10 ΠΙΠΑΚΗΣ ΛΤΔ Ενάγουσας και ΣΑΡΔΑΛΟΙ-ΜΑΥΡΟΣ & ΤΖΙΑΜΠΟΥΡΗΣ ΛΤΔ Εναγομένης Ημερομηνία: 17 Ιανουαρίου, 2014 Εμφανίσεις: Για Ενάγουσα Εταιρεία: κα Λυσιώτη με την κα Μιχαήλ (για να ακούσει απόφαση κα. Μιχαήλ) Για Εναγόμενη Εταιρεία: κ. Χ" Χριστοδούλου (για να ακούσει απόφαση κα. Παπαλεοντίου) Α Π Ο Φ Α Σ Η Η Ενάγουσα Εταιρεία με την αγωγή της αξιώνει το ποσό των €1.552,50- ως αποζημιώσεις για αντάλλαγμα το οποίο είχε αποτύχει ή και ως ειδικές αποζημιώσεις καθώς επίσης και το ποσό των €250,00- ως χρήματα δαπανηθέντα ή και απολεσθέντα για την αφαίρεση των ελαττωματικών εμπορευμάτων ή και ως ειδικές αποζημιώσεις. Σύμφωνα με την Έκθεση Απαίτησης η Ενάγουσα είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης και ασχολείται, μεταξύ άλλων, με τις κατασκευές και τις τοποθετήσεις αλουμινίων. Κατά ή περί την 10/07/09 η Ενάγουσα ή και η νόμιμοι αντιπρόσωποι της είχαν αγοράσει από την Εναγόμενη εταιρεία εμπορεύματα συνολικής αξίας €1.552,50- και συγκεκριμένα είχαν αγοράσει 50 χέρια εξώθυρας. Είχε εκδοθεί το τιμολόγιο με αριθμό 18076 και είχε καταβληθεί άμεσα το τίμημα αγοράς. Οι νόμιμοι αντιπρόσωποι της Ενάγουσας είχαν χρησιμοποιήσει άμεσα τα εμπορεύματα τοποθετώντας τα σε συγκρότημα κατοικιών. Μετά από παρέλευση ενός μηνός είχαν δεχτεί σειρά παραπόνων από τους ιδιοκτήτες ή και τον κατασκευαστή των κατοικιών ότι είχαν αρχίσει να σκουριάζουν. Ενημέρωσαν άμεσα την Εναγόμενη Εταιρεία και προέβησαν σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες αφαίρεσής τους. Για την αφαίρεση των συγκεκριμένων εμπορευμάτων η Ενάγουσα κατέβαλε ή και απώλεσε για εργατικά το ποσό των €250,00-. Παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις της Ενάγουσας προς την Εναγόμενη, για την αντικατάσταση των ελαττωματικών εμπορευμάτων ή και την επιστροφή του καταβληθέντος ποσού, δεν υπήρξε οποιαδήποτε ανταπόκριση. Η Εναγόμενη Εταιρεία στην Υπεράσπιση της ισχυρίζεται ότι περί τις αρχές Ιανουαρίου του 2010 οι Ενάγοντες είχαν επικοινωνήσει τηλεφωνικά αναφέροντας τον ισχυρισμό τους ότι τα επίδικα αντικείμενα είχαν αρχίσει να σκουριάζουν. Η Εναγόμενη Εταιρεία είχε δηλώσει ότι τα πωληθέντα αντικείμενα χρειάζονταν τακτική συντήρηση δηλαδή επάλειψη με λάδι κάθε τρεις περίπου μήνες. Είναι περαιτέρω η θέση της Εναγόμενης Εταιρείας ότι η Ενάγουσα γνώριζε για το θέμα της συντήρησης γιατί είχε γίνει σχετική ενημέρωση αλλά και γιατί δεν ήταν η πρώτη φορά που είχε αγοράσει τα ίδια αντικείμενα από την Εναγόμενη Εταιρεία χωρίς να προκύψει οποιοδήποτε πρόβλημα. Καταλήγει, ότι η Εναγόμενη Εταιρεία δεν φέρει οποιαδήποτε ευθύνη για τα πωληθέντα αντικείμενα, στην περίπτωση που είχαν αρχίσει να σκουριάζουν, γιατί αιτία ήταν η ελλιπείς ή και καθόλου συντήρησή τους μετά την αγορά τους. Η Ενάγουσα Εταιρεία προς υποστήριξη των θέσεων της κάλεσε τρεις μάρτυρες. Πρώτος έδωσε μαρτυρία ο Κυριάκος Πιπάκης, Μ.Ε.1, διευθυντής της Ενάγουσας. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του η Ενάγουσα Εταιρεία προμηθευόταν διάφορα προϊόντα από την Εναγόμενη και στις 10/07/09 είχαν αγοραστεί 50 χέρια εισόδου. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του, του είχαν υποδειχθεί διάφορα χέρια εισόδου και ο ίδιος είχε επιλέξει τα συγκεκριμένα λόγω του ότι του είχε κάνει καλή τιμή. Είχαν τοποθετηθεί στις πόρτες κατοικιών μετά από δυο βδομάδες. Μετά τις καλοκαιρινές διακοπές του Αυγούστου οι κατασκευαστές τους ανέφεραν ότι τα συγκεκριμένα χέρια είχαν σκουριάσει. Τότε, ο ίδιος είχε επισκεφθεί την Εναγόμενη Εταιρεία και είχε υποδείξει ένα από τα χερούλια σε ένα εκ των διευθυντών της. Του είχε λεχθεί ότι στα χερούλια θα έπρεπε να τοποθετηθεί λάδι. Όμως παρουσιάστηκε ξανά, μετά παρέλευση λίγων ημερών, το ίδιο πρόβλημα και τότε ζητήθηκε από την Εναγόμενη Εταιρεία όπως τα αντικαταστήσει πλην όμως η Εναγόμενη Εταιρεία είχε αρνηθεί να το πράξει. Σύμφωνα με τον ισχυρισμό του συνεργάζονταν με την Εναγόμενη Εταιρεία από το 1978 χωρίς προηγουμένως να υπάρξει οποιοδήποτε πρόβλημα. Κατέληξε, ότι είχαν αγοραστεί καινούρια χέρια και είχε σπαταληθεί χρόνος για να αλλαχθούν τα σκουριασμένα χέρια και ο ίδιος είχε πληρώσει ως εργατικά €300-. Η Εναγόμενη Εταιρεία είχε ειδοποιηθεί για το συγκεκριμένο θέμα με επιστολή, η οποία είχε κατατεθεί ως Τεκμήριο

  1. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι όταν επισκεπτόταν το κατάστημα ήταν παρόντες ο κ. Τζιαμπουρής με ακόμα ένα άτομο. Παραδέχθηκε ότι παρόλο που υπήρχε συνεργασία από το 1978 με την Εναγόμενη Εταιρεία δεν ήταν ο κύριος προμηθευτής τους. Ερωτηθείς υποστήριξε ότι ο ίδιος είχε ζητήσει χέρια για τις κύριες εισόδους και του είχαν υποδειχθεί τα συγκεκριμένα, τα οποία είχαν αγοράσει και είχαν χρησιμοποιήσει ξανά, ένα περίπου χρόνο προηγουμένως. Σύμφωνα με τον ισχυρισμό του τα προηγούμενα χέρια δεν είχαν σκουριάσει και για πρώτη φορά του είχε αναφερθεί η συντήρηση με το λάδι, όταν είχαν οξειδωθεί τα 50 χερούλια. Παραδέχθηκε ότι δεν του είχε δοθεί οποιαδήποτε εγγύηση και επέμενε στη θέση του ότι το θέμα της συντήρησης του είχε αναφερθεί μετά την οξείδωση του συγκεκριμένου εμπορεύματος. Σε ερώτηση που του τέθηκε παραδέχθηκε ότι τον Ιανουάριο του 2010 ήταν η πρώτη φορά που είχε επικοινωνήσει με την Εναγόμενη Εταιρεία λόγω του ότι εξακολουθούσε να υπάρχει οξείδωση και έπρεπε να αντικατασταθούν τα χερούλια. Αρνήθηκε την υποβολή ότι η οξείδωση οφειλόταν στην κακή συντήρηση εκ μέρους της Ενάγουσας. Υποστήριξε εμφαντικά ότι του είχε στοιχίσει, σε εργατικά και άλλα έξοδα, η αφαίρεση του συγκεκριμένου εμπορεύματος. Επανεξεταζόμενος διευκρίνισε ότι είχε αγοράσει περίπου τα ίδια χερούλια για να αντικαταστήσει τα οξειδωμένα. Δεύτερος, έδωσε μαρτυρία ο Γιώργος Πιπάκης Μ.Ε.2, ο οποίος εργάζεται στην Ενάγουσα Εταιρεία και είναι μέτοχός της. Ήταν η θέση του ότι η Ενάγουσα προμηθεύεται από την Εναγόμενη κάποια προϊόντα μεταξύ αυτών και τα συγκεκριμένα χέρια εισόδου τα οποία όταν τοποθετήθηκαν είχαν οξειδωθεί. Η κατασκευάστρια εταιρεία των κατοικιών είχε ειδοποιήσει την Ενάγουσα Εταιρεία ότι τα συγκεκριμένα χερούλια είχαν καταστραφεί, είχαν «αγιώσει» και ότι θα έπρεπε να αλλαχθούν. Τότε ο πατέρας του, ο Κυριάκος Πιπάκης, ή κάποιος άλλος, δεν ήταν σίγουρος, είχε πάρει ένα χερούλι στον κ. Τζιαμπουρή και τους είχε αναφερθεί να τα τρίψουν με λάδι για να καθαρίσουν. Όμως μετά το τρίψιμο με λάδι είχαν γίνει χειρότερα και ο ιδιοκτήτης της οικοδομής είχε ζητήσει έντονα να αντικατασταθούν. Προς το τέλος του Αυγούστου ο ίδιος είχε επικοινωνήσει με την Εναγόμενη Εταιρεία, με τον κ. Τζιαμπουρή και του είχε αναφέρει ότι το τρίψιμο με το λάδι δεν ήταν λύση στο πρόβλημα. Ακολούθως είχαν αφαιρεθεί τα χέρια από τις πόρτες και είχαν τοποθετηθεί άλλα χέρια, τα οποία τα είχαν προμηθευτεί από την Λευκωσία αλλά λόγω του ότι δεν συνέπιπταν οι τρύπες είχαν αναγκαστεί να βγάλουν τις πόρτες. Ήταν περαιτέρω η θέση του ότι πιθανόν να είχαν αγοράσει και παλαιότερα τα ίδια χέρια και δεν τους είχε αναφερθεί οτιδήποτε για τη συντήρηση. Αν είχαν ενημερωθεί για το συγκεκριμένο γεγονός πιθανόν να μην τα αγόραζαν γιατί δεν μπορούν να συντηρούν τα χέρια εισόδων στις πόρτες. Αντεξεταζόμενος υποστήριξε ότι τις πλείστες φορές τις αγορές τις έκαμνε ο πατέρας του. Όμως παραδέχθηκε ότι είχαν αγοραστεί ακριβώς τα ίδια χερούλια και πιο παλιά και αυτό που τον ξάφνιασε ήταν γιατί η συγκεκριμένη παρτίδα να έχει πρόβλημα. Ήταν η θέση του ότι οι ίδιοι δεν μπορούσαν να συντηρούν τα συγκεκριμένα χερούλια αφού λίγες μέρες μετά που είχαν καθαριστεί με το λάδι είχαν γίνει χειρότερα από προηγουμένως. Ερωτηθείς υποστήριξε ότι δεν είχε αναφερθεί στον πατέρα του ότι τα συγκεκριμένα χερούλια χρειάζονταν επάλειψη με λάδι. Ήταν η δική του θέση ότι τα συγκεκριμένα χερούλια είχαν παραγγελθεί και τους παραχωρήθηκε η συγκεκριμένη ποσότητα γιατί δεν υπήρχαν σε στοκ. Ισχυρίστηκε, ότι ο πατέρας του τα τελευταία οκτώ χρόνια ψωνίζει από το κατάστημα της Εναγόμενης Εταιρείας χωρίς να υπάρχει οποιοδήποτε πρόβλημα. Παραδέχθηκε παράλληλα ότι δεν τους είχε δοθεί οποιαδήποτε εγγύηση σε σχέση με τα χερούλια αλλά προώθησε την άποψη ότι δεν μπορεί να αγοράζεται ένα προϊόν και μετά από λίγες μέρες να εμφανίζεται πρόβλημα. Κατέληξε, σε ερώτηση που του τέθηκε, ότι είχαν επικοινωνήσει με την Εναγόμενη Εταιρεία αμέσως γιατί ο κατασκευαστής των κατοικιών ήθελε να δειγματίσει τα σπίτια και δεν μπορούσε να το πράξει με σκουριασμένα χέρια εισόδου. Τελευταίος έδωσε μαρτυρία ο Κυριάκος Χαχολή, Μ.Ε.
  2. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του ο ίδιος ασχολείται με τις κατασκευές και συνεργάζεται με την Ενάγουσα Εταιρεία, αφού η Ενάγουσα Εταιρεία τοποθετεί αλουμίνια στις οικοδομές τους. Ήταν περαιτέρω η θέση του ότι μέσα Ιουλίου του 2010, λίγο πριν τις άδειες του Αυγούστου, είχαν τοποθετηθεί τα ελαττωματικά χερούλια στις εξώπορτες του συγκροτήματος κατοικιών που είχαν ανεγερθεί στο Φρέναρος. Τα χερούλια των πόρτων είχαν σκουριάσει και ο ίδιος είχε ενημερώσει αμέσως τον κ. Πιπάκη για να τα αντικαταστήσει. Ο κ. Πιπάκης είχε προσκομίσει ένα υλικό σαν γυαλιστικό ή κρέμα. Τα χερούλια είχαν βελτιωθεί μετά την επάλειψη με το υλικό αυτό αλλά όχι στο βαθμό που ήθελε ο ίδιος γι' αυτό και του ζήτησε να τα αντικαταστήσει, πράγμα το οποίο έπραξε μετά από δύο μήνες. Κατέληξε, ότι είχε ξανά τύχει να παρουσιαστεί πρόβλημα με οξείδωση αλλά σε μεμονωμένες περιπτώσεις. Αντεξεταζόμενος υποστήριξε ότι η κατασκευή των συγκεκριμένων κατοικιών βρισκόταν προς το τέλος και είχαν τοποθετηθεί τα αλουμίνια. Ο ίδιος δεν μπορούσε να θυμηθεί πόσα ήταν τα χερούλια τα οποία ήταν προβληματικά. Εξήγησε ότι ο ίδιος έστω και ένα χερούλι να δει ότι έχει πρόβλημα τότε το αναφέρει λόγω και των όρων του συμβολαίου. Είχε δει ορισμένα χερούλια ελαττωματικά και το είχε αναφέρει στον κ. Πιπάκη. Όμως δεν μπορούσε να θυμηθεί πόσα χερούλια είχαν παρουσιάσει πρόβλημα. Το συγκρότημα των κατοικιών στο Φρέναρος αποτελείτο από 72 κατοικίες αλλά μόνο μερικά από αυτά είχαν οξειδωθεί. Ερωτηθείς αναφορικά με τον τρόπο που καθαρίζονται τα σπίτια υποστήριξε ότι τα σπίτια καθαρίζονταν συνήθως από καθαρίστριες ή από συνεργία και δεν γνώριζε τι υλικά χρησιμοποιούνταν για τον καθαρισμό των κατοικιών. Ένα σύνηθες υλικό για καθάρισμα είναι το υγρό για καθάρισμα παραθύρων δηλαδή το «φαμόζο». Ήταν ο ισχυρισμός του ότι δεν χρησιμοποιείται χλωρίνη λόγω του ότι φθείρει την κουζίνα, τους πάγκους και τα ερμάρια. Ο ίδιος είχε επαφή με τα συνεργεία έτσι ώστε να μην χρησιμοποιούν χλωρίνη ή οποιοδήποτε άλλο υλικό που περιέχει οξέα. Προσωπικά δεν είχε μιλήσει ποτέ με την Εναγόμενη Εταιρεία σε σχέση με το πρόβλημα και ούτε γνώριζε ότι ο κ. Πιπάκης είχε αγοράσει τα πόμολα από τη συγκεκριμένη εταιρεία. Ήταν η δική του θέση ότι ο ίδιος δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει κατά πόσο το πρόβλημα οφειλόταν στη χρήση του υγρού «φαμόζο». Αυτό που γνώριζε ήταν ότι το «φαμόζο» είχε χρησιμοποιηθεί σε πολλές κατοικίες χωρίς να παρουσιαστεί οποιοδήποτε πρόβλημα. Παραδέχθηκε ότι τα πόμολα ήταν τα ίδια σε όλες τις κατοικίες και είχαν αλλαχθεί μόνο τα ελαττωματικά χερούλια. Τα υπόλοιπα βρίσκονται μέχρι σήμερα πάνω στις πόρτες χωρίς οποιοδήποτε πρόβλημα. Για την Εναγόμενη εταιρεία μαρτυρία δόθηκε από τον κ. Ανδρέα Τζιαμπουρή, διευθυντής της Εναγόμενης Εταιρείας από το
  3. Η Εναγόμενη Εταιρεία, σύμφωνα με την μαρτυρία του, ασχολείται με την πώληση πόμολων, μπογιών, εξαρτημάτων για έπιπλα και πέργολες τα οποία προμηθεύεται και εισάγει. Σύμφωνα με τον ισχυρισμό του ο ίδιος γνώριζε τον Κυριάκο Πιπάκη, ο οποίος είχε επισκεφτεί το κατάστημα του 4 με 5 φορές από το
  4. Το 2008, τον Ιούλιο, ο κ. Πιπάκης είχε επισκεφτεί το κατάστημά του και είχε διαλέξει, μεταξύ 10-12 μοντέλων, το συγκεκριμένο είδος πόμολων και είχε παραγείλει 50 κομμάτια. Τον Ιούλιο του 2009 ο ίδιος είχε παραγγείλει άλλα 50 κομμάτια προσκομίζοντας το δείγμα του συγκεκριμένου είδους. Το συγκεκριμένο είδος είχε πωληθεί σε πολλούς πελάτες, μεταξύ αυτών και το συγκρότημα «Ορεστιάδα» της εταιρείας «Giovani Developers» και όταν παρουσιάστηκε πρόβλημα του είχαν τηλεφωνήσει, είχε επισκεφτεί το χώρο και είχε διαπιστώσει ότι πάνω στο πόμολο υπήρχαν καφέ στίγματα. Είδε στο χώρο το συνεργείο καθαριότητας και ο ίδιος είχε μυριστεί χλωρίνη. Τότε είχε τηλεφωνήσει του εισαγωγέα, του είχε αναφέρει το πρόβλημα και ο εισαγωγέας είχε ισχυριστεί ότι το «stainless steel», ανοξείδωτο ατσάλι, δεν δέχεται οτιδήποτε και του είχε εισηγηθεί την χρήση ενός γυαλιστικού υγρού για ανοξείδωτο ατσάλι το οποίο θα διόρθωνε τη βλάβη. Τα πόμολα στο «Ορεστιάδα» είχαν επαλειφθεί με γυαλιστικό που είχε αγοραστεί από σταθμό βενζίνης και μέχρι σήμερα δεν αντιμετωπίζουν οποιοδήποτε πρόβλημα. Ήταν η θέση του ότι τον Ιανουάριο του 2010 είχε κτυπήσει το τηλέφωνο του και ένα άγνωστο πρόσωπο, το οποίο του είχε αναφέρει ότι τηλεφωνούσε εκ μέρους του Κώστα Πιπάκη, τον είχε ρωτήσει κατά πόσο υπήρχε εγγύηση στα πόμολα. Από τον Αύγουστο που είχαν αγοραστεί τα πόμολα μέχρι και τον Ιανουάριο του 2010 δεν είχε λάβει οποιοδήποτε παράπονο σε σχέση με τα πόμολα ούτε και είχε οποιαδήποτε επαφή με τον Κυριάκο Πιπάκη. Μετά το τηλεφώνημα ο ίδιος είχε τηλεφωνήσει του Κυριάκου Πιπάκη, ο οποίος τον είχε ενημερώσει ότι είχαν χωρίσει με τον αδελφό του και ότι δεν είχαν καμία σχέση. Κατέληξε ότι ο ίδιος δεν μπορούσε να δώσει εγγύηση, ενόψει του ότι δεν τα κατασκεύαζε ο ίδιος καθώς επίσης και ότι αν τριβόντουσαν τα συγκεκριμένα χερούλια θα ήταν εντάξει. Αντεξεταζόμενος υποστήριξε ότι ο ίδιος δεν δίδει εγγύηση για κανένα από τα προϊόντα τα οποία πωλεί. Σε σχέση όμως με τα προϊόντα που είναι καμωμένα από «stainless steel» οι πελάτες ενημερώνονται πάντοτε ότι αυτά θέλουν συντήρηση. Τα συγκεκριμένα χερούλια κόστιζαν περίπου €30- το καθένα. Ερωτηθείς ανέφερε ότι τα συγκεκριμένα χερούλια είχαν αγοραστεί τον Ιούλιο και έκτοτε δεν υπήρξε οποιαδήποτε επαφή σε σχέση με τη ζημιά. Ήταν η δική του θέση ότι τα συγκεκριμένα πόμολα είχαν υποστεί οξείδωση, λόγω της χρήσης χλωρίνης και της χρήσης του «φαμόζο» αλλά και λόγω του ότι είχαν λερωθεί από μπογιές. Όμως, υποστήριξε εμφαντικά ότι κανένας δεν τον είχε καλέσει για να διαπιστώσει το πρόβλημα. Επέμενε στη θέση του ότι δεν υπήρχε καμιά επαφή μαζί του από την ημέρα που είχαν αγοραστεί τα συγκεκριμένα χερούλια και ούτε του είχε αναφερθεί οποιοδήποτε πρόβλημα. Ο ίδιος είχε πάρει τηλέφωνο τον κ. Κυριάκο Πιπάκη, ο οποίος τον είχε ενημερώσει ότι είχαν χωρίσει με τον αδελφό του. Μετά την ολοκλήρωση της μαρτυρίας και οι δύο πλευρές προώθησαν τις θέσεις τους με γραπτές αγορεύσεις. Η Ενάγουσα Εταιρεία υποστήριξε ότι η Εναγόμενη Εταιρεία δεν είχε ενημερώσει την Ενάγουσα για το ενδεχόμενο να υποστούν φθορά τα συγκεκριμένα πόμολα ούτε και τους είχε παραχωρήσει οποιοδήποτε έγγραφο με πληροφορίες σε σχέση με τη μεταχείριση των πωληθέντων πόμολων. Υποστήριξε περαιτέρω ότι η Ενάγουσα Εταιρεία είχε αποδείξει την ελαττωματικότητα των επίδικων αντικειμένων. Σε σχέση με τη νομική πτυχή έκανε αναφορά στον Περί Πώλησης Αγαθών Νόμο και συγκεκριμένα στο άρθρο
  5. Η Εναγόμενη Εταιρεία στην αγόρευσή της ισχυρίστηκε ότι το βάρος απόδειξης της ελαττωματικότητας των εμπορευμάτων βρισκόταν στους ώμους της Ενάγουσας, ένα βάρος το οποίο απέτυχε να αποσείσει αφού δεν παρουσιάστηκε ούτε ένα χέρι εξώθυρας με πρόβλημα ως τεκμήριο στο Δικαστήριο. Ούτε και είχε αποδειχθεί, ήταν εισήγηση, ο ισχυρισμός για τη ζημιά, την οποία επικαλέστηκε η Ενάγουσα για την αφαίρεση των συγκεκριμένων πόμολων. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Η υπό κρίση υπόθεση θα αποφασιστεί στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων και σύμφωνα με την κρατούσα νομολογία, ένας μάρτυρας μπορεί να γίνει πιστευτός μερικώς ή ολικώς (βλ. Γενικός Εισαγγελέας v. Μανώλη

(1995)1 Α.Α.Δ. 207 και Ομήρου v. Δημοκρατίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 506), η δε επιλεκτική αποδοχή μέρους της μαρτυρίας ενός μάρτυρα δεν είναι επιλήψιμη (βλ. Χάρης Χρίστου v. Ευγενία Khoreva
(2002)1 (Α) Α.Α.Δ. 455 και Mossa Mohamed Mustafa v. Ανδρέα Κακουρή κ.α.
(2002)1 (Α) Α.Α.Δ. 165). Χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση Demil Imports Exports v. Ζήνων Κωνσταντινίδης Πολ. Εφ. 26/08 ημερ. 11/03/11: «Στις αστικές υποθέσεις όπως η παρούσα, η απόδειξη κρίνεται με βάση το ισοζύγιο των πιθανοτήτων, ενώ το βάρος απόδειξης βρίσκεται στους ώμους των εναγόντων, να αποδείξουν τους ισχυρισμούς τους για την αξίωση τους. Η απόσειση του βάρους αυτού, συναρτάται αποκλειστικά με την μαρτυρία η οποία κρίνεται αποδεκτή και αξιόπιστη. Στην υπόθεση Μαρσέλ (πιο πάνω) λέχθηκε ότι «Το κριτήριο δεν είναι αν η θέση ή η εκδοχή του διαδίκου που φέρει το βάρος της απόδειξης (onus of proof) είναι η πιο πιθανή παρά ή αντίθετη, εκείνη δηλαδή, του αντιδίκου του. Το κριτήριο είναι κατά πόσο ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης ικανοποίησε το Δικαστήριο, με επαρκή αποδεικτικά στοιχεία, ότι η θέση του ή η εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά όχι (is more probable than not). Αν απέτυχε να αποδείξει τη θέση ή την εκδοχή του σε αυτό το επίπεδο (standard of proof), ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης δεν θεωρείται ότι το απέσεισε, έστω και εάν η θέση του ή η εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά η αντίθετη, εκείνη δηλαδή του αντιδίκου του. (Βλέπεμεταξύάλλων Phipson onEvidence, 14th Edition, par.4-38 και Αθανασίου κ.ά. ν. Κουνούνη
(1997)1 (Β) Α.Α.Δ. 614.)» Παρακολούθησα με ιδιαίτερη προσοχή όλους τους μάρτυρες, ενόσω αυτοί κατέθεταν κατά την ακροαματική διαδικασία και είχα την ευκαιρία να δω τον τρόπο που απαντούσαν τις διάφορες ερωτήσεις που τους υποβάλλονταν, το καλό ή το κακό μνημονικό τους και την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. Έχω επίσης θέσει ενώπιόν μου το περιεχόμενο του μοναδικού εγγράφου που κατατέθηκε ως τεκμήριο. Στην Ομήρου v. Δημοκρατίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 506, έχει υποδειχθεί ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός μάρτυρα πρέπει να γίνεται με βάση το περιεχόμενο, την ποιότητα, την πειστικότητα και τη σύγκρισή της με την υπόλοιπη μαρτυρία. Ανέμενε το Δικαστήριο από τον διευθυντή της Ενάγουσας, Μ.Ε.1, κ. Κυριάκο Πιπάκη να είναι γνώστης των γεγονότων αλλά και να έχει πιο μεγάλη εμπειρία σε τέτοιου είδους διαφορές αφού εξασκούσε το συγκεκριμένο επάγγελμα για πολλά χρόνια. Η μαρτυρία του ήταν αποσπασματική, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και πρόχειρη και η μνήμη του επιλεκτική. Η μαρτυρία του δε σε σημαντικά σημεία ήταν αντίθετη με αυτήν του υιού του, Γιώργου Πιπάκη, Μ.Ε.2 και του κ. Χαχολή, Μ.Ε.
  1. Ισχυρίστηκε ότι όλα τα πόμολα που αγοραστεί είχαν σκουριάσει ενώ ο κ. Χαχολής, Μ.Ε.3, ισχυρίστηκε ότι μόνο κάποια πόμολα, από τα εβδομήντα, είχαν υποστεί οξείδωση και όχι όλα. Ο κ. Πιπάκης, Μ.Ε.1, είναι αναφέρει ότι είχε αγοράσει 50 πόμολα και όχι 70 πόμολα. Είχε αναφέρει, ο Μ.Ε.1, ότι είχε ενημερωθεί από την κατασκευάστρια εταιρεία, τον Σεπτέμβριο 2009, ότι είχαν οξειδωθεί τα πόμολα. Ο κ. Χαχολής, Μ.Ε.3, τοποθέτησε το συμβάν τον Ιούλιο 2010 καθώς και την ενημέρωση του κ. Πιπάκη. Σε σχέση δεν με την επάλειψη με το λάδι ο κ. Πιπάκης, Μ.Ε.1, είχε ισχυριστεί ότι τα πόμολα είχε χειροτερεύσει ενώ ο κ. Χαχολής, Μ.Ε.3, είχε ισχυριστεί ότι είχαν βελτιωθεί αλλά όχι προς δική του ικανοποίηση. Όμως και στη ίδια την μαρτυρία του υπήρξαν αντιφάσεις. Αρχικά ισχυρίστηκε ότι είχε επισκεφτεί τον διευθυντή της Εναγόμενης Εταιρείας και του είχε υποδείξει τα οξειδωμένα πόμολα τον Σεπτέμβριο 2009 ενώ κατά την αντεξέταση ισχυρίστηκε ότι είχε επικοινωνήσει, με την Εναγόμενη Εταιρεία, τον Ιανουάριο
  2. Σε ερώτηση που του τέθηκε ανέφερε ότι μόνο ο ίδιος θα επικοινωνούσε με την Εναγόμενη σε σχέση με τα πόμολα. Σημειώνεται ότι ο Γιώργος Πιπάκης, Μ.Ε.2, είχε αναφέρει ότι είχε μιλήσει εκείνος προς το τέλος του Αυγούστου με τον κ. Τζιαμπουρή σε σχέση με τα πόμολα. Σε κανένα σημείο της μαρτυρίας του δεν αναφέρθηκε στην αξία των αγορασθέντων πόμολων. Ούτε και ανέφερε στην κυρίως εξέτασή του ότι τον προηγούμενο χρόνο είχε αγοράσει ακριβώς τον ίδιο αριθμό από το ίδιο είδος πόμολα. Επίσης ενώ στην αγωγή του καταγράφει και αξιώνει το ποσό των €250- ως καταβληθέν σε εργατικά για την αφαίρεση των ελαττωματικών πόμολων ενώπιον του Δικαστηρίου ισχυρίστηκε ότι είχε καταβάλλει €300-, χωρίς να προσκομίσει οποιαδήποτε απόδειξη. Δεν με έπεισε ότι τα γεγονότα είχαν εξελιχθεί όπως ο ίδιος τα είχε εξιστορήσει. Η μαρτυρία του Γιώργου Πιπάκη, Μ.Ε.2, εκτός από τις διαφοροποιήσεις που είχε σε σύγκρισή της με την μαρτυρία του πατέρα του, Μ.Ε.1 ήταν και σε αντίθεση με αυτήν του κ. Χαχολή, Μ.Ε.
  3. Η δική του εκδοχή ήταν ότι τα πόμολα όλων των πόρτων είχαν καταστραφεί και είχαν αντικατασταθεί και ο ίδιος είχε επικοινωνήσει προς το τέλος Αυγούστου 2009 με την Εναγόμενη Εταιρεία για να συμπληρώσει στην συνέχεια ότι επικοινωνούσε ο πατέρας του, ο οποίος σημειωτέων είχε αναφέρει ότι είχε επικοινωνήσει Ιανουάριο
  4. Όμως διαφορετική ήταν η εκδοχή του κ. Χαχολή, Μ.Ε.
  5. Ήταν η δική του θέση ότι μετά που συντηρήθηκαν τα πόμολα ήταν καλύτερα αλλά στον ίδιο δεν είχαν αρέσει. Επίσης ήταν ο Μ.Ε.3 ανέφερε αυτολεξεί ότι «είδα ορισμένα ελαττωματικά» και ότι μόνο αυτά είχαν αλλαχθεί ενώ τα υπόλοιπα είναι ακόμη πάνω στις πόρτες, θέση εκ διαμέτρου αντίθετη από αυτήν των άλλων δυο μαρτύρων που ισχυρίστηκαν ότι όλα τα χέρια ήταν ελαττωματικά και αφαιρέθηκαν. Ο κ. Τζιαμπουρής, Μ.Υ.1, ήταν πιο ειλικρινής. Δεν αρνήθηκε ότι τον Ιούλιο 2009 ο κ. Κυριάκος Πιπάκης τον είχε επισκεφτεί και του είχε ζητήσει 50 χέρια πόρτας τα ίδια με το δείγμα που του είχε προσκομίσει, το οποίο είχε αγοράσει ένα χρόνο πριν σε ποσότητα των
  6. Παραδέχθηκε επίσης ότι είχε παρουσιαστεί πρόβλημα σε σχέση με τα συγκεκριμένα χερούλια σε συγκρότημα της εταιρείας «Giovanni Developers» και ο ίδιος είχε επικοινωνήσει με τον εισαγωγέα, ο οποίος του είχε δώσει μόνιμη λύση στο πρόβλημα. Όμως ήταν η θέση του ότι δεν είχε ειδοποιηθεί για το πρόβλημα και δεν του είχε υποδειχθεί το πρόβλημα. Απλά κάποιος άγνωστος είχε τηλεφωνήσει αναφέροντας του ότι ήταν από τον Κώστα Πιπάκη και τον είχε ρωτήσει ποια εγγύηση είχαν τα πόμολα των πόρτων και τότε εκείνος ήταν που είχε επιστρέψει το τηλεφώνημα για να μάθει. Η ειλικρίνειά του ήταν πηγαία και δεν άφηνε περιθώριο για απόρριψη της μαρτυρίας του. Με βάση την πιο πάνω αξιολόγηση έχω αχθεί στο συμπέρασμα ότι τα γεγονότα είχαν εξελιχθεί ως ακολούθως: Ο κ. Πιπάκης, Μ.Ε.1, διευθυντής της Ενάγουσας Εταιρείας χρησιμοποιούσε στις εργασίες που αναλάμβανε πόμολα για τις εξώθυρες από «stainless steel». Είχε αγοράσει συνολικά 100 τέτοια πόμολα από την Εναγόμενη Εταιρεία, σε ένα χρόνο. Κάποια από αυτά τα 100, τα είχε χρησιμοποιήσει, σε 70 κατοικίες, που βρίσκονταν στο Φρέναρος, και ανήκαν στον κ. Χαχολή, Μ.Ε.
  7. Μερικά από τα πόμολα είχα υποστεί οξείδωση και παρά το γεγονός ότι μετά από συντήρηση είχαν βελτιωθεί ο κ. Χαχολής είχε ζητήσει την αντικατάστασή τους και αντικαταστάθηκαν. Ο κ. Πιπάκης, Μ.Ε.1, επειδή δεν ήταν σίγουρος από ποια παρτίδα είχαν προέλθει τα πόμολα που είχαν οξειδωθεί είχε τηλεφωνήσει, τον Ιανουάριο 2010, για να μάθει κατά πόσο υπήρχε εγγύηση στα πόμολα. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η μαρτυρία που προσκομίστηκε από την Ενάγουσα Εταιρεία άφησε αναπάντητα τα ακόλουθα ερωτήματα: Γιατί είχαν αγοραστεί μόνο 50 πόμολα για 70 κατοικίες. Ποια πόμολα, από τα 100 που είχαν αγοραστεί από την Ενάγουσα Εταιρεία είχαν χρησιμοποιηθεί για τις συγκεκριμένες κατοικίες, πόσα πόμολα είχαν οξειδωθεί, από ποια παρτίδα από τις δυο αγορασθείσες ήταν τα οξειδωμένα πόμολα και ποια η αξία τους καθώς και το κόστος αντικατάστασής τους. Με τα πιο πάνω ερωτήματα κατά νου εξετάζοντας ως πρώτο θέμα το κατά πόσο υπάρχει μαρτυρία που να συνδέει τα συγκεκριμένα ελαττωματικά πόμολα με αυτά που είχαν αγοραστεί από την Εναγόμενη Εταιρεία διαπιστώνω πως δεν υπάρχει ίχνος μαρτυρίας που να συνδέει τα ελαττωματικά πόμολα που είχαν τοποθετηθεί από την Ενάγουσα, με εκείνα τα οποία είχαν αγοραστεί από την Εναγόμενη Εταιρεία τον Ιούλιο
  8. Αντίθετα, αποσυνδέονται εντελώς, αφού με βάση την μαρτυρία που προσκομίστηκε είχαν αγοραστεί 100 χερούλια για 70 κατοικίες χωρίς μάλιστα να δοθεί μαρτυρία πως είχε διαπιστωθεί ότι τα ελαττωματικά πόμολα ήταν από αυτά που είχαν αγοραστεί από την Εναγόμενη Εταιρεία τον Ιούλιο 2009 και χωρίς να αποκλειστεί το ενδεχόμενο να είναι από εκείνα που είχαν αγοραστεί τον Ιούλιο του
  9. Αλλά ούτε και υπάρχει καμιά μαρτυρία που λογικά να συνδέει το ελαττωματικά πόμολα με τα παραδοθέντα από την Εναγόμενη Εταιρεία. Ούτε και η ίδια η Ενάγουσα δεν ήταν προφανώς σίγουρη αν τα συγκεκριμένα πόμολα ήταν από την παρτίδα που είχε αγοραστεί από την Εναγόμενη Εταιρεία τον Ιούλιο 2009 και αυτό καταδεικνύεται και από την διστακτικότητά της να επικοινωνήσει άμεσα, με την διαπίστωση του προβλήματος, με την Εναγόμενη Εταιρεία. Επιπρόσθετα η προσαχθείσα μαρτυρία, για την απόδειξη της ζημιάς την οποία επικαλέστηκε η Ενάγουσα Εταιρεία, ήταν ασαφής και αβέβαιη βαρυνόμενη και από την έλλειψη οποιασδήποτε πραγματικής μαρτυρίας που να καταδεικνύει την αξία των ελαττωματικών πόμολων αλλά και του κόστους αντικατάστασης τους. Είναι καθιερωμένη η αρχή ότι η απόδειξη ειδικών ζημιών κινείται σε αυστηρά πλαίσια βλ. μεταξύ άλλων Ελισάβετ Ηρακλέους ν. Ρένου Πίτρου,
(1994)1 Α.Α.Δ. 239, στην οποία γίνεται αναφορά και στη ρήση του Lord Goddart στην υπόθεση Bonhma-Carter v. Hyde Park Hotel Ltd [1948] 64 T.L.R. 177 όπου, στην σελίδα 178, τονίστηκε ότι οι ενάγοντες θα πρέπει να καταλάβουν ότι αν εγείρουν αγωγές για αποζημιώσεις αναμένεται από αυτούς η απόδειξη των ζημιών αυτών. Δεν είναι αρκετό να αναφέρουν τις λεπτομέρειες και να αναμένουν από το Δικαστήριο την επιδίκαση αποζημιώσεων. Θα πρέπει και να τις αποδεικνύουν. Δεν είναι αρκετό να προβάλλονται, οι ζημιές αυτές, στα δικόγραφα. Πρέπει και να αποδεικνύονται με σαφήνεια και με συγκεκριμένα στοιχεία βλ. Μιχαήλ Ηρακλέους ν. Του σκάφους "Νίκη" και άλλου
(1994)1 Α.Α.Δ.
  1. Σχετικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από το σύγγραμμα McGregor on Damages, 16η έκδοση, σελ. 236, παράγραφοι 357 και 358, που βρίσκεται κάτω από τον τίτλο «The problem of certainty»: «Α plaintiff claiming damages must prove his case. To justify an award of substantial damages he must satisfy the court both as to the fact of damage and as to its amount. If he satisfies the court on neither, his action with fail, or at the most he will be awarded nominal damages where a right has been infringed. If the fact of damage is shown but no evidence is given as to its amount so that it is virtually impossible to assess damages, this will generally permit only an award of nominal damages; this situation is illustrated by Dixon ν. Deveridge and Twyman v. Knowles.» Σε ελεύθερη μετάφραση: «Ένας ενάγων που απαιτεί αποζημιώσεις πρέπει να αποδείξει την απαίτηση του. Για να δικαιολογήσει την επιδίκαση αποζημιώσεων για ένα σημαντικό ποσό θα πρέπει να ικανοποιήσει το δικαστήριο τόσο ότι υπέστη τη ζημιά όσο και το ποσό αυτής. Αν δεν ικανοποιήσει το δικαστήριο για οποιοδήποτε από τα πιο πάνω η αγωγή του θα πρέπει να απορριφθεί ή το πιο πολύ να του επιδικασθούν ονομαστικές αποζημιώσεις εφόσον φανεί ότι έχει παραβιαστεί το δικαίωμα του. Αν το γεγονός της ζημιάς αποδεικνύεται αλλά δεν έχει δοθεί μαρτυρία αναφορικά με το ύψος της με αποτέλεσμα να είναι αδύνατο να υπολογιστούν, αυτό γενικά επιτρέπει την επιδίκαση ονομαστικών μόνο αποζημιώσεων. Αυτή η κατάσταση απεικονίζεται στην Dixon v. Deveridge και Twyman v. Knowles.» Η γενική και αόριστη αναφορά από τον Μ.Ε.1 στον αριθμό €300-, αναφορικά με το κόστος αντικατάστασης των ελαττωματικών πόμολων, χωρίς εξειδίκευση και λεπτομέρεια δεν ικανοποιεί την απαίτηση για αυστηρή απόδειξη της ειδικής ζημιάς. Επιπρόσθετα σημειώνεται ότι στην Έκθεση Απαίτησης είχε αξιωθεί το ποσό των €250-. Ποιο λοιπόν ήταν στην πραγματικότητα το κόστος αντικατάστασης παρέμεινε άγνωστο στο Δικαστήριο. Εάν ληφθεί επίσης υπόψη το γεγονός ότι μόνο κάποια από τα τοποθετημένα πόμολα αντικαταστάθηκαν το ποσό καθίσταται πλέον εξωπραγματικό αφού δεν υπήρξε μαρτυρία σε σχέση με τον αριθμό των πόμολων που είχαν αντικατασταθεί. Σε σχέση δε με αυτά τούτα τα πόμολα δεν δόθηκε καμιά μαρτυρία από πλευράς της Ενάγουσας Εταιρείας για το κόστος αγοράς τους αλλά ούτε και αναφέρθηκε ή αποδείχθηκε με πραγματική μαρτυρία το ποσό το οποίο είχε καταβληθεί για την αγορά τους. Το Δικαστήριο παρέμεινε στο σκοτάδι. Η προχειρότητα στην μαρτυρία του Μ.Ε.1, σε σχέση με την αξία των πόμολων καθώς και το κόστος αφαίρεσής τους, οδηγεί αναπόδραστα στην απόρριψη της αγωγής. Για σκοπούς πληρότητας όμως θα εξεταστεί η εισήγηση των ευπαίδευτων συνηγόρων της Ενάγουσας ότι εφαρμόζονται στα γεγονότα της υπό κρίση υπόθεσης οι πρόνοιες του Περί Πωλήσεως Αγαθών Νόμου, Ν. 10(Ι)/
  2. Το άρθρο 16
(1)
(2)και
(3)του Περί Πωλήσεως Αγαθών Νόμου (Ν.10(Ι)/1994) προβλέπει τα ακόλουθα: «16.-
(1)Εκτός όπως προνοείται στο άρθρο αυτό και στο άρθρο 17 και τηρουμένων των διατάξεων οποιουδήποτε άλλου νόμου, δεν υπάρχει σιωπηρός ουσιώδης όρος ή σιωπηρή εγγυητική διαβεβαίωση αναφορικά με την ποιότητα ή την καταλληλότητα, για οποιοδήποτε ειδικό σκοπό, των αγαθών που προμηθεύονται δυνάμει σύμβασης πώλησης.
(2)Όταν ο πωλητής πωλεί αγαθά κατά τη διεξαγωγή των εργασιών του, υπάρχει σιωπηρός ουσιώδης όρος ότι τα αγαθά τα οποία προμηθεύει δυνάμει της σύμβασης είναι αποδεκτής ποιότητας.
(3)Για τους σκοπούς του παρόντος Νόμου, αγαθά είναι αποδεκτής ποιότητας, αν ανταποκρίνονται στο επίπεδο το οποίο κάποιο λογικό πρόσωπο θα θεωρούσε ως αποδεκτό, αφού ληφθεί υπόψη οποιαδήποτε περιγραφή των αγαθών, η τιμή (εφόσο είναι σχετική) και κάθε άλλη συναφής περίσταση.» Στην περίπτωση που ο πωλητής παραβαίνει ουσιώδη όρο της σύμβασης, σύμφωνα με τις πρόνοιες του προαναφερθέντος άρθρου, τότε ο αγοραστής έχει δικαίωμα να απορρίψει τα αγαθά, να τερματίσει τη συμφωνία και να αξιώσει αποζημιώσεις (βλ. Benjamin´s Sale of Goods, παράγρ. 12-017 μέχρι 12-019, σελ.603-604). Ο αγοραστής θα θεωρείται ότι αποδέχτηκε τα αγαθά, αν δηλώσει στον πωλητή ότι τα αποδέχεται ή προβεί σε οποιαδήποτε ενέργεια που αντίκειται προς το δικαίωμα κυριότητας του πωλητή, άρθρο 42
(1)και 42
(2)του Ν.10(Ι)/1994. Επίσης, αν μετά την παρέλευση εύλογου χρόνου κρατήσει τα αγαθά και δεν δηλώσει στον πωλητή ότι τα απέρριψε, θεωρείται ότι τα αποδέχθηκε, σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 42
(6). Ο αγοραστής έχει δικαίωμα να του παρασχεθεί εύλογη ευχέρεια για να διακριβώσει ότι τα αγαθά ανταποκρίνονται στη σύμβαση, σύμφωνα με το άρθρο 42
(2)του Νόμου (Ν.10(Ι)/1994). Στην περίπτωση που ο αγοραστής επικαλείται ελαττωματικότητα των αγαθών ή ότι δεν ανταποκρίνονται στη σύμβαση, έχει το βάρος απόδειξης του ισχυρισμού αυτού. Καθοδηγητικό επί του συγκεκριμένου θέματος είναι το σκεπτικό της απόφασης Κώστας Στρατής v. Πεντέλης Εταιρείας Μωσαϊκών Λτδ
(1999)1 Α.Α.Δ. 1708, στην οποία τονίστηκε ότι το βάρος απόδειξης της ελαττωματικότητας των εμπορευμάτων βρίσκεται στους ώμους του αγοραστή. Το ερώτημα που προκύπτει στην παρούσα υπόθεση είναι κατά πόσο η Ενάγουσα Εταιρεία έχει καταφέρει να αποσείσει το βάρος απόδειξης που έχει, ότι τα πόμολα που της παραδόθηκαν, δεν ήταν της απαιτούμενης ποιότητας και κατ' επέκταση δεν ανταποκρινόταν στους όρους της συμφωνίας. Σημειώνεται ότι ο ίδιος ο Μ.Ε.1 είχε πάρει δείγμα το οποίο είχε επιδείξει στον κ. Τζιαμπουρή και είχε παραγγείλει τα συγκεκριμένα πόμολα. Η μαρτυρία που προσκομίστηκε κατέδειξε ότι είχαν αγοραστεί συνολικά 100 πόμολα του ίδιου τύπου στην διάρκεια ενός έτους και από αυτά τα 70 είχαν τοποθετηθεί σε κατοικίες που ανήκαν στον κ. Χαχολή, Μ.Ε.3. Το πρόβλημα που προκύπτει, για να μπορούν να εφαρμοστούν οι πρόνοιες του Περί Πωλήσεως Αγαθών Νόμου είναι ότι δεν μπορεί να διευκρινιστεί από ποια από τις δυο αγορές προέκυψαν τα μερικά πόμολα τα οποία είχαν οξειδωθεί. Αν ήταν από την πρώτη αγορά, τον Ιούλιο 2008, τότε έχει παρέλθει ο εύλογος χρόνος και θεωρείται, η Ενάγουσα Εταιρεία, ότι τα είχε αποδεχθεί. Σχετικό είναι και το ακόλουθο απόσπασμα από το σύγγραμμα του Benjamin's Sale of Goods, 7η εκδ., παρα. 11-040, κάτω από τον τίτλο «Durability»: «In principle durability is an aspect of quality on delivery.........The extend of inherent durability to be expected will therefore depend on the circumstances of the sale, such as the description applied to them, the price, whether or not transport of them is contemplated and so forth........Even so, there will in many cases be difficulty in proving that the lack of durability resulted from a defect in the goods themselves rather than from the way in which they have been treated, used and maintained.....» Από όποια νομική πτυχή και αν εξεταστεί η αξίωση της Ενάγουσας Εταιρείας είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Ακόμα και στην περίπτωση που η Ενάγουσα Εταιρεία είχε αποδείξει παραβίαση των σιωπηρών όρων, που καταγράφονται στον Περί Πωλήσεως Αγαθών Νόμο, από πλευράς της Εναγόμενης Εταιρείας και πάλι δεν θα πετύχαινε στην αξίωση της καθ' ότι δεν απέδειξε στον βαθμό που απαιτείται, για τους λόγους που καταγράφηκαν πιο πάνω, το ύψος της ζημιάς που είχε υποστεί. Συνακόλουθα η αξίωση της Ενάγουσας Εταιρείας εναντίον της Εναγόμενης Εταιρείας απορρίπτεται με έξοδα εις βάρος της όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ).............. Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.