← Κύπρος

FRANCES IRVING κ.α. ν. ΔΗΜΟΣ ΣΩΤΗΡΑΣ κ.α., Αρ. Αγωγής: 1520/13, 21/3/2014

FRANCES IRVING κ.α. ν. ΔΗΜΟΣ ΣΩΤΗΡΑΣ κ.α., Αρ. Αγωγής: 1520/13, 21/3/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2014:A28 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ Ενώπιον: Στ. Ν. Σταύρου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1520/13 Μεταξύ:

  1. FRANCES IRVING
  2. ALAN IRVING Εναγόντων και 1.ΔΗΜΟΣ ΣΩΤΗΡΑΣ 2.ΚΤΗΜΑΤΙΚΕΣ-ΕΡΓΟΛΗΠΤΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ Α ΧΑΧΟΛΗΣ ΛΤΔ 3.ΑΙΜΙΛΙΟΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ Εναγομένων --------------------------------------------- Αίτηση ημερ. 27.11.2013 για έκδοση προσωρινού διατάγματος 21 Μαρτίου,
  3. Εμφανίσεις: Για Ενάγοντες- Αιτητές: κ. Γ. Πολυχρόνης. Για Εναγόμενο 1 - Καθ' ου η αίτηση 1: κ. Φ. Χαραλάμπους. Για Εναγόμενη 2 -Καθ' ης η αίτηση 2: κ. Α. Λάντος. Για Εναγόμενο 3 - Καθ' ου η αίτηση 3: κ. Α. Πιττάτζης. Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Με γενικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα που καταχωρήθηκε στις 27.11.2013, οι ενάγοντες 1 και 2 ζητούν την έκδοση πολυάριθμων διαταγμάτων και την επιδίκαση πολλαπλών αποζημιώσεων εναντίον των εναγομένων, επικαλούμενοι διάφορες αιτίες αγωγής. Προεξάρχουσα αιτία φαίνεται να είναι το αστικό αδίκημα της ιδιωτικής οχληρίας, το οποίο, κατά τους ισχυρισμούς των εναγόντων, ενυπάρχει και συντελείται σε βάρος τους εκεί που διαμένουν (η ενάγουσα 1 μόνιμα και ο ενάγοντας 2 περιοδικά), ένεκα της ύπαρξης και χρήσης του γειτνιάζοντος καταστήματος του εναγομένου
  4. Όλα αυτά εντός του συγκροτήματος κατοικιών Μyloi Beach Villas στην Αγία Θέκλα. Περαιτέρω αιτίες αγωγής φαίνεται να είναι η παραβίαση των συνταγματικών τους δικαιωμάτων, η παραβίαση θεσμοθετημένου καθήκοντος - και ειδικά σε σχέση με την εναγόμενη 2 - η παράβαση σύμβασης, ήτοι ενός πωλητηρίου εγγράφου που συνομολογήθηκε το
  5. Με την παρούσα μονομερή Αίτηση (εφεξής η Αίτηση), η οποία όμως, κατόπιν οδηγιών του Δικαστηρίου, επιδόθηκε στους εναγομένους (εφεξής οι καθ' ων η αίτηση) χωρίς να προηγηθεί η έκδοση οποιουδήποτε διατάγματος, οι ενάγοντες (εφεξής οι αιτητές) ζητούν 9 συνολικά διατάγματα που καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα πράξεων, στηριζόμενοι και πάλι στις προαναφερθείσες αιτίες αγωγής. Συγκεκριμένα, κατά συνοπτική περιγραφή, ζητούν: Α. Διάταγμα το οποίο να διατάζει την αναστολή λειτουργίας του καταστήματος του καθ΄ου η αίτηση
  6. Β. Διάταγμα το οποίο να διατάζει όλους τους καθ' ων η αίτηση να παύσουν τη χρήση και/ή λειτουργία του καταστήματος ως έχει και/ή αντίθετα με την Πολεοδομική άδεια και/ή την εγκεκριμένη χρήση. Γ. Διάταγμα το οποίο να διατάζει τον καθ' ου η αίτηση 3 και/ή όλους τους καθ' ων η αίτηση να συμμορφωθούν με την εγκεκριμένη χρήση του καταστήματος. Δ. Διάταγμα το οποίο να διατάζει τον καθ' ου η αίτηση 3 και/ή όλους τους καθ' ων η αίτηση όπως τοποθετήσουν πινακίδες με τις οποίες θα απαγορεύεται η είσοδος/έξοδος βαρέων οχημάτων στο συγκρότημα κατοικιών. Ε. Διάταγμα το οποίο να διατάζει τον καθ' ου η αίτηση 3 και/ή όλους τους καθ' ων η αίτηση όπως τοποθετήσουν πινακίδες με τις οποίες θα είναι αναγκαστική η μείωση της ταχύτητας των λοιπών οχημάτων. ΣΤ. Διάταγμα το οποίο να απαγορεύει στον καθ' ου η αίτηση 3 να παρέχει υπηρεσίες σε σχέση με την πώληση, εκφόρτωση και προμήθεια μποτιλιών υγραερίου (gas bottles). Ζ. Διάταγμα το οποίο να διατάζει τον καθ' ου η αίτηση 3 και/ή όλους τους καθ' ων η αίτηση όπως τοποθετήσουν κυρτώματα στο δρόμο, μεταξύ άλλων, ενδιάμεσα των οικοδομών των μερών. Η. Διάταγμα το οποίο να διατάζει τον καθ' ου η αίτηση 3 και/ή όλους τους καθ' ων η αίτηση όπως επαναφέρουν και/ή λειτουργήσουν το κατάστημα σύμφωνα με την εγκεκριμένη άδεια από την Πολεοδομία. Θ. Διάταγμα το οποίο να διατάζει τον καθ' ου η αίτηση 2 και/ή όλους τους καθ' ων η αίτηση να τοποθετήσουν σύστημα ελέγχου διέλευσης οχημάτων και/ή περίφραξη στο σημείο εισόδου του συγκροτήματος κατοικιών. Η Αίτηση θεμελιώνεται στα άρθρα 15, 23, 30 και 35 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, στα άρθρα 6 και 8 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των θεμελιωδών Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Ελευθεριών και άρθρο 1 του πρώτου πρόσθετου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ, στον περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμο Κεφ. 96, στον περί Πολεοδομίας ή/και Χωροταξίας Νόμο 90/72, στον περί Δήμων Νόμο 111/85, στον περί ΑΣΤΙΚΩΝ ΑΔΙΚΗΜΑΤΩΝ Νόμο Κεφ. 148, στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60, στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.48, Θ1-4, 8 και 9, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6 (άρθρα 3-9) στις αρχές του κοινοδικαίου (Common Law) και στις Συμφυείς Εξουσίες και Πρακτική του Δικαστηρίου. Από πλευράς γεγονότων πλαισιώνεται από ένορκη δήλωση της ενάγουσας 1 - Frances Irving (εφεξής η Ε.Δ. Irving), η οποία είναι σύζυγος του ενάγοντος 1, Βρετανίδα υπήκοος και μόνιμη κάτοικος Κύπρου (εφεξής η αιτήτρια). Να σημειώσω, ότι η εν λόγω ένορκη δήλωση συνεπικουρείται από πλειάδα τεκμηρίων. Σύμφωνα λοιπόν με την κα Irving, το 2004 αγόρασαν από την αιτήτρια 2, επ' ονόματι του συζύγου της, την εξοχική κατοικία Νο. 14 στο συγκρότημα Myloi Beach Villas, οδός Ποσειδώνος 6, στην Αγία Θέκλα, εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Σωτήρας- καθ' ου η αίτηση
  7. Στην εν λόγω κατοικία η ίδια διαμένει μόνιμα, ενώ ο σύζυγός της, ο οποίος διαμένει μόνιμα στην Αγγλία, έρχεται πολύ συχνά για διακοπές. Στο ίδιο συγκρότημα κατοικιών, η καθ' ης η αίτηση 2, βάσει πωλητηρίου εγγράφου, πώλησε το υποστατικό με αρ. 5 στον καθ' ου η αίτηση
  8. Το εν λόγω υποστατικό, αν και στο Κτηματολόγιο είναι εγγεγραμμένο επ' ονόματι της καθ' ης η αίτηση 2, αγοράστηκε, κατέχεται και ουσιαστικά ανήκει στον καθ' ου η αίτηση
  9. Κατά ή περί το 2011, ο καθ' ου η αίτηση 3, μετέτρεψε παράνομα την εγκεκριμένη χρήση του επίδικου υποστατικού. Συγκεκριμένα, το υποστατικό έχει μετατραπεί, κατέχεται και χρησιμοποιείται ως κατάστημα πώλησης ειδών οικοδομής, επίπλων κήπου, ειδών φροντίδας, συντήρησης, επιδιόρθωσης και κατασκευής κολυμβητικών δεξαμενών (DIY shop). Οι καθ' ων η αίτηση 1 και 2 επέτρεψαν ή και ανέχτηκαν την προαναφερθείσα μετατροπή, ένεκα της οποίας έχει επηρεαστεί δυσμενώς η αιτήτρια και δεν μπορεί να απολαύσει την ιδιοκτησία της. Παράλληλα, διατρέχει κίνδυνο κατά την είσοδο/έξοδο από τον χώρο στάθμευσης της κατοικίας της, αφού το εν λόγω κατάστημα εφάπτεται ενός στενού ιδιωτικού δρόμου, στον οποίο διακινούνται φορτηγά και γενικότερα οχήματα βαρέας χρήσης που επισκέπτονται το κατάστημα. Η στάθμευση και διακίνηση των βαρέων οχημάτων στο σημείο, εμποδίζει την ελεύθερη χρήση του χώρου στάθμευσης της κατοικίας της. Στο παρελθόν, μάλιστα, ένα μεγάλο όχημα που διακινείτο στο σημείο προκάλεσε ζημιά στο ιδιωτικό της όχημα, ενώ και σε άλλες περιπτώσεις έχει διατρέξει άμεσο κίνδυνο, με πιο πρόσφατη στις 29.5.
  10. Παρά τις πολλαπλές παραστάσεις, επιστολές και καταγγελίες τόσο της αιτήτριας, όσο και του δικηγόρου της, προς τον Δήμο Σωτήρας και άλλους αρμοδίους φορείς, μεταξύ των οποίων και η Επίτροπος Διοικήσεως, δεν υπήρξε οποιαδήποτε διαφοροποίηση της κατάστασης. Μάλιστα, στις 12.6.2012 καταχώρησε ιδιωτική ποινική υπόθεση, μαζί με αίτηση για την έκδοση προσωρινού διατάγματος εναντίον των καθ' ων η αίτηση 2 και 3, για τις παραβάσεις της περί Οδών και Οικοδομών Νομοθεσίας. Το Δικαστήριο, μάλιστα, δεχόμενο τις θέσεις της, εξέδωσε εναντίον του καθ'ου η αίτηση 3, προσωρινό διάταγμα για παύση λειτουργίας του επίδικου καταστήματος. Κατά την ημερομηνία ακρόασης της εν λόγω αίτησης, ήτοι στις 22.6.2012, ο καθ'ου η αίτηση 3, εκλιπαρώντας, ζήτησε την απόσυρση του προσωρινού διατάγματος, επικαλούμενος οικονομικά προβλήματα. Παράλληλα, ζήτησε χρόνο για να προβεί σε συγκεκριμένα μέτρα προς περιορισμό της οχληρίας και ταυτόχρονα υποσχέθηκε ότι εντός ενός έτους θα έβρισκε άλλο υποστατικό για τη συγκεκριμένη εργασία. Η αιτήτρια τον λυπήθηκε και υπέγραψαν μεταξύ τους ιδιωτικό συμφωνητικό έγγραφο (τεκμήριο 18 στα ελληνικά και τεκμήριο 19 στα αγγλικά), βάσει του οποίου ο καθ' ου η αίτηση 3 ανέλαβε συγκεκριμένες δεσμεύσεις. Στις 28.1.2013 η ιδιωτική ποινική υπόθεση και το προσωρινό διάταγμα αποσύρθηκαν - εν αναμονή της συμμόρφωσης του καθ' ου η αίτηση 3 με τα όσα δεσμεύτηκε εγγράφως. Έκτοτε, όμως, δεν έχει πράξει το παραμικρό με αποτέλεσμα η οχληρία να υφίσταται, η αγοραστική αξία της κατοικίας τους να έχει μειωθεί κατά 15% και να έχει υποστεί και περαιτέρω χρηματική ζημιά, αφού, για την περίοδο από τον Φεβρουάριο μέχρι τον Οκτώβριο του 2013, μη μπορώντας την ανυπόφορη εκεί κατάσταση, εγκατέλειψε την κατοικία και μετακόμισε σε άλλη ενοικιαζόμενη κατοικία. Περαιτέρω, πάντα κατά τους ισχυρισμούς της αιτήτριας, υπάρχουν συχνά προστριβές μεταξύ της ιδίας και των οδηγών των βαρέων οχημάτων. Μια τέτοια προστριβή υπήρξε στις 22.11.2013, όταν ένας οδηγός φορτηγού της έφραξε το δρόμο και κατόπιν της επιτέθηκε φραστικά. Αυτή βασικά «ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι» με αποτέλεσμα να αποταθεί στο Δικαστήριο και να ζητά την έκδοση των διαταγμάτων της παρούσας Αίτησης. Στην πιο πάνω Αίτηση, αντέδρασαν οι καθ' ων η αίτηση 2 και 3, καταχωρώντας ξεχωριστές Ενστάσεις ημερ. 7.1.2014 και 9.1.2014, αντίστοιχα. Η Ένσταση της καθ' ης η αίτηση 2 εδράζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.39, Δ.48, Θ. 1, 2, 4, 8, Δ.64, στα άρθρα 7 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, στον περί Δικαστηρίων Νόμο Ν. 14/60, άρθρα 29-32 και 43, στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου καθώς και στη νομολογία. Σ' αυτή προβάλλονται 12 συγκεκριμένοι λόγοι ένστασης. Από πλευράς γεγονότων συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του κ. Γιώργου Γεωργίου, ο οποίος βρίσκεται στην υπηρεσία της καθ' ης η αίτηση
  11. Αν και η Ένσταση - ως σύνολο - είναι αρκετά μακροσκελής, η ουσιαστική θέση που προβάλλεται είναι πολύ απλή. Η καθ' ης η αίτηση 2, έχοντας πωλήσει την κατοικία στην αιτήτρια από το 2004 και το κατάστημα στον καθ' ου η αίτηση 3, καμία ευθύνη δεν φέρει σε σχέση με την κατ' ισχυρισμό μετατροπή της εγκεκριμένης χρήσης, ούτε και με την εν γένει λειτουργία του εν λόγω καταστήματος. Εν πάση περιπτώσει, η καθ' ης η αίτηση 2 δεν αποδέχεται τους ισχυρισμούς της αιτήτριας σε σχέση με την μείωση της αξίας της κατοικίας της, ούτε και τις υποτιθέμενες διακινήσεις φορτηγών και άλλων βαρέων οχημάτων στο σημείο, τα οποία - αν διακινούνται - ουδόλως έχει καταδειχθεί ότι συνδέονται με οποιοδήποτε τρόπο με το εν λόγω κατάστημα. Γι' αυτούς ουσιαστικά τους λόγους, ζητά την απόρριψη της Αίτησης εναντίον της. Η Ένσταση του καθ' ου η αίτηση 3 στηρίζεται στους Διαδικαστικούς Κανονισμούς της Πολιτικής Δικονομίας Διαταγή 48, Καν. 4 έως 8 και άρθρο 32 του Νόμου 14/1960 και άρθρο 10 και 20 του Κεφ.
  12. Σ' αυτήν προβάλλονται 5 συγκεκριμένοι λόγοι ένστασης. Από πλευράς γεγονότων, συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του ιδίου του καθ' ου η αίτηση 3 (εφεξής η Ε.Δ. Μιχαηλίδη), ο οποίος αναφέρει ότι αγόρασε το εν λόγω κατάστημα το 2007 "με δάνεια και χρέη". Το κατάστημα το λειτουργεί από το 2009 (και όχι από το 2011 ως ψευδώς αναφέρει η αιτήτρια), πράγμα που φαίνεται από την άδεια λειτουργίας του Δήμου Σωτήρας (τεκμήριο 1). Η άδεια αυτή ανανεώνεται τακτικά και η τελευταία ανανέωση έγινε την 1.1.2013 και ισχύει μέχρι την 31.12.
  13. Το κατάστημα το λειτουργεί ως "DIY" για να κερδίσει τα προς το ζην. Για το σκοπό αυτό, εξασφάλισε άδεια λειτουργίας επαγγελματικού υποστατικού για πώληση ειδών οικοδομής, που καλύπτει και τις εργασίες της συγκεκριμένης επιχείρησης. Τα έσοδά του από τη λειτουργία του καταστήματος δεν είναι πολύ μεγάλα και δεν καλύπτει καν τις δόσεις των δανείων του. Περαιτέρω, αν και παραδέχεται ότι η προαναφερθείσα χρήση του καταστήματος δεν προβλέπεται στην πολεοδομική άδεια, αναφέρει, ότι, αυτό δεν το γνώριζε και εν πάση περιπτώσει, εξ όσων τυγχάνει νομικής συμβουλής, δεν έχει και καμία σημασία. Ο ίδιος εξασφάλισε άδεια λειτουργίας του καταστήματος και στη βάση αυτής της άδειας, λειτουργεί την επιχείρησή του. Όσον αφορά την αιτήτρια, την χαρακτηρίζει, μεταξύ άλλων, εριστική που αναστατώνει τους πάντες - επιδεικνύοντας μια αδικαιολόγητη υπερευαισθησία σε όλα. Στο πλαίσιο αυτό, απορρίπτει τους ισχυρισμούς της περί οχληρίας, αν και δέχεται ότι υπέγραψε το ιδιωτικό συμφωνητικό στο οποίο αναφέρεται η αιτήτρια στη δική της ένορκη δήλωση. Τούτο το έπραξε, εξηγεί, για «να αγοράσει τον καβγά και να την βγάλει από την κεφαλή του που του έκαμε το βίο αβίωτο και του προκάλεσε την πληρωμή χιλιάδων ευρώ σε δικηγορικά έξοδα .». Απ' εκεί και πέρα, ο ενόρκως δηλών θέτει θέμα μη νομιμοποίησης της αιτήτριας να εγείρει την παρούσα αγωγή και να ζητά μάλιστα με την παρούσα Αίτηση την έκδοση των διαταγμάτων, αφού η ίδια, ως αναφέρει, κατέχει την κατοικία χωρίς να έχει εκδοθεί πιστοποιητικό έγκρισης, πράξη η οποία αποτελεί ποινικό αδίκημα, τιμωρούμενο μάλιστα με ποινή φυλάκισης μέχρι 12 μήνες. Πώς είναι δυνατό, διερωτάται, η αιτήτρια να ζητά την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων να κλείσει η επιχείρησή του, την οποία ασκεί εδώ και τέσσερα χρόνια, καθ' ον χρόνο η ίδια παράνομα διαμένει στην κατοικία της; Τέλος, ο ενόρκως δηλών, αρνείται την κατ' ισχυρισμό ζημιά της αιτήτριας, προσθέτοντας ότι σε περίπτωση που εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα, αυτό θα έχει καταστροφικές συνέπειες για την επιχείρηση και τον ίδιο προσωπικά. Δεν κλήθηκαν οι ενόρκως δηλούντες για αντεξέταση και έτσι, κατά την ακροαματική διαδικασία, δόθηκε απευθείας η σκυτάλη στους δικηγόρους για να προχωρήσουν με την επιχειρηματολογία τους. Να σημειώσω ότι εμφανίστηκαν δικηγόροι εκ μέρους όλων των διαδίκων - συμπεριλαμβανομένου και του Δήμου Σωτήρας - καθ' ου η αίτηση
  14. Οι δικηγόροι της αιτήτριας και των καθ' ων η αίτηση 2 και 3 υιοθέτησαν και κατέθεσαν εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις, προβαίνοντας και σε κάποιες προφορικές προσθήκες και διευκρινίσεις. Ο δικηγόρος του καθ' ου η αίτηση 1 ανέφερε απλώς ότι ο Δήμος Σωτήρας επιθυμεί να κάμει δήλωση ότι ένεκα της υπόθεσης αυτής, αλλά και της παρανομίας που υφίσταται με τη λειτουργία από μέρους του καθ' ου η αίτηση 3 του υποστατικού του κατά παράβαση όρων της Πολεοδομικής και Οικοδομικής άδειας αποφάσισε να μην ανανεώσει εκ νέου την άδεια λειτουργίας του υποστατικού. Η απόφαση του Δήμου, συνέχισε, γνωστοποιήθηκε στον καθ' ου η αίτηση 3 με επιστολή ημερ. 16.12.2013, με την οποία ουσιαστικά, πληροφορείται ότι δεν θα του ανανεωθεί η άδεια λειτουργίας και καλείται, ως εκ τούτου, από 1.1.2014 να παύσει να λειτουργεί το υποστατικό του. Παράλληλα, τον πληροφορεί ότι ο Δήμος θα είναι σε θέση να επανεξετάσει θέμα έκδοσης άδειας λειτουργίας εάν και εφόσον αρθούν οι παρανομίες ή αν εξασφαλιστεί άδεια αλλαγής χρήσης υποστατικού. Έχω διεξέλθει με κάθε προσοχή όλα τα στοιχεία που συναποτελούν το πλέγμα της υπό εξέταση Αίτησης, δηλαδή την ίδια την Αίτηση, τις Ενστάσεις, τις προαναφερθείσες ένορκες δηλώσεις, τα συνημμένα σ' αυτές τεκμήρια, τη δήλωση του συνηγόρου του καθ' ου η αίτηση 1 και βεβαίως τις αγορεύσεις των ευπαιδεύτων συνηγόρων. Προτού, όμως, καταπιαστώ με τα επιμέρους εγερθέντα ζητήματα, θα προβώ σε μια σύντομη σκιαγράφηση των εφαρμοστέων αρχών. Κατ' αρχάς, επισημαίνω ότι η προϋπόθεση του "επείγοντος" που θέτει το άρθρο 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.6 αφ' ης στιγμής διατάχθηκε η επίδοση της Αίτησης, δεν τυγχάνει εφαρμογής και δεν εξετάζεται. Το ουσιαστικό δίκαιο για την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων παρέχει το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου Κεφ.6 (βλ. Demades Overseas Ltd v. STUDIO MUST LTD

(1996)1 Α.Α.Δ. 799. Το άρθρο 32 διαλαμβάνει ως εξής: "
(1)Τηρουμένου οποιουδήποτε διαδικαστικού κανονισμού έκαστον δικαστήριον, εν τη ασκήσει της πολιτικής αυτού δικαιοδοσίας δύναται να εκδίδει απαγορευτικόν διάταγμα (παρεμπίπτον, διηνεκές ή προστακτικόν)... εις πάσας περιπτώσεις εις ας το δικαστήριον κρίνει τούτο δίκαιον ή πρόσφορον καίτοι δεν αξιούνται ή χορηγούνται μετ' αυτού αποζημιώσεις ή άλλη θεραπεία. Νοείται ότι παρεμπίπτον διάταγμα δεν θα εκδίδηται εκτός εάν το δικαστήριον ικανοποιηθεί ότι υπάρχει σοβαρόν ζήτημα προς εκδίκασιν κατά την επ' ακροατηρίω διαδικασίας ότι υπάρχει πιθανότης ο ενάγων να δικαιούται εις θεραπείαν, και ότι, εκτός εάν εκδοθεί περεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα θα είναι δύσκολο ή αδύνατον να απονεμηθεί δικαιοσύνη εις μεταγενέστερον στάδιον." Από την πλούσια επί του θέματος νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, προκύπτει ότι οι προϋποθέσεις για την έκδοση προσωρινού διατάγματος με βάση το άρθρο 32 είναι οι ακόλουθες:
  1. Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση κατά την ακροαματική διαδικασία. Αυτό απαιτεί απλώς την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τη δικογραφία.
  2. Πιθανότητα επιτυχίας. Βάσει αυτής της προϋπόθεσης ο αιτητής δεν υπέχει υποχρέωση, όπως ήταν προηγουμένως η αντίληψη, να αποδείξει ισχυρή εκ πρώτης όψεως υπόθεση, ούτε και πιθανότητα επιτυχίας στη δίκη. Το βάρος που έχει είναι πολύ λιγότερο και ικανοποιείται με την απλή κατάδειξη προοπτικής επιτυχίας, η οποία να υφίσταται στην ουσία και στην πραγματικότητα. Σ' αυτό το πλαίσιο το Δικαστήριο εξετάζει, χωρίς βεβαία να αποφασίζει, την αποδεικτική δύναμη (evidential strength) της υπόθεσης τoυ Ενάγοντος. Στην υπόθεση Mothercare Ltd v. Robson Books Ltd [1979] FSR 466, 474 τονίστηκε ότι: 'The prospects of the plaintiff's success are to be investigated to a limited extent, but they are not to be weighed against the prospects of failure. All that has to be seen is whether the plaintiff has prospects of success, which in substance and reality exist. Odds against success no longer defeat the plaintiff, unless they are so long that the plaintiff can have no expectation of success, but only a hope. If his prospects on success are so small that they lack substance and reality, then the plaintiff falls, for he can point to no question to be tried which can be called 'serious' and no prospect of success which can be called 'real."
  3. Αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Αυτό έχει συνδεθεί με την επάρκεια της θεραπείας των αποζημιώσεων. Τούτο, όμως, δεν είναι απόλυτα ακριβές αφού η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς, αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου τη θεραπεία. Εάν και εφόσον ικανοποιηθούν οι πιο πάνω προϋποθέσεις, το Δικαστήριο προχωρά ένα βήμα παραπέρα και, στα πλαίσια της άσκησης της διακριτικής του ευχέρειας, αποφασίζει κατά πόσον είναι δίκαιο και πρόσφορο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα (βλ. Οδυσσέως ν. Pieris Estates κ.α
(1982)1 Α.Α.Δ. 557 και Κ.Ο.Τ ν. Θεωρή
(1989)1 Α.Α.Δ. 255). Στην Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Χ"Βασίλη
(1989)1 Α.Α.Δ. 152, τονίστηκε χαρακτηριστικά ότι "τα Δικαστήρια εκδίδουν τέτοια διατάγματα με φειδώ". Από την άλλη, βέβαια, η ευρύτητα της διατύπωσης του άρθρου 32, επιτρέπει στο Δικαστήριο να εκδώσει οποιοδήποτε προσωρινό διάταγμα θεωρήσει ορθό και δίκαιο υπό τις περιστάσεις (βλ. ABP Holdings v. Κιταλίδη
(1994)1 Α.Α.Δ. 694 και Seamark Consultancy Services Ltd v. Lasala κ.α., Κυπριανού κ.α. v. Lasala κ.α., King Mazax Lines Ltd κ.α. v. Lasala κ.α.
(2007)1 Α.Α.Δ. 162 [Ολ])). Στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο δεν αξιολογεί τη μαρτυρία που τίθεται ενώπιόν του, δεν καταλήγει σε τελικά πραγματικά ή νομικά συμπεράσματα και γενικά αποφεύγει τη διεξοδική διερεύνηση και εξέταση επίδικων θεμάτων της αγωγής. Καλείται μόνο να εξετάσει κατά πόσον πληρούνται οι τρεις προϋποθέσεις του άρθρου 32. Για να αποδειχθούν οι τρεις αυτές προϋποθέσεις, ο αιτητής πρέπει να παραθέσει ενώπιον του Δικαστηρίου το υπόβαθρο της μαρτυρίας, η οποία θα χρειαστεί, με σκοπό να δικαιολογήσει την έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος (βλ. Hadjikyriacos Co. Ltd v. United Biscuits Ltd
(1984)1 CLR 263, 267-268). Τα θέματα που άπτονται της αγωγής θα πρέπει να παραμένουν ανοικτά μέχρι τέλους (βλ. Δημοκρατία της Σλοβενίας ν. Beogradska B.D.
(1999)1 Α.Α.Δ. 225). Στο σύγγραμμα Copinger and Skone James on Copyright (12η έκδοση), παρ.620, γίνεται το ακόλουθο, γενικής εφαρμογής, σχόλιο: "..... An interlocutory injunction is thus a temporary, discretionary and exceptional remedy. It is available before the rights of the parties have been finally determined and, in the case of an ex parte injunction, even before the court has been appraised of the nature of the defendant's case. It is no part of the court´s function at this early stage in the litigation to try to resolve conflicts of evidence on affidavit as to the facts on which the claims of either party may ultimately depend. The evidence is incomplete because it is not until the trial that it is tested by oral cross-examination (υπάρχει βέβαια τώρα δικαίωμα αντεξέτασης). Perfect justice cannot be achieved since the court is acting on imperfect information. It is not, therefore, appropriate for the court to decide conflicting questions of fact or difficult questions of law which call for detailed argument and mature consideration. These are matters to be dealt with at the trial. In brief, at the interlocutory stage the court has to make a decision when the existence of the right or the violation of it or both is uncertain and will remain uncertain until final judgment is given in the action. (Η παρενθετική αναφορά είναι δική μου). Στην προκειμένη περίπτωση, θα πρέπει, οι προϋποθέσεις να εξεταστούν σε σχέση με κάθε καθ΄ου η αίτηση χωριστά. Ξεκινώ, λοιπόν, από τον Δήμο Σωτήρας - καθ' ου η αίτηση 1. Το πρώτο μου σχόλιο είναι ότι φαντάζει κάπως ριζοσπαστική η ενέργεια να κινηθεί αγωγή και να ζητούνται αποζημιώσεις και διατάγματα που να διατάζουν πολύ συγκεκριμένες πράξεις και ενέργειες, εναντίον της δημοτικής αρχής, σε σχέση με κατ' ισχυρισμό οχληρία, παραβιάσεις της νομοθεσίας και του Συντάγματος που κατά κύριο λόγο φέρεται να διέπραξε δημότης της. Ομοίως, είναι τουλάχιστον παράδοξο από τη μια να καταχωρείται ιδιωτική ποινική υπόθεση από την ίδια την αιτήτρια σε σχέση με κατ' ισχυρισμό παραβιάσεις του περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου - να διαδραματίζει δηλαδή η ίδια ρόλο δημοτικής αρχής - προφανώς λόγω ειδικής βλάβης - και ακολούθως να αλλάζει πλευρά και να κινά πολιτική αγωγή εναντίον της δημοτικής αρχής για ουσιαστικά τα ίδια θέματα, υπό μια ευρύτερη, βέβαια, διάσταση. Στο θέμα της ιδιωτικής ποινικής υπόθεσης θα αναφερθώ και στη συνέχεια. Εν πάση περιπτώσει, από τα ενώπιόν μου στοιχεία, πέραν των γενικοτήτων, εκείνο που φαίνεται να αποδίδεται στον καθ' ου η αίτηση 1 είναι ότι με την ανοχή του - προφανώς διότι δεν έλαβε τα δέοντα νομικά μέτρα - παραβίασε θεσμοθετημένο καθήκον και γι' αυτό, είναι αστικά υπόλογος προς την αιτήτρια. Το θέσμιο καθήκον στο οποίο αναφέρεται αφορά στην υποχρέωση εφαρμογής των προνοιών του περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου. Πέραν το ότι δεν έχει εξειδικευτεί - με συγκεκριμένη αναφορά στο άρθρο του Νόμου που δημιουργεί αυτή την υποχρέωση (όχι ευθύνη, εποπτεία ή δικαίωμα) - δεν έχει επεξηγηθεί, πώς, αυτή η φερόμενη παραβίαση θεσμοθετημένου καθήκοντος προσδίδει στην αιτήτρια αγώγιμο δικαίωμα. Σημειώνω στο πλαίσιο αυτό, ότι η αιτήτρια, επέλεξε να καταχωρήσει γενικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα, στο οποίο ουσιαστικά καταγράφονται απλώς οι ζητηθείσες θεραπείες, χωρίς να παρατίθενται οι ως άνω αναγκαίες λεπτομέρειες. Στο σύγγραμμα Bullen and Leake and Jacob's Precedents of Pleadings, 12η έκδοση, σελ. 516, κάτω από τον τίτλο Actions based on Breach of Statutory Duty αναφέρονται τα εξής: "If a plaintiff's cause of action, depends on a statute, he must plead all facts necessary to bring him within that statute (Seear v. Lawson
(1880)16 Ch. D.121; Read v. Brown
(1889)22 Q.B.D. 128); accordingly, in every claim based upon a breach of any provision of the Factories Act 1961, or of any regulation or order made there under, all facts necessary to bring the case within the particular provision relied on must be pleaded, and the breach must be alleged by reference to the particular provision in question which must be specifically referred to or identified...." Η ως άνω υποχρέωση ξεπροβάλλει εντονότερη και επιτακτική όταν επιζητείται θεραπεία εκ των προτέρων και έξω από τα πλαίσια της κανονικής ακροαματικής διαδικασίας. Έτσι και αλλιώς και παραβίαση θεσμοθετημένου καθήκοντος να υπήρχε - που εδώ ούτε έχει προσδιοριστεί, ούτε έχει καταδειχθεί - θα ήταν εξαιρετικά αμφίβολο αν τούτο θα προσέδιδε αγώγιμο δικαίωμα στην αιτήτρια. Μόνο αν ο νομοθέτης έχει πρόθεση να προσδώσει αγώγιμο δικαίωμα, αναγνωρίζεται τέτοιο από το Δικαστήριο (βλ. Hussein and another v. The Estate of the deceased Chrysostomos Christodoulou XXX CLR 23, 48.01). Αν τούτο δεν αναφέρεται ρητά στον Νόμο, είναι θέμα ερμηνείας από το Δικαστήριο (Peristeronopighi Transport Co Ltd v. Toumazos Toumazou
(1970)1 CLR 196). Είναι μόνο κατ' εξαίρεση που αναγνωρίζεται ένα τέτοιο δικαίωμα. Στην προκειμένη περίπτωση για σκοπούς της παρούσας Αίτησης και με βάση τα ενώπιόν μου στοιχεία, δεν προκύπτει να υφίσταται τέτοιο αγώγιμο δικαίωμα εναντίον του καθ' ου η αίτηση
  1. Ως εκ των ανωτέρω - σε ότι αφορά τον καθ' ου η αίτηση 1, η αιτήτρια δεν έχει ικανοποιήσει την πρώτη προϋπόθεση του άρθρου 32, πόσο μάλλον τη δεύτερη όπου υφίσταται υποχρέωση κατάδειξης συγκροτημένης, δικογραφημένης θέσης και προσδιορίσιμης προοπτικής επιτυχίας. Η Αίτηση εναντίον του καθ' ου η αίτηση 1, συνεπώς, θα πρέπει να απορριφθεί. Σε σχέση με την καθ' ης η αίτηση 2, πέραν και πάλι των γενικοτήτων περί ανοχής - εκείνο που συγκεκριμένα της αποδίδεται είναι, ότι, ως ιδιοκτήτρια του συγκροτήματος κατοικιών, υπέχει ευθύνη με βάση τον Νόμο για την έκδοση των Πολεοδομικών αδειών. Συναφώς, με βάση το πωλητήριο έγγραφο (τεκμήριο 1 στην Ε.Δ. Irving), όφειλε να παραδώσει την κατοικία, μεταξύ άλλων, σύμφωνα με τις άδειες οικοδομής (βλ. σελ. 6, τελευταίες τρεις παραγράφους της αγόρευσης του συνηγόρου της αιτήτριας). Στο σημείο αυτό να επισημάνω ότι το πωλητήριο έγγραφο, ανάγεται στο έτος 2004 και η αγωγή καταχωρήθηκε το τέλος του
  2. Εν πάση περιπτώσει, είναι ένα θέμα, η καθ' ης η αίτηση 2, να υπέχει συμβατική και/ή με βάση τον Νόμο τις πιο πάνω υποχρεώσεις και, ως εκ τούτου, να είναι ενδεχομένως υπόλογη στην αιτήτρια λόγω μη εκπλήρωσής τους, και άλλο - εντελώς ξέχωρο - να ευθύνεται για τις όποιες πράξεις και ενέργειες του καθ' ου η αίτηση 3, οι οποίες έλαβαν χώρα, μετά την πώληση σ' αυτόν του υποστατικού και καθ' ον χρόνο η ίδια δεν ασκούσε κανένα απολύτως έλεγχο επί του ακινήτου και των εκεί διαδραματισθέντων. Ούτε και θα μπορούσε, αφού το υποστατικό κατ' ουσία ανήκε σε τρίτο πρόσωπο και της ήταν πλέον ξένο. Η πρώτη περίπτωση, μπορεί, ενδεχομένως, να αποτελέσει βάση για την διεκδίκηση αποζημιώσεων ή και κάποιων διαταγμάτων που να εμπίπτουν όμως αποκλειστικά στη σφαίρα των δικών της υποχρεώσεων, δραστηριοτήτων και δυνατοτήτων. Για σκοπούς, όμως, έκδοσης των αιτουμένων διαταγμάτων, είναι η δεύτερη περίπτωση που ενδιαφέρει. Σε σχέση μ' αυτή, αβίαστα καταλήγω στο συμπέρασμα ότι, αν όχι η πρώτη, η δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32 σίγουρα δεν πληρείται. Δεν έχει συμβατική ή άλλη ευθύνη η καθ' ης η αίτηση 2 για την όποια αλλαγή χρήσης του υποστατικού από τον καθ' ου η αίτηση 3 και για την όποια οχληρία ή άλλη παρανομία αυτός διαπράττει σε βάρος της αιτήτριας. Πώλησε το υποστατικό εδώ και πολλά χρόνια και κανένα έλεγχο επ' αυτού δεν ασκεί, ούτε και έχει καταδειχθεί δική της συμμετοχή στα διαδραματισθέντα. Στην πράξη, τούτο, καταδεικνύεται με γλαφυρότητα από το γεγονός ότι η τυχόν έκδοση των αιτουμένων διαταγμάτων εναντίον της, θα την έθετε σε μια επικίνδυνα αδιέξοδη κατάσταση πραγμάτων, όπου θα διατάσσετο - υπό τη δαμόκλειο σπάθη της παρακοής διατάγματος - να προβεί σε μια σειρά από πράξεις και ενέργειες, τις οποίες δεν θα έχει καν τη δυνατότητα να υλοποιήσει αφού το υποστατικό ελέγχεται αποκλειστικά και ουσιαστικά ανήκει σε τρίτο πρόσωπο. Παρενθετικά, σε σχέση ειδικά με το ζητούμενο διάταγμα (Θ) πιο πάνω, με το οποίο θα διατάσσεται να τοποθετήσει σύστημα ελέγχου κλπ, να επισημάνω απλώς ότι αυτό είναι έξω από κάθε συμβατική ή άλλη σχέση των μερών. Για τους πιο πάνω λόγους, η Αίτηση και εναντίον της καθ' ης η αίτηση 2 θα πρέπει να απορριφθεί. Έρχομαι τώρα στον καθ' ου η αίτηση
  3. Προεξάρχουσα αιτία αγωγής εναντίον αυτού φαίνεται να είναι το αστικό αδίκημα της ιδιωτικής οχληρίας. Η ιδιωτική οχληρία διέπεται από το Άρθρο 46 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148 που διαλαμβάνει ως ακολούθως: «Ιδιωτική οχληρία συνίσταται στο ότι πρόσωπο επιδεικνύει συμπεριφορά ή διεξάγει τις εργασίες του ή χρησιμοποιεί ακίνητη ιδιοκτησία που ανήκει σε αυτό κατά κυριότητα ή κατέχεται από αυτό, με τρόπο ώστε κατά συνήθεια να παρεμβαίνει στην εύλογη χρήση και απόλαυση αφού ληφθούν υπόψη η θέση και η φύση αυτής, της ακίνητης ιδιοκτησίας οποιουδήποτε άλλου προσώπου. Νοείται ότι ο Ενάγοντας δεν τυγχάνει αποζημιώσεων σε σχέση με ιδιωτική οχληρία εκτός αν εξαιτίας αυτής υπέστη ζημιά......» Από τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου προκύπτει ότι η ιδιωτική οχληρία συνίσταται σε παράνομη επέμβαση στη χρήση ή απόλαυση ακίνητης ιδιοκτησίας κάποιου προσώπου ή κάποιου δικαιώματος επί ή σε σχέση μ' αυτή (βλ. Medcon Construction Ltd v. Νίκος Ευαγγέλου
(1997)1(Α) Α.Α.Δ 565). Η έννοια της χρήσης περικλείει και την εκμετάλλευση της ακίνητης ιδιοκτησίας με ενοικίαση σε τρίτους (βλ. Χρίστος Αγαθοκλέους Λτδ v. Σοφοκλέους, Πολ. Έφεση 10524, ημερ. 30.11.2000). Στην προκειμένη περίπτωση, αν και η Ε.Δ. Irving είναι διανθισμένη με υπερβολές (για παράδειγμα όταν διαβλέπει πιθανότητα να επισυμβεί το μοιραίο αν δεν εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα -παράγραφος 50) και με αναφορές σε συμβάντα αιτιωδώς ασύνδετα με το αστικό αδίκημα (για παράδειγμα όταν αναφέρεται σε περιστατικό λεκτικής αντιπαράθεσης που είχε με κάποιο άγνωστο οδηγό φορτηγού, το οποίο θα μπορούσε κάλλιστα να επισυμβεί οπουδήποτε και για οποιαδήποτε αιτία και άπτεται ποινικού αδικήματος που ενδεχομένως να διέπραξε ο άγνωστος οδηγός και όχι με στοιχείο κατάδειξης ιδιωτικής οχληρίας από μέρους του καθ' ου η αίτηση 3 - παράγραφος 52), βρίσκω ότι ικανοποιούνται, σε σχέση με τα διατάγματα Α, Β, Γ και H (ανωτέρω), οι πρώτες δύο προϋποθέσεις του άρθρου
  1. Αυτό, παρά και το γεγονός ότι οι προσκομισθείσες φωτογραφίες και άλλα στοιχεία, κάθε άλλο παρά αντικατοπτρίζουν με πληρότητα και καθαρότητα την επικρατούσα στον χώρο, κατάσταση πραγμάτων. Ο λόγος είναι διότι το βάρος απόδειξης που φέρει σε σχέση με αυτές τις δύο προϋποθέσεις δεν είναι ιδιαιτέρως υψηλό. Δεν ισχύει το ίδιο σε σχέση με τα διατάγματα υπό στοιχεία Δ -Z, ανωτέρω. Οι πράξεις που ζητούνται με αυτά τα διατάγματα - ως αναφέρει ο ίδιος ο ευπαίδευτος συνήγορος της αιτήτριας (σελ. 5, παράγραφοι 2 και 3 της γραπτής του αγόρευσης) απορρέουν από τη συμφωνία (τεκμήρια 18 και 19 στην Ε.Δ. Irving) που υπεγράφη από τον καθ' ου η αίτηση 3 με αντάλλαγμα την απόσυρση της εναντίον του ιδιωτικής ποινικής υπόθεσης και του εκδοθέντος, στα πλαίσια αυτής, προσωρινού διατάγματος. Η εδώ αγωγή, όμως, δεν έχει ως βάση την προαναφερθείσα συμφωνία. Κατ' επέκταση, κανένα απολύτως υπόβαθρο δεν υπάρχει για διεκδίκηση τέτοιων διαταγμάτων και μάλιστα με ενδιάμεση αίτηση. Η Αίτηση, συνεπώς, εναντίον του καθ' ου η αίτηση 3 - σε σχέση μ' αυτά τα διατάγματα - σκοντάφτει στην πρώτη κιόλας προϋπόθεση του άρθρου
  2. Επανέρχομαι στα υπόλοιπα διατάγματα σε σχέση με τα οποία έχω ήδη καταλήξει στο συμπέρασμα ότι πληρούνται οι πρώτες δύο προϋποθέσεις. Δεν μπορώ, όμως, να καταλήξω σε ανάλογο συμπέρασμα αναφορικά με την τρίτη προϋπόθεση. Η ίδια η αιτήτρια έχει κατ' ουσία εξουδετερώσει αυτή την πιθανότητα, αποτιμώντας σε χρήμα την προκληθείσα βλάβη που υφίσταται από την κατ' ισχυρισμό οχληρία και άλλες παρανομίες. Συγκεκριμένα, στην παράγραφο 35 της Ε.Δ. Irving αναφέρονται τα εξής: "Ως περιγράφεται στο τεκμήριο 21 [έκθεση εκτίμησης από εκτιμητή ακινήτων] προκύπτει ότι λόγω της οχληρίας και παρανομίας που δημιουργείται η επίδικη οικοδομή στο όλο συγκρότημα η αξία της κατοικίας μας έχει μειωθεί κατά 15% συνολικά €35.520" Το ποσό αυτό το διεκδικεί πριν από κάθε άλλο με το γενικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα, μαζί βέβαια και με άλλες πολλές θεραπείες, μεταξύ των οποίων και ένα ποσό της τάξεως των €4.800 ως ειδική ζημιά. Με άλλα λόγια, η αιτήτρια προσδιορίζει με ακρίβεια τόσο την αποζημίωση που δικαιούται λόγω μείωσης της αξίας της κατοικίας της, όσο και ειδική ζημιά που υπέστη ένεκα της κατ' ισχυρισμό οχληρίας, καθιστώντας έτσι τη χρηματική αποζημίωση επαρκές θεραπεία, στο μεταγενέστερο στάδιο της κανονικής δίκης. Η δίκη, εξάλλου, είναι "η καθιερωμένη διαδικασία για τον καθορισμό και τη διακήρυξη των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων των διαδίκων" (βλ. Louis Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ
(1992)1 A.A.Δ. 1453) Αν και το πιο πάνω συμπέρασμα σφραγίζει την τύχη της Αίτησης, είναι σημαντικό να αντικριστεί το θέμα και υπό το πρίσμα του ισοζυγίου της προσφορότητας ή πιο σωστά του ισοζυγίου της δικαιοσύνης. Στην υπόθεση Francome v. Mirror Group Newspaper [1984] 2 All E.R 408 λέχθηκαν, στη σελ.410, τα εξής: "It is of paramount importance that everyone should understand the exercise on which the judge was, and we are engaged. There is to be a speedy trial at which the rights of the parties will be determined. This has not yet happened. We are concerned, so far as we can, to preserve the rights of the parties meanwhile. It is not our function to decide questions of fact or law which will be in issue at the trial. If they are arguable, that is the time and the place when they should be argued." και στη σελ.413 τα εξής: "What then should we do? I stress once again that we are not at this stage concerned to determine the final rights of the parties. Our duty is to make such orders, if any, as are appropriate pending the trial of the action. It is sometimes said that this involves a weighing of the balance of convenience. This is an unfortunate expression. Our business is justice, not convenience. We must and can disregard fanciful claims by either party. Subject to that, we must contemplate the possibility that either party may succeed and we must do our best to ensure that nothing occurs pending the trial which will prejudice his rights. Since the parties are usually asserting wholly inconsistent claims, this is difficult, but we have to do our best. In so doing we are seeking a balance of justice, not convenience." Στο σύγγραμμα Copinger and Skone James-ανωτέρω (παρ.624) υποδεικνύονται τα εξής: «Status quo Where other factors appear to be evenly balanced, the court will usually take such measures as are calculated to preserve the status quo. If, on the one hand, the defendant is enjoined temporarily from doing something which he has not done before, the only effect of the interlocutory injunction in the event of his succeeding at the trial is to postpone the date at which he is able to embark on a course of action which he has not previously found it necessary to undertake. If, on the other hand, the defendant is interrupted in the conduct of an established enterprise, the injunction would cause much greater inconvenience to him since he would have to start again to establish it in the event of his succeeding at the trial......» (Η υπογράμμιση είναι δική μου) Τέλος, στην υπόθεση A. Pieris (Alakatoudi) Court Ltd v. Χαριτίνη Ιωαννίδου
(1986)1 J.S.C. 243, στην οποία εύστοχα παρέπεμψε ο ευπαίδευτος συνήγορος της καθ' ης η αίτηση 2, αναφέρονται τα ακόλουθα: «Η στάθμιση της ταλαιπωρίας την οποία θα υποστεί ο κάθε διάδικος συνεπεία της έκδοσης ή μη έκδοσης Διατάγματος, λαμβάνεται υπόψιν από το Δικαστήριο σε αυτή τη διαδικασία. Το βάρος της απόδειξης είναι στον Ενάγοντα να καταδείξει ότι η ταλαιπωρία (inconvenience) που θα υποστεί θα είναι μεγαλύτερη από εκείνη του Εναγόμενου εάν δεν εκδοθεί το Διάταγμα.» Στην προκειμένη περίπτωση, από τη μια, έχουμε μια επιχείρηση - το κατάστημα του καθ' ου η αίτηση 3 - η οποία λειτουργεί αδιάλειπτα είτε από το 2011 (όπως ισχυρίζεται η αιτήτρια - παρ.7 της Ε.Δ. Irving) είτε από το 2009 (όπως ισχυρίζεται ο καθ'ου η αίτηση 3 - παρ. 4 της Ε.Δ. Μιχαηλίδη). Παρενθετικά να σημειώσω επ' αυτού, ότι θα συμφωνούσα με τον ευπαίδευτο συνήγορο του καθ' ου η αίτηση 3, ότι, από τη στιγμή που τέθηκε αντίθετος ισχυρισμός απ' αυτόν της αιτήτριας σε σχέση με το χρόνο λειτουργίας του καταστήματος, αυτή είχε το βάρος (στον απαιτούμενο βαθμό βέβαια), να αποδείξει την ορθότητα του δικού της ισχυρισμού. Και από τη στιγμή που δεν ζήτησε άδεια για την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης ή αντεξέτασης του καθ' ου η αίτηση 3, απέτυχε να το αποσείσει. Εν πάση περιπτώσει, είτε τα χρόνια λειτουργίας του καταστήματος είναι 5 είτε είναι 3, γεγονός παραμένει ότι μιλούμε πλέον για μια εγκατεστημένη επιχείρηση (established business) που λειτουργεί εδώ και αρκετά χρόνια - έχοντας προφανώς στο διάστημα αυτό αποκτήσει και κύκλο εργασιών. Αν εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα, η επιχείρηση την επομένη ημέρα θα πρέπει να κλείσει. Σε μια τέτοια περίπτωση, το οικονομικό πλήγμα για τον καθ' ου η αίτηση 3 θα είναι τεράστιο. Το μόνο που θα του απομένει πλέον θα είναι η ελπίδα δικαίωσης κατά την κανονική δίκη. Αυτή, όμως, πιθανώς να είναι χωρίς αντίκρισμα αφού λόγω του χρονικού διαστήματος που εκ των πραγμάτων θα παρέλθει - θα είναι εξαιρετικά δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να επανανοίξει η επιχείρηση και να επανακτήσει την πελατεία της. Με άλλα λόγια, δεν θα είναι αναστρέψιμα τα τετελεσμένα που τώρα θα δημιουργηθούν και το πλήγμα για τον καθ' ου η αίτηση 3 θα είναι ενδεχομένως καίριο. Στο σημείο αυτό, να επισημάνω, ότι δεν είναι αρκετό να γίνεται επίκληση παρανομίας εκ μέρους του καθ' ου η αίτηση 3 (βλ. Louis Vuitton [ανωτέρω]). Η ενασχόληση με το θέμα τούτο είναι κατ' εξοχήν έργο άλλου Δικαστηρίου στα πλαίσια ποινικής διαδικασίας και όχι του παρόντος Δικαστηρίου κατά την ενάσκηση πολιτικής δικαιοδοσίας. Από την άλλη, έχουμε την αιτήτρια η οποία ζει και ανέχεται αυτή την κατάσταση εδώ και πολλά χρόνια. Προέβη, βέβαια, σε διάφορα διαβήματα και παραστάσεις. Μια εξ αυτών ήταν η καταχώρηση στις 12.6.2012 ιδιωτικής ποινικής υπόθεσης μαζί με αίτηση για προσωρινό διάταγμα για παραβιάσεις της νομοθεσίας. Στο πλαίσιο αυτό, κατάφερε να εξασφαλίσει διάταγμα, το οποίο κατ' ουσία έδινε τέλος στις παρανομίες και κατ' επέκταση στην οχληρία που υφίστατο. Παρόλα ταύτα, καταχραζόμενη για ίδιον όφελος τη δικαστική διαδικασία, υπαναχώρησε και με αντάλλαγμα την υπογραφή της συμφωνίας που ανέφερα ανωτέρω, στις 28.1.2013 απέσυρε τόσο την ποινική υπόθεση, όσο και το προσωρινό διάταγμα που είχε εξασφαλίσει. Στη συνέχεια, για 11 ολόκληρους μήνες - ενώ δεν έγινε τίποτε προς την κατεύθυνση υλοποίησης των συμφωνηθέντων - δεν κίνησε καμία διαδικασία, αν και ως ισχυρίζεται, ήταν τόσο ενοχλητική η οχληρία που δεν άντεξε και αναγκάστηκε να μετακομίσει. Θυμήθηκε και πάλι το Δικαστήριο - το πολιτικό αυτή τη φορά - μόλις τον Νοέμβριο του 2013 και αυτό, ως η ίδια λέει, εξαιτίας του συμβάντος με τον άγνωστο οδηγό του φορτηγού, στο οποίο επίσης αναφέρθηκα ανωτέρω. Για συμπλήρωση της εικόνας, να υπενθυμίσω, ότι, έχει κιόλας αποτιμήσει σε χρήμα τη μείωση της αξίας της κατοικίας της, ένεκα της κατ' ισχυρισμό οχληρίας που υφίσταται. Επομένως και με βάση αυτό το σκηνικό, κρίνω ότι η ταλαιπωρία και η βλάβη που θα υποστεί η αιτήτρια, αναμένοντας τη δίκη, χωρίς να εκδοθούν από τώρα διατάγματα θα είναι πολύ μικρότερη απ' αυτή του καθ' ου η αίτηση 3 αν γίνει το αντίθετο. Και γι' αυτόν τον λόγο, δεν μπορεί να πετύχει η Αίτηση. Στη βάση λοιπόν όλων των πιο πάνω, η Αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή στο τέλος της διαδικασίας, επιδικάζονται υπέρ των καθ' ων η αίτηση 2 και 3 (ένα σετ εξόδων ο καθένας) και εναντίον της αιτήτριας. Μεταξύ αιτήτριας και καθ' ου η αίτηση 1, δεν επιδικάζω έξοδα, καθ' ότι ο καθ' ου η αίτηση 1 δεν καταχώρησε ένσταση και μόνο τυπικά έλαβε μέρος στην όλη διαδικασία. (Υπ) ............................... Στ. Ν. Σταύρου, Α.Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.