Σάββας Σάββα ν. Α/ΦΟΙ ΣΙΗΚΚΗ ΛΤΔ κ.α., Αρ. Αγωγής: 196/08, 10/1/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2014:A4 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ν. Γερολέμου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 196/08 Σάββας Σάββα Ενάγοντας και
- Α/ΦΟΙ ΣΙΗΚΚΗ ΛΤΔ
- Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας Εναγομένων ΑΙΤΗΣΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 8/1/14 ΓΙΑ ΑΝΑΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑΣ ΕΚΔΙΚΑΣΗΣ ΤΗΣ ΑΓΩΓΗΣ ΜΕΧΡΙ ΕΚΔΙΚΑΣΗΣ ΤΗΣ ΕΦΕΣΗΣ Ημερομηνία: 10 Ιανουαρίου, 2014 Εμφανίσεις: Για Εναγόμενο - Αιτητή: κα Παπαμιλτιάδου Για Ενάγοντες - Καθ' ου η Αίτηση: κος Παναγιώτου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (Ex Tempore) Ο Ενάγοντας με την αγωγή του αξιεί εναντίον του Εναγομένου 2, αφού η υπόθεση εναντίον των Εναγομένων 1 έχει διευθετηθεί και έχει ολοκληρωθεί, γενικές και ειδικές αποζημιώσεις για ισχυριζόμενη ιατρική αμέλεια από ιατρούς ή το παραϊατρικό προσωπικό ή το νοσηλευτικό προσωπικό του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας. Δεν χρειάζεται να γίνει αναφορά στην Έκθεση Απαίτησης και Υπεράσπισης αφού αυτές βρίσκονται στον φάκελο του Δικαστηρίου και τίθενται ενώπιον του. Μετά την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας, και αφού στο εδώλιο του μάρτυρα ευρίσκετο ο Ενάγοντας αντεξεταζόμενος, κατατέθηκαν από πλευράς του Εναγομένου 2 δύο αιτήσεις τροποποίησης της ΄Εκθεσης Υπεράσπισης, η μία ημερομηνίας 14/10/13 και η άλλη 17/10/13 και αφού καταχωρήθηκαν ενστάσεις αυτές ακούστηκαν και εκδόθηκαν ισάριθμες αποφάσεις την ίδια ημέρα ήτοι 19/12/
- Η αίτηση ημερομηνίας 14/10/13 με την οποία ζητείτο όπως αντικατασταθεί η φράση «. κάτι το οποίο ήταν αναμενόμενο αποτέλεσμα μετά από τέτοιο συντριπτικό ενδοαρθρικό κάταγμα τύπου PILON» στην παρ. 8(ια) της Έκθεσης Υπεράσπισης με την φράση «. κάτι το οποίο ήταν η τελευταία δυνατή επιλογή στην αντιμετώπιση του ενδοαρθρικού κατάγματος τύπου PILON» εγκρίθηκε από το Δικαστήριο και εκδόθηκε σχετική διαταγή, ενώ η αίτηση ημερομηνίας 17/10/13 με την οποία ζητείτο όπως μετά την παράγραφο 14 της Έκθεσης Υπεράσπισης καταγραφεί νέα παράγραφος 15 ως ακολούθως: «
- Άνευ βλάβης και/ή διαζευκτικά των πιο πάνω ισχυρισμών του, ο Εναγόμενος ισχυρίζεται ότι εάν ήθελε αποδειχθεί ότι ο Ενάγων υπέστη οποιανδήποτε και/ή όλες από τις ισχυριζόμενες ζημιές και/ή σωματικές βλάβες και/ή άλλες απώλειες, αυτές προήλθαν από πράξεις και/ή παραλείψεις και/ή ενέργειες άλλων ατόμων και/ή ιατρών και/ή εμπειρογνωμόνων και/ή ορθοπεδικων και/ή ακτινολόγων και/ή φυσιοθεραπευτών και/ή παραϊατρικού προσωπικού, άλλων από των υπαλλήλων του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας, οι οποίοι περιέθαλψαν και/ή γνωμοδότησαν για την κατάσταση του Ενάγοντα και/ή είχαν υπό τον έλεγχο τους αυτόν και/ή προέβησαν σε ιατρικές και/ή άλλες επεμβάσεις και/ή φυσιοθεραπείες και/ή εξετάσεις και/ή αναλύσεις και/ή συμβουλές και/ή γνωμοδοτήσεις. Ο Εναγόμενος ισχυρίζεται προς τούτο ότι ισχύει η αρχή του «novus actus interviniens». Γι' αυτό και ο Εναγόμενος επαναλαμβάνει το περιεχόμενο 6, 7, 8 και 9 της παρούσας Υπεράσπισης και επιφυλάσσεται να προσκομίσει μαρτυρία προς απόδειξη των ισχυρισμών του και/ή εναντίον των εν λόγω άλλων ατόμων και/ή να στραφεί εναντίον τους.», απορρίφθηκε για τους λόγους που εξηγούνται στην απόφαση. Στις 2/1/14 καταχωρήθηκε έφεση εναντίον της ενδιάμεσης απόφασης του Δικαστηρίου ημερομηνίας 19/12/13 στην αίτηση ημερομηνίας 17/10/
- Στις 8/1/14 καταχωρήθηκε η παρούσα αίτηση με την οποία ο Αιτητής εξαιτείται την αναστολή εκτέλεσης της διαδικασίας (state of proceedings) ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Αμμοχώστου μέχρι την εκδίκαση της έφεσης που καταχωρήθηκε στις 2/1/14 εναντίον της ενδιάμεσης απόφασης ημερομηνίας 19/12/13 στην αίτηση τροποποίησης ημερομηνίας 17/10/
- Η αίτηση βασίζεται στους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς Δ.35, Θ.18 και 19, Δ.48 Θ.1-4, 8
(1)(ee) και
(9)και στις συμφυείς εξουσίες, πρακτική και νομολογία του Δικαστηρίου. Η αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση της Δήμητρας Έμυ Παπαστεφάνου, η οποία είναι δικηγόρος της Δημοκρατίας στην Νομική Υπηρεσία και είναι δεόντως εξουσιοδοτημένη να προβεί στην ένορκη δήλωση όπου σε αυτή καταγράφονται οι λόγοι για τους οποίους θεωρεί ότι θα πρέπει να ανασταλεί η διαδικασία. Ήτοι ότι καταχωρήθηκε έφεση με την οποία προσβάλλεται η ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου στηριζόμενη στο ότι το Δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη του τις βασικές αρχές που ισχύουν για αίτηση τροποποίησης και αναιτιολόγητα απέρριψε την αίτηση χωρίς να συνεκτιμήσει την θέση του Εναγομένου 2 ότι επηρεάζονται τα δικαιώματα του, λανθασμένα το Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση αποφασίζοντας ότι θα επέρχετο αδικία στον Ενάγοντα λαμβάνοντας υπόψη ότι έδωσε την κύρια εξέταση του καθότι η τροποποίηση δεν συσχετίζεται με τη μαρτυρία του ο οποίος δεν είναι ιατρός και ότι εάν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα δεν θα προβάλει την υπεράσπιση του. Ολοκληρώνοντας αναφέρει ότι ο Αιτητής θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά αν δεν εγκριθεί η αίτηση για αναστολή με αποτέλεσμα να σημειωθεί αδικία σε βάρος του και να μην αποδοθεί ουσιαστική δικαιοσύνη. Το Δικαστήριο αφού πρώτα ακύρωσε την ημερομηνία 5/2/14 ως μη πρόσφορη και την όρισε στις 10/1/14 που ήταν ορισμένη για συνέχιση η υπόθεση και αφού δεν θεώρησε αναγκαίο όπως καταχωρηθεί ένσταση, έχοντας υπόψη την θέση του συνηγόρου του Καθ' ου η Αίτηση ότι τα γεγονότα είναι ως αυτά εμφαίνονται από τον φάκελο του Δικαστηρίου και δεν χρειάζεται να αναφερθεί σε οποιαδήποτε άλλα γεγονότα και ότι ήταν έτοιμος να αγορεύσει αφού του είχε σταλεί με τηλεομοιότυπο από χθες η αίτηση και είχε ήδη κάνει την μελέτη του και βρήκε σχετικές αποφάσεις, επιλήφθηκε της αίτησης άμεσα και άκουσε τις αγορεύσεις των δικηγόρων. Η ευπαίδευτη συνήγορος του Αιτητή με αναφορά σε απόσπασμα από την ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 19/12/13 για την αίτηση ημερ. 17/10/13 και δίνοντας το νόημα των δύο αποφάσεων ως το αντιλήφθηκε, ζήτησε από το Δικαστήριο όπως εγκριθεί το αίτημα για αναστολή της διαδικασίας. Από την άλλη ο ευπαίδευτος δικηγόρος του Καθ' ου η Αίτηση με αναφορά σε νομολογία υπέδειξε στο Δικαστήριο ότι, όπως είναι η πάγια πρακτική, θα πρέπει να απορριφθεί η αίτηση. Η αίτηση όπως αναφέρθηκε εδράζεται στην Δ.35 Θ.18 η οποία προνοεί τα ακόλουθα: «An appeal shall not operate as a stay of execution or of proceedings under the decision appealed from except so far as the Court appealed from or the Court of Appeal, or a Judge of either Court, may order; and no intermediate act or proceeding shall be invalidated, except so far as the Court appealed from may direct. Before any order staying execution is entered, the person obtaining the order shall furnish such security (if any) as may have been directed. If the security is to be given by means of a bond, the bond shall be made to the party in whose favour the decision under appeal was given.» Σε μετάφραση: «Μια έφεση δεν θα ενεργεί σαν αναστολή εκτελέσεως ή διαδικασίας στην απόφαση που εφεσιβάλλεται εκτός κατόπιν διατάγματος του Δικαστηρίου που εφεσιβάλλεται ή του Εφετείου ή ενός Δικαστού των Ανωτέρω Δικαστηρίων και ουδεμία ενδιάμεση πράξη ή διαδικασία θα παύει να ισχύει εκτός κατόπιν οδηγιών του Δικαστηρίου που εφεσιβάλλεται. Προτού εκδοθεί διάταγμα που να αναστέλλει την εκτέλεση το πρόσωπο που θα ζητήσει το διάταγμα θα πρέπει να παράσχει τέτοια εγγύηση (αν υπάρχει) που θα διαταχθεί. Αν η ασφάλεια θα δοθεί υπό τύπο γραμματίου, το γραμμάτιο θα γίνει προς όφελος του διαδίκου υπέρ του οποίου η υπό έφεση απόφαση εδόθη» Το Δικαστήριο με βάση την Δ.35 Θ.18 έχει διακριτική εξουσία να αναστείλει διαδικασία που βρίσκεται ενώπιον του εκκρεμούσης έφεσης, σε σχέση με την εκτέλεση της απόφασης. Η εξουσία του Δικαστηρίου δηλαδή δεν είναι γενική και για οποιαδήποτε διαδικασία. Ασκείται δε με φειδώ και σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Η πρακτική που ακολουθείται είναι ότι οι αγωγές δεν πρέπει να αναστέλλονται εκτός αν συντρέχουν λόγοι οι οποίοι πέρα από κάθε λογική αμφιβολία καθιστούν αναγκαία την αναστολή (The Municipality of Limassol v. Archibishop of Cyprus Chrysostomos and other
(1981)1 C.L.R. 445 και Merck & Co Inc κ.ά. v. Metochemie Ltd
(1998)1 Α.Α.Δ. 2184). Ο λόγος είναι γιατί ένα διάταγμα που αναστέλλει μια διαδικασία μπορεί να έχει σοβαρές συνέπειες ή μπορεί να περιορίζει την ελεύθερη πρόσβαση στα Δικαστήρια ή άλλο συνταγματικό δικαίωμα. Στην υπόθεση Παπακόκκινου κ.ά. v. Γενικές Ασφάλειες Κύπρου
(1997)1 Α.Α.Δ. 692 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Κάτω από οποιονδήποτε φακό και αν κριθεί, η αίτηση για αναστολή δεν μπορεί να γίνει δεκτή. Κατ' αρχήν, σύμφωνα με το άρθρο 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960, αναστολή χωρεί σε σχέση μόνο με την εκτέλεση απόφασης όχι με τη συνέχιση της εξέλιξης της μη συμπληρωθείσας διαδικασίας. Το ίδιο, καθώς νομολογήθηκε, είναι το αποτέλεσμα και δυνάμει του κ. 18 της Δ.35 : βλ. Fotiou and Another v. Petrolina Ltd
(1984)1 C.L.R. 708· In re E.S. (an infant)
(1986)1 C.L.R. 119 και Aftomata Eleourgia Lythrodonta Ltd v. Holy Monastery of Mahera
(1986)1 C.L.R. 524. Η αναφορά στον εν λόγω κανονισμό σε ".... stay of .... proceedings under the decision appealed from ....." δεν αποβλέπει στην αναστολή της ευρύτερης διαδικασίας από την οποία προέκυψε ενδιάμεση απόφαση αλλό μόνο της διαδικασίας που εκπορεύεται αυτοτελώς από απόφαση της οποίας σκοπείται η ικανοποίηση: παραδείγματα προσφέρονται από τον Πική, Δ. (όπως ήταν τότε) στην In re E.S. (an infant) (ανωτέρω). Αυτό είναι το ισοζύγιο που διατηρεί η θεσμική ρύθμιση κατά τη στάθμιση μεταξύ αφενός της δέσμευσης που επέρχεται με τη δικαστική απόφαση και αφετέρου τις περιστάσεις που δικαιολογούν την αναστολή. Αλλά και αν ακόμα προσφερόταν η δυνατότητα διαφορετικής στάθμισης θα θεωρούσαμε ότι η ορθή απονομή της δικαιοσύνης θα επέβαλλε τη συνέχιση και όχι την αναστολή της διαδικασίας." Στην υπόθεση Caspi Shipping Ltd κ.ά. v. Πλοίου S.S. Saphire Seas (Αρ. 2)
(1998)1(Β) Α.Α.Δ. 853 ειπώθηκαν τα πιο κάτω: «Έχει επανειλημμένα λεχθεί και ευθυγραμμιστεί με σαφήνεια η νομολογία, πως οι υποθέσεις δεν κατακερματίζονται επειδή κατά τη διάρκεια της διαδικασίας μίας υπόθεσης καταχωρούνται εφέσεις εναντίον ενδιάμεσων αποφάσεων ή διαταγμάτων του Δικαστηρίου.» Στην υπόθεση In re E.S. (an infant), ανωτέρω, αναφέρθηκε ότι: «. δεν θα μπορούσε να αποδοθεί ευρεία ερμηνεία της Δ.35 Θ.18, υποδεικνύοντας ότι στα πλαίσια εξέτασης αιτήματος για αναστολή, θα πρέπει να γίνεται διάκριση μεταξύ αποφάσεων σε προδικαστικά ζητήματα που είναι καθοριστικά και άμεσα συνυφασμένα με την τύχη της αγωγής και αποφάσεις που αφορούν ενδιάμεσα ζητήματα και αποφάσεις (rulings) για προσαγωγή μαρτυρίας, όπου δεν δικαιολογείται αναστολή.» Με την αίτηση επιδιώκεται η διακοπή και η μη συνέχιση της ακροαματικής διαδικασίας της αγωγής η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη, κάτι το οποίο εκφεύγει και των προνοιών του άρθρου 47 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60. Τυχόν έγκριση του αιτήματος θα οδηγούσε σε κατακερματισμό της υπόθεσης με ευρύτερες διαστάσεις στην απονομή της δικαιοσύνης. Έχοντας υπόψη την πιο πάνω νομολογία και τους λόγους που εδράζεται η αίτηση όσο και τα όσα αναφέρονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, βρίσκω ότι δεν έχει καταδειχθεί η αναγκαιότητα της έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος για αναστολή της διαδικασίας. Ως εκ τούτου η αίτηση απορρίπτεται. Ενόψει της μη καταχώρησης ένστασης εκ μέρους του κ. Παναγιώτου, αν και καταναλώθηκε κάποιος χρόνος από τη σημερινή δικάσιμο για την εξέταση της υπό κρίσης αίτησης, δεν θα επιδικάσω οποιαδήποτε έξοδα. Ως εκ τούτου η αίτηση απορρίπτεται χωρίς έξοδα. (Υπ.) ........... Ν. Γερολέμου, Α.Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο