A.S.P. BUS COMPANY SOTIRAS - FRENAROU FAMAGUSTA LTD ν. AIRTOUR C.T.A. LIMITED, Αρ. αγωγής: 886/2012, 14/2/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2014:A16 Αρ. αγωγής: 886/2012 Μεταξύ: A.S.P. BUS COMPANY SOTIRAS - FRENAROU FAMAGUSTA LTD Εναγόντων και AIRTOUR CYPRUS TRAVEL AGENCY LIMITED Εναγομένων και ως τροποποιήθηκε δυνάμει διατάγματος του Δικαστηρίου ημερομηνίας 10.1.2013 A.S.P. BUS COMPANY SOTIRAS - FRENAROU FAMAGUSTA LTD Εναγόντων και AIRTOUR C.T.A. LIMITED Εναγομένων Αίτηση ημερομηνίας 20.5.2013 για περαιτέρω και καλύτερες λεπτομέρειες 14 Φεβρουαρίου, 2014 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντες / Καθ΄ων η Αίτηση: κος Κουμή για Νικόλα Γ. Νικολάου. Για Εναγόμενους / Αιτητές: κα Ολυμπίου για Χατζηαναστασίου, Ιωαννίδη Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Εισαγωγή Με την παρούσα αγωγή, οι Ενάγοντες/Καθ΄ων η Αίτηση αξιούν, μεταξύ άλλων, εναντίον των Εναγομένων/Αιτητών ποσά το οποία ισχυρίζονται ότι τους οφείλουν δυνάμει υπόλοιπου λογαριασμού και/ή τιμολογίων που προέκυψαν από την παροχή υπηρεσιών. Οι Εναγόμενοι, με την Υπεράσπιση τους, αρνούνται ότι οφείλουν τα εν λόγω ποσά ισχυριζόμενοι, μεταξύ άλλων, ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο είχαν διακοπεί οι εμπορικές τους σχέσεις με τους Ενάγοντες και ότι δεν προσφέρθηκαν οι εν λόγω υπηρεσίες. Στις 20.5.2013 οι Εναγόμενοι/Αιτητές καταχώρησαν την υπό κρίση Αίτηση με την οποία ζητούν περαιτέρω και καλύτερες λεπτομέρειες αναφορικά με συγκεκριμένες παραγράφους της Έκθεσης Απαίτησης. Η Αίτηση βασίζεται στη Δ.19 Θ.6 και 8, Δ.48 Θ.1-4 και 9(ι), Δ.39 και Δ.59, στην υφιστάμενη επί του θέματος νομολογία καθώς και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση, η βασική θέση που προωθείται είναι ότι οι παράγραφοι της Έκθεσης Απαίτηση είναι γενικοί και αόριστοι ενώ ούτε η Απάντηση στην Υπεράσπιση που καταχώρησαν οι Ενάγοντες παρέχει οποιεσδήποτε περαιτέρω λεπτομέρειες. Οι Ενάγοντες / Καθ΄ ων η Αίτηση έφεραν ένσταση ισχυριζόμενοι, μεταξύ άλλων, ότι η Αίτηση είναι εκπρόθεσμη, καταχρηστική και κακόπιστη. Τόσο στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση όσο και στην αγόρευση τους επιμένουν ιδιαίτερα στη θέση ότι εφόσον οι Εναγόμενοι έχουν καταχωρήσει Υπεράσπιση στην αγωγή και η υποβολή της Αίτησης έπεται της καταχώρησης της Υπεράσπισης, η Αίτηση είναι άνευ αντικειμένου. Αυτό διότι η γραμμή της υπεράσπισης έχει ήδη καθοριστεί και δεν έχουν επηρεαστεί αρνητικά από το γεγονός ότι οι περαιτέρω και καλύτερες λεπτομέρειες που ζητούν δεν συμπεριλαμβάνονταν στην Έκθεση Απαίτησης. Νομική Αρχές και Ανάλυση Με αυτό το υπόβαθρο, έρχομαι τώρα να εξετάζω τις νομικές αρχές που διέπουν αιτήσεις αυτής της φύσεως. Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να διατάξει την παροχή περαιτέρω και καλύτερων λεπτομερειών σε δικόγραφο εδράζεται στην Δ.19 Θ.6 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας που αναφέρει τα ακόλουθα: A further and better statement of the nature of the claim or defence, or further and better particulars of any matter stated in any pleading, notice, or written proceeding requiring particulars, may in all cases be ordered, upon such terms, as to costs and otherwise, as may be just. Είναι βασική αρχή ότι η δικογραφία συνιστά το θεμέλιο της δίκης και αποτελεί το αποκλειστικό μέσο για τον προσδιορισμό των επιδίκων θεμάτων[1]. Σύμφωνα με τις πρόνοιες της Δ.19 Θ.4, κάθε δικόγραφο πρέπει να διατυπώνει σε συνοπτική μορφή όλα τα ουσιώδη γεγονότα πάνω στα οποία ο διάδικος βασίζει την απαίτηση ή την υπεράσπιση του, ανάλογα με την περίπτωση, κι όχι τη μαρτυρία με την οποία θα αποδειχτούν αυτά τα γεγονότα. Στην υπόθεση Χριστοδούλου ν Μαρνέρος
(1997)1Β Α.Α.Δ 718 που ακολούθησε προγενέστερη νομολογία[2], αναφέρθηκαν μεταξύ άλλων τα ακόλουθα: «.Τα δικόγραφα πρέπει να περιέχουν όλες τις αναγκαίες λεπτομέρειες ώστε η άλλη πλευρά να μπορεί να σχηματίζει σαφή και πλήρη εικόνα για τη φύση και την έκταση της υπόθεση; που πρόκειται να αντιμετωπίσει στην ακρόαση και να μη βρίσκεται προ εκπλήξεως ή να καταλαμβάνεται εξ απήνης. Όταν ο κανόνας αυτός παραβιάζεται ο αντίδικος δικαιούται να αξιώνει και επιτυγχάνει την έκδοση διατάγματος που να διατάσσει τον αντίδικο να παράσχει τις απαιτούμενες κάτω από τις περιστάσεις λεπτομέρειες.» Θέλω επίσης να αναφερθώ και στην υπόθεση Θεμιστοκλέους ν. Γεωργιάδη
(2000)1 Α.Α.Δ. 157 όπου στην απόφαση του το Ανώτατο Δικαστήριο είπε σχετικά: «.[Π]εραιτέρω και καλύτερες λεπτομέρειες μπορούν να δοθούν μόνο αναφορικά με τα ουσιώδη γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται το δικόγραφο και όχι αναφορικά με τη μαρτυρία που θα προσκομισθεί προς απόδειξη τους. Δίδονται δε ώστε ο αντίδικος να γνωρίζει ποια υπόθεση μπορεί να αναμένει να παρουσιασθεί στη δίκη και να μην καταληφθεί εξ απίνης. Οι λεπτομέρειες έχουν σκοπό να διευκρινίσουν και εξειδικεύσουν τα ισχυριζόμενα ουσιαστικά γεγονότα, αλλά κατ' ουδένα λόγο να εκμαιεύσουν ή να αποκαλύψουν την ίδια τη μαρτυρία με την οποία αυτά θα αποδειχθούν». Από τα πιο πάνω προκύπτει ότι παρά το γεγονός πως το Δικαστήριο δεν πρέπει να επεμβαίνει στον τρόπο χειρισμού μιας υπόθεσης από τους διάδικους, διατηρεί το δικαίωμα, στις κατάλληλες περιπτώσεις, να διατάξει την παροχή λεπτομερειών που θεωρούνται αναγκαίες. Το τι θεωρείται αναγκαίο είναι βεβαίως θέμα γεγονότων και αποφασίζεται με βάση τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης ξεχωριστά και με γνώμονα το ότι η Δ.19 Θ.4 προβλέπει ρητά ότι τα δικόγραφα περιέχουν γεγονότα και όχι μαρτυρία. Επομένως, οποιαδήποτε διαταγή για περαιτέρω και καλύτερες λεπτομέρειες πρέπει να αφορά μόνο ουσιώδη γεγονότα και όχι μαρτυρία η οποία θα προσκομιστεί κατά την ακρόαση προς απόδειξη των γεγονότων αυτών[3]. Στο σύγγραμμα Odgers' Principles of Pleadings and Practice, 21η Έκδ., σελ. 432 καταγράφονται τα εξής: «Particulars will be ordered whenever the master is satisfied that without them the applicant cannot tell what is going to be proved against him at the trial. But how his opponent will prove it is a matter of evidence of which particulars will not be ordered». Στην παρούσα περίπτωση, οι Εναγόμενοι/Αιτητές ζητούν περαιτέρω και καλύτερες λεπτομέρειες αναφορικά με τις παραγράφους 3, 4 και 5 της Έκθεσης Απαίτησης. Οι συγκεκριμένες παράγραφοι της Έκθεσης Απαίτησης αναφέρουν, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα: «
- Κατά ή περί το έτος 2004-2007 και/ή προγενέστερα οι Ενάγοντες δυνάμει συνεργασίας και/ή συμφωνίας με τους Εναγόμενους και/ή κατόπιν οδηγιών τους εκτελούσαν δρομολόγια για συγκεκριμένη περίοδο με επιβατικά οχήματα.
- Κατά την περίοδο που συμφωνήθηκε οι Εναγόμενοι χρησιμοποίησαν τα επιβατικά οχήματα - λεωφορεία των Εναγόντων προκείμενου να εξυπηρετήσουν τους πελάτες τους και επωφελήθηκαν οι ίδιοι τα κόμιστρα και/ή το συμφωνηθέν αντάλλαγμα. χωρίς οι τελευταίοι να καταβάλουν προς τους Ενάγοντες το νόμιμο και/ή συμφωνηθέν αντάλλαγμα για τις υπηρεσίες τους.
- Οι Ενάγοντες τηρούσαν σχετικό λογαριασμό και/ή εξέδιδαν τιμολόγια προς τους Εναγόμενους και τους χρέωναν το νόμιμο και/ή συμφωνηθέν αντάλλαγμα για κάθε δρομολόγιο.» Οι Εναγόμενοι ουσιαστικά ζητούν από τους Ενάγοντες να συγκεκριμενοποιήσουν την επίδικη περίοδο, να παρέχουν περισσότερες λεπτομέρειες αναφορικά με την ημερομηνία και τους όρους της συμφωνίας που επικαλούνται, τις οδηγίες που ισχυρίζονται ότι έλαβαν από τους Εναγόμενους και το συμφωνηθέν αντάλλαγμα καθώς και λεπτομέρειες για τον λογαριασμό που τηρείτο και τα σχετικά τιμολόγια. Έχω την άποψη ότι το αίτημα των Εναγομένων είναι δικαιολογημένο. Οι συγκεκριμένες παράγραφοι της Έκθεσης Απαίτησης είναι ελλιπείς, γενικές και αόριστες σε βαθμό που δεν επιτρέπουν τη διαμόρφωση ικανοποιητικής εικόνας αναφορικά με τα ουσιώδη γεγονότα από τα οποία προκύπτει η βάση της αγωγής. Δεν θεωρώ επίσης ότι οι περαιτέρω και καλύτερες λεπτομέρειες που ζητούν οι Εναγόμενοι θα έχουν σαν αποτέλεσμα να εκμαιεύσουν μαρτυρία που πρέπει να προσκομιστεί μόνο στο στάδιο της ακρόασης. Θα διαφωνήσω επίσης με τη θέση των Εναγόντων ότι η καταχώρηση Υπεράσπισης από μέρους των Εναγόμενων / Αιτητών τους εμποδίζει από το να υποβάλουν την παρούσα Αίτηση αφού η Δ.19 Θ.6 δεν προβλέπει κάτι τέτοιο και ούτε και αντίστοιχος περιορισμός προκύπτει από τη νομολογία. Επιπρόσθετα θα διαφωνήσω με τους Ενάγοντες/Καθ΄ων η Αίτηση ότι το αίτημα είναι αχρείαστο επειδή οι Εναγόμενοι /Αιτητές έχουν ήδη καταχωρήσει Υπεράσπιση, αφού χωρίς τις ζητούμενες λεπτομέρειες κατά την άποψη μου δεν θα είναι σε θέση να γνωρίζουν τι πρόκειται να αποδειχθεί εναντίον τους κατά την ακρόαση της αγωγής. Κατάληξη Συνοψίζοντας όλα τα πιο πάνω, κρίνω ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου πρέπει να ασκηθεί υπέρ της έγκρισης του αιτήματος. Ως εκ τούτου εκδίδεται διάταγμα ως η παράγραφος Α της Αίτησης. Οι περαιτέρω και καλύτερες λεπτομέρειες που ζητούνται να δοθούν από τους Ενάγοντες / Καθ' ων η Αίτηση εντός 20 ημερών από την επίδοση σε αυτούς του σχετικού Διατάγματος. Έρχομαι τώρα να εξετάσω το θέμα της επιδίκασης των εξόδων και σχετική είναι η Δ.19 Θ.7 που προνοεί ότι: «Before applying for particulars by summons or notice a party should apply for them by letter. Failure to apply by letter may result in an order for payment of costs of an application for them by summons.» Η Δ.19 Θ.7 προβλέπει τη δυνατότητα να ζητηθούν οι αιτούμενες λεπτομέρειες με επιστολή πριν την καταχώρηση αίτησης. Η διάταξη αυτή δεν είναι επιτακτικής αλλά δυνητικής φύσης με την έννοια ότι η αποστολή τέτοιας επιστολής δεν αποτελεί προαπαιτούμενο για έγκριση του αιτήματος αλλά λαμβάνεται υπόψη από το Δικαστήριο στην επιδίκαση των εξόδων. Στην παρούσα περίπτωση οι Εναγόμενοι / Αιτητές παρέλειψαν να αποστείλουν σχετική επιστολή σύμφωνα με τη Δ.19 Θ.7 προτού καταχωρήσουν την υπό κρίση Αίτηση. Λαμβάνοντας υπόψη από τη μια τη δυνατότητα για επιδίκαση εξόδων εναντίον των Αιτητών στη βάση της Δ.19 Θ.7 αλλά από την άλλη ότι το αίτημα στην παρούσα περίπτωση ήταν δικαιολογημένο και έχει εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα, καταλήγω ότι δεν εκδίδεται καμία διαταγή για έξοδα. (Υπ.) ........... Γ. Κυθραιώτου-Θεοδώρου, Ε.Δ. [1] Τσαγγάρη ν Γαβριηλίδου κ.α.
(2003)1 Α.Α.Δ. 472 [2] Κυπριακές Αερογραμμές Λτδ και Άλλοι ν. Credit Libanais S.A.L.
(1991)1 Α.Α.Δ. 649 [3] Σχετικές οι Χριστόδουλου Θεμιστοκλέους ν Χρ. Γεωργιάδης Λτδ (ανωτέρω), Σάββα ν Κυπριακών Αερογραμμών (αρ.2)
(1992)1Β Α.Α.Δ 1146, Panayiotou v Solomou
(1979)1 C.L.R. 779. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο