AESTAS TRADING LIMITED ν. E.M.A. MASTERMIND SERVICES LIMITED κ.α., Αρ. Αγωγής: 1371/2013, 19/3/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2014:A27 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ (που συνεδριάζει στην Λάρνακα) Ενώπιον:- Ε. Γεωργίου- Αντωνίου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1371/2013 Μεταξύ: AESTAS TRADING LIMITED, από την Αγία Νάπα, Εναγόντων -και-
- E.M.A. MASTERMIND SERVICES LIMITED, από τη Δερύνεια
- ΑΝΤΩΝΗ ΑΝΤΩΝΙΟΥ, από το Παραλίμνι
- ΓΕΡΟΛΕΜΟΥ ΓΕΡΟΛΕΜΟΥ, από τη Δερύνεια
- SUSHI LA SERVICES LIMITED, από τη Λάρνακα
- SUSHI LA LARNACA LIMITED, από τη Λάρνακα Εναγομένων ------------------------------------------------------------ Αίτηση ημερ. 31/10/2013 για την έκδοση προστακτικών και απαγορευτικών διαταγμάτων Ημερομηνία: 19 Μαρτίου,
- Εμφανίσεις: Για Ενάγουσα - Αιτήτρια: κ. Μ. Ιωάννου (για να ακούσει απόφαση κ. Θεοδώρου). Για Εναγόμενους-Καθ' ων η Αίτηση: κ. Γ. Πιττάτζιης (για να ακούσει απόφαση κ. Μαρκουλλής). ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την αίτησή της η Αιτήτρια- Ενάγουσα ζήτησε την έκδοση αριθμού διαταγμάτων με τα οποία να διατάσσεται η Εναγομένη Εταιρεία 1- Καθ' ης η Αίτηση να καταθέσει στο Δικαστήριο το χρηματικό ποσό των €32.081- ως μη πληρωθέντα τέλη άδειας χρήσεως για 7 μήνες καθώς επίσης και διατάγματα του Δικαστηρίου με τα οποία να διατάσσεται η Εναγόμενη 1 όπως καταθέσει στο Δικαστήριο το ποσό των €4.583- μηνιαίως από 01/11/13 το οποίο συνιστά το συμφωνηθέν τέλος της άδειας χρήσεως. Διαζευκτικά, ζήτησε διατάγματα με τα οποία να διατάσσεται η Εναγόμενη 1 ή και οποιοσδήποτε υπάλληλος ή υπηρέτης της όπως παύσει να επεμβαίνει στο ακίνητο το οποίο αποτελεί μέρος του ισογείου του ξενοδοχείου με την ονομασία L'EROS HOTEL στο οποίο ασκείται ηεπιχείρηση καφεστιατορίου καθώς επίσης και διάταγμα παράδοσης της κατοχής του συγκεκριμένου ακινήτου μαζί με τον εξοπλισμό και τα κλειδιά. Ως νομική βάση της αίτησης καταγράφηκαν τα άρθρα 4, 5 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου (Κεφ. 6), το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60), η Δ.39 θ.1 και 2 και η Δ.48 θ.1, 2 και 3 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, οι γενικές αρχές η πρακτική και οι συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Υποστηρίχθηκε, σε σχέση με τα γεγονότα, από την ένορκη δήλωση του Γιάννη Λύρα, διευθυντή της Ενάγουσας. Σύμφωνα με τον ομνύοντα η Ενάγουσα-Αιτήτρια είναι νόμιμα εγγεγραμμένη στον Έφορο Εταιρειών και ασχολείται, μεταξύ άλλων, και με τη διαχείριση και εκμετάλλευση ξενοδοχείου και επιχείρησης καφεστιατορίου στην Αγία Νάπα, το οποίο αποτελεί μέρος του ισογείου του ξενοδοχείου με την ονομασία L'EROS HOTEL. Στις 25/11/10 η Ενάγουσα Εταιρεία είχε συμφωνήσει γραπτώς με την Εναγομένη Εταιρεία 1 για την παραχώρηση της άδειας χρήσης, εκμετάλλευσης και τη διαχείρισης της επιχείρησης καφεστιατορίου που διατηρούσε η Ενάγουσα και αποτελούσε μέρος του ακινήτου, ήτοι το ισόγειο του ξενοδοχείου L'EROS HOTEL. Το συγκεκριμένο δικαίωμα χρήσης και εκμετάλλευσης του υποστατικού συμπεριλάμβανε και όλο τον εξοπλισμό. Η συμφωνηθείσα περίοδος παροχής άδειας χρήσεως και εκμετάλλευσης είχε καθοριστεί στα 7 χρόνια, από 01/01/11 μέχρι 31/12/
- Το δικαίωμα χρήσης καθορίστηκε στις €395.000- για τη συνολική περίοδο της διαχείρισης, το οποίο θα καταβάλλετο από την Εναγόμενη 1- Καθ' ης η Αίτηση ως ακολούθως: Για την περίοδο 01/01/11 μέχρι 31/12/2011 θα καταβαλλόταν το ποσό των €50.000- σε 9 ίσες μηνιαίες δόσεις εκ €5.555-. Για την περίοδο 01/01/12 μέχρι 31/12/12 το ποσό των €50.000- σε 12 μηνιαίες δόσεις εκ €4.166-, για την περίοδο 01/01/13 μέχρι 31/12/13 το ποσό των €55.000- σε 12 ίσες μηνιαίες δόσεις εκ €4.853-, για την περίοδο 01/01/14 μέχρι 31/12/14 το ποσό των €60.000- με 12 ίσες μηνιαίες δόσεις εκ €5.000-, για την περίοδο 01/01/15 μέχρι 31/12/15 το ποσό των €60.000- με ίσες μηνιαίες δόσεις εκ €5.000-, για την περίοδο 01/01/16 μέχρι 31/12/16 το ποσό των €60.000- σε ίσες μηνιαίες δόσεις εκ €5.000- και για την περίοδο από 01/01/17 μέχρι 31/12/17 το ποσό των €60.000- σε 12 ίσες μηνιαίες δόσεις εκ €5.000-. Σύμφωνα με τον ομνύοντα η Εναγόμενη Εταιρεία 1 - Καθ' ης η Αίτηση κατά παράβαση του συμφωνητικού εγγράφου είχε αρνηθεί ή και είχε παραλείψει να καταβάλει προς την Ενάγουσα- Αιτήτρια τα τέλη της άδειας χρήσεως για τους μήνες Νοέμβριο και Δεκέμβριο του 2012, δηλαδή €8.332-, πλέον τα τέλη σκυβάλων ύψους €886,95-, Αποχετευτικά τέλη ύψους €902,14-, τέλη Υδατοπρομήθειας για τους μήνες Ιούλιο μέχρι Σεπτέμβριο του 2012, €520,98- για το ρεύμα για την περίοδο 10/08/12 μέχρι 11/10/12, €2.500-. Δηλαδή, χρωστούσε το συνολικό ποσό των €13.142,07-. Στις 17/04/13 είχε πληρωθεί το ποσό που αφορούσε τα τέλη της άδειας χρήσης αλλά όχι τα υπόλοιπα ποσά. Στις 17/04/13 η Αιτήτρια -Ενάγουσα Εταιρεία είχε ενημερώσει την Καθ' ης η Αίτηση - Εναγόμενη 1 ότι είχε συμμορφωθεί πλήρως με τους όρους της συμφωνίας και είχε προβεί σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες για την έκδοση της άδειας λειτουργίας της επιχείρησης και ότι η Εναγόμενη - Καθ' ης η Αίτηση παραβίαζε τους όρους της συμφωνίας με την διενέργεια παράνομων προσθηκομετατροπών καθώς και άλλων ενεργειών. Παραταύτα, η Εναγόμενη 1- Καθ' ης η Αίτηση αρνήθηκε ή και παρέλειψε να καταβάλει τα οφειλόμενα ποσά καθώς επίσης και τα τέλη άδειας χρήσεως για τους μήνες Απρίλιο μέχρι Αύγουστο του 2013 για το συνολικό ποσό των €22.915-, το οποίο μαζί με τα υπόλοιπα οφειλόμενα ποσά ανερχόταν στις €26.858,71-. Για αυτό και στις 20/08/13 τερμάτισαν την συμφωνία. Λόγω του ότι δεν είχαν πληρωθεί τα τέλη άδειας χρήσης από τον Απρίλιο του 2013 μέχρι τον Οκτώβριο, ποσού ύψους €32.081-, η Ενάγουσα συνέχιζε να υφίσταται ζημιά. Καταλήγει ο ενόρκως δηλών ότι όπως τον συμβουλεύει ο δικηγόρος του αν το Δικαστήριο δεν εκδώσει τα αιτούμενα διατάγματα η Ενάγουσα-Αιτήτρια θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά την οποία δεν θα μπορεί να επανορθώσει με κανένα τρόπο. Η Καθ' ης η Αίτηση - Εναγομένη 1 Εταιρεία στερείται οποιασδήποτε κινητής ή ακίνητης περιουσίας και στην περίπτωση που δεν εκδοθούν τα διατάγματα και η Ενάγουσα πετύχει στην αγωγή της θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά. Στην περίπτωση που δεν εκδοθεί το διάταγμα καταβολής του συγκεκριμένου ποσού στο Δικαστήριο είναι η θέση του ότι θα πρέπει να εκδοθεί διάταγμα παράδοσης της κατοχής της επιχείρησης. Η αίτηση αντιμετωπίστηκε με ένσταση από πλευράς της Εναγόμενης -Καθ΄ ης η αίτηση. Ως λόγο Ενστάσεως κατεγράφησαν οι ακόλουθοι: Ότι οι Ενάγουσα δεν νομιμοποιείται στην έγερση της αγωγής, ότι η Ενάγουσα δεν έχει αγώγιμο δικαίωμα εναντίον των Εναγομένων ή και της Εναγόμενης 1, ότι η Ενάγουσα απέκρυψε ουσιώδη και σημαντικά γεγονότα και πληροφορίες, ότι τα γεγονότα που εκθέτουν είναι ψευδή και απαράδεκτα και ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις και τα κριτήρια του άρθρου
- Νομική βάση της Ένστασης αποτέλεσε η Δ.48 θ.4-8 και το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου. Υποστηρίχθηκε από την ένορκη δήλωση του Εναγόμενου 3, Γερόλεμου Γερολέμου, ο οποίος κατέγραψε τα ακόλουθα: Σε σχέση με τη συμφωνία ημερομηνίας 25/11/10 η Εναγόμενη εταιρία και οι υπόλοιποι Εναγόμενοι είχαν πέσει θύματα απάτης από την Ενάγουσα και τον διευθυντή της κ. Γιάννη Λυρά, οι οποίοι τους εκβίαζαν. Το ακίνητο πάνω στο οποίο είναι κτισμένο το ξενοδοχείο L'EROS HOTEL δεν ανήκει στην ολότητά του στην Ενάγουσα αλλά τα 3/5 μερίδια του ακινήτου ανήκουν στην εταιρεία HERNLOCK PROPERTIES LTD. Οπόταν, ο Γιάννης Λυράς, ο οποίος δεν έχει οποιαδήποτε σχέση με τη συγκεκριμένη εταιρεία, δεν νομιμοποιείται στην έγερση της υπό κρίσιν αγωγής. Επιπρόσθετα ισχυρίζεται, ο ομνύοντας, ότι το συγκεκριμένο καφεστιατόριο είναι παράνομο και ποτέ δεν έχει εκδοθεί πιστοποιητικό έγκρισης από την αρμόδια αρχή για το συγκεκριμένο κτίριο και τις οικοδομές του ξενοδοχείου. Συγκεκριμένα υποστηρίζει ότι ο φάκελος της άδειας οικοδομής είναι επ΄ ονόματι της μητέρας του Γιάννη Λυρά, το ξενοδοχείο που κτίστηκε δεν πήρε ποτέ πιστοποιητικό έγκρισης γιατί είχαν γίνει πολλές παρανομίες στο ακίνητο για τις οποίες οι ιδιοκτήτες είχαν διωχθεί ποινικά και υπάρχει διάταγμα κατεδάφισης, το επίδικο καφεστιατόριο που παραχωρήθηκε για χρήση στους Εναγόμενους είχε κτιστεί σε ανοικτό υπαίθριο χώρο στάθμευσης και ανθώνων του ξενοδοχείου L'EROS HOTEL και ποτέ δεν είχε ληφθεί πολεοδομική άδεια ή άδεια οικοδομής ή πιστοποιητικό έγκρισης. Είναι η θέση του ότι μέχρι και σήμερα ο κ. Λυράς διώκεται από τον Κ.Ο.Τ., στην Ποιν. Υπ. 3175/13 Ε. Δ. Αμμοχώστου, γιατί λόγω των παρανομιών δεν είχε παραχωρηθεί άδεια λειτουργίας στο ξενοδοχείο. Ήταν περαιτέρω η θέση του ότι κατά την υπογραφή της επίδικης συμφωνίας η Ενάγουσα, μέσω των αντιπροσώπων της, είχε διαβεβαιώσει τους Εναγόμενους ότι το επίδικο υποστατικό ήταν νόμιμο και είχε τεθεί και συγκεκριμένος όρος, ο όρος 12, στη συμφωνία παραχώρησης που αφορούσε την έκδοση όλων των απαιτούμενων αδειών. Σύμφωνα με τον ισχυρισμό του η αντιπαράθεση είχε ξεκινήσει με την επιστολή του δικηγόρου των Καθ' ων η Αίτηση ημερομηνίας 10/01/
- Η Ενάγουσα δεν εξασφάλιζε τις απαιτούμενες άδειες λειτουργίας και γι' αυτό το λόγο η Εναγόμενη-Καθ' ης η Αίτηση είχε αναστείλει την πληρωμή των ενοικίων. Η καθυστέρηση στην καταβολή των ενοικίων, σύμφωνα με τον ομνύοντα, οφειλόταν στην άρνηση ή και παράλειψη των Εναγόντων-Αιτητών να προσκομίσουν τις άδειες λειτουργίας ενώ επιπρόσθετα παρουσίαζαν αυθαίρετες και ατεκμηρίωτες χρεώσεις, σε σχέση με το ρεύμα και το νερό και δεν συνεργαζόταν με την εγκατάσταση ξεχωριστού μετρητή για το ηλεκτρικό ρεύμα. Ήταν περαιτέρω η θέση του ότι οι όποιες ανακαινίσεις είχαν διενεργηθεί από τους Καθ' ων η Αίτηση ήταν με τη συγκατάθεση και έγκριση των Αιτητών και εντός του πλαισίου της επίδικης συμφωνίας. Όμως, ο χώρος στον οποίο είχαν ολοκληρωθεί οι ανακαινίσεις ήταν χώρος στάθμευσης και ανθώνες και η Ενάγουσα παράνομα και αυθαίρετα είχε ανεγείρει το καφεστιατόριο και το γεγονός αυτό ουδέποτε το αποκάλυψε στους Εναγομένους. Εξ ου και ουδέποτε η Ενάγουσα-Αιτήτρια είχε πάρει άδειες οικοδομής από την Πολεοδομία ή τον Δήμο Αγίας Νάπας ή τον Κ.Ο.Τ. Σύμφωνα με τον ομνύοντα η Εναγόμενη - Καθ' ης η Αίτηση δεν είχε προβεί σε ηχορύπανση και είχε ετοιμάσει τους τιμοκαταλόγους που απαιτούνται από τον Κ.Ο.Τ. Ο ίδιος είχε πληροφορηθεί, σε επικοινωνία που είχε με τον Κ.Ο.Τ. και το Δήμο Αγίας Νάπας, ότι ο λόγος που δεν εκδίδεται η άδεια του Κ.Ο.Τ. είναι γιατί είχαν διενεργηθεί πολλές παρανομίες από την Ενάγουσα-Αιτήτρια στο ξενοδοχείο και ουδέποτε είχε εκδοθεί πιστοποιητικό έγκρισης για την οικοδομή ή άδεια του Κ.Ο.Τ. για το επίδικο καφεστιατόριο. Είναι η θέση του ενόρκως δηλούντα ότι ο τερματισμός της σύμβασης δεν ήταν νόμιμος και ότι η Ενάγουσα-Αιτήτρια γνώριζε ότι ο λόγος αναστολής της καταβολής των ενοικίων ήταν η παραβίαση των συμφωνηθέντων. Η Ενάγουσα -Αιτήτρια είχε αποκρύψει από την Εναγόμενη-Καθ' ης η Αίτηση ότι δεν είχε ποτέ εκδοθεί και ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να εκδοθεί άδεια από τον Κ.Ο.Τ.. Επίσης απέκρυψε ότι είχε καταχωριστεί εναντίον της κατηγορητήριο από τον Κ.Ο.Τ. Για πρώτη φορά η Εναγόμενη-Καθ' ης η Αίτηση είχε δει κάποιες άδειες να είναι επισυνημμένες στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση. Είναι η δική του άποψη ότι η συγκεκριμένη συμφωνία είναι στην ουσία ενοικιαστήριο έγγραφο και όχι άδεια χρήσης γιατί είχε παραδοθεί η αποκλειστική κατοχή για τη χρήση του υποστατικού για περίοδο εφτά ετών, με την καταβολή σταθερού ποσού ανά μήνα το οποίο συνιστά ενοίκιο. Ενώ προβλέπεται επίσης η παράδοση της κατοχής του υποστατικού καθώς και το δικαίωμα προσθετικών μετατροπών στο υποστατικό και πουθενά δεν προβλέπεται δικαίωμα άμεσης εισόδου ή κατοχής του ακινήτου από την Ενάγουσα - Αιτήτρια χωρίς νόμιμο τερματισμό. Εισηγείται ο ομνύοντας ότι τα όσα επιζητούνται από την Ενάγουσα -Αιτήτρια, στα πλαίσια της αίτησης προσωρινού διατάγματος, επιδιώκουν την άμεση κατοχή του επίδικου ακινήτου που ουσιαστικά θα σήμαινε και την ουσιαστική εκδίκαση της υπόθεσης χωρίς να ακουστεί οποιαδήποτε μαρτυρία. Παράλληλα η Ενάγουσα δεν έχει αγώγιμο δικαίωμα γιατί είναι ιδιοκτήτρια μόνο του 1/25 του ακινήτου. Επίσης προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι είχε αποκρύψει το γεγονός ότι ποτέ δεν είχε λάβει οποιαδήποτε άδεια, ότι δεν είχε εκδοθεί η άδεια του Κ.Ο.Τ. λόγω των παρανομιών που είχαν διενεργηθεί από την ίδια, ότι δεν αποκάλυψε ότι κατά το χρόνο σύνταξης της ενόρκου δηλώσεως του κ. Λυρά ο ίδιος κατηγορείτο για την λειτουργία του ξενοδοχείου χωρίς την απαιτούμενη άδεια λειτουργίας και ότι το επίδικο υποστατικό είχε κτιστεί πάνω σε υπαίθριο χώρο στάθμευσης χωρίς πολεοδομική άδεια, χωρίς την άδεια του Δήμου Αγίας Νάπας και χωρίς την έγκριση των σχεδίων από τον Κ.Ο.Τ.. Οι δύο πλευρές επέλεξαν να προωθήσουν τις εκατέρωθεν θέσεις με προφορικές αγορεύσεις χωρίς να ζητηθεί η αντεξέταση οποιοδήποτε από τους ενόρκως δηλούντες. Ήταν η θέση του κ. Ιωάννου ότι η συμφωνία παραχώρησης χρήσης έχει τερματιστεί και ότι το επίδικο υποστατικό έχει άδεια λειτουργίας. Ήταν περαιτέρω η θέση του ότι από τη στιγμή που έχει τερματιστεί η σύμβαση για παραχώρηση χρήσης του ακινήτου δεν θα πρέπει να επιτραπεί η παράνομη επέμβαση από την Εναγόμενη-Καθ' ης η Αίτηση στο ακίνητο. Ο κ. Πιττάτζιης από την άλλη ισχυρίστηκε ότι τους είχε παραχωρηθεί άδεια χρήσης ενός καφεστιατορίου το οποίο ήταν παντελώς παράνομο γεγονός το οποίο αποκρύβει από την Εναγόμενη-Καθ' ης η Αίτηση κατά τη σύναψη της συμφωνίας. Ήταν περαιτέρω η θέση του ότι υπήρξε απόκρυψη σημαντικών γεγονότων τα οποία θα πρέπει να συνηγορήσουν υπέρ της απόρριψης του αιτήματος για έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Με την υπό κρίση αίτηση ουσιαστικά ζητήθηκαν προστακτικά διατάγματα αλλά διαζευκτικά ζητήθηκαν και απαγορευτικά διατάγματα. H έκδοση παρεμπίπτον απαγορευτικού διατάγματος αποτελεί θεραπεία του δικαίου της επιείκειας. Στην υπόθεση Γιαβρή κ.ά ν. Πάσιου
(2004)1(Α) Α.Α.Δ. 125, στη σελίδα 134 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Η διακριτική ευχέρεια η οποία παρέχεται για την έκδοση ή μη απαγορευτικού διατάγματος, ασκείται δικαστικά με κύριο έρεισμα το σκοπό για τον οποίο επιζητείται η θεραπεία. Εφόσον αντικείμενο του διατάγματος είναι η προστασία έναντι συνεχιζόμενης παραβίασης των δικαιωμάτων του ενάγοντος, η έκδοση απαγορευτικού διατάγματος αποτελεί το φυσικό επακόλουθο. Μπορεί το δικαστήριο να αρνηθεί την έκδοση διατάγματος, εφόσον άλλης μορφής προστασία γνωστή στο δίκαιο, ως οι αποζημιώσεις, μπορεί να αποκαταστήσει τον ενάγοντα.» Η επίδικη αίτηση στηρίζεται τόσο στο άρθρο 32 του Νόμου 14/60 όσο και στα άρθρα 4, 5 και 9 του Κεφ.6. Παραπομπή μπορεί να γίνει στην πρόσφατη απόφαση του Νικολάτου, Δ. στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση Igor Zhigachov κ.ά., Πολιτική Αίτηση Αρ. 115/2012, ημερ. 18/01/2013, για ευκολότερη κατανόηση: «Εξέτασα με προσοχή όλα τα ενώπιον μου στοιχεία και θεωρώ ότι τα παρεμπίπτοντα διατάγματα που εκδόθηκαν στις 29.6.12 από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας στην Αγωγή 2473/12, και των οποίων ζητείται η ακύρωση με την παρούσα διαδικασία, εκδόθηκαν καθ' υπέρβαση δικαιοδοσίας και είναι ορθό και δίκαιο να ακυρωθούν. Κατέληξα σ' αυτό το συμπέρασμα για τους εξής δύο βασικούς λόγους: (α) Σύμφωνα με το άρθρο 32
(1)του Ν 14/60, όπως τροποποιήθηκε από τον τροποποιητικό Νόμο 17(Ι)/2004, κάθε δικαστήριο, κατά την άσκηση της πολιτικής του δικαιοδοσίας, έχει εξουσία να εκδίδει απαγορευτικά διατάγματα (παρεμπίπτοντα, διηνεκή ή προστακτικά) σε όλες τις περιπτώσεις στις οποίες το κρίνει δίκαιο ή πρόσφορο. Η προαναφερόμενη ευρεία εξουσία των δικαστηρίων να εκδίδουν, μεταξύ άλλων, παρεμπίπτοντα διατάγματα τίθεται υπό την επιφύλαξη ότι, παρεμπίπτοντα απαγορευτικά διατάγματα, δεν εκδίδονται εκτός εάν το δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά την επ' ακροατηρίου διαδικασία, ότι υπάρχει πιθανότητα ότι ο αιτών διάδικος δικαιούται εις θεραπείαν και ότι, εκτός εάν εκδοθεί παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη εις μεταγενέστερο στάδιο. Έχω την άποψη, με όλον το σέβας, ότι ο όρος «απαγορευτικά διατάγματα» στο άρθρο 32
(1)είναι αδόκιμη μετάφραση του Αγγλικού όρου «injunctions». Κατά τη γνώμη μου το άρθρο 32
(1)θα έπρεπε καλύτερα να αναφέρεται σε «παρεμπίπτον διάταγμα (απαγορευτικόν, διηνεκές ή προστακτικόν)» και όχι σε «απαγορευτικόν διάταγμα (παρεμπίπτον, διηνεκές ή προστακτικόν). Ο όρος «απαγορευτικόν (προστακτικόν)» διάταγμα είναι αντιφατικός, κατά τη γνώμη μου.» Το άρθρο 4 του Κεφ. 6 προσδίδει δικαιοδοσία στο Δικαστήριο να εκδίδει παρεμπίπτοντα διατάγματα σε σχέση με το ίδιο το αντικείμενο της αγωγής. Αναφορά μπορεί να γίνει στις αποφάσεις Cyprus Palestine Plantations Ltd. V. Olivier and Co. [Cyprus] Ltd 16 C.L.R.22 Sophocles Mamas and Co. v. Carl F.W. Borgward and the Chartered Bank
(1962)C.L.R. 209, ABP Holdings v. Ανδρέα Κιταλίδη κ.ά.
(1994)1 Α.Α.Δ. 694). Στην απόφαση του Εφετείου στην υπόθεση ABP Holdings Ltd. v. Ανδρέα Κιταλίδη κ.ά.(ανωτέρω), το Δικαστήριο τόνισε ότι τα άρθρα 4 και 5 κάνουν ειδική ρύθμιση των καταστάσεων στις οποίες αναφέρονται χωρίς να αφαιρούν οτιδήποτε από τις πρόνοιες του άρθρου 32 του Νόμου 14/60, που προσδιορίζει το γενικό πλαίσιο της δικαιοδοσίας των Δικαστηρίων στην έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων. Σύμφωνα με το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου οι τρεις βασικές προϋποθέσεις που τίθενται για έκδοση παρεμπίπτων διαταγμάτων είναι: Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση, η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας και ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο αν δεν εκδοθεί το διάταγμα (βλ. Odysseos v. Pieris Estates and others
(1982)1 C.L.R.557). Με γνώμονα τις πιο πάνω αρχές, θα εξετάσω την παρούσα υπόθεση, έχοντας υπόψη ότι το Δικαστήριο κατά την εκδίκαση της αίτησης για προσωρινό διάταγμα πρέπει να αποφεύγει να καταλήξει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Αυτό εναπόκειται στην κρίση του πρωτόδικου Δικαστηρίου, κατά τη δίκη της ουσίας της υπόθεσης βλ. Jonitexo Ltd. v. Adidas
(1984)1 C.L.R.263, Άκης Γρηγορίου κ.ά. ν. Χριστίνας Χριστοφόρου κ.ά.
(1995)1 Α.Α.Δ. 248. Στην υπόθεση T.A. Micrologic Consultants Ltd v. Microsoft Corporation
(2002)1 ΑΑΔ 1802 τονίστηκε πως σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του. Για σκοπούς ικανοποίησης της πρώτης προϋπόθεσης, της ύπαρξης δηλαδή σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, είναι αρκετό αν αποκαλύπτεται, με βάση τα δικόγραφα, συζητήσιμη υπόθεση. Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, αυτή δηλαδή της ύπαρξης πιθανότητας επιτυχίας, είναι αρκετό για το Δικαστήριο να ικανοποιηθεί με βάση τη μαρτυρία που έχει προσαχθεί ότι υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας του ενάγοντα στην αγωγή, ο δε βαθμός στον οποίο θα ικανοποιηθεί, αν και περισσότερος από απλή πιθανότητα εντούτοις, δεν ισοδυναμεί με το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που απαιτείται σε πολιτικές υποθέσεις. Η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32, συναρτάται με τα συγκεκριμένα γεγονότα της κάθε υπόθεσης, όπως δε τονίστηκε στην υπόθεση Odysseos (πιο πάνω) το ζήτημα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων εξετάζεται μέσα στα πλαίσια της προϋπόθεσης αυτής. Όσο απομακρύνεται η πιθανότητα να συνιστά η θεραπεία των αποζημιώσεων επαρκή θεραπεία, τόσο ενισχύεται η πιθανότητα να πληρούται η τρίτη προϋπόθεση. Αφού ικανοποιηθούν οι πιο πάνω προϋποθέσεις, το Δικαστήριο θα κρίνει με γνώμονα το τι είναι δίκαιο ή πρόσφορο, έχοντας υπόψη τα γεγονότα της υπόθεσης, αν πρέπει ή όχι να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. Το πραγματικό υπόβαθρο των γεγονότων στα πλαίσια των οποίων εξετάζεται η αίτηση τίθεται με τις ένορκες δηλώσεις που υποστηρίζουν την αίτηση και την ένσταση αντίστοιχα, δεδομένης πάντα της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από την Δ.39 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Σε κάθε περίπτωση, όμως, ως έχει υποδειχθεί στην υπόθεση Γρηγορίου κ.α. ν. Χριστοφόρου κ.α.
(1995)1 Α.Α.Δ. 248: «Το Δικαστήριο κατά την εκδίκαση αίτησης για προσωρινό διάταγμα πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Αυτό εναπόκειται στην κρίση του Πρωτόδικου Δικαστηρίου κατά την δίκη της ουσίας της υπόθεσης.» Το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται σε αξιολόγηση αντικρουόμενων ισχυρισμών ούτε προβαίνει σε αξιολόγηση της τεθείσας ενώπιον του μαρτυρίας για να καταλήξει σε τελικά συμπεράσματα, σε σχέση με τα ουσιαστικά ζητήματα της εκάστοτε υπό συζήτηση υπόθεσης βλ. Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd,
(1996)1B Α.Α.Δ. 788 και Hellenic Bank Public Company Ltd v. Alpha Panareti Public Ltd, Πολ. Έφ. 145/2011 ημερ. 13/6/2013. Η πλήρης εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης και η κατάληξη σε συμπεράσματα, εναπόκειται στην κρίση του Δικαστηρίου κατά την εκδίκαση της ουσίας της υπόθεσης. Σύμφωνα με την El Fath Co v. E.D.T. Shipping και άλλος
(1992)1 Α.Α.Δ. 1255: «. ... το Δικαστήριο δεν εμπλέκεται σε εξέταση εκείνων που συνιστούν την ουσία της αγωγής και δεν επιλύει αμφισβητήσεις σε σχέση με γεγονότα στα οποία θα στηριχθούν οι διάδικοι κατά την ακρόαση. Αντικείμενο της εξέτασης σ' αυτό το στάδιο είναι το κατά πόσο υπάρχει ζήτημα για εκδίκαση κατά την ακρόαση της αγωγής. (βλ The Ship 'Gloriana' and Another v. Breidi
(1982)1 C.L.R 409).» Η Αιτήτρια είναι αυτή που πρέπει να πείσει το Δικαστήριο ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, ως επίσης και για το δίκαιο και εύλογο της έκδοσής του. Μετά την καταχώριση της Ένστασης, από την Καθ΄ ης η Αίτηση Εταιρεία, το Δικαστήριο έχει ενώπιόν του τόσο τις θέσεις και τη μαρτυρία της Ενάγουσας - Αιτήτριας καθώς και την μαρτυρία της Εναγόμενης-Καθ΄ ης η Αίτηση Εταιρείας. Είναι με βάση αυτές που εξετάζει κατά πόσο συντρέχουν ή όχι οι προϋποθέσεις έκδοσης προσωρινού διατάγματος. Αν ικανοποιηθεί ότι συντρέχουν εκδίδει το διάταγμα αν όχι τότε απορρίπτει την αίτηση. Επανερχόμενη στις προϋποθέσεις για την έκδοση αυτού του είδους των διαταγμάτων, δυνάμει του άρθρου 32 του Ν.14/60, η προϋπόθεση για την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος κατά την δίκη προϋποθέτει μόνο σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης ουσιαστικού δικαιώματος βλ. T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation USA (ανωτέρω). Η Έκθεση Απαίτησης, η Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την υπό κρίση αίτηση, η παραδοχή της Καθ΄ης η Αίτηση 1 Εταιρείας ότι οφείλει τα συγκεκριμένα τέλη χρήσης καθώς και τα άλλα στοιχεία που ευρίσκονται στον φάκελο της υπόθεσης οδηγούν στην διαπίστωση της ύπαρξης κάποιας ζημιάς, η πρόκληση της οποίας όμως, σε αυτό το στάδιο, έχει συνδεθεί με πράξεις ή παραλείψεις της ίδιας της Αιτήτριας, αφού η Καθ' ης η Αίτηση προβάλλει ως λόγο μη καταβολής των ενοικίων την μη έκδοση των απαιτούμενων αδειών και την ενεργοποίηση του όρου 12 της συμφωνίας. Οι συγκεκριμένες άδειες που είχαν επισυναφθεί στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση, ήτοι άδεια χρήσεως μεγαφώνων, άδεια λειτουργίας επαγγελματικού υποστατικού και άδεια πώλησης οινοπνευματωδών ποτών και καπνικών ειδών είχαν εκδοθεί μετά τον Απρίλιο 2013, μετά που η Καθ΄ης η Αίτηση Εταιρεία είχε αναστείλει την πληρωμή του τέλους χρήσης. Όμως δεν έχει εκδοθεί η άδεια λειτουργίας από τον Κ.Ο.Τ. Τα όσα αναφέρονται στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση δεν καθιστούν ορατή την πιθανότητα επιτυχίας που αποτελεί το δεύτερο κριτήριο. Έχοντας υπόψη ότι σ΄ αυτό το ενδιάμεσο στάδιο χρειάζεται να καταδειχθεί μόνο κάτι πέραν της απλής πιθανολόγησης, αλλά και κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων δεν μπορώ ν΄ αγνοήσω ότι τόσο η Ενάγουσα - Αιτήτρια καθώς και η Εναγόμενη-Καθ΄ ης η Αίτηση έχουν προβάλει ισχυρισμούς οι οποίοι προκύπτουν από τον τρόπο ερμηνείας της μεταξύ τους συμφωνίας, μιας συμφωνίας που παραχωρούσε στην Καθ' ης η Αίτηση Εταιρεία το δικαίωμα αναστολής της πληρωμής, του δικαιώματος χρήσης, στην περίπτωση μη έκδοσης των απαιτούμενων αδειών για όσο διάστημα δεν εκδίδονται οι άδειες. Αυτό μειώνει σημαντικά την πιθανότητα επιτυχίας της αγωγής, αφού τους θέτει σε ισοζύγιο δυνάμεων, χωρίς σε αυτό το σημείο να αποφαίνομαι επί της ουσίας της διαφοράς. Η τρίτη προϋπόθεση αφορά την αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός εάν εκδοθεί το διάταγμα. Με βάση τα όσα έχουν τεθεί ενώπιόν μου ιδιαίτερα το γεγονός ότι η ίδια η Ενάγουσα-Αιτήτρια έχει καθορίσει την βλάβη της στην απώλεια των τελών της άδειας χρήσης, χωρίς να παραθέτει οτιδήποτε άλλο από ένα γενικό ισχυρισμό για την ανικανότητα της Εναγόμενης - Καθ΄ ης η Αίτηση να ανταποκριθεί σε μια επικείμενη απόφαση, καταλήγω ότι δεν υφίσταται οποιαδήποτε ανεπανόρθωτη ζημιά και ότι οι αποζημιώσεις μπορούν να θεωρηθούν ως ικανοποιητική θεραπεία αφού, αν κριθεί ότι η Εναγόμενη - Καθ΄ης η Αίτηση δεν είχε δικαίωμα στην μη καταβολή των τελών της άδειας χρήσης, θα ζητηθεί η καταβολή τους. Τα πιο πάνω οδηγούν το Δικαστήριο και στην κρίση ότι και το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει σαφώς υπέρ της Εναγόμενης-Καθ΄ ης η Αίτηση έχοντας υπόψη ότι το Δικαστήριο ασχολείται με τη Δικαιοσύνη και όχι με την ευχέρεια των διαδίκων. Ισορροπώντας και ισοζυγίζοντας τις εντελώς αντίθετες θέσεις των διαδίκων, σ΄ αυτό το στάδιο, το καθήκον του Δικαστηρίου είναι ν΄ εξετάσει αφ΄ ενός την πιθανότητα επιτυχίας, από οποιονδήποτε των διαδίκων και αφ΄ ετέρου να διασφαλίσει ότι τίποτε δε θα συμβεί κατά τη διάρκεια της δίκης που θα επηρεάσει αρνητικά τα δικαιώματά τους. Εδώ, η Ενάγουσα-Αιτήτρια δεν έχει ικανοποιήσει τα τρία κριτήρια του άρθρου 32 ενώ η Εναγόμενη-Καθ΄ ης η Αίτηση αντέταξε βάσιμους και ουσιαστικούς λόγους προς την μη έκδοση του διατάγματος. Οι φόβοι που έχει καταγράψει η Ενάγουσα -Αιτήτρια στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση είναι γενικοί, δεν είναι εύλογοι και δεν θεμελιώνεται η πιθανότητα παρεμβολής εμποδίου στην ικανοποίηση απόφασης, η οποία ήθελε εκδοθεί υπέρ της. Βλ. Phasarias (Auto Centre) Ltd ν. Σκυρ. «Λεωνίκ» Λτδ
(2001)1(Β) Α.Α.Δ. 785. Διαπιστώνω ότι τα αιτούμενα διατάγματα, της υπό κρίση Αίτησης, είναι ταυτόσημα με τις παραγράφους 42 (Α), (Β), (Ζ), (Η) και (Θ) του Κλητηρίου Εντάλματος. Όπως έχει υποδειχθεί στην υπόθεση Films Rover International Limited v. Cannon Film Sales Limited
(1978)1 W.L.R 670 (σε μετάφραση): «Το κύριο δίλημμα σε σχέση με την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων είτε αυτά είναι απαγορευτικά ή επιτακτικά, είναι ότι υπάρχει εξ ορισμού ο κίνδυνος ότι το δικαστήριο μπορεί να πάρει εσφαλμένη απόφαση, με το νόημα ότι έχει χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο ο οποίος αποτυγχάνει ν' αποδείξει τα δικαιώματα του κατά τη δίκη (ή θα αποτύγχανε αν υπήρχε δίκη) ή διαζευκτικά με το να παραλείψει να χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο που επιτυγχάνει (ή θα πετύχει) στη δίκη. Αποτελεί επομένως θεμελιώδη αρχή ότι το δικαστήριο πρέπει να υιοθετήσει εκείνη την πορεία η οποία φαίνεται ότι ενέχει τους λιγότερους κινδύνους αδικίας εάν ήθελε φανεί ότι η απόφαση του ήταν «εσφαλμένη» με το πιο πάνω νόημα». Η έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος αντιστοίχου προς τη θεραπεία που ζητείται με την αγωγή δεν αποκλείεται (βλ. Jonitexo Ltd v. Adidas Sportschuhfabriken Adi Dassler KG (ανωτέρω) και Κοσμά ν. Χατζηκυπρή κ.ά.
(2000)1 Α.Α.Δ. 169). Είναι καλά νομολογιακά καθιερωμένο ότι το Δικαστήριο δεν εκδίδει ενδιάμεσα διατάγματα αν η έκδοσή τους επιφέρει ουσιαστικά και τον τερματισμό της διαφοράς μεταξύ των διαδίκων ή του ενδιαφέροντός τους να συνεχίσουν με την ταχύτατη εκδίκαση της αγωγής (βλ. Άκης (Μεταφορές Δεμάτων Εξπρές) Λτδ ν. Koukkouris Trading Co Ltd
(1998)1Α.Α.Δ.149. Στην υπόθεση Goody's Evagorou Ltd v. Lani Restaurants Ltd
(1998)1 Α.Α.Δ. 1572 στην σελίδα 1575 καταγράφηκαν τα ακόλουθα σχετικά: «Είναι νομολογιακά καθιερωμένο ότι όπου το αίτημα για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων είναι ταυτόσημο με τα αιτούμενα διατάγματα της αγωγής και η τυχόν έκδοση τους επιφέρει ουσιαστικά και τον τερματισμό της διαφοράς μεταξύ των διαδίκων ή του ενδιαφέροντός τους να συνεχίσουν με την ταχύτατη εκδίκαση της αγωγής, όπως προνοούν οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας, σε συνάρτηση πάντοτε με το ισοζύγιο της ευχέρειας, δεν πρέπει να παραχωρούνται. Η θέση αυτή διαπιστώνεται, στην παρούσα υπόθεση, από τη συμπεριφορά των εφεσειόντων.» Τέτοια διατάγματα εκδίδονται μόνο σε πολύ καθαρές και ισχυρές περιπτώσεις όπου το νομικό δικαίωμα είναι σχεδόν αδιαμφισβήτητο και το δικαίωμα σε τελεσίδικη θεραπεία είναι κρυστάλλινα καθαρό, ενώ η υπεράσπιση που προβάλλεται κρίνεται ως παντελώς αβάσιμη. Αναφέρεται σχετικά στο σύγγραμμα Goldrein, Wilkinson and Kershaw, Commercial Litigation (3η έκδοση) παρ.167: "Pre-emptive Remedies: . . . . .. the Court has jurisdiction to grant a mandatory injunction on an interlocutory application, but will very rarely do so. The court usually requires a high degree of assurance that at the trial it will appear that the injunction was rightly granted." Στην υπόθεση Κοσμά ν. Χατζηκυπρή κ.ά. (ανωτέρω), στις σελ.176 και 177 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: « ... ... ... . Δεν αποκλείεται βέβαια η έκδοση ενδιάμεσου απαγορευτικού διατάγματος αντίστοιχου προς την θεραπεία που ζητείται με την αγωγή (βλ. Jonitexo Ltd v. Adidas Sportschuhfabriken Adi Dassler KG
(1984)1 CLR 263). Όπως όμως δείχνει καθαρά η υπόθεση Michael ν. Brevinos
(1969)1 CLR 578, εκτός ίσως σε ξεκάθαρες υποθέσεις, αυτό δεν μπορεί να γίνει με τρόπο που να ανατρέπει το status quo ante, και μάλιστα προς ουσιαστική ικανοποίηση της κυρίως θεραπείας που ζητείται με την αγωγή.» Στην υπόθεση Κατερίνα Τσιερκέζου ν. DRAGON TOURIST ENTERPRISES LTD
(2009)1(A)Α.Α.Δ.734, αναφέρθηκε ότι η έκδοση διατάγματος με το οποίο εκδικάζεται η ουσία της αγωγής είναι άκρως ανεπιθύμητο και αντίθετο με την ανάγκη έκδοσης προσωρινού και μόνο μέτρου. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως έχει αναφερθεί και πιο πάνω, με την ενδιάμεση αίτησή της, η Ενάγουσα Εταιρεία - Αιτήτρια ουσιαστικά επιζητεί τις ίδιες ακριβώς, αντίστοιχες θεραπείες, που ζητούνται με την αγωγή και είναι ταυτόσημες. Οπόταν η περίπτωση δεν είναι τόσο ξεκάθαρη και ισχυρή όπου το νομικό δικαίωμα είναι σχεδόν αδιαμφισβήτητο και το δικαίωμα σε τελεσίδικη θεραπεία δεν είναι κρυστάλλινα καθαρό και η υπεράσπιση που προβάλλεται δεν κρίνεται ως παντελώς αβάσιμη ώστε το Δικαστήριο ασκώντας την διακριτική του ευχέρεια να εκδώσει τα αιτούμενα διατάγματα. Ασκώντας την διακριτική μου ευχέρεια δεν θεωρώ ορθό και δίκαιο υπό τις περιστάσεις να ανατραπεί η κατάσταση που υφίσταται με την έκδοση ενός προσωρινού μέτρου. Για όλους τους λόγους που πιο πάνω προσπάθησα να εξηγήσω, η Αίτηση αναπόφευκτα οδηγείται σε αποτυχία και απορρίπτεται. Ενόψει του γεγονότος ότι δεν φαίνεται να συντρέχει οποιοσδήποτε λόγος που να οδηγεί στην εκτόπιση του κανόνα ότι τα έξοδα της διαδικασίας ακολουθούν το αποτέλεσμα, (Halsbury's Laws of England, 3η έκδοση, τόμος 30,σελ 412, παράγραφοι 795-796 και Θρασυβούλου v. Arto Estates Ltd
(1993)1ΑΑΔ 12), τα έξοδα της Αίτησης επιδικάζονται υπέρ της Εναγόμενης-Καθ' ης η Αίτηση Εταιρείας και εναντίον της Ενάγουσας - Αιτήτριας, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Θα καταβληθούν στο τέλος όμως της δίκης. (Υπ.) .............. Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε. Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο