ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΙΟΠΕΤΡΙΟΥ ν. ΔΗΜΗΤΡΗΣ Σ. ΜΙΣΟΥ, Γενική Αίτηση Αρ.: 957/2012, 30/1/2014

(1)/99 Άρθρα 82 έως 90, 91Α έως 91Ζ και επί των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, στην Διαταγή 48, Κανονισμούς 1 έως 4 και 8 έως 10. Η Αίτηση συνοδεύεται από την Ένορκη Δήλωση του κ. Κυριάκου Μαρίνου ημερομηνίας 24/04/2013 στην οποία αναφέρεται το εξ αποφάσεως χρέος και ο ισχυρισμός ότι ο Εναγόμενος εξ αποφάσεως οφειλέτης μπορεί με βάση το εισόδημα του να πληρώνει €800,00 σεντς μηνιαίως προς σταδιακή εξόφληση του. Ο Εναγόμενος, οι οποίος δεν εκπροσωπείτο από δικηγόρο, δεν καταχώρισε Ένσταση. ΜΑΡΤΥΡΙΑ Στοιχεία για την οικονομική κατάσταση του Εναγομένου έδωσε ο ίδιος ο Εναγόμενος στο Δικαστήριο κατά την ένορκη εξέταση του ενώπιον του Δικαστηρίου. Επισημαίνεται ότι από πλευράς Αιτήτριας δεν έχει προσκομιστεί οποιαδήποτε μαρτυρία, ούτε και έχει κλητευθεί οποιοδήποτε πρόσωπο για να αντεξεταστεί σχετικά με γεγονότα που προέκυψαν από την μαρτυρία του Εναγομένου κατά την εξέταση του, δυνάμει του Άρθρου 26 του Περί Αποδείξεως Νόμου, Κεφ. 9 και, συνεπώς, είναι στη βάση της προφορικής μαρτυρίας που δόθηκε από τον Εναγόμενο που το Δικαστήριο έχει εξάξει τα συμπεράσματα του. Ο Εναγόμενος, κατά το στάδιο της αντεξέτασης του από τον δικηγόρο της Αιτήτριας - στον οποίον δόθηκε η δυνατότητα να τον εξετάσει, παρά το γεγονός ότι τον πρωταρχικό ρόλο εξέτασης καθ' ου η αίτηση σε τέτοιας φύσης διαδικασίες έχει το Δικαστήριο -, αναφέρθηκε στις προσωπικές του περιστάσεις, τα εισοδήματα του και στα διάφορά έξοδα του. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η υπό κρίση Αίτηση στηρίζεται, μεταξύ άλλων, στα Άρθρα 86 - 91 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.6 ο οποίος αργότερα τροποποιήθηκε από το Ν.134

(1)/99. Οι εν λόγω νομοθετικές διατάξεις παρέχουν στο Δικαστήριο την εξουσία μετά από σχετική οικονομική εξέταση ή/και έρευνα να διατάξει την πληρωμή του εξ αποφάσεως χρέους με μηνιαίες δόσεις. Για τον λόγο ότι ο εξ αποφάσεως πιστωτής δεν μπορεί να γνωρίζει ποια είναι τα περιουσιακά στοιχεία του εξ αποφάσεως οφειλέτη, τα οποία θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν την έκδοση διατάγματος καταβολής του εξ αποφάσεως χρέους δια μηνιαίων δόσεων, το βάρος απόδειξης ότι ο εξ αποφάσεως οφειλέτης δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να εξοφλήσει το χρέος του, μετατοπίζεται στους ώμους του. Βάσει του άρθρου 84

(2)του Νόμου 134(Ι)/99, ο εξ αποφάσεως οφειλέτης υποχρεούται να προβαίνει ενόρκως σε πλήρη αποκάλυψη όλων των περιουσιακών του στοιχείων για να δείξει, αν έτσι ισχυρίζεται, πως δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να εξοφλήσει το χρέος του ή να καθορίσει το ποσό που προτείνει ότι είναι μέσα στην οικονομική του δυνατότητα να πληρώνει μηνιαίως (Δέστε την Γιαννάκης Βασιλειάδης ν. Χαράλαμπος Τσουρή

(2007)1Α Α.Α.Δ 43). Το Δικαστήριο έχει την ευχέρεια να διερευνήσει τις οικονομικές συνθήκες του χρεώστη. Όπως τονίστηκε στην υπόθεση Gesico Photographics Ltd v. JK. Video Art Co. Ltd

(1991)1 AAΔ 134 και Αντώνης Φλαγκοφάς ν. Αταλέζα Λτδ

(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 686, η διαδικασία που προβλέπει το Μέρος VIII του Κεφ. 6 «έχει ουσιαστικά ανακριτικό χαρακτήρα και αποβλέπει στην παροχή ευχέρειας στο Δικαστήριο μετά τη διεξαγωγή της αναγκαίας έρευνας σχετικά με τα πλαίσια του χρεώστη να αποφασίσει κατά πόσον είναι σε θέση να αποπληρώσει με δόσεις το χρέος του» (η έμφαση είναι δική μου) Σε κάθε περίπτωση, είναι αποδεκτή πρακτική, να δοθεί το δικαίωμα στον δικηγόρο του Αιτητή ή/και στον ίδιο αν εμφανίζεται αυτοπροσώπως, να αντεξετάσει και ο ίδιος τον Καθ' ου η Αίτηση σε σχέση με το τι δύναται να καταβάλει μηνιαίως έναντι του εξ αποφάσεως χρέους του (Δέστε την Γιαννάκης Βασιλειάδης ν. Χαράλαμπος Τσουρή

(2007)1Α Α.Α.Δ 43). Το Δικαστήριο μπορεί, φυσικά, ως ανωτέρω αναφέρεται, ένεκα της φύσης της διαδικασίας, να υποβάλει στον Καθ' ου η Αίτηση οποιαδήποτε επιπρόσθετη ή/και συμπληρωματική ερώτηση ή/και να αναζητήσει απ' αυτόν διευκρινήσεις στα όσα αναφέρθηκαν ήδη από τον ίδιο στο Δικαστήριο κατά την αντεξέταση του από τον δικηγόρο του Αιτητή ή τον ίδιο τον Αιτητή. Η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου ερμηνεύοντας τις σχετικές διατάξεις του ΚΕΦ.6 έχει καθορίσει τις βασικές αρχές που το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη στην έκδοση διατάγματος μηνιαίων δόσεων. Το Δικαστήριο, πρέπει, πρωταρχικά, να ισοζυγίσει την αναγκαιότητα το τυχόν διάταγμα για μηνιαίες δόσεις να είναι τέτοιο ώστε να είναι στα πλαίσια της πραγματικότητας, δίνοντας τη δυνατότητα στον ίδιο τον χρεώστη να πληρώνει, ενώ από την άλλη, θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η αξίωση ενός πιστωτή που αναμένει να λάβει το προϊόν της εξ αποφάσεως οφειλής του το συντομότερο δυνατόν. Για τον πιο πάνω σκοπό, το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη το εισόδημα και τις εύλογες προσωπικές και οικογενειακές ανάγκες του χρεώστη. Δεν εκδίδεται διάταγμα εάν αυτό θα επηρεάσει την ικανότητα του χρεώστη να αντιμετωπίσει τις ουσιαστικές ανάγκες του ιδίου και της οικογένειας του (Δέστε Chrysostomou v. Athanasiou

(1981)1 C.L.R.696, Λαϊκή Τράπεζα v. Θεοχάρη Χαραλάμπους

(1989)1 Α.Α.Δ.536). Στην υπόθεση Αντώνης Φλαγκοφάς v. Αταλέζα Λτδ.

(1989)1(Ε) Α.Α.Δ.686, επιβεβαιώθηκε η αυστηρή προσήλωση στην γενική αρχή ότι η πληρωμή εξ αποφάσεως οφειλών πρέπει να εντάσσεται μέσα στα όρια που να επιτρέπουν ταυτόχρονα και την αξιοπρεπή διαβίωση του οφειλέτη. Όπως λέχθηκε στη σελίδα 689: «Η ατομική ευχέρεια για την αποπληρωμή εξ αποφάσεως χρέους με δόσεις, μετά τον προσδιορισμό των μέσων του χρεώστη, συναρτάται άμεσα με τις ανάγκες του χρεώστη και της οικογένειας του για αξιοπρεπή διαβίωση. Αυτές περιλαμβάνουν τη στέγαση, τη διατροφή και την ιατρική περίθαλψη των μελών της οικογένειας καθώς και τη μόρφωση των παιδιών και κάποια ευχέρεια για την κοινωνική διακίνηση του χρεώστη.» (η έμφαση είναι δική μου) Αν τα γεγονότα είναι τέτοια που δεν δικαιολογείται η καταβολή οποιουδήποτε ποσού, το Δικαστήριο οφείλει, αντί να διατάξει την πληρωμή μιας συμβολικής ουσιαστικά μηνιαίας δόσης, να απορρίψει την αίτηση και να αποφύγει την έκδοση διατάγματος μηνιαίας δόσης για ευτελές ποσό (Δέστε Αρέστης ν. Λαικής Κυπριακής Τράπεζας

(2002)1 (Β) Α.Α.Δ. 1258). Στην υπόθεση National Bank of Greece v. Nicos Trihinas

(1976)2 J.S.C.411 ο τότε Πρόεδρος του Επαρχιακού Δικαστηρίου Αμμοχώστου και πρώην Πρόεδρος του Ανώτατου Δικαστηρίου Γ. Μ. Πικής ανέφερε (σε ελεύθερη μετάφραση) τα εξής στην σελ.415: «Χωρίς να αποσκοπείται η εξαντλητική απαρίθμηση των γεγονότων που θα ληφθούν υπόψη στην απόφαση του Δικαστηρίου, μερικοί από τους παράγοντες παραθέτονται πιο κάτω: (α) Οι απολαβές του εξ αποφάσεως χρεώστη (β) Οι απαραίτητες ανάγκες του εξ αποφάσεως χρεώστη και των μελών της οικογένειας του (γ) Άλλες υποχρεώσεις του εξ αποφάσεως χρεώστη προς τρίτα πρόσωπα (δ) Το μέγεθος του χρέους και ο χρόνος που θα απαιτηθεί για την αποπληρωμή του με την κάθε δεδομένη δόση (η έμφαση είναι δική μου) Περαιτέρω στην υπόθεση Κούλα Χρ. Μιχαήλ v. Κυπριακής Λαϊκής Τράπεζας (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ.

(1993)1 Α.Α.Δ.812 αναφέρεται στη σελίδα 815 ότι: «Τα κριτήρια που λαμβάνονται υπόψη είναι το εισόδημα και οι εύλογες προσωπικές και οικογενειακές ανάγκες του χρεώστη. Δεν εκδίδεται διαταγή για πληρωμή χρέους με μηνιαίες δόσεις εάν η διαταγή αυτή επηρεάζει την ικανότητα του χρεώστη να αντιμετωπίσει τις ουσιαστικές ανάγκες του ιδίου και της οικογένειας του.» (η έμφαση είναι δική μου) Το Δικαστήριο, αφού λάβει υπόψη του τα εισοδήματα του χρεώστη και τις οικογενειακές και προσωπικές του ανάγκες, μπορεί να διατάξει την καταβολή ποσού που είναι το περίσσευμα από τις απολαβές του, μετά από την αφαίρεση εύλογου ποσού που είναι αναγκαίο για την συντήρηση του χρεώστη και των εξαρτωμένων του (Δέστε Gesico Photographic v. J.K. Video

(1991)1 Α.Α.Δ.134,141). Σχετική με το τι η νομολογία θεωρεί ως άμεσες ανάγκες του χρεώστη και της οικογένειάς του είναι η απόφαση Ρολάνδης κ.ά ν. Κούτσιου

(1970)1 C.L.R. 25 όπου, μεταξύ άλλων λέχθηκε ότι τα έξοδα για κατανάλωση τσιγάρων ή αλκοόλ δεν αποτελούν ουσιαστικές ανάγκες. Σε ότι αφορά τυχόν έξοδα για ιδιωτικά εκπαιδευτικά φροντιστήρια των ανήλικων παιδιών του χρεώστη, χρήσιμη είναι η αναφορά στην υπόθεσης Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος Α.Ε ν. Μαρίας Κωνσταντίνου (ανωτέρω) στην οποία λέχθηκαν τα εξής: «Βλέπουμε λοιπόν ότι η μόρφωση ενός παιδιού αποτελεί παράγοντα που μπορεί να ληφθεί υπόψη. Όμως αυτό δεν σημαίνει αυτόματα ότι υπολογίζεται οποιαδήποτε δαπάνη για μόρφωση, ανεξάρτητα από την αναγκαιότητα ή χρησιμότητα της μόνο και μόνο επειδή το αποφάσισε ο γονέας. Η δαπάνη υπολογίζεται ως έξοδο διαβίωσης σε κατάλληλες περιπτώσεις. Και δεν θεωρούμε ότι η κρινόμενη, που αφορά την διδαχή αγγλικών σε παιδί 9 χρονών, είναι μία τέτοια περίπτωση.» (η έμφαση είναι δική μου) Σύμφωνα, επίσης, με την υπόθεση Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος Α.Ε ν. Κωνσταντίνου

(2000)1 Α.Α.Δ 1034, μεταγενέστερες του δικαστικού χρέους υποχρεώσεις, δεν θεωρούνται άμεση ανάγκη ή/και δαπάνη του χρεώστη και δεν έχουν προτεραιότητα, ιδιαίτερα όταν δεν υπάρχει καν δικαστική απόφαση εναντίον του χρεώστη γι αυτές. Περαιτέρω, ένας χρεώστης δεν πρέπει ν΄ αφεθεί να δημιουργεί υποχρεώσεις άλλες από τις ουσιαστικές ανάγκες του ίδιου και της οικογένειάς του και να τις χρησιμοποιεί για να αποφύγει την πληρωμή του εξ αποφάσεως χρέους του (Δέστε Anestos Adamou Kokoni v. Ioannides

(1963)2 C.L.R. 468, Rolandis, Louca & Soteriades Ltd v. Andreas Koitsiou

(1970)1 C.L.R. 25, Chrysostomou v. Athanassiou

(1981)1 C.L.R. 669, Μιχαήλ v. Λαϊκής Τράπεζας (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ

(1993)1 Α.Α.Δ. 812, Φλαγκοφάς v. Αταλέζα Λτδ

(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 686, Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Αραδίππου v. Έλλης Ιακώβου

(1999)1 Α.Α.Δ. 2032). Αναφορικά με τα εισοδήματα του χρεώστη, στις κατάλληλες περιπτώσεις το Δικαστήριο έχει εξουσία να μην λάβει υπόψη το τι κερδίζει πραγματικά κατά το χρόνο της εξέτασης του, αλλά την εισοδηματική του ικανότητα, δηλαδή τι θα μπορούσε να κερδίζει, έχοντας υπόψη μεταξύ άλλων, τις προηγούμενες εργασίες του χρεώστη, την κατάσταση της υγείας και το μορφωτικό του επίπεδο (Δέστε Λουγκρίδης ν. Eurolife Ltd

(2004)1 (B) 1 A.A.Δ. 886 και Νίτσα Χριστάκη ν. Μάρως Μιχαήλ

(1998)1Α Α.Α.Δ 422). Επιπλέον, στις κατάλληλες περιπτώσεις και όπου αυτό επιτρέπεται από τα ενώπιον του Δικαστηρίου τεθέντα στοιχεία, είναι δυνατό να αποφασιστεί πως όταν η απασχόληση δεν είναι προσοδοφόρα, ο χρεώστης οφείλει να εξεύρει άλλες ευκαιρίες για εργοδότηση και, ακόμα και ασχολίες που δεν χρειάζονται ιδιαίτερες γνώσεις (Δέστε Βασιλείου ν. Μακρίδης

(2002)1 Α.Α.Δ 801). Μετά την ολοκλήρωση της έρευνάς του, το Δικαστήριο προχωρά στην αξιολόγηση της ενώπιων του μαρτυρίας με απώτερο σκοπό τη διακρίβωση της ικανότητας του χρεώστη να αποπληρώσει το χρέος του με δόσεις. Έχει, επίσης, νομολογηθεί πως παρέχεται στο Δικαστήριο η δυνατότητα, αξιολογώντας τη μαρτυρία στο σύνολό της, να καταλήξει σε δικά του συμπεράσματα στη βάση γεγονότων που έχουν αποδειχθεί προς ικανοποίησή του (Δέστε Petsas v. Demetriadou

(1971)1 CLR 187). Τέλος, με την τροποποίηση που επήλθε με το Νόμο 134

(1)/1999, δεν απαιτείται πλέον η προηγούμενη διαπίστωση της μη ύπαρξης περιουσίας η οποία μπορεί να εκποιηθεί, ώστε να δικαιολογείται η επίκληση της διαδικασίας του Άρθρου 82

(1)η οποία παρέχεται, ανεξάρτητα αν εκδόθηκε ή όχι οποιοδήποτε ένταλμα εκτέλεσης. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΤΟΥ ΕΝΑΓΟΜΕΝΟΥ ΚΑΙ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ / ΕΥΡΗΜΑΤΑ Βασική διαπίστωση του Δικαστηρίου σε σχέση με τον Εναγόμενο είναι ότι αυτός δεν κατέθεσε με ειλικρινή διάθεση προς το Δικαστήριο αλλά αντιθέτως κατέθεσε επιτηδευμένα με απώτερο στόχο να κριθεί ανίκανος να πληρώνει οποιοδήποτε ποσό μηνιαίως στην Αιτήτρια προς εξόφληση του εξ αποφάσεως χρέους του. Η γενικά αρνητική εικόνα και αξιολόγηση του Εναγομένου, δεν έχει τόση σχέση με τον τρόπο τον οποίο κατέθεσε ως μάρτυρας στο Δικαστήριο, αλλά με το ίδιο το περιεχόμενο της προφορικής κατάθεσης του το οποίο συνίστατο από αόριστους, υπερβολικούς και χωρίς καμία τεκμηρίωση ισχυρισμούς. Αποτελούν δε εύρημα του Δικαστηρίου, τα ακόλουθα: (α) Ο Εναγόμενος απέτυχε να αποδείξει στο Δικαστήριο πως δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να εξοφλήσει το χρέος του με μηνιαίες δόσεις, αφού δεν έχει προσκομίσει στο Δικαστήριο οτιδήποτε που να τεκμηριώνει τον εν λόγω ισχυρισμό του (Δέστε την Γιαννάκης Βασιλειάδης ν. Χαράλαμπος Τσουρή

(2007)1Α Α.Α.Δ 43 ανωτέρω). Εντούτοις, στην βάση των όσων λέχθηκαν στην Petsas v. Demetriadou

(1971)1 C.L.R. 187, μπορώ να εξάξω τα ακόλουθα δικά μου συμπεράσματα. Στο σημείο αυτό αξίζει να σημειωθεί ότι το Δικαστήριο, είναι επιτρεπτό να καταλήξει σε ευρήματα αναφορικά με τα αναγκαία έξοδα για την κάλυψη της διατροφής ενός ατόμου βασιζόμενο «στην πείρα της καθημερινής ζωής της κοινωνίας των ανθρώπων αυτού του τόπου, μέλος της οποίας είναι και ο δικαστής» (Δέστε την Ανδρέα Χατζιήκος ν. Μαρίας Χριστοδούλου Πολιτική Έφεση 12/08, ημερομηνίας 10/12/2011). (β) Ο Εναγόμενος εργάζεται ως υπάλληλος σε ιδιωτική εταιρεία εμπορίας φθαρτών και έχει σχετικό εισόδημα. Δεν αποδέχομαι ότι το καθαρό μηνιαίο εισόδημα του είναι, ως ισχυρίστηκε, μόνον €855,00 σεντς. Και τούτο, γιατί ο Εναγόμενος δεν προσκόμισε κανένα στοιχείο στο Δικαστήριο που να το τεκμηριώνει. Πέραν της απουσίας της όποιας αναγκαίας υπό τις περιστάσεις τεκμηρίωσης από τον Εναγόμενο σε ότι αφορά του εισόδημα του, έχω οδηγηθεί στο προαναφερόμενο συμπέρασμα, έχοντας εξετάσει την μαρτυρία του Εναγομένου στο σύνολο της (ως αναφέρομαι σ' αυτήν στην συνέχεια), η οποία ήταν, γεμάτη από υπερβολή και ανακρίβεια. (γ) Ο Εναγόμενος είναι διαζευγμένος και δεν έχει ιδιαίτερες σχέσεις με την πρώην σύζυγο του. Έχει τέσσερα παιδιά εκ των οποίων τα δύο είναι ανήλικα. Δεν πληρώνει διατροφή σε σχέση με κάποιο απ' αυτά, ούτε και έχει εκδοθεί σχετικό διάταγμα εναντίον του. (δ) Δεν αποδέχομαι ότι ο Εναγόμενος είναι άστεγος. Ότι δηλαδή, ως ισχυρίστηκε, κοιμάται έξω από την οικία στην οποία ζει η πρώην σύζυγος και τα παιδιά του και μάλιστα, στο πεζοδρόμιο (έξω δηλαδή από την πρώην συζυγική οικία την οποία αναγκάστηκε να εγκαταλείψει λόγω προσωρινού, ως ισχυρίστηκε, διατάγματος Δικαστηρίου), καθότι κρίνω εντελώς εξωπραγματικό και παράλογο έναν τέτοιο ισχυρισμό. Ειδικότερα λαμβανομένου υπόψη και του γεγονότος ότι ο Εναγόμενος δαπανά ένα σημαντικό συνολικό ποσό μηνιαίως για καύσιμα αυτοκινήτου, χρήση κινητού τηλεφώνου και για κάπνισμα, το οποίο κονδύλι θα μπορούσε να είναι το ενοίκιο του για να διαμένει κάπου. Θα ήταν πιο πιστευτό ο Εναγόμενος να έλεγε στο Δικαστήριο ότι κοιμάται στο αυτοκίνητο του, που μας είπε ότι είναι ιδιοκτήτης, παρά να ισχυριστεί ότι κοιμάται στο πεζοδρόμιο. Επίσης, πως είναι δυνατόν να γίνει πιστευτός ο εν λόγω ισχυρισμός του Εναγομένου, όταν μας είπε ότι εργάζεται στην Λάρνακα και δαπανά €150,00 σεντς σε καύσιμα κάθε μήνα για να πηγαινοέρχεται στην εργασία του με το όχημα του από την Ορμήδεια. Δηλαδή, πηγαινοέρχεται από Λάρνακα στην Ορμήδεια για να κοιμάται στο πεζοδρόμιο; Κάτι τέτοιο δεν είναι καθόλου ευλογοφανές και δεν το αποδέχομαι. Κρίνω ότι με βάση την πείρα της καθημερινής ζωής ο Εναγόμενος θα μπορούσε να έχει μία δαπάνη της τάξης των €450,00 σεντς μηνιαίως για να διαμένει κάπου πληρώνοντας ενοίκιο και για να καλύπτει και τα σχετικά έξοδα ηλεκτρισμού και υδροδότησης. (ε) Αποδέχομαι ότι ο Εναγόμενος έχει τα ακόλουθα προσωπικά έξοδα και οικονομικές υποχρεώσεις κάθε μήνα: Σε ότι αφορά τα Έξοδα Σίτισης του Εναγομένου, αν και ο ίδιος δεν αναφέρθηκε σε συγκεκριμένο ποσό, βάσει της πείρας της καθημερινής ζωής, κρίνω ότι για ένα άτομο με τις προσωπικές συνθήκες του Εναγομένου, αυτή η δαπάνη μπορεί να καθοριστεί στο ποσό των €250,00 σεντς. Πληρώνει ως δόση για την μίσθωση του Αυτοκινήτου βάσει συμφωνίας ενοικιαγοράς, το ποσό των €150,00 σεντς. Για Καύσιμα Αυτοκινήτου €150,00 σεντς. Για Τσιγάρα €35,00 σεντς. Για χρήση Κινητής Τηλεφωνίας €16,40 σεντς. Έχει ήδη εκδοθεί εναντίον του Δικαστικό Διάταγμα Πληρωμής (αφόρα την Ενάγουσα στην παρούσα. Προφανώς για άλλο εξ αποφάσεως χρέος του), €200,00 σεντς κάθε μήνα το οποίο θα ξεκινήσει να πληρώνει από 01/02/2014. Το οποίο είναι και το μόνον εξ αποφάσεως χρέος ή διάταγμα πληρωμής που έχει εναντίον του. (ζ) Κρίνω ως μη αναγκαία, για σκοπούς διαβίωσης, τα έξοδα του Εναγομένου για την χρήση Κινητού Τηλεφώνου, για Κάπνισμα, ενώ δεν θα λάβω υπόψη ως αναγκαία δαπάνη, την μηνιαία δόση που ο Εναγόμενος πληρώνει για την ενοικίαση του οχήματος του, καθ' ότι αυτή, δεν είναι εξ αποφάσεως οφειλή, ούτε και έχει εκδοθεί σε σχέση μ' αυτήν οποιοδήποτε διάταγμα πληρωμής. Λαμβανομένων υπόψη των ανωτέρω, κρίνω ότι στο παρόν στάδιο, ο Εναγόμενος, μπορεί να καταβάλλει μηνιαίως το ποσό των €100,00 σεντς έναντι του εξ αποφάσεως χρέους του προς σταδιακή εξόφληση του. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Για όλους τους πιο πάνω λόγους, η Αίτηση επιτυγχάνει. Ο Εναγόμενος διατάσσεται να πληρώνει €100 το μήνα. Η πρώτη δόση να αρχίζει την 01/03/2014 και να συνεχίζονται οι πληρωμές την πρώτη ημέρα κάθε μηνός μέχρι τελείας εξοφλήσεως του εξ' αποφάσεως χρέους και εξόδων. Επιδικάζονται επίσης εναντίον του Εναγομένου τα έξοδα της Αίτησης και της διαδικασίας εκδίκασης της, ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, τα οποία, να καταβληθούν δια των μηνιαίων δόσεων ως έχει γίνει πρόνοια πιο πάνω. (Υπ.) __________________ Μ. Γ. Λοΐζου, Ε. Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο