ANTONY LEES κ.α. ν. SPARTIATIS ESTATES LTD κ.α., Αρ. Αγωγής: 496/2007, 28/2/2014

(4)από τις 08/12/2008 προβεί στις απαραίτητες ενέργειες για την δημιουργία ξεχωριστής εγγραφής ή και στα αναγκαία διαβήματα για την εξασφάλιση των απαιτούμενων πιστοποιητικών, αδειών και εγκρίσεων για την δημιουργία ξεχωριστής εγγραφής στο μητρώο του Επαρχιακού Κτηματολογίου Αμμοχώστου για την έπαυλη αριθμός 8, η οποία αποτελεί μέρος των επαύλεων με την ονομασία «KOSMAS COURT», το οποίο ευρίσκεται στο Παραλίμνι. Παράλληλα ζήτησαν και τον εξαναγκασμό της σε συμμόρφωση με το ρηθέν διάταγμα. Επίσης ζήτησαν την τιμωρία του Εναγόμενου- Καθ' ου η Αίτηση 2 σε σχέση με την κατ' ισχυρισμό άρνησή του να συμμορφωθεί με το διάταγμα του Δικαστηρίου, ημερομηνίας 06/03/2009, με το οποίο διατασσόταν όπως υπογράψει κάθε αναγκαία αίτηση, έγγραφο ή δήλωση για την εξασφάλιση των απαιτούμενων, από το Νόμο, πιστοποιητικών, αδειών ή εγκρίσεων με σκοπό την δημιουργία ξεχωριστής εγγραφής στο μητρώο του Επαρχιακού Κτηματολογίου Αμμοχώστου για την έπαυλη αριθμός 8, η οποία είχε πωληθεί στους Ενάγοντες από τους Εναγόμενους. Παράλληλα ζήτησαν και τον εξαναγκασμό του σε συμμόρφωση με το ρηθέν διάταγμα. Η συγκεκριμένη αίτηση βασίστηκε στην Δ.48 Θ.1-13, στη Δ.42Α Θ. 1,2,3

(2),4-13, στην Δ.42 Θ.1-5, στην Δ.41 Θ.1-3, στην Δ.43 Θ.1-3, στην Δ.43Α Θ. 1

(1)-

(3)και στην Δ.43Β Θ. 1-3, στα άρθρα 2, 19, 32

(1)και 42 του περί Δικαστηρίων Νόμου, στα άρθρα 4

(1)-

(3), 5

(1)-

(5),8, 9

(1)-

(4)του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, στην νομολογία, στις γενικές αρχές, την σύμφυτη εξουσία και την πρακτική του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα, με τα οποία υποστηρίχθηκε η υπό κρίση αίτηση, προκύπτουν από την ένορκη δήλωση του Anthony Lees, Εναγόμενου 1 - Αιτητή, η οποία συνοδεύει την αίτηση. Σύμφωνα με τον ομνύοντα, ο οποίος έχει προσωπική γνώση και αντίληψη των γεγονότων, το Επαρχιακό Δικαστήριο Αμμοχώστου έχει εκδώσει στις 08/12/08 διάταγμα με το οποίο η Εναγόμενη Εταιρεία-Καθ' ης η Αίτηση 1 είχε διαταχθεί όπως εντός τεσσάρων

(4)ετών προβεί στις αναγκαίες ενέργειες για τη δημιουργία ξεχωριστής εγγραφής ή και προβεί σε όλα τα αναγκαία διαβήματα για την εξασφάλιση των απαιτούμενων, από το Νόμο, πιστοποιητικών, αδειών ή εγκρίσεων για τη δημιουργία ξεχωριστής εγγραφής στο μητρώο του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Αμμοχώστου σε σχέση με την έπαυλη με αριθμό 8, η οποία αποτελεί μέρος του συγκροτήματος «ΚOSMAS COURT», στο Παραλίμνι. Το συγκεκριμένο συγκρότημα είχε ανεγερθεί στο τεμάχιο 994, Φ/Σχ. 33/63 ( με νέα στοιχεία εγγραφής 14716, Τεμάχιο 32, Τμήμα 15, Φ/Σχ. 2-294-378), στο Παραλίμνι και η συγκεκριμένη έπαυλη, με αριθμό 8, αποτελεί τμήμα του συγκεκριμένου κτήματος το οποίο οι Εναγόμενοι - Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 είχαν πωλήσει στους Ενάγοντες με το πωλητήριο έγγραφο με αριθμό 133/02 του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Αμμοχώστου. Το συγκεκριμένο διάταγμα του Δικαστηρίου, σύμφωνα με τον ομνύοντα, είχε επιδοθεί στην Εναγομένη 1-Καθ' ης η Αίτηση Εταιρεία στις 26/03/09 ενώ οπισθογραφημένο διάταγμα είχε επιδοθεί στις 20/09/12 και στις 14/11/

1. Στις 06/03/09 το Επαρχιακό Δικαστήριο Αμμοχώστου είχε εκδώσει διάταγμα με το οποίο ο Εναγόμενος 2-Καθ' ου η Αίτηση 2 είχε διαταχθεί από το Δικαστήριο όπως υπογράψει αμέσως κάθε αναγκαία αίτηση, έγγραφο ή δήλωση για την εξασφάλιση των απαιτούμενων, από το Νόμο, πιστοποιητικών, αδειών ή εγκρίσεων ή και όπως συνεργαστεί αμέσως με την Εναγόμενη 1-Καθ' ης η Αίτηση 1 με σκοπό τη δημιουργία ξεχωριστής εγγραφής για την έπαυλη με αριθμό
2. Το συγκεκριμένο διάταγμα είχε επιδοθεί στο δικηγόρο του Εναγόμενου 2- Καθ' ου η Αίτηση 2 στις 30/07/09 ενώ οπισθογραφημένο διάταγμα είχε επιδοθεί στον ίδιο προσωπικά στις 20/09/
3. Σύμφωνα με τον ενόρκως δηλούντα το διάταγμα ημερομηνίας 08/12/08 ζητούσε ξεκάθαρα από την Εναγομένη Εταιρεία 1-Καθ' ης η Αίτηση 1 όπως εντός τεσσάρων

(4)ετών προβεί σε όλες τις αναγκαίες ενέργειες για τη δημιουργία ξεχωριστής εγγραφής ή και προβεί στα αναγκαία διαβήματα για την εξασφάλιση των απαιτούμενων, από τον Νόμο, πιστοποιητικών, αδειών ή εγκρίσεων για την δημιουργία ξεχωριστής εγγραφής της έπαυλης με αριθμό 8 στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Αμμοχώστου. Παρά τη λήξη των τεσσάρων χρόνων, στις 08/12/12, η Εναγόμενη Εταιρεία 1-Καθ' ης η Αίτηση 1 δεν είχε προβεί στις αναγκαίες ενέργειες για τη δημιουργία ξεχωριστού τίτλου ιδιοκτησίας ούτε και είχε προβεί στα αναγκαία διαβήματα για να εξασφαλίσει τα πιστοποιητικά, τις άδειες και τις εγκρίσεις που απαιτούνται για την έκδοση ξεχωριστού τίτλου ιδιοκτησίας σε σχέση με τη συγκεκριμένη έπαυλη. Κατά την άποψη του ομνύοντα η Εναγόμενη Εταιρεία 1-Καθ' ης η Αίτηση 1 βρίσκεται σε παρακοή του διατάγματος του Δικαστηρίου ημερομηνίας 08/12/08 γιατί πρώτον, παρέλειψε να ανανεώσει την άδεια οικοδομής με αριθμό 0341, ημερομηνίας 13/01/88, η οποία αφορά το συγκρότημα επαύλεων με την ονομασία «KOSMAS COURT» δεύτερο, παρά το γεγονός ότι της είχε επιδοθεί το διάταγμα του Δικαστηρίου, στις 20/09/12 καθώς και στις 14/11/12, μέχρι και σήμερα δεν έχει ανανεώσει την άδεια οικοδομής του συγκεκριμένου συγκροτήματος τρίτον, έχει παραλείψει να εξασφαλίσει από το Δήμο Παραλιμνίου, μέχρι σήμερα, το απαραίτητο πιστοποιητικό έγκρισης σε σχέση με το συγκρότημα τέταρτον, παρέλειψε να υποβάλει στο Δήμο Παραλιμνίου αίτηση για άδεια διαχωρισμού για το συγκρότημα και κατ' επέκταση μέχρι και σήμερα δεν έχει εξασφαλιστεί η άδεια διαχωρισμού πέμπτον, παρέλειψε να συμμορφωθεί με τις παρατηρήσεις και τις υποδείξεις του Δήμου Παραλιμνίου, που αφορούν το συγκρότημα, οι οποίες περιλαμβάνονται στο φάκελο με αριθμό Β152/1987 του Δήμου Παραλιμνίου έκτον, παρέλειψε να υποβάλει αίτηση για έκδοση ξεχωριστών τίτλων ιδιοκτησίας για το συγκρότημα και κατ επέκταση δεν έχουν εκδοθεί ξεχωριστοί τίτλοι για το συγκρότημα. Τέλος, παρέλειψε να προβεί στις αναγκαίες ενέργειες για τη δημιουργία ξεχωριστής εγγραφής, στο μητρώο του Επαρχιακού Κτηματολογίου Αμμοχώστου, για τη συγκεκριμένη έπαυλη εντός των τεσσάρων ετών που προέβλεπε το διάταγμα. Σε σχέση με τον Εναγόμενο 2-Καθ' ου η Αίτηση 2 ο ομνύοντας ισχυρίζεται ότι είναι σε παράβαση ή και παρακοή του διατάγματος του Δικαστηρίου ημερομηνίας 06/03/09 για τους ίδιους λόγους που επικαλείται σε σχέση με την Εναγομένη Εταιρεία 1- Καθ' ης η Αίτηση

1. Είναι επιπρόσθετα ο ισχυρισμός του ότι το Επαρχιακό Κτηματολόγιο Αμμοχώστου, με επιστολή του ημερομηνίας 13/09/12, είχε πληροφορήσει τους δικηγόρους του ότι ο λόγος που δεν έχουν εκδοθεί ξεχωριστοί τίτλοι ιδιοκτησίας για τη συγκεκριμένη έπαυλη είναι γιατί δεν έχει κατατεθεί στο Κτηματολόγιο αίτηση για τον οριζόντιο διαχωρισμό του συγκροτήματος που να οδηγεί στην έκδοση ξεχωριστών τίτλων ιδιοκτησίας για την κάθε έπαυλη και ο Δήμος Παραλιμνίου, με επιστολή του ημερομηνίας 10/10/2012, είχε επίσης ενημερώσει ότι δεν είχε ανανεωθεί η άδεια οικοδομής 0341 και δεν είχε εκδοθεί οποιοδήποτε πιστοποιητικό έγκρισης των οικοδομών. Καταλήγει, ότι και οι δύο Εναγόμενοι - Καθ' ων η Αίτηση έχουν ξεκάθαρη πρόθεση να αποστερήσουν τους Ενάγοντες - Αιτητές από το νόμιμο δικαίωμα τους για την έκδοση ξεχωριστού τίτλου ιδιοκτησίας για την έπαυλη 8, την οποία έχουν αγοράσει και για τη μεταβίβασή της επ' ονόματι τους. Γι' αυτό ζητείται η τιμωρία των Εναγομένων-Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 καθώς και η έκδοση διατάγματος με το οποίο να εξασφαλίζεται η συμμόρφωση τους με τα διατάγματα του Δικαστηρίου ημερομηνίας 08/12/08 και 06/03/09 αντίστοιχα. Η συγκεκριμένη αίτηση αντιμετωπίστηκε με ένσταση από τους Εναγόμενους 1 και 2 - Καθ' ων η Αίτηση 1 και
2. Καταγράφηκαν από την Εναγόμενη Εταιρεία 1 - Καθ΄ης η Αίτηση 1 τρεις λόγοι ενστάσεως, οι οποίοι ήταν οι ακόλουθοι: Ότι η Καθ' ης η Αίτηση 1 Εταιρεία είχε προβεί σε όλες τις αναγκαίες ενέργειες και είχε πράξει ότι ήταν δυνατό προς συμμόρφωση με το διάταγμα του Δικαστηρίου ημερομηνίας 08/12/2008, ότι η μη έκδοση ξεχωριστής εγγραφής, μέχρι σήμερα, δεν οφείλεται στην αδιαφορία ή αμέλεια της Καθ' ης η Αίτηση 1, η οποία είχε ενεργήσει χωρίς καθυστέρηση και είχε πράξει ότι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν ώστε να επιτευχθεί η έκδοση ξεχωριστής εγγραφής για την επίδικη κατοικία και ότι σέβεται απόλυτα το διάταγμα ημερομηνίας 08/12/2008 και η μη έκδοση ξεχωριστής εγγραφής οφείλεται στις διαδικασίες που απαιτούνται από τις αρμόδιες αρχές, στις οποίες ακόμη εκκρεμούν για εξέταση οι σχετικές αιτήσεις που είχαν υποβληθεί. Ως νομική βάση για την Ένσταση καταγράφηκαν η Δ.48 Θ.4-9, η Δ.18 Θ. 1-9 καθώς και οι συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η Ένσταση υποστηρίχτηκε από την ένορκη δήλωση του Δημοσθένη Ζαννέτου, διευθυντή της Καθ' ης η Αίτηση 1 Εταιρείας και του κ. Αντρέα Οικονόμου, αρχιτέκτονα. Ο Διευθυντής της Εναγομένης Εταιρείας-Καθ' ης η Αίτηση 1 Δημοσθένης Ζαννέττου ισχυρίζεται, στην ένορκη δήλωσή του, ότι είχαν διενεργηθεί όλες οι απαραίτητες ενέργειες και είχαν ληφθεί όλα τα αναγκαία διαβήματα για την εξασφάλιση των απαιτούμενων πιστοποιητικών, αδειών ή και εγκρίσεων για τη δημιουργία ξεχωριστής εγγραφής, στο μητρώο του Επαρχιακού Κτηματολογίου Αμμοχώστου, σε σχέση με την έπαυλη αριθμός 8 η οποία είχε πωληθεί στους Ενάγοντες. Μεταξύ των απαραίτητων ενεργειών, με σκοπό τη συμμόρφωση με το διάταγμα του Δικαστηρίου, ήταν και η ετοιμασία αρχιτεκτονικών σχεδίων και μελετών, η οποία απαιτείτο. Τον Δεκέμβριο του 2008 είχε ανατεθεί στο αρχιτεκτονικό γραφείο Α. και Χρ. Οικονόμου, στο Παραλίμνι, η εκπόνηση των αναγκαίων μελετών και η ετοιμασία των αναγκαίων σχεδίων καθώς και η διενέργεια όλων των απαραίτητων, με σκοπό την έκδοση ξεχωριστής εγγραφής για τις οικοδομές που είχαν ανεγερθεί στο τεμάχιο 994, μεταξύ των οποίων ήταν και η έπαυλη 8 που είχε αγοραστεί από τους Ενάγοντες. Τα νέα σχέδια είχαν ετοιμαστεί, σύμφωνα με την επιτόπου κατάσταση και είχαν υποβληθεί στον Δήμο Παραλιμνίου στις αρχές Μαρτίου του
3. Είναι η καταγραφείσα θέση του ομνύοντα ότι ο ίδιος δεν μπορούσε να προβεί σε οποιαδήποτε άλλη ενέργεια παρά να αναμένει το Δήμο Παραλιμνίου να εγκρίνει τα υποβληθέντα σχέδια. Το Μάρτιο του 2011 ο Δήμος Παραλιμνίου είχε ενημερώσει τον ίδιο ότι δεν μπορούσε να εκδώσει την απαιτούμενη άδεια διότι ορισμένα θέματα δεν ενέπιπταν στις αρμοδιότητες του αλλά στο Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως. Ο ίδιος αγωνιούσε να βρει λύση στο πρόβλημα και η θέσπιση του Περί Οδών και Οικοδομών Νόμου, τον Απρίλιο του 2011, του έδωσε ελπίδες για να βγει από το αδιέξοδο στο οποίο βρισκόταν. Δόθηκαν άμεσα οδηγίες στο αρχιτεκτονικό γραφείο Α. και Χρ. Οικονόμου για την υποβολή, στο Υπουργείο Εσωτερικών, δήλωσης-πρόθεσης για εξασφάλιση των αναγκαίων αδειών με βάση τις πρόνοιες των συγκεκριμένων νομοθεσιών. Οι αρχιτέκτονες είχαν ετοιμάσει πλήρη φάκελο, σύμφωνα με τις οδηγίες του, τον οποίο και είχαν υποβάλλει στην Πολεοδομία Αμμοχώστου για έκδοση πολεοδομικής άδειας κατά παρέκκλιση. Οι αριθμοί των αιτήσεων ήταν ΑΜΧ/011/13 και ΑΜΧ/019/
4. Συνεχίζει όμως να εκκρεμεί η εξέταση των συγκεκριμένων αιτήσεων για έκδοση Πολεοδομικής Άδειας. Η έκδοση των συγκεκριμένων αδειών προαπαιτείται για να μπορεί να προχωρήσει η διαδικασία έκδοσης ξεχωριστής εγγραφής για τη συγκεκριμένη έπαυλη αλλά και για όλες τις υπόλοιπες οικοδομές του συγκροτήματος. Σύμφωνα με τον ομνύοντα ο ίδιος είχε πράξει ότι ήταν ανθρωπίνως δυνατό για να συμμορφωθεί με τις προσταγές του διατάγματος του Δικαστηρίου και δεν τίθεται θέμα ασέβειας προς το διάταγμα του Δικαστηρίου. Ο ίδιος βρίσκεται σε απόγνωση γιατί δεν υπάρχει οτιδήποτε άλλο που θα μπορούσε να πράξει και δεν το έχει πράξει. Ο κ. Οικονόμου στην δική του ένορκη δήλωση ισχυρίστηκε ότι γνωρίζει πολύ καλά τα θέματα που αφορούν το συγκεκριμένο συγκρότημα, που είχε ανεγερθεί επί του τεμαχίου 32, Σχέδιο 2-294-378, Τμήμα 15, στο Παραλίμνι, το οποίο είχε ανεγερθεί σύμφωνα με τις μελέτες και την επίβλεψη του αρχιτεκτονικού του γραφείου και του ίδιου προσωπικά. Το συγκεκριμένο συγκρότημα είχε ανεγερθεί από την εταιρεία «Spartiatis Estates Ltd», δυνάμει εγγράφου αντιπαροχής με τον ιδιοκτήτη του τεμαχίου κ. Γεώργιο Κοσμά και αφού είχε εξασφαλιστεί άδεια στις 13/01/1988, σύμφωνα με τον Φακ. Β152/87 του Δήμου Παραλιμνίου. Κατά την ανέγερση είχαν γίνει αλλαγές σε μια οικοδομή και αντί δυο μεζονέτες είχαν ανεγερθεί καταστήματα στο ισόγειο και δυο διαμερίσματα στον όροφο. Υποβλήθηκε στον Δήμο Παραλιμνίου αίτηση για καλυπτική άδεια οικοδομής, η οποία δεν είχε εκδοθεί λόγω διάφορων παρατηρήσεων της Τεχνικής Υπηρεσίας. Τον Δεκέμβριο 2008 ο διευθυντής της εταιρείας «Spartiatis Estates Ltd», κ. Δημοσθένης Ζανέττου, του είχε δώσει οδηγίες να προβεί σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες για την εξασφάλιση των απαραίτητων αδειών ή εγκρίσεων με απώτερο σκοπό την έκδοση ξεχωριστών τίτλων για τις ανεγερθείσες οικοδομές και είχε ετοιμάσει νέα σχέδια, σύμφωνα με την επί τόπου κατάσταση, τα οποία είχαν υποβληθεί στο Δήμο Παραλιμνίου στις 05/03/
5. Ο Δήμος Παραλιμνίου, τον Μάρτιο 2011, είχε αποστείλει επιστολή με την οποία ενημέρωνε την εταιρεία «Spartiatis Estates Ltd» ότι δεν μπορούσε να εκδώσει την αιτούμενη άδεια γιατί κάποια θέματα δεν ενέπιπταν στις αρμοδιότητες του, σύμφωνα με τον Περί Οδών και Οικοδομών Νόμο και την Κ.Δ.Π. 77/81 και την παρέπεμπε να αποταθεί στην Πολεοδομική Αρχή για την έκδοση πολεοδομικής άδειας. Τον Απρίλιο 2011 είχε δημοσιευτεί ο νόμος για την «Πολεοδομική Αμνηστία» και μετά από οδηγίες του κ. Ζαννέττου, τον Σεπτέμβριο 2011, είχε υποβληθεί, στο Υπουργείο Εσωτερικών, δήλωση - πρόθεση για εξασφάλιση πολεοδομικής άδειας σύμφωνα με τον συγκεκριμένο νόμο. Όμως, για να τεθούν σε εφαρμογή οι συγκεκριμένοι νόμοι και να εξεταστούν οι αιτήσεις έπρεπε να συσταθούν επιτροπές και να καθοριστούν τιμές εξαγοράς. Είχε ετοιμαστεί πλήρης φάκελος, ο οποίος είχε υποβληθεί στην Πολεοδομία Αμμοχώστου, για έκδοση πολεοδομικής άδειας κατά παρέκκλιση. Οι αιτήσεις είχαν λάβει τους αριθμούς ΑΜΧ/011/13 και ΑΜΧ/019/
6. Όταν εκδοθεί πολεοδομική άδεια, σύμφωνα με τον ομνύοντα, θα υποβληθεί στον Δήμο Παραλιμνίου νέα αίτηση για άδεια οικοδομής και στην συνέχεια θα υποβληθεί αίτηση για τελική έγκριση και αίτηση για άδεια οριζόντιου διαχωρισμού των οικοδομών, η οποία στην συνέχεια θα υποβληθεί στο Κτηματολόγιο Αμμοχώστου για την έκδοση τίτλων ιδιοκτησίας. Ο Εναγόμενος 2 - Καθ΄ου η Αίτηση 2 στην δική του Ένσταση κατέγραψε δέκα

(10)λόγους ενστάσεως, οι οποίοι ήταν οι ακόλουθοι: Ότι ουδέποτε είχε αρνηθεί να υπογράψει οτιδήποτε του είχε ζητηθεί για την έκδοση ξεχωριστού τίτλου σε σχέση με την έπαυλη αριθμός 8, ότι η μη έκδοση ξεχωριστής εγγραφής για την συγκεκριμένη έπαυλη δεν οφείλεται σε δική του αδιαφορία ή αμέλεια γιατί είχε πράξει ότι του είχε ζητηθεί, ότι σέβεται απόλυτα το διάταγμα του Δικαστηρίου όμως η μη έκδοση ξεχωριστής εγγραφής για την συγκεκριμένη έπαυλη δεν οφείλεται στον ίδιο αλλά στους Ενάγοντες και την Εναγόμενη 1, ότι δεν έχει την δυνατότητα και δεν μπορεί να πράξει οτιδήποτε για την έκδοση ξεχωριστού τίτλου, ότι η μόνη υποχρέωση του Καθ' ου η Αίτηση 2 είναι να υπογράφει τα έγγραφα που του ζητούνται για την έκδοση ξεχωριστών τίτλων, γεγονός το οποίο ουδέποτε αρνήθηκε, ότι το εκδοθέν διάταγμα δεν μπορεί να επιβληθεί στον Καθ' ου η Αίτηση 2 με αίτηση παρακοής παρά την ύπαρξη της οπισθογράφησης γιατί θα ποινικοποιούσε συμβατικές διαφορές, ότι λανθασμένα το Πρωτοκολλητείο είχε οπισθογραφήσει ειδικώς το διάταγμα ημερομηνίας 06/03/09 και ότι από τις 18/11/2011 ο Καθ' ου η Αίτηση 2 είχε μεταβιβάσει τα 667/1000 ολόκληρου του ακινήτου στο οποίο ευρίσκεται το «KOSMAS COURT» στην Εναγόμενη 1 και η έπαυλη των Εναγόντων έχει μεταβιβαστεί στο μερίδιο της Εναγόμενης 1 με αποτέλεσμα να μην χρειάζεται η οποιαδήποτε υπογραφή του για την έκδοση ξεχωριστών τίτλων. Νομική βάση για την Ένσταση του Εναγόμενου 2 - Καθ' ου η Αίτηση 2 αποτέλεσαν η Δ.48 Θ.4-9, η Δ.18 Θ. 1-9, η Δ.40, η Δ.41, η Δ.42 και η Δ.42Α, τα άρθρα 32 και 42 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, το Άρθρο 162 του Συντάγματος, ο Περί Πωλήσεως Γής (Ειδική Εκτέλεση) Νόμος καθώς και οι συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Ο Εναγόμενος 2 - Καθ' ου η Αίτηση 2, Γιώργος Κοσμάς Παπαγεωργίου, στην ένορκη του δήλωση καταγράφει ότι διαμένει μόνιμα στο Λονδίνο από το

1. Είναι ο ισχυρισμός του ότι πράγματι οι Ενάγοντες είχαν αγοράσει την έπαυλη με αριθμό 8 στο συγκεκριμένο συγκρότημα και ο ίδιος ως ιδιοκτήτης, τότε, της γης είχε αποδεχθεί τη συγκεκριμένη πώληση για να μπορέσουν οι Ενάγοντες να καταθέσουν το πωλητήριο έγγραφο στο Κτηματολόγιο Αμμοχώστου για σκοπούς της ειδικής εκτέλεσης. Μετά την έγερση της αγωγής οι Ενάγοντες μαζί με την Εναγομένη 1 είχαν συμφωνήσει στην έκδοση της απόφασης, ημερομηνίας 08/12/08, χωρίς τη συγκατάθεση του ιδίου ή και χωρίς την έγκρισή του. Ο ίδιος, ως ιδιοκτήτης της γης, στις 06/09/09 είχε επιβεβαιώσει ότι θα υπέγραφε κάθε αναγκαίο έγγραφο για την έκδοση ξεχωριστών τίτλων. Η έκδοση ξεχωριστών τίτλων ενδιαφέρει τον ίδιο περισσότερο από τους Ενάγοντες αφού ο ίδιος είναι ο ιδιοκτήτης της γης πάνω στην οποία έχει ανεγερθεί το συγκεκριμένο συγκρότημα και πληρώνει τους ανάλογους φόρους. Είναι ο ισχυρισμός του ότι ουδέποτε είχε αρνηθεί να υπογράψει οποιοδήποτε αναγκαίο έγγραφο ή οποιαδήποτε αίτηση για την έκδοση ξεχωριστών τίτλων και οι ισχυρισμοί των Αιτητών, ότι είχε αρνηθεί να υπογράψει οποιοδήποτε έγγραφο, είναι ψευδείς και αναληθείς. Ουδέποτε οι Ενάγοντες ή η Εναγομένη Εταιρεία 1 του είχαν παρουσιάσει οποιοδήποτε έγγραφο το οποίο είχε αρνηθεί να υπογράψει και ουδέποτε είχε κληθεί να παρουσιαστεί ενώπιον οποιασδήποτε αρχής και είχε αρνηθεί. Το συγκεκριμένο διάταγμα που εκδόθηκε εναντίον του αφορά την ειδική εκτέλεση της σύμβασης και δεν μπορεί να εφαρμοστεί η διαδικασία της παρακοής. Οι Ενάγοντες μπορούσαν να πάρουν διάταγμα ειδικής εκτέλεσης και να προχωρήσουν την υπόθεσή τους. Το διάταγμα, το οποίο είχε επιδοθεί στο δικηγόρο του, δεν είχε ειδική οπισθογράφηση γιατί δεν μπορεί να επιβληθεί με ανυπακοή. Στη συνέχεια όμως στο διάταγμα που επιδόθηκε στον ίδιο είχε προστεθεί, λανθασμένα, ειδική οπισθογράφηση. Ειδικότερα ισχυρίζεται ότι στις 18/11/11 ο ίδιος είχε μεταβιβάσει στην Εναγομένη Εταιρεία 1 τα 667/1000 μερίδια ολόκληρου του ακινήτου και η έπαυλη των Εναγόντων είχε σημειωθεί στο μερίδιο της Εναγομένης 1 με αποτέλεσμα να μην χρειάζεται η οποιαδήποτε υπογραφή του για την έκδοση ξεχωριστού τίτλου. Μετά από αίτημα του συνηγόρου των Εναγόντων - Αιτητών οι Ενόρκως Δηλούντες, στις δυο ενστάσεις, κλήθηκαν για αντεξέταση. Πρώτος, αντεξετάστηκε ο κ. Γεώργιος Κοσμά Παπαγεωργίου, Καθ' ου η Αίτηση 2, ο οποίος αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι από το Νοέμβριο του 2011 ο ίδιος κατέχει μόνο το 33% της γης ενώ το 66% έχει μεταβιβαστεί στην Εναγόμενη Εταιρεία 1-Καθ' ης η Αίτηση
2. Το διαμέρισμα των Εναγόντων-Αιτητών είναι επ' ονόματι της Εναγομένης Εταιρείας
3. Ερωτηθείς ισχυρίστηκε ότι ο ίδιος είχε υπογράψει όλα τα έγγραφα τα οποία του είχε ζητηθεί να υπογράψει. Ερχόταν ειδικά από το Λονδίνο για να το πράξει. Ο ίδιος δεν μπορούσε να επέμβει στο κομμάτι της γης που έχει μεταβιβαστεί στην Εναγομένη-Καθ' ης η Αίτηση
4. Κατέληξε, ότι ο ίδιος είναι ο πρώτος που θέλει να ολοκληρωθούν οι διαδικασίες και να εκδοθούν οι τίτλοι αφού του έχει στοιχίσει πάρα πολλά λεφτά όλα αυτά τα χρόνια. Δεν είχε καμιά πρόθεση να εμποδίσει τους Ενάγοντες με οποιοδήποτε τρόπο και δεν είχε αρνηθεί ποτέ να υπογράψει οποιοδήποτε χαρτί για την έκδοση των τίτλων. Αντίθετα, ο ίδιος επιβαρύνεται με την πληρωμή των φόρων για τη συγκεκριμένη ακίνητη ιδιοκτησία. Αντεξετάστηκε στην συνέχεια ο Διευθυντής της Εναγομένης-Καθ'ης η Αίτηση 1, κ. Ζαννέττος, ο οποίος ανέφερε ότι είναι διευθυντής της συγκεκριμένης εταιρείας τα τελευταία πέντε χρόνια. Το επίδικο συγκρότημα είχε ολοκληρωθεί το
5. Λόγω του ότι ο ίδιος δεν διέθετε τα αναγκαία προσόντα του ήταν αδύνατο, από μόνος του, να εκτελέσει τις απαραίτητες εργασίες για την διενέργεια ξεχωριστής εγγραφής και για αυτό είχε αναθέσει σε αρχιτεκτονικό γραφείο την εργασία που απαιτείτο για την έκδοση ξεχωριστών τίτλων. Λόγω προβλήματος στα σύνορα του συγκροτήματος, μιας διαφοράς 30 εκατοστόμετρων που προέκυψε το 2000 όταν είχε κτιστεί άλλη οικοδομή δίπλα, είχε χρειαστεί η έγκριση της Πολεοδομίας, η οποία ακόμη αναμένεται. Λόγω ακριβώς της εκκρεμότητας αυτής πληρώνει η Εταιρεία τους κτηματικούς φόρους και όχι οι αγοραστές των ακινήτων. Είχε ανατεθεί άμεσα στο αρχιτεκτονικό γραφείο Α. και Χρ. Οικονόμου η εργασία αυτή και είχε αναφερθεί στον κ. Αντρέα Οικονόμου ότι υπήρχε το συγκεκριμένο διάταγμα του Δικαστηρίου και ότι έγγραφο του ζητείτο από το αρχιτεκτονικό γραφείο ο ίδιος το προσκόμιζε άμεσα. Ο φάκελος, όπως ο ίδιος έχει ενημερωθεί από τους αρχιτέκτονες, βρίσκεται ακόμη στην Πολεοδομία. Αρνήθηκε την υποβολή ότι το συγκρότημα έχει διαφοροποιηθεί από την πολεοδομική άδεια που είχε εκδοθεί. Ο ίδιος, ήταν η θέση του, από πλευράς του, είχε πράξει ότι μπορούσε αναθέτοντας στον αρχιτέκτονα την εργασία και παραδίδοντας σε αυτόν όλα τα απαραίτητα στοιχεία. Ο αρχιτέκτονας είχε καταρτίσει και νέα σχέδια τα οποία και κατέθεσε στην Πολεοδομία δυο μήνες μετά την έκδοση του διατάγματος. Με την ανάθεση της συγκεκριμένης εργασίας στον αρχιτέκτονα του έπραξε ότι μπορούσε ο ίδιος σε σχέση με το διάταγμα. Από την πείρα του γνώριζε ότι για να πάρεις πιστοποιητικό έγκρισης χρειάζεται η έκδοση πολεοδομικής άδειας, διαδικασία τριών με τεσσάρων χρόνων. Αρνήθηκε τον ισχυρισμό ότι είχε αδιαφορήσει και προώθησε τη θέση ότι από το 2009 ο αρχιτέκτονας είχε υποβάλλει τα νέα σχέδια στο Δημαρχείο. Κάθε φορά που χρειαζόταν ο αρχιτέκτονας τον καλούσε για να τοποθετήσει την σφραγίδα της Εταιρείας σε διάφορα έγγραφα. Κατά τη δική του άποψη είχε πράξει ότι ήταν ανθρωπίνως δυνατό και επιπρόσθετα ο ίδιος καταβάλλει τους φόρους ιδιοκτησίας και τα αποχετευτικά τέλη μέχρι σήμερα. Οπόταν, είναι και δική του επιθυμία να εκδοθούν ξεχωριστοί τίτλοι. Τελευταίος αντεξετάστηκε ο κ. Ανδρέας Οικονόμου, αρχιτέκτονας στο επάγγελμα. Ήταν η δική του θέση ότι ήταν ο αρχιτέκτονας και ο επιβλέπων μηχανικός του συγκεκριμένου συγκροτήματος. Ερωτηθείς υποστήριξε ότι αρχικά υπέγραφε και ο κ. Παπαγεωργίου, τα αναγκαία έγγραφα, αλλά στη συνέχεια είχε μεταβιβαστεί ένα μεγάλο μερίδιο στην Εναγομένη-Καθ' ης η Αίτηση Εταιρεία
6. Αρχικά του είχε ζητηθεί να προβεί στις απαραίτητες αλλαγές στα αρχιτεκτονικά σχέδια, σε σχέση με τα καταστήματα και τα διαμερίσματα, πράγμα το οποίο έπραξε. Σε εκείνο το στάδιο δεν απαιτείτο η λήψη καλυπτικής άδειας γιατί δεν άλλαζε το περίγραμμα της οικοδομής και δεν υπήρχε αύξηση του συντελεστή δόμησης. Όταν ολοκληρώθηκε το έργο είχε υποβληθεί η αίτηση για καλυπτική άδεια και τότε είχε τεθεί η παρατήρηση που αφορούσε την απόσταση μιας οικοδομής από τα σύνορα. Η αρμόδια αρχή δεν μπορούσε να επιληφθεί του θέματος της μειωμένης απόστασης γιατί έπρεπε να εκδοθεί χαλάρωση από την αρμόδια υπηρεσία. Οπόταν, ακολούθησε η αίτηση για χαλάρωση στο Δήμο Παραλιμνίου. Όμως, βρισκόταν σε εξέλιξη η νέα χωρομετρική εργασία για το Παραλίμνι και το 2004 είχε τεθεί σε εφαρμογή, για το Δήμο Παραλιμνίου, ο Περί Πολεοδομίας και Χωροταξίας Νόμος. Το δεδομένο αυτό είχε αλλάξει το υπόβαθρο της αίτησης και απαιτείτο η επανεξέταση, από το Δήμο Παραλιμνίου, της αίτησης για χαλάρωση με βάση τα νέα χωρομετρικά δεδομένα και το νέο νομικό καθεστώς. Το Δεκέμβριο του 2008 ο ίδιος είχε ετοιμάσει πλήρες φάκελο, τον οποίο είχε υποβάλει στο Δήμο Παραλιμνίου, για την έκδοση καλυπτικής άδειας οικοδομής σύμφωνα με την επί τόπου κατάσταση. Η αίτηση εξεταζόταν από το 2004 μέχρι το
7. Το Δεκέμβριο του 2008 είχε ενημερωθεί, από τον κ. Ζαννέττο, ότι υπήρχε το διάταγμα για την έκδοση τίτλων και είχε κατανοήσει το επείγον της κατάστασης και για αυτό είχε υποβάλλει άμεσα τα τροποποιημένα σχέδια τα οποία έδειχναν την επί τόπου κατάσταση. Ήταν η θέση του ότι η κύρια παρατήρηση που είχε αρχικά γίνει από την αρμόδια υπηρεσία αφορούσε το σύνορο με την άλλη οικοδομή για το οποίο έπρεπε να εκδοθεί χαλάρωση από την αρμόδια αρχή. Ερωτηθείς για τα θέματα που δεν ενέπιπταν στην αρμοδιότητα του Δήμου Παραλιμνίου εξήγησε ότι το 2004 είχε εφαρμοστεί για το Παραλίμνι ο Περί Πολεοδομίας και Χωροταξίας Νόμος και το 2007 είχε τεθεί σε εφαρμογή το τοπικό σχέδιο, το οποίο διαφοροποίησε τις πρόνοιες σε σχέση με τις χρήσεις οικοδομών. Στο συγκεκριμένο τεμάχιο, σύμφωνα με τα νέα δεδομένα, δεν επιτρεπόταν η εμπορική ανάπτυξη. Με δεδομένο την αλλαγή που είχε γίνει στις δυο μεζονέτες, με την δημιουργία καταστημάτων, ο Δήμος έκρινε ότι δεν μπορούσε να εξετάσει περαιτέρω την αίτηση και παρέπεμψε στο Τμήμα Πολεοδομίας. Η καθυστέρηση η οποία παρατηρήθηκε, από τις Τεχνικές Υπηρεσίες του Δήμου, καταδεικνύει, ήταν η θέση του, ότι δεν ήταν ξεκάθαρη η τελική θέση του Δήμου για το τι έπρεπε να γίνει. Κατά την δική του άποψη ο Δήμος όφειλε να εξετάσει και να εκδώσει την άδεια. Σε ερώτηση που του τέθηκε ήταν η δική του θέση ότι δεν υπήρχε λόγος να γίνει αίτηση για παρέκκλιση ενόσω η αίτηση εξεταζόταν από το Δήμο Παραλιμνίου. Απάντηση από τον Δήμο είχε ληφθεί τον Μάρτιο 2011 και αμέσως μόλις ενημερώθηκε ο κ. Ζαννέτου του είχε ζητήσει να βρει οποιοδήποτε τρόπο για να εκδοθεί η άδεια οικοδομής. Η διέξοδος είχε δοθεί με του νόμους που αφορούσαν την «Πολεοδομική Αμνηστία» τον Απρίλιο
8. Παραδέχθηκε ότι είχε υποβάλλει τις αιτήσεις τον Γενάρη 2013 παρά το γεγονός ότι ο κ. Ζανέττος τον πίεζε γιατί το αρχιτεκτονικό του γραφείο είναι απασχολημένο με πολλές υποθέσεις και απαιτείτο η ετοιμασία πλήρους φακέλου για εξέταση για την παραχώρηση πολεοδομικής αμνηστίας. Κατέληξε, ότι εάν οι αρμόδιες αρχές εξέταζαν έγκαιρα την αίτηση τότε δεν θα υπήρχε οποιοδήποτε πρόβλημα. Σε τακτά χρονικά διαστήματα ο ίδιος τηλεφωνούσε αλλά και επισκεπτόταν τις Τεχνικές Υπηρεσίες του Δήμου και ρωτούσε τον τεχνικό που χειριζόταν την υπόθεση για την πρόοδο της όμως του έλεγε ότι έπρεπε να εξεταστεί με την σειρά της. Ο ίδιος ανταποκρινόταν άμεσα σε ότι του ζητείτο να πράξει από τον Δήμο Παραλιμνίου. Κατά τον χρόνο που εξεταζόταν ο φάκελος από τον Δήμο Παραλιμνίου δεν υπήρχε λόγος για να υποβληθεί αίτηση για παρέκκλιση. Ο ίδιος είχε ενημερωθεί τον Μάρτιο 2011 ότι η αίτηση δεν μπορούσε να εξεταστεί και τον Απρίλιο 2011 δόθηκε διέξοδος στο πρόβλημα με την θέσπιση του Νόμου για την «Πολεοδομική Αμνηστία». Ήταν περαιτέρω η θέση του ότι ο κ. Ζαννέττος του τηλεφωνούσε τακτικά και τον πίεζε. Υποστήριξε ότι κανένας αγοραστής δεν είχε υποβάλλει αίτηση για τιτλοποίηση, δικαίωμα που παραχωρείτο από την νομοθεσία. Όμως οι Τεχνικές Υπηρεσίες σύμφωνα με τον Νόμο θα προχωρήσουν, αυτεπάγγελτα, τώρα στην έκδοση πιστοποιητικών τελικής έγκρισης για υφιστάμενες οικοδομές με εγγραφή επι των τίτλων τυχών παρατηρήσεων ή παρανομιών, Ο ίδιος με επιστολή του έχει ζητήσει την έκδοση του πιστοποιητικού τελικής έγκρισης και μόλις εκδοθεί το συγκεκριμένο πιστοποιητικό θα ενημερώσει το Κτηματολόγιο για να προχωρήσει στην τιτλοποίηση. Οι συνήγοροι των Καθ ων η Αίτηση 1 και 2 προώθησαν τις εκατέρωθεν θέσεις με γραπτές αγορεύσεις ενώ ο κ. Κουκούνης προώθησε τις εισηγήσεις του προφορικά. Το Δικαστήριο έχει κατά νου όλα όσα τέθηκαν ενώπιόν του δια μέσου των αγορεύσεων όλων των μερών. Σημειώνεται ότι ήταν από παραδεχτή από τους Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 η επίδοση των συγκεκριμένων διαταγμάτων. Το Δικαστήριο έχει μελετήσει το περιεχόμενο όλων των ενόρκων δηλώσεων και έχει ακούσει με πολύ προσοχή όλα όσα λέχθηκα προφορικά ενώπιον του. Έχει επίσης παρακολουθήσει την αντεξέταση των ομνυόντων, η οποία μαρτυρία θα αξιολογηθεί. Ο κ. Ζαννέτος και ο κ. Παπαγεωργίου είπαν την αλήθεια στο Δικαστήριο. Μια αλήθεια η οποία είχε επαληθευθεί και από την αντεξέταση του κ.Οικονόμου, ο οποίος προσπαθούσε, με τις πιέσεις του κ. Ζαννέτου, να φθάσει τον χρόνο αλλά έβρισκε μπροστά του την κωλυσιεργία του Δήμου Παραλιμνίου, ο οποίος είχε χρειαστεί τρία

(3)χρόνια για να ενημερώσει ότι θα έπρεπε η Εναγόμενη 1 Εταιρεία - Καθ'ης η Αίτηση 1 να απευθυνθεί σε άλλα αρμόδια τμήματα. Συνεκτιμώντας τα όσα έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου ο κ. Ζαννέτος φαίνεται να πίεζε τον κ. Οικονόμου για την έκδοση των απαιτούμενων εγγράφων ενώ ο κ. Παπαγεωργίου δεν φαίνεται να έχει αρνηθεί να υπογράψει οτιδήποτε. Αντίθετα έχει ήδη προβεί σε μεταβίβαση του μέρους του ακινήτου στο οποίο περιλαμβάνεται η μεζονέτα αριθμός 8 στην Εναγόμενη 1 - Καθ' ης η Αίτηση 1. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Νομική βάση της αίτησης αποτελεί το άρθρο 42 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 και η Δ.42Α των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών. Το άρθρο 42 του Ν. 14/60 προβλέπει ότι: «Τηρουµένου οιουδήποτε διαδικαστικού κανονισµού έκαστον δικαστήριον θα έχη εξουσίαν να εξαναγκάζη εις υπακοήν προς οιονδήποτε διάταγµα εκδοθέν υπ' αυτού, διατάττον ή απαγορεύον την εκτέλεσιν οιασδήποτε πράξεως, διά προστίµου ή φυλακίσεως ή µεσεγγυήσεως πραγµάτων. Και το δικαστήριον δύναται επιπροσθέτως να επιδικάση εις το πρόσωπον προς το συµφέρον του οποίου εξεδόθη το διάταγµα τοιούτον ποσόν υπό µορφήν αποζηµιώσεως, ως το δικαστήριον δύναται να θεωρήση πρέπον. Νοείται ότι έκαστο δικαστήριο θα έχει εξουσία τιµωρίας για παρακοή ή και εξαναγκασµού σε υπακοή σ' οποιοδήποτε διάταγµά του στις περιπτώσεις που αφορούν διάδικο σε δικαστική διαδικασία αλλά και στις περιπτώσεις που αφορούν οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο, νοουµένου ότι αυτό έλαβε γνώση του διατάγµατος και εν γνώσει του και ηθεληµένα παροτρύνει ή συνεργεί στη µη υπακοή διατάγµατος.» Έχει εξηγηθεί στην Krasias Shoes Factory Ltd v. Adidas Sportschuhfabriken Adi Dassier KG

(1989)1(E) A.A.Δ. σελ. 750 ότι το συγκεκριμένο άρθρο αποτελεί το δικαιοδοτικό πλαίσιο εντός του οποίου κινείται η αίτηση εξαναγκασμού σε συμμόρφωση, ενώ η Δ.42Α των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών το δικονομικό πλαίσιο. Οι πρόνοιες της Δ.42Α συνιστούν τις δικονομικές διατάξεις που διέπουν και ρυθμίζουν την άσκηση της πολιτικής δικαιοδοσίας που παρέχει το άρθρο 42 του Ν. 14/60. Ανοίγοντας μια παρένθεση, προτού γίνει αναφορά στην νομική πτυχή αυτής τούτης της αίτησης για παρακοή, θα πρέπει να γίνει αναφορά στην διαδικασία που ακολουθείται σε αυτού του είδους των αιτήσεων. Ο κ. Κουκούνης κατά την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας είχε καλέσει μάρτυρες για να υποστηρίξει το περιεχόμενο της αίτησής του. Μετά από ένσταση της πλευράς των Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 δεν του επετράπη η προσκόμιση προφορικής μαρτυρίας. Δεν υπάρχει δεσμευτικό προηγούμενο για το συγκεκριμένο ζήτημα. Εντοπίστηκε αριθμός αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου οι οποίες πραγματεύονται αιτήσεις που αφορούν την παρακοή διατάγματος του Δικαστηρίου χωρίς όμως να έχει απασχολήσει το συγκεκριμένο ζήτημα. Σε ορισμένες από αυτές, όπως στις υποθέσεις Κώστα ν. Κώστα

(2003)1 ΑΑΔ 269 και Halin v. Timour κ.α.

(2005)1 ΑΑΔ 424, διαφαίνεται από το λεκτικό τους ότι η διαδικασία που ακολουθήθηκε, κατά το στάδιο της ακρόασης της αίτησης παρακοής, ήταν μόνο με την καταχώρηση ενόρκων δηλώσεων με δικαίωμα ασφαλώς αντεξέτασης. Δεν απασχόλησε, το Ανώτατο Δικαστήριο, το ζήτημα της διαδικασίας που ακολουθήθηκε, ούτε είχε υποδειχθεί ότι η διαδικασία που είχε ακολουθηθεί ήταν λανθασμένη. Στην υπόθεση Χριστοδούλου ν. Χριστοδούλου

(2003)1 ΑΑΔ 1085, η οποία αφορούσε αίτηση παρακοής διατάγματος Οικογενειακού Δικαστηρίου, διαφαίνεται, από το κείμενο της απόφασης, ότι επιπρόσθετα των ενόρκων δηλώσεων, κατά την ακρόαση της αίτησης είχε προσαχθεί εκατέρωθεν προφορική μαρτυρία, πραγματικότητα που και πάλι δεν έτυχε οποιουδήποτε σχολιασμού ούτε απασχόλησε το Ανώτατο Δικαστήριο κατά την εξέταση της έφεσης και για την κατάληξή του. Η υπό συζήτηση αίτηση δεν συμπεριλαμβάνεται στις αιτήσεις που προσδιορίζονται και περιγράφονται στη Δ.55 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Στην υπόθεση Wunderlich κ.α. v. Παναγιώτου

(1999)1 ΑΑΔ 366 όπου επιδιώχθηκε επίσης η τιμωρία των εναγομένων μέσω αίτησης παρακοής, γιατί οι τελευταίοι παρέλειψαν να συμμορφωθούν με διάταγμα του Δικαστηρίου που εκδόθηκε στα πλαίσια μονομερούς αίτησης των εναγόντων, υποδείχθηκε ότι η προωθούμενη αίτηση παρακοής αποτελούσε ενδιάμεση αίτηση στην έκταση που συναρτάτο άμεσα με τα ενδιάμεσα θέματα που είχαν εγερθεί στην αγωγή, η εκδίκαση της οποίας εκκρεμούσε. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικοί Κανονισμοί εφαρμόζονται και στην περίπτωση αιτήσεων όπως η υπό συζήτηση. Οι ίδιοι οι Αιτητές άλλωστε τους προβάλλουν ως δικαιοδοτική βάση για την προώθηση της υπό συζήτησης αίτησής τους. Ο πρώην Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Γ.Μ.Πικής, στην απόφαση του στα πλαίσια της υπόθεσης Krashias Shoe Factory v. Addidas (ανωτέρω) αποσαφήνισε το ζήτημα ως εξής: «Το Άρθρο 42 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 1960 - Ν 14/60: Το άρθρο 42 του Ν 14/60 είναι δικαιοδοτικό και προσδιορίζει τη δικαιοδοσία του Επαρχιακού Δικαστηρίου για την τιμωρία προσώπων, φυσικών και νομικών, για την παρακοή διαταγμάτων. Καθορίζει τα μέσα για την εξασφάλιση συμμόρφωσης προς τα διατάγματα με την επιβολή προστίμου, φυλάκισης ή με την έκδοση διατάγματος για τη μεσεγγύηση πραγμάτων. Πρόσθετα παρέχεται δικαιοδοσία για την επιδίκαση αποζημιώσεων. Ούτε ο τρόπος επίκλησης ούτε το πλαίσιο άσκησης της δικαιοδοσίας για τιμωρία για ανυπακοή ρυθμίζονται από το άρθρο

1. Όπως αναφέρεται ρητά στο εισαγωγικό μέρος του άρθρου 42 η δικαιοδοσία η οποία παρέχεται ασκείται "τηρουμένου οιουδήποτε διαδικαστικού κανονισμού..". Όπως και στην περίπτωση του άρθρου 25 του ίδιου νόμου που προβλέπει για την άσκηση έφεσης εναντίον απόφασης πρωτόδικου δικαστηρίου, έτσι και στην περίπτωση του άρθρου 42 η άσκηση της δικαιοδοσίας αφήνεται να ρυθμιστεί με διαδικαστικό κανονισμό από την Εξουσία που έχει αρμοδιότητα στο θέμα - τη Δικαστική Εξουσία (Άρθρο 163 του Συντάγματος). Η εισήγηση των εφεσίβλητων ότι δεν ισχύει οποιοσδήποτε διαδικαστικός κανονισμός για την άσκηση της δικαιοδοσίας που παρέχει το άρθρο 42, παραγνωρίζει τις διατάξεις του Άρθρου 188 του Συντάγματος βάσει των οποίων διατηρήθηκαν σε ισχύ προϋπάρχοντες νόμοι και κανονισμοί που δε συγκρούονται με το Σύνταγμα. Οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας διατηρήθηκαν σε ισχύ βάσει του Άρθρου 188 και συνεχίζουν να αποτελούν, εκτός στο βαθμό και έκταση που έχουν τροποποιηθεί, τους διαδικαστικούς θεσμούς βάσει των οποίων ασκείται η πολιτική δικαιοδοσία των δικαστηρίων. Άλλωστε οι ίδιοι οι εφεσίβλητοι τους έχουν επικαλεσθεί, βασίζοντας την αίτησή τους για ανυπακοή στις πρόνοιες της Δ.48 κ
2. Αν γινόταν δεκτή η θέση των εφεσίβλητων ότι η άσκηση της δικαιοδοσίας που παρέχει το άρθρο 42 του Περί Δικαστηρίων Νόμου δε διέπεται από τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, τότε το θέμα της παρακοής διατάγματος θα μπορούσε να αχθεί ενώπιον του Δικαστηρίου μόνο με κλητήριο ένταλμα που αποτελεί τον καθιερωμένο τρόπο για την έναρξη αστικής διαδικασίας ενώπιον πολιτικού δικαστηρίου (βλέπε άρθρο 2 - Ν 14/60). Πρόβλεψη για την έγερση θέματος ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου με αίτηση γίνεται στους θεσμούς, στο μέρος εκείνο που επικαλέστηκαν οι εφεσίβλητοι στη Δ.
3. Καταλήγουμε ότι οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας τυγχάνουν εφαρμογής. ... ... ... ... ..» Στις 23/12/1999 η σχετική πρόνοια της Δ.48 θ.4 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών είχε αντικατασταθεί. Συνεπεία αυτής της αντικατάστασης, χωρίς ασφαλώς να διαφοροποιείται οτιδήποτε σε σχέση με το αυξημένο βάρος απόδειξης σε αιτήσεις για τιμωρία συνεπεία παρακοής διαταγμάτων του Δικαστηρίου, επήλθε ουσιαστική τροποποίηση αναφορικά με τον τρόπο ακρόασής τους. Σύμφωνα με τον συγκεκριμένο διαδικαστικό κανονισμό ως έχει αντικατασταθεί και έκτοτε ισχύει: «... ... ... ... ... Οποιαδήποτε γεγονότα στα οποία στηρίζεται η ένσταση τα οποία δεν είναι εμφανή από το φάκελο της διαδικασίας θα αναφέρονται σε μια ή περισσότερες ένορκες δηλώσεις οι οποίες θα συνοδεύουν την ειδοποίηση. Αντίγραφα αυτών των ένορκων δηλώσεων θα αφήνονται στον αιτητή μαζί με την ειδοποίηση.

(2)Το Δικαστήριο ή Δικαστής, μετά από αίτηση ή προφορικό αίτημα, μπορεί, για καλό λόγο, να επιτρέψει την καταχώρηση συμπληρωματικών ένορκων δηλώσεων. Η ακρόαση αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Διαταγή 39» Η πρόθεση του νομοθέτη σε σχέση με την πιο πάνω τροποποίηση του σχετικού Διαδικαστικού Κανονισμού είναι εμφανής. Αποσκοπούσε, μεταξύ άλλων, στο να απλοποιήσει, να συντομεύσει και να διευκολύνει τις διαδικασίες στις ακροάσεις αιτήσεων, διαφοροποιώντας πλήρως την κατάσταση που ίσχυε προηγουμένως σε σχέση με το ζήτημα, όπως αυτή περιγράφεται, μεταξύ άλλων, στις υποθέσεις Krashias, Παπαχρυσοστόμου και Louis Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ κ.α.

(1992)1 ΑΑΔ

1. Η στοιχειοθέτηση πλέον μιας αίτησης, όπως η υπό συζήτηση, μπορεί και πρέπει να επιδιωχθεί μέσω της διαδικασίας που προβλέπεται και καθορίζεται στη Δ.48 θ.4 ως έχει αντικατασταθεί και έκτοτε ισχύει, χωρίς ασφαλώς αυτό να μεταβάλλει ή να διαφοροποιεί, έστω στο ελάχιστο, το αυξημένο βάρος απόδειξης, πέραν δηλαδή από κάθε λογική αμφιβολία, που βαραίνει πάντα τους ώμους του αιτητή. Των πιο πάνω λεχθέντων έρχομαι στην εξέταση της νομικής πτυχής της αίτησης. Η διαδικασία της αστικής παρακοής προσομοιάζει της ποινικής διαδικασίας όχι μόνο λόγω του γεγονότος ότι επιφέρει ανάλογες σοβαρές είτε οικονομικές κυρώσεις, υπό τύπο προστίμου ή κατάσχεση περιουσίας, είτε ακόμη και στέρηση ελευθερίας με φυλάκιση, αλλά και διότι όλα τα τυπικά και ουσιαστικά εχέγγυα του ποινικού δικαίου πρέπει να ικανοποιούνται. Είναι καλά θεμελιωμένο ότι η διαδικασία που ακολουθείται στα πλαίσια αίτησης παρακοής αποτελεί διαδικασία stricticimy uris, διαδικασία δηλαδή κατά την οποία όλα τα δικονομικά εχέγγυα και προϋποθέσεις θα πρέπει με αυστηρότητα και σχολαστικότητα να τηρούνται, απόρροια των δραστικότατων συνεπειών που μπορεί να έχει η κατάληξη μιας αίτησης παρακοής για τον καθ' ου η αίτηση. Πρέπει να σημειωθεί πως ο βαθμός απόδειξης που απαιτείται σε αιτήσεις παρακοής δικαστικών διαταγμάτων είναι το ίδιο υψηλός όπως σε ποινική υπόθεση, δηλαδή πέραν από κάθε λογική αμφιβολία βλ. Borrie & Lawe, The Law of Contempt, 3η εκδ., σελ.565-567 Halsbury's Laws of England, 5η εκδ, τόμος 22, παρα. 75, σελ.
2. Στην απόφαση In re Bramblevale Ltd

(1970)Ch. 128, στην σελίδα 137, ο Λόρδος Denning ανέφερε τα ακόλουθα: «A contempt of court is an offence of criminal character. A man may be sent to prison for it. It must be satisfactorily proved. To use the time - honoured phrase, it must be proved beyond all reasonable doubt. It is not proved by showing that, when the man asked about it, he told lies. There must be further evidence to incriminate him. Once some evidence is given, then his lies can be thrown into the scale against him. But there must be some other evidence. ......................................................................................... Where there are two equally consistent possibilities open to the Court, it is not right to hold that the offence is proved beyond reasonable doubt.» Πιο πρόσφατα στην απόφαση στην υπόθεση Berry Piling Systems Ltd v. Sheer Projects Ltd [2013] EWCH 347 λέχθηκαν τα ακόλουθα σχετικά στην παράγραφο 25: «[25] In Malgar Ltd v RE Leach (Engineering) Ltd

(1999)EWHC 843 (Ch), [2000] FSR 393, the Vice-Chancellor on an application to bring contempt proceedings in relation to allegedly false statements in witness statements supported by a statement of truth said: "It is, I think, necessary to make clear that Rules of Court cannot make substantive changes in the law of contempt. There is much case law describing in what circumstances a contempt of court is committed. There are civil contempts and there are criminal contempts and the line between the two is not always easy to draw. But the circumstances which may justify a finding of contempt are established by case law and set out in the text books on the subject. It is not open to Rules of Court to introduce a new category of contempt, and CPR 32.14 does not do that. It provides for the possibility of a person being prosecuted for contempt if he makes or causes to be made a false statement, etc, but it does not predict what the outcome of the prosecution will be. That is a matter which must be left to the general law . . . . So what is the general law in this particular area? The general law of contempt is that actions done by an individual which interfere with the course of justice or which attempt to interfere with the course of justice are capable of constituting contempt of court. In order for the individual who has done acts which fall into that category to be liable for contempt, an appropriate state of mind of the individual must be shown. As to this the case law is not entirely clear and I am certainly not going to attempt to resolve it on this application. On one view it must be shown that the individual who is being prosecuted for this species of contempt intended to interfere with the course of justice. The other view is that it must be shown that the individual intended to do the acts in question, and that the acts interfere with the course of justice. I only mention that for the purpose of showing that there are difficulties which may arise if an attempt is made to commit for a contempt consisting of interference with the course of justice. The difficulty lies in knowing quite what mental state on the part of the accused has to be shown.» ( η υπογράμμιση είναι δική μου) Βλ. επίσης Savings and Inestment Bank Ltd v. Gasco (No 2) [1988] 1 All E.R. 975 , Knight v. Clifton [1971] Ch 700, Benham v. UK

(1996)22 E.H.R.R. 293 και Arlidge, Eady & Smith on Contempt, 4η εκδ., παρ. 3-250, σελ. 226 κ.ε. και παρα. 12-35, σελ. 1012. Η αστική παρακοή κατά συνέπεια κρίνεται ως υπαρκτή μόνο εφόσον ο αιτητής ικανοποιήσει το Δικαστήριο στον αναμενόμενο βαθμό, υπερπηδώντας το βάρος απόδειξης που έχει, που είναι αυτό της βεβαιότητας ενοχής πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Βλ. David Bean: Injunctions, 8η έκδ.,

(2004)σελ. 90 κ.ε. παρ. 6.18 και 6.19, όπου περιγράφεται και η όλη διαδικασία στη δικάσιμο. Γι' αυτό το λόγο η νομολογία έχει διαχρονικά και με συνέπεια ακολουθήσει τη γραμμή ότι «για να είναι δυνατή η τιμωρία ενός καθ' ου η αίτηση, τα διατάγματα θα πρέπει να εξειδικεύονται με τη μεγαλύτερη δυνατή σαφήνεια ώστε να μην αφήνεται αμφιβολία ως προς το ποιες πράξεις απαγορεύονται και υπό ποία ιδιότητα» βλ. Yugos Finance κ.α. v Halebay Holdings Ltd Πολ. Εφ. 180/90 ημερ. 08/03/2013. Η πράξη ή παράλειψη του καθ' ου για την οποία εκ των υστέρων ζητείται η τιμωρία του, πρέπει να εμπίπτει εντός των ρητών και αναμφισβήτητων προδιαγραφών που το λεκτικό του διατάγματος καταγράφει. Άκρως διαφωτιστικό και καθοδηγητικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση στην υπόθεση Δρόσος Μιχαηλίδης ν. Μαργαρίτα Μιχαηλίδου

(2011)1A AAΔ.356 στις 364 κ.ε: «Η διαδικασία της αστικής παρακοής προσομοιάζει της ποινικής διαδικασίας όχι μόνο λόγω του γεγονότος ότι επιφέρει ανάλογες σοβαρές είτε οικονομικές κυρώσεις υπό τύπο προστίμου ή κατάσχεση περιουσίας, είτε ακόμη και στέρηση ελευθερίας με φυλάκιση, αλλά και διότι όλα τα τυπικά και ουσιαστικά εχέγγυα του ποινικού δικαίου πρέπει να ικανοποιούνται. (In re Bramblevale Ltd

(1970)Ch. 18 και Savings and Investment Bank Ltd v. Gasco (No 2)

(1988)1 All E.R. 975). Η αστική παρακοή κατά συνέπεια κρίνεται ως υπαρκτή μόνο εφόσον ο αιτητής ικανοποιήσει το Δικαστήριο στον αναμενόμενο βαθμό, υπερπηδώντας το βάρος απόδειξης που έχει που είναι αυτό της βεβαιότητας ενοχής πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. (δέστε και David Bean: Injunctions 8η έκδ.

(2004)σελ. 90-1 παρ. 6.18 και 6.19, όπου περιγράφεται και η όλη διαδικασία στη δικάσιμο). Γι΄ αυτό το λόγο η νομολογία έχει διαχρονικά και με συνέπεια ακολουθήσει τη γραμμή ότι για να είναι δυνατή η τιμωρία ενός καθ΄ ου η αίτηση, τα διατάγματα θα πρέπει να εξειδικεύονται με τη μεγαλύτερη δυνατή σαφήνεια ώστε να μην αφήνεται αμφιβολία ως προς το ποιες πράξεις απαγορεύονται και υπό ποία ιδιότητα. Η πράξη ή παράλειψη του καθ΄ ου για την οποία εκ των υστέρων ζητείται η τιμωρία του, πρέπει να εμπίπτει εντός των ρητών και αναμφισβήτητων προδιαγραφών που το λεκτικό του διατάγματος καταγράφει (δέστε τις υποθέσεις Iberian Trust Ltd v. Founders Trust and Investment Co Ltd

(1932)All E.R. 176 [Repr.] και P.A. Thomas & Co and Others v. Mould and Others

(1968)1 All E.R. 963). Στο σύγγραμμα των Borris & Lowe: "The Law of Contempt" 2η έκδ., σελ. 395, αναφέρεται ότι: «Thus although persons are under a duty to comply strictly with the terms of an injuction, the Courts will only punish a person for contempt upon adequate proof of the following points. First, it must be established that the terms of the injunction are clear and unambiquous; secondly it must be shown that the defendant has had proper notice of such terms; and thirdly, there must be clear proof that the terms have been broken by the defendant.» Σε σχέση δε με διάταγμα το οποίο απευθύνεται σε εταιρεία μπορεί να ζητηθεί η τιμωρία των διευθυντών της ή άλλων αξιωματούχων της στην περίπτωση ανυπακοής. Όμως θα πρέπει οι διευθυντές ή οι αξιωματούχοι πρώτον νε γνωρίζουν την ύπαρξη και τους όρους του συγκεκριμένου διατάγματος και δεύτερον, εκ προθέσεως να έχουν αποτύχει να λάβουν επαρκή και συνεχή διαβήματα για να διασφαλίσουν συμμόρφωση με το διάταγμα βλ. Halsbury's Laws of England, 5η εκδ, τόμος 22, παρα. 65, σελ.55 και Templeton Insurance Ltd v. Motorcare Warranties Ltd [2012] EWCH 795. Για να καταδειχθεί παρακοή, όπως έχει λεχθεί και στην υπόθεση Λάζαρος Μαύρος ν. Θεόδωρου Στυλιανού

(1998)1 Α.Α.Δ. 2389, πρέπειι να ικανοποιείται και η αντικειμενική υπόσταση («actus reus»), αλλά και η υποκειμενική υπόσταση («mens rea»), του αδικήματος της αστικής καταφρόνησης όπως προδιαγράφεται στο άρθρο 42 του Νόμου 14/60. Στη δε υπόθεση Παπαχρυσοστόμου ν. Σιδερά

(1993)1 Α.Α.Δ. 309 λέχθηκε, με αναφορά στη Μουζούρης ν. Xylophagou Plantations Ltd

(1977)1 C.L.R. 287, ότι: «.. για να στοιχειοθετηθεί η καταφρόνηση πρέπει να αποδειχθεί η ηθελημένη ανυπακοή του καθ΄ ου η αίτηση προς την απόφαση του δικαστηρίου, δηλαδή πρόθεση ανυπακοής προς το διάταγμα του δικαστηρίου. Το αποτέλεσμα της ανυπακοής αφ΄ εαυτού δεν αρκεί• πρέπει να συνοδεύεται από πρόθεση καταστρατήγησης του διατάγματος του δικαστηρίου.» Τυχόν παράβαση των όρων ενός διατάγματος χωρίς πρόθεση ή κατά τυχαίο τρόπο δεν επιφέρει βεβαίως την καταδίκη του καθ΄ ου, εφόσον η συμπεριφορά του δεν κατέδειξε είτε αδιαφορία προς το διάταγμα, είτε εκ προθέσεως καταστρατήγηση των όρων του. (δέστε Fairclough & Sons v. Manchester Ship Canal Co. (No. 2)

(1897)Sol Jo 225 και Borrie & Lowe 2η έκδ. σελ. 400-1).» Στο σύγγραμμα Borrie & Lowe: "The Law of Contempt", 3η έκδ., σελ. 568, σε σχέση με παρακοή θετικής υποχρέωσης, αναφέρονται τα ακόλουθα: «So far as disobedience to a positive order is concerned it has been held that it is the duty of the defendants to find out the proper means of obeying the order and although it may be a defence to show that compliance with the order was impossible, the burden of proving such impossibility is upon the defendants.» Εκείνο που θα οφείλει να καταδείξει ο αιτητής ώστε να προκύψει εύρημα για περιφρόνηση εκ μέρους του καθ ου η αίτηση είναι ότι θα πρέπει να προκύπτει μια ηθελημένη και εκ προθέσεως συμπεριφορά καταστρατήγησης του διατάγματος. Στην υπόθεση Attorney General for Tuvalu and Another v. Philatelic Distributors Corporation Ltd and others

(1990)W.L.R 926 υποδείχτηκε ότι επί αστικής περιφρόνησης η διαδικασία είναι οιονεί ποινική και απαιτείται όπως η παρακοή αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Η υπόθεση αφορούσε διευθυντή εταιρείας, με βάση την αγγλική O.45 r.5 και υπεδείχθη ότι ο καθ ου η αίτηση διευθυντής θα πρέπει να είναι ένοχος μιας υπαίτιας συμπεριφοράς και ότι η απλή απραξία (inactivity) δεν είναι αρκετή (sufficient). Να προστεθεί επίσης ότι στην υπόθεση αυτή υπεδείχθη ότι στην αίτηση παρακοής θα πρέπει να καταγράφονται επαρκείς λεπτομέρειες του τι έπραξε, ή δεν έπραξε, ή τι θα έπρεπε να πράξει ο καθ ου η αίτηση, δεδομένης ακριβώς και της φύσης της διαδικασίας, λαμβανομένου υπόψη και του ιστορικού της υπόθεσης. Το βάρος είναι στον αιτητή, που επέχει θέση κατηγόρου, να αποδείξει τα συστατικά στοιχεία της παρακοής του διατάγματος πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Ως λέχθηκε στην Παπαχρυσοστόμου (ανωτέρω): «Παρά τον αστικό χαρακτήρα της διαδικασίας για καταφρόνηση και το μανδύα της πολιτικής δικαιοδοσίας που την περιβάλλει το αίτημα για καταδίκη για ανυπακοή διατάγματος του δικαστηρίου αποβλέπει στη τιμωρία του παραβάτη. Κατά συνέπεια η αίτηση για καταδίκη προσλαμβάνει το χαρακτήρα κατηγορίας η απόδειξη της οποίας υπόκειται στους κανόνες που διέπουν την απόδειξη ποινικού αδικήματος, δηλαδή απόδειξη της κατηγορίας γενικά και των συστατικών της στοιχείων ειδικά, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας.» Θα πρέπει επίσης να αναφερθεί ότι στην υπόθεση Attorney-General (ανωτέρω), υπεδείχθη ότι ορθά ο πρωτόδικος δικαστής ακολούθησε την πρακτική της ποινικής διαδικασίας εξετάζοντας και απορρίπτοντας αίτημα ότι δεν απεδείχθη εκ πρώτης όψεως υπόθεση (no case to answer) σε βάρος του καθ ου η αίτηση. Και στην προκειμένη περίπτωση ο αιτητής δεν έχει αποσείσει το βάρος αυτό. Δεδομένου ότι τόσο ο διευθυντής της Καθ ης η Αίτηση 1 Εταιρείας καθώς και ο Καθ' ου η Αίτηση 2 αντεξετάστηκαν κατόπιν διαταγής του Δικαστηρίου, κρίνεται πως οι απαντήσεις τους δεν εμπεριέχουν το στοιχείο της απαιτούμενης ηθελημένης παρακοής, αλλά ούτε και προκύπτει κάποια υπαίτια συμπεριφορά. Ο λόγος που το Δικαστήριο έχει αχθεί στην συγκεκριμένη κατάληξη είναι γιατί προέκυψε από την μαρτυρία τόσο του ίδιου του διευθυντή της Εναγόμενης 1 - Καθ' ης η Αίτηση καθώς και από την μαρτυρία του κ. οικονόμου, αρχιτέκτονα ότι η Εναγόμενη 1 - Καθ' ης η Αίτηση δεν σταμάτησε να κάμνει διαβήματα, σε σχέση με τα όσα έπρεπε να πράξει δυνάμει του διατάγματος ημερομηνίας 08/12/08. Αντίθετα αμέσως μετά, τον Δεκέμβριο 2008, η Εναγόμενη 1 - Καθ' ης η Αίτηση δια μέσου του διευθυντή της είχε δώσει οδηγίες και είχαν ετοιμαστεί και υποβληθεί στον Δήμο Παραλιμνίου συμπληρωματικά αρχιτεκτονικά σχέδια, στις 05/03/2009. Σε σχέση δε με τον Καθ ου η Αίτηση 2 αυτός μεταβίβασε ένα μεγάλο μέρος του ακινήτου, στο οποίο περιέχεται και η έπαυλη αριθμός 8, στην Εναγόμενη - Καθ' ης η Αίτηση συμμορφούμενος με το εκδοθέν διάταγμα σε μεγάλο βαθμό. Ελλείπει η υποκειμενική υπόσταση (mens rea), ήτοι η πρόθεση ανυπακοής στο διάταγμα του δικαστηρίου. Υποδεικνύεται ως ανάγκη, ως τονίστηκε στην Κώστα ν. Κώστα

(2003)1 Α.Α.Δ. 269, η αυστηρή απόδειξη των καταλογιζομένων. Έχουν παρατεθεί οι απαντήσεις των τριών μαρτύρων και κρίνεται πως με κανένα τρόπο δεν μπορεί να εξαχθεί συμπέρασμα ηθελημένης παρακοής τους στα εκδοθέντα διατάγματα του δικαστηρίου. Αντίθετα, ήταν η θέση του κ. Ζαννέτου, διευθυντή της Εναγόμενης - Καθ΄ης η Αίτηση 1 ότι έχει πράξει ότι ήταν δυνατό για συμμόρφωση με το διάταγμα θέση που υποστηρίζεται και από την μαρτυρία του κ. Οικονόμου. Όντας οιονεί ποινική υπόθεση η αστική παρακοή ενός διατάγματος, το βάρος απόδειξης της παρακοής βαρύνει τον αιτητή. Η Εναγόμενη Εταιρεία 1 - Καθ' ης η Αίτηση 1 είχε διαταχθεί, με το διάταγμα ημερομηνίας 08/12/2008, όπως προβεί στις αναγκαίες ενέργειες για την δημιουργία ξεχωριστής εγγραφής ή και στα αναγκαία διαβήματα για την εξασφάλιση των απαιτούμενων από οποιοδήποτε εκάστοτε σε ισχύ νόμο πιστοποιητικών, αδειών ή εγκρίσεων για την δημιουργία ξεχωριστής εγγραφής ..». Προέκυψε από την μαρτυρία ότι ο διευθυντής της κ. Ζαννέτττος από τον Δεκέμβριο 2008 είχε δώσει οδηγίες στον αρχιτέκτονα, κ. Οικονόμου, για να προβεί στα δέοντα, σε σχέση με την συμμόρφωση με το διάταγμα, και συνέχιζε να τον οχλεί. Πλην όμως για λόγους που δεν οφείλονταν στον ίδιο, και κατ επέκταση στην Εναγόμενη Εταιρεία 1, αλλά στις αρμόδιες αρχές για την έκδοση των απαραίτητων πιστοποιητικών αλλά και την αλλαγή της νομοθεσίας, δεν κατέστη δυνατή η συμμόρφωση με το διάταγμα. Το γεγονός ότι το Επαρχιακό Κτηματολόγιο Αμμοχώστου είχε ενημερώσει τον δικηγόρο των Αιτητών, με επιστολή ημερομηνίας 13/09/12, ότι δεν είχε κατατεθεί αίτηση για οριζόντιο διαχωρισμό του ακινήτου, Τεκμήριο 8 στην αίτηση, δεν οδηγεί αναπόδραστα στην κατάληξη ότι η Εναγόμενη 1 - Καθ' ης η Αίτηση 1 είχε μείνει αδρανής. Όπως επεξηγήθηκε από τον κ. Οικονόμου πρέπει πρώτα να εκδοθεί η πολεοδομική άδεια, μετά να ανανεωθεί η άδεια οικοδομής και ακολούθως να κατατεθεί αίτηση για οριζόντιο διαχωρισμό. Χωρίς πολεοδομική έγκριση δεν χωρεί κανένα άλλο διάβημα. Και είναι η κρίση του δικαστηρίου ότι ενόψει του περιεχομένου της μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου δεν έχει αποδειχθεί το συστατικό στοιχείο του εθελούσιου και της εκ προθέσεως παρακοής και καταστρατήγησης του διατάγματος εκ μέρους της Καθ' ης η αίτηση 1 Εταιρείας . Είναι περαιτέρω η κρίση του δικαστηρίου αξιολογώντας τον διευθυντή της Καθ' ης Αίτηση 1, σε αυτά που κατέθεσε, σε συνδυασμό με την αναντίλεκτη θέση του ότι έχουν υποβληθεί όλες οι απαιτούμενες αιτήσεις που μπορούσαν να υποβληθούν εντός των τεσσάρων ετών που προέβλεπε το διάταγμα του Δικαστηρίου ότι απέχουν από το να καταδείξουν στον απαιτούμενο βαθμό την εκ προθέσεως και εσκεμμένη παράλειψη της Εναγόμενης 1- Καθ' ης η Αίτηση να συμμορφωθεί με το διάταγμα. Το συμπέρασμα εκ των απαντήσεων του, αλλά και εκ του περιεχομένου της ενόρκου δηλώσεως του, είναι ότι ελλείπει παντελώς το στοιχείο της ηθελημένης και εκ προθέσεως παρακοής του στο διάταγμα του δικαστηρίου ή όπως τέθηκε στην υπόθεση Z Ltd v. A-Z and AA-LL

(1982)1 Q.B 558, δεν έχει καταδειχθεί τέτοιας μορφής αδιαφορία που να καθιστά την Καθ ης η αίτηση 1 ανυπότακτη στο διάταγμα του δικαστηρίου. Το γεγονός ότι ο αρχιτέκτονας χρειάστηκε αρκετό χρόνο για να ολοκληρώσει τους φακέλους, για να αιτηθεί πολεοδομικής αμνηστίας, και ακολούθως να τους υποβάλλει, ήτοι Ιανουάριο 2013, δεν καθιστά την Εναγόμενη - Καθ ης η Αίτηση 1 ανυπότακτη αφού ο διευθυντής της είχε πράξει τα δέοντα πριν την λήξη του διατάγματος. Σε σχέση δε με τον Καθ΄ου η Αίτηση 2 προέκυψε ότι έχει μεταβιβάσει το μέρος του ακινήτου στο οποίο συμπεριλαμβάνεται η έπαυλη αριθμός 8 από τις 18/11/2011 ενώ παράλληλα δεν έχει διαφανεί ότι έχει αρνηθεί «να υπογράψει κάθε αναγκαία αίτηση, έγγραφο ή δήλωση ...». Δεν τέθηκε κανένα στοιχείο που να μπορεί να οδηγήσει το Δικαστήριο στην πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας κατάληξη ότι ο Εναγόμενος 2 - Καθ' ου η Αίτηση 2 βρίσκεται σε παρακοή του διατάγματος του Δικαστηρίου ημερομηνίας 06/03/09. Κατά συνέπεια και ως αποτέλεσμα των πιο πάνω καταγραφέντων είναι η κατάληξη του Δικαστηρίου ότι οι Αιτητές δεν έχουν αποδείξει, στον απαιτούμενο βαθμό, τα συστατικά στοιχεία της παρακοής του διατάγματος και ως εκ τούτου η αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα και επιδικάζονται σε βάρος των Αιτητών και υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το δικαστήριο. (Υπ.) ................ Ε. Γεωργίου Αντωνίου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο