← Κύπρος

ΝΙΚΟΛΑ ΔΡΟΥΣΙΩΤΗ ν. Α/ΦΟΙ Α & Π ΜΟΥΖΟΥΡΗ (ΕΡΓΟΛΗΠΤΙΚΗ) ΛΤΔ, Αρ. Αγωγής:1411/2010, 31/3/2014

ΝΙΚΟΛΑ ΔΡΟΥΣΙΩΤΗ ν. Α/ΦΟΙ Α & Π ΜΟΥΖΟΥΡΗ (ΕΡΓΟΛΗΠΤΙΚΗ) ΛΤΔ, Αρ. Αγωγής:1411/2010, 31/3/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2014:A34 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Γ. Φιλίππου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής:1411/2010 Μεταξύ: ΝΙΚΟΛΑ ΔΡΟΥΣΙΩΤΗ Ενάγοντος και Α/ΦΟΙ Α & Π ΜΟΥΖΟΥΡΗ (ΕΡΓΟΛΗΠΤΙΚΗ) ΛΤΔ Εναγομένης Ημερομηνία: 31 Μαρτίου, 2014 Για τον Ενάγοντα: Κύπρος Ανδρέου Δ.Ε.Π.Ε., το χειρισμό της υπόθεσης είχε ο κ. Κ. Ανδρέου. Για την Εναγόμενη: Χάρης Κυριακίδης Δ.Ε.Π.Ε., το χειρισμό της υπόθεσης είχαν ο κ. Μ. Κυριακίδης και η κα Σ. Κουρουζίδου. Ενάγοντας: Παρών Α Π Ο Φ Α Σ Η ΤΑ ΔΙΚΟΓΡΑΦΑ: Ο ενάγων με την αγωγή του αξιώνει γενικές και ειδικές αποζημιώσεις για τραυματισμό που υπέστη σε εργατικό ατύχημα στο οποίο υπέπεσε κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης της εργασίας του κατά ή περί την 2.04.2009 στο Δασάκι της Άχνας. Κατά τον επίδικο χρόνο εργοδοτείτο από την εναγόμενη ως μηχανοδηγός αρθρωτού οχήματος (φορτηγού). Ισχυρίζεται ότι οι σωματικές βλάβες, ζημιές και απώλειες που υπέστη οφείλονταν σε αμέλεια και/ ή παράβαση των εκ του Νόμου και Κανονισμών απορρεόντων καθηκόντων της εναγόμενης και/ή υπαλλήλων και/ή αντιπροσώπων και εξαρτωμένων προσώπων της. Στην έκθεση απαιτήσεως του ο ενάγων - 49 ετών κατά τον επίδικο χρόνο - ισχυρίζεται ότι εργοδοτείτο από την εναγόμενη - κάτι που δεν αμφισβητήθηκε από την τελευταία - λάμβανε δε €1.200,00 καθαρό μηνιαίο μισθό. Περιγράφει τις συνθήκες κάτω από τις οποίες συνέβη το ατύχημα κατά τη διαδικασία εκφόρτωσης ενός φορτηγού κατά την εκτέλεση των καθηκόντων του. Ισχυρίζεται ότι ενώ η κάσια του φορτηγού οχήματος ήταν ανυψωμένη και ο ίδιος βρισκόταν στη θέση του οδηγού, οδήγησε το φορτηγό όχημα λίγο πιο μπροστά για να πέσει το υλικό από την κάσια, τότε το έμβολο του ανυψωτικού κρίκου της κάσιας αποσυνδέθηκε και/ή υποχώρησε με αποτέλεσμα η κάσια να πέσει απότομα στο φορτηγό όχημα και ο ενάγοντας να υποστεί σωματικές βλάβες, ζημιές και απώλειες. Επιρρίπτοντας την ευθύνη για την πρόκληση του ατυχήματος στην εναγόμενη, πέραν των γενικών αναφορών περί της υποχρέωσης και του καθήκοντος της εναγόμενης για τη λήψη όλων των ενδεικνυόμενων μέτρων για την ασφάλεια του κατά την εκτέλεση των καθηκόντων του και της παροχής σε αυτόν ασφαλούς προστασίας και ασφαλούς συστήματος εργασίας, έτσι που να μην τον εκθέτει σε κίνδυνο πρόκλησης σωματικών βλαβών, ζημιών ή απωλειών, κάνει ειδικότερη αναφορά σε λεπτομέρειες της αμέλειας και/ή της παράβασης των εκ του νόμου και κανονισμών απορρεόντων καθηκόντων της εναγόμενης. Προβάλλει περαιτέρω τις λεπτομέρειες των σωματικών βλαβών και των ειδικών ζημιών τις οποίες κατ΄ ισχυρισμό του υπέστη συνεπεία του ατυχήματος και στις οποίες βασίζονται οι αξιώσεις του. Η πλευρά της εναγόμενης αρνήθηκε στην υπεράσπιση της όλους τους ισχυρισμούς του ενάγοντος πλην του ότι πράγματι τον εργοδοτούσε κατά τον επίδικο χρόνο. Ειδικότερα αρνήθηκε ότι έλαβε χώρα περιστατικό ή ατύχημα στις 2.04.2009 και ότι ο ενάγων υπέστη οποιονδήποτε τραυματισμό σε ένα περιστατικό - το οποίο πράγματι της αναφέρθηκε ότι συνέβη στις 30.03.2009 και όχι στις 2.04.2009 - για το οποίο όμως ο ενάγων δεν ανέφερε οποιοδήποτε πρόβλημα ή εξέφρασε οποιοδήποτε παράπονο περί τραυματισμού του, αλλά συνέχισε κανονικά την εργασία του τόσο την ίδια πιο πάνω ημερομηνία του περιστατικού όσο και τις επόμενες ημέρες. Άνευ βλάβης των πιο πάνω, η εναγόμενη ισχυρίζεται ότι το περιστατικό στις 30.03.2009 επισυνέβη συνεπεία της αποκλειστικής ή/ και της σε μέγιστο βαθμό συντρέχουσας ευθύνης του ενάγοντος σε λεπτομέρειες της οποίας κάνει ειδική αναφορά. Πέραν των πιο πάνω απορρίπτει και αρνείται τις ισχυριζόμενες σωματικές βλάβες, τη θεραπεία και τις κατ΄ ισχυρισμό του ενάγοντος συνέπειες των ισχυριζόμενων τραυματισμών του όπως και τις ειδικές ζημιές και δαπάνες τις οποίες διεκδικεί με την έκθεση απαιτήσεως του. Διατείνεται ότι αν πράγματι ο ενάγων υπέστη ή υποβλήθηκε σε αυτές τις δαπάνες, αυτές είναι άσχετες με το περιστατικό που συνέβη κατά τη διάρκεια που υπηρετούσε σε αυτή. Για όλους αυτούς τους λόγους καλεί το Δικαστήριο να απορρίψει τις αξιώσεις του ενάγοντος και να τον καταδικάσει στα έξοδα. Σε περαιτέρω ισχυρισμούς ή θέσεις που προβάλλονται από τις δύο πλευρές στα δικόγραφα αν παραστεί ανάγκη θα επανέλθω στο κατάλληλο σημείο στη συνέχεια της απόφασης. Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ: Καθώς όλα τα επίδικα ζητήματα αμφισβητήθηκαν, χρειάστηκε να καταθέσουν διά ζώσης 9 μάρτυρες από πλευράς του ενάγοντος (ΜΕ) και 9 μάρτυρες για την υπεράσπιση (ΜΥ) και να κατατεθούν 47 συνολικά έγγραφα ως τεκμήρια, μερικά από τα οποία πολυσέλιδα τα οποία συνίστανται σε ιατρικά πιστοποιητικά, βεβαιώσεις, αποδείξεις και επιστημονικά δημοσιεύματα τα οποία χρίζουν όλα αξιολόγησης. Η μαρτυρία για το ζήτημα της ευθύνης προήλθε από τον ίδιο τον ενάγοντα (Μ.Ε.1), τους δύο λειτουργούς - επιθεωρητές του Γραφείου Εργασίας την κα Μαρία Κρανιδιώτου (ΜΕ2) και τον κ. Ευθύμιο Παφίτη (ΜΕ3), τον επιστάτη της εναγόμενης κ. Δημήτρη Μίτσιγκα (ΜΥ1), τον εκ των ιδιοκτητών και διευθυντή της εναγομένης κ. Νίκο Μουζούρη (ΜΥ3) και τον μηχανικό της κ. Ματθαίο Χρίστου (ΜΥ4). Όπως κατέγραψα και πιο πάνω, το γεγονός ότι ο ενάγων εργαζόταν κατά τον επίδικο χρόνο ως υπάλληλος - μηχανοδηγός φορτηγού οχήματος στην εναγόμενη εταιρεία και εκτελούσε κατ΄εντολή της εργασίες μεταφοράς και φορτοεκφόρτωσης χωματουργικών υλικών στο Δασάκι της Άχνας δεν αμφισβητήθηκε. Στη συνέχεια θα ασχοληθεί με ανάλυση της μαρτυρίας που αφορούσε όλα τα επίδικα θέματα και σε σχολιασμό και αξιολόγηση της λαμβάνοντας υπόψη και τις θέσεις των δύο πλευρών, όπως αυτές αναλύθηκαν κατά τις τελικές αγορεύσεις τους τις οποίες επίσης θα καταγράψω σε άλλο μέρος της απόφασης μου. Η ημερομηνία του ατυχήματος: Τα αμφισβητούμενα γεγονότα της υπόθεσης ξεκινούν ήδη από την ημερομηνία κατά την οποία πράγματι συνέβη το «ατύχημα» κατά τον ενάγοντα ή το «περιστατικό» κατά την εναγόμενη, το οποίο δεν αμφισβητήθηκε ότι έλαβε χώρα και για το οποίο πράγματι η εναγόμενη το πληροφορήθηκε την ίδια ημέρα και αφορούσε την πτώση της κάσιας του φορτηγού. Αν και η διατύπωση του χρόνου στην έκθεση απαιτήσεως δεν παρουσιάζει κενό ή συνιστά αντίφαση - ελλείψει λεπτομερειών επί τούτου - καθώς αναφέρεται ως ημερομηνία «κατά ή περί την 2.04.2009», εντούτοις για την όποια σημασία μπορεί να ενέχει αυτό το ζήτημα στις συνέπειες που είχε το ατύχημα στον ενάγοντα, θα με απασχολήσει αυτό αμέσως στη συνέχεια. Ο ενάγων όπως και ο συνάδελφος του κ. Γ. Κώστα (ΜΥ 4), ο οποίος μετέβη στο χώρο λίγο αργότερα, υποστήριξαν ότι το περιστατικό συνέβη πράγματι στις 2.04.

  1. Ο κ. Γ. Κώστα θυμόταν χαρακτηριστικά, όπως ανέφερε κατά την αντεξέταση του, ότι η προηγούμενη ημέρα ήταν αργία και δεν εργάζονταν. Η ημερομηνία αυτή είχε σημειωθεί και ως ημερομηνία του ατυχήματος στην Έκθεση Διερεύνησης Ατυχήματος του Τμήματος Επιθεώρησης Εργασίας η οποία φέρει ημερομηνία 12.07.12 (Τεκμ. 1). Διευκρινίζεται βέβαια στην ίδια αυτή έκθεση ότι την πληροφόρηση για το ατύχημα την έλαβε το εν λόγω Τμήμα μόλις στις
  3. 2009 από τον ίδιο τον ενάγοντα καθώς δεν είχε γνωστοποιηθεί οποιοδήποτε ατύχημα από την εναγόμενη στο Επαρχιακό Γραφείο Επιθεώρησης Εργασίας της Λάρνακας. Σημειώνω ότι και ο θεράπων ιατρός του ενάγοντος Δρ. Ν. Νεοφύτου στο δικό του πιστοποιητικό με ημερομηνία 14.08.2009 (Τεκμ. 8), αναφέρεται σε άλλη ημερομηνία ήτοι στις 3.04.
  4. Η πλευρά της Υπεράσπισης, επικαλούμενη στοιχεία προερχόμενα από έντυπα της εταιρείας, συμπληρωμένα και υπογεγραμμένα από τον ενάγοντα, ήτοι τις «Ημερήσιες Αναφορές Εργασίας Μηχανήματος» (Τεκμ. 31 και 32), υποστήριξε ότι το περιστατικό αυτό συνέβη στις 30.03.2009 και ο ενάγων προσήλθε κανονικά στην εργασία του ακόμη και μετά τη μεσολάβηση της αργίας της 1ης Απριλίου, δηλαδή στις 2.04.
  5. Το ατύχημα όπως ανέφερε ο ενάγων συνέβη στις 2.04.2009 γύρω στις 11:30 - κοντά στο μεσημέρι - όπως είπε. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας μετέβη στο Γενικό Νοσοκομείο Αμμοχώστου στο Παραλίμνι όπου μετά από εξετάσεις του είπαν να πάει την επόμενη για να βγάλει ακτινογραφίες όπως και έγινε. Η θέση του αυτή επαληθεύεται και από καταγραφή στον ιατρικό του φάκελο (Τεκμ. 33 σελ. 119), στη στήλη «Ημερομηνία Εγγραφής». Από ό,τι θυμόταν η επόμενη ημέρα ήταν είτε Παρασκευή είτε Σάββατο. Όταν έβγαλε ακτινογραφίες του είπαν ότι ήταν κοστώματα (μώλωπες). Παρόλα αυτά δεν ένοιωθε καλά και είχε ζαλάδες. Σύμφωνα με το πιστοποιητικό του Δρος Θ. Παλλαρή (Τεκμ. 7), ο ενάγων εισήχθη στη χειρουργική κλινική στις 6.04.
  6. Η αντεξέταση του για το ζήτημα της ημερομηνίας του ατυχήματος υπήρξε εξαντλητική. Αναφερόμενος σε διάφορα γεγονότα σε σχέση με τη κατάσταση της υγείας του από όσα θυμόταν, με τα οποία συνδύαζε τις ημερομηνίες, επέμεινε ότι το ατύχημα το είχε υποστεί στις 2.04.
  7. Θα πρέπει να πω ότι οι καταγραφές στα Τεκμ. 31 και 32 που παρουσίασε σε μεταγενέστερο στάδιο η Υπεράσπιση δεν συνηγορούν υπέρ της θέσης της ότι το ατύχημα συνέβη στις 30.03.2009, καθώς αν είχε δουλέψει ο ενάγων και στις 31.03.2009 που ήταν εργάσιμη ημέρα όπως είχαν αναφέρει ο Μ.Υ.1 και 3, θα έπρεπε προς επίρρωση του ισχυρισμού τους να παρουσίαζαν το σχετικό έντυπο της «Ημερήσιας Αναφοράς», όπως φρόντισαν να κάμουν και με αυτό με ημερομηνία 2.04.2009 - επιδιώκοντας βέβαια άλλο σκοπό - για να καταδείξουν δηλαδή ότι παρόλο ότι το περιστατικό συνέβη στις 30.03.2009 εντούτοις αυτός χωρίς να αναφέρει οποιοδήποτε πρόβλημα προσήλθε στην εργασία του και τις επόμενες ημέρες όπως και στις 2.04.
  8. Ήταν φανερή η σύγχυση του ΜΥ 1 περί αργίας της επόμενης της 30.03.2009 κάτι όμως που δεν συνέβαινε εφόσον η 31η .03.2009 ήταν ημέρα Τρίτη και ήταν κανονική εργάσιμη ημέρα. Η καταγραφή στην Ημερήσια Αναφορά της 2.04.2009 (Τεκμ. 32), για τέσσερα δρομολόγια και ότι είχε εργαστεί μόνο για 5 ώρες, σε αντίθεση με αυτή της 30.03.2009 (Τεκμ. 31), όταν είχε εργαστεί κανονικές ώρες, με οδηγούν στο συμπέρασμα ότι το ατύχημα συνέβη πράγματι στις 2.04.2009 και δέχομαι την εξήγηση που έδωσε ο ενάγοντας ότι είχε γράψει λανθασμένο αριθμό εγγραφής του φορτηγού στην Ημερήσια Αναφορά της 2.04.2009 (Τεκμ. 32), εφόσον όπως εξήγησε πότε έπαιρναν το ένα φορτηγό και πότε το άλλο και έτσι ήταν πιθανά τέτοια λάθη. Σε κάθε περίπτωση δεν παρουσιάστηκε το Δελτίο Αναφοράς του άλλου υπαλλήλου ο οποίος κρατούσε κατά τις 2.04.2009 το φορτηγό με αριθμό ΚΡΖ 384, όπως υποβλήθηκε στον ενάγοντα. Καταλήγω να αποδεχθώ τη θέση του ενάγοντος επί αυτού του σημείου, ότι δηλαδή το ατύχημα έγινε με το φορτηγό τύπου ΜΑΝ με αριθμό εγγραφής ΚΡΖ 384 στις 2.04.
  9. Οι συνθήκες πρόκλησης του ατυχήματος - αξιολόγηση σχετικής μαρτυρίας - καθορισμός της ευθύνης: Παραμένει αναμφισβήτητο γεγονός ότι συνέβη ένα περιστατικό με το φορτηγό το οποίο οδηγούσε ο ενάγων όταν αποσυνδέθηκε ο ανυψωτικός κρίκος της κάσιας του και όταν ο ενάγων οδήγησε το φορτηγό λίγο πιο μπροστά για να αδειάσει όλο το υλικό από την κάσια του φορτηγού, αποτέλεσμα αυτής της ενέργειας του ενάγοντος ήταν να αποσυνδεθεί ο κρίκος από την κάσια και να πέσει η κάσια όπως και ο κρίκος της απότομα πάνω στο φορτηγό όχημα. Από το τράνταγμα που προκλήθηκε, όπως το περιέγραψε ο ενάγων, ευρισκόμενος ο ίδιος στη θέση του οδηγού στην καμπίνα του φορτηγού, εκτινάχθηκε από τη θέση του «. με πέταξε από την καρέκλα, χτύπησα πάνω στην καμπίνα και έκατσα πάνω στο τιμόνι..», απάντησε σε σχετική ερώτηση. Παραδέχθηκε σε μεταγενέστερο στάδιο ότι δεν έφερε ζώνη ασφαλείας η οποία υπέθεσε ότι θα τον συγκρατούσε στη θέση του. Σημειώνω εδώ τη θέση της κας Μ. Κρανιδιώτου (ΜΕ2), όπως καταγράφτηκε στην έκθεση της στη 4η παράγραφο (Τεκμ. 1), από όσα της ανέφερε ο ίδιος ο ενάγων και για όποια σημασία θα έχει στον καθορισμό της ευθύνης ότι: «. αφού εκφόρτωσε το υλικό, εκκίνησε απότομα προς τα εμπρός για να αδειάσει εντελώς η κάσια.» Επεξηγώντας η ίδια στη συνέχεια τη διαδικασία ανέφερε: «Χρειάζεται να γίνει μια κίνηση προς τα εμπρός και να πατήσει φρένο για να πέσει το υλικό κάτω.» Ο ενάγων μετά το περιστατικό κατέβηκε από το φορτηγό και ενημέρωσε τους εργοδότες του για ό,τι συνέβη και αυτοί έστειλαν στη σκηνή τον επιστάτη τους τον κ. Δ. Μίτσιγκα. Στη σκηνή μετέβη στο μεταξύ και ο συνάδελφος του ενάγοντος ο κ. Γεώργιος Κώστα, ο οποίος επίσης εκτελούσε την ίδια εργασία με αυτόν κατά τον επίδικο χρόνο με άλλο φορτηγό. Ο ενάγων στο μεταξύ μετά το ατύχημα και αναμένοντας κάποιον υπεύθυνο της εταιρείας κάθισε κάτω από κάποιο δέντρο όπου τον βρήκε ο κ. Δ. Μίτσιγκας που κατέφθασε εκεί και ο οποίος τον ρώτησε εάν είχε πάθει κάτι και αν ήθελε να πάει σε γιατρό, ο ενάγων του απάντησε αρνητικά όπως παραδέχθηκε και ο ίδιος σε άλλο σημείο κατά την αντεξέταση του. Στη συνέχεια φρόντισαν να οδηγηθεί το φορτηγό και να μεταφερθεί στο γκαράζ του Ματθαίου στο χωριό Ξυλοφάγου κάτι που έγινε από τον ίδιο τον ενάγοντα. Δέχομαι από τη μαρτυρία του κ. Δ. Μίτσιγκα ότι είχε ρωτήσει πράγματι τον ενάγοντα αν έπαθε οτιδήποτε και αυτός του απάντησε αρνητικά, κάτι που επιβεβαίωσε και ο ίδιος ο ενάγοντας ενώπιον του Δικαστηρίου αναφέροντας ότι ήταν σε μεταγενέστερο χρόνο που ενημέρωσε τους εργοδότες του ότι δεν ένοιωθε καλά. Οι περί του αντιθέτου υποβολές στους μάρτυρες υπεράσπισης από τον ευπαίδευτο συνήγορο του ενάγοντος δεν είχαν έρεισμα ενόψει της πιο πάνω παραδοχής του ίδιου του ενάγοντος. Αναπότρεπτα απορρίπτεται η θέση του κ. Γ. Κώστα (ΜΕ4), ότι στη σκηνή ο ενάγοντας παραπονείτο ότι ένοιωθε πόνο στη μέση του. Αν κάτι τέτοιο συνέβαινε και ένοιωθε τέτοιο πόνο, δεν θα αναλάμβανε να οδηγήσει το φορτηγό μέχρι το γκαράζ στο χωριό Ξυλοφάγου. Ο ενάγων σε σχέση με το ζήτημα της επίρριψης ευθύνης στην εναγόμενη επικεντρώνεται κατ΄αρχή στο γεγονός ότι ο κρίκος του φορτηγού που οδηγούσε δεν διέθετε βαλβίδα ασφαλείας ή ότι αυτή είχε σπάσει και γι΄αυτό έπεσε απότομα κάτω η κάσια. Για το ζήτημα της ύπαρξης ή όχι βαλβίδας ασφαλείας είναι γεγονός ότι δεν ήταν σταθερή η θέση του ίδιου του ενάγοντος - ενός έμπειρου κατά τα άλλα οδηγού - να μη ξέρει αν ο κρίκος του φορτηγού που χρησιμοποιούσε καθημερινά στη δουλειά του είχε ή δεν είχε τέτοια βαλβίδα ασφαλείας αναφέροντας χαρακτηριστικά: «.τώρα αν ήταν σπασμένη ή δεν υπήρχε καθόλου, εγώ δεν ξέρω.» ανέφερε χαρακτηριστικά. Τη μέθοδο εκφόρτωσης ενός φορτηγού που ακολουθούσε την περιέγραψε ο ενάγων σε δύο περιπτώσεις με γλαφυρό τρόπο κατά την αντεξέταση του. Μεταβαίνουν, ανέφερε, στο χώρο όπου θα αδειάσουν το φορτίο, ανυψώνουν την κάσια σε ορισμένο ύψος και πέφτει το υλικό, επειδή πολλές φορές δεν αδειάζει εντελώς το φορτίο προχωρούν 1-1 ½ μέτρο μπροστά και έτσι δίδεται η δυνατότητα να πέσει όλο το υλικό. Στο σημείο αυτό σημειώνω ότι τόσο ο ενάγων όσο και ο κ. Γ. Κώστα (ΜΕ4), αλλά ακόμη και ο κ. Δ. Μίτσιγκας (ΜΥ1), ήταν και αυτοί σύμφωνοι με αυτή τη μέθοδο την οποία εφαρμόζουν όλοι οι οδηγοί φορτηγών κατά την εκφόρτωση ενός φορτίου, να μετακινούν δηλαδή 1 - 2 μέτρα μπροστά το φορτηγό με ανεβασμένη την κάσια του έτσι που να αδειάσει όλο το φορτίο του, υπό την προϋπόθεση βέβαια ότι ευρίσκεται σε επίπεδο έδαφος. Στη συνέχεια ενεργοποιείται ο κρίκος για να κατεβεί κάτω και ενώ είναι ακινητοποιημένο το όχημα κατεβαίνει και η κάσια κάτω. Ο λόγος που δεν μπορεί να κινείται το φορτηγό ενώ η κάσια είναι ανεβασμένη είναι ότι μπορεί να βρεθεί κάποια λακκούβα και να γείρει το φορτηγό. Η μαρτυρία της κας Μ. Κρανιδιώτου (ΜΕ2), είναι καθοριστική ως προς το ζήτημα κατά πόσο ο κρίκος του φορτηγού διέθετε ή όχι βαλβίδα ασφαλείας την οποία και αποδέχομαι εφόσον προέρχεται από ένα τρίτο και ανεξάρτητο μάρτυρα, χωρίς κανένα συμφέρον για να μην πει την αλήθεια για την διερεύνηση ενός ατυχήματος την διερεύνηση του οποίου ανέλαβε καθηκόντως. Η μάρτυς, όπως κατέγραψε και στην έκθεση της (Τεκμ. 1), κατά τον έλεγχο που διενήργησαν στο φορτηγό με τον συνάδελφο της κ. Ε. Παφίτη (ΜΕ3), δεν υπήρχε βαλβίδα ασφαλείας η οποία θα απέτρεπε την αποσυναρμολόγηση του τηλεσκοπικού εμβόλου, έστω και μετά από λάθος χειρισμό του χειριστή. Εξήγησε η ίδια ότι είχαν μεταβεί με τον συνάδελφο της, έστω και πολύ μεταγενέστερα από το ατύχημα, ήτοι στις 27.07.2010, για να επιθεωρήσουν το φορτηγό, εκεί διαπίστωσαν ότι δεν διέθετε βαλβίδα ασφαλείας, επικοινώνησαν τότε με τον διευθυντή της εταιρείας κ. Α. Μουζούρη ο οποίος τους επιβεβαίωσε ότι πράγματι δεν υπήρχε χωρίς και να τους εξηγήσει τον λόγο. Η μάρτυς ανέφερε περαιτέρω ότι η εναγόμενη δεν τηρούσε όπως επιβάλλεται από το νόμο και κανονισμούς υποχρέωση τους που αφορά το ζήτημα της «γραπτής εκτίμησης κινδύνων». Η παράλειψη τήρησης της, όπως παραδέχθηκε στην ίδια ο κ. Α. Μουζούρης, οφειλόταν σε άγνοια της υποχρέωσης αυτής. Δεν της επιδείχθηκε επίσης οποιαδήποτε σχετική εγκύκλιος της εταιρείας, για την ύπαρξη της οποίας, αν υπήρχε βέβαια, μόλις ενώπιον του Δικαστηρίου το μάθαινε, η οποία σε κάθε περίπτωση θα έπρεπε να είχε υποβληθεί στην Υπηρεσία της. Η μάρτυς ήταν σίγουρη ότι ο ενάγων της είχε πει ότι κατά την εκκίνηση είχε ενεργοποιήσει και τον μοχλό για να κατεβεί η κάσια του φορτηγού κάτω. Σε υποβολή ότι με βάσει οδηγίες του κατασκευαστή δεν έπρεπε ο οδηγός να εκκινεί το όχημα ενώ η κάσια βρίσκεται ανυψωμένη, ανέφερε ότι δεν ήξερε τι οδηγίες είχε ο κατασκευαστής αλλά ούτε και η εναγόμενη προσκόμισε γραπτές τέτοιες οδηγίες και επομένως δεν μπορούσε να ξέρει αν το να εκκινείς το φορτηγό ενώ η κάσια του είναι ανυψωμένη συνιστά αμελή χειρισμό του. Η μαρτυρία του κ. Ε. Παφίτη (ΜΕ3), ο οποίος είχε διενεργήσει τον έλεγχο στο φορτηγό όχημα, είναι σαφής ως προς τη μη ύπαρξη βαλβίδας ασφαλείας η οποία χρησιμεύει για να ρυθμίζει την πίεση του ανυψωτικού συστήματος ώστε να αποτρέπει τη φθορά και αποσυναρμολόγηση του τηλεσκοπικού εμβόλου. Ο κ. Α. Μουζούρης σε ανοιχτή τηλεφωνική ακρόαση και επικοινωνία που είχαν από το γραφείο της κας Μ. Κρανιδιώτη, τον επιβεβαίωσε ότι δεν υπήρχε βαλβίδα ασφαλείας όπως και διάφορα άλλα στοιχεία που μέσω της κας Μ. Κρανιδιώτη του είχαν ζητήσει. Αποδέχομαι τη μαρτυρία του ως ανεξάρτητη και ότι προέρχεται από ένα ειδικό που θα μπορούσε να εφοδιάσει το Δικαστήριο με μια τέτοια μαρτυρία. Τα προσόντα του λόγω των σπουδών, της εκπαίδευσης και της εμπειρίας του στον ιδιωτικό και ακολούθως στον δημόσιο τομέα όπου είχε για χρόνια μεταξύ άλλων ως αντικείμενο της εργασίας του τα υδραυλικά συστήματα μηχανημάτων και οχημάτων, κρίνω ότι τον καθιστούν ειδικό εμπειρογνώμονα για όσα σχετικά ανέφερε κατά τη μαρτυρία του. Σε σχέση με την αντίκριση της μαρτυρίας ενός εμπειρογνώμονα από τα δικαστήρια μας βλ. Νεάρχου v. Στεφανίδη κ.ά.,

(2003)1 ΑΑΔ 351 και Μεταξά v. Ιωάννου
(2010)1 Γ ΑΑΔ σελ.
  1. Εξήγησε περαιτέρω ο μάρτυς ότι: «Η βαλβίδα ασφαλείας είναι απαραίτητη και αναγκαία ώστε να καθορίζεται το όριο πίεσης, κάθ΄ ότι σε διαφορετική περίπτωση η πίεση στο έμβολο δεν ελέγχεται με αποτέλεσμα είτε να αποσυναρμολογείται το έμβολο είτε να σπάζουν τα μαρκούτζια είτε ακόμη και η αντλία.» Όπως δε εξήγησε περαιτέρω: «Δεν μπορεί και δεν επιτρέπεται υδραυλικό σύστημα χωρίς βαλβίδα ασφαλείας οιουδήποτε συστήματος ή οχήματος.» Προς τούτο παρέπεμψε σε σχετικούς κανονισμούς. Τη μη ύπαρξη βαλβίδας ασφαλείας επιβεβαίωσε στον ίδιο και ο μηχανικός της εναγόμενης. Σε άλλο σημείο της μαρτυρίας του αναφέρθηκε στα ακόλουθα, κατά την άποψη μου σημαντικά: «Εάν υπάρχει βαλβίδα ασφαλείας και ο άξονας είναι καλά συντηρημένος και ευθυγραμμισμένος, η κεφαλή δεν σπάζει από την κίνηση ή εκκίνηση του φορτηγού οχήματος κατά την εκτέλεση των φορτοεκφορτώσεων.» Με σχεδιάγραμμα ο μάρτυρας το Τεκμ. 22, έδειξε στο Δικαστήριο πως λειτουργεί ένας κρίκος φορτηγού και τον ρόλο της βαλβίδας η οποία καθορίζει το όριο της πίεσης που ασκείται κατά την ανύψωση του. Περιορίζει, όπως ανέφερε, μηχανικά την πίεση να μην υπερβαίνει το όριο. Περαιτέρω, κατά την αντεξέταση του ο μάρτυρας εξήγησε ότι εκτός του ότι πρέπει να υπάρχει η βαλβίδα ασφαλείας ως μέρος του υδραυλικού συστήματος του κρίκου, το οποίο είναι κάτι ξεχωριστό από το όχημα, κατά το Τμήμα Οδικών Μεταφορών χρειάζεται ξεχωριστός τεχνικός έλεγχος του οχήματος από αυτόν που γίνεται και αφορά την καρότσα. Σημαντικά σημεία από την μαρτυρία του κ. Δ. Μίτσιγκα (ΜΥ1), επιστάτη της εναγόμενης κατά τον επίδικο χρόνο και έμπειρου οδηγού φορτηγών, ήταν ότι: (α) είχε αντιληφθεί το φορτηγό, όταν ο ίδιος μετέβη στη σκηνή 15 - 20 λεπτά μετά που πληροφορήθηκε για το ατύχημα, σταθμευμένο περί τα 8 - 10 μέτρα μακριά από το φορτίο που είχε αδειάσει, (β) είχε ρωτήσει τον ενάγοντα γιατί δεν έβγαλε την ταχύτητα του κρίκου πριν ξεκινήσει το φορτηγό και δεν πήρε απάντηση, παραδεχόμενος έτσι κατά την άποψη του το λάθος του, (γ) εξηγώντας τη διαδικασία εκφόρτωσης ενός φορτίου από ένα φορτηγό, ανέφερε ότι πρώτα ο χώρος που θα αδειάσει το υλικό πρέπει να είναι ομαλός και για να ψηλώσει ο κρίκος κλείνει ο οδηγός την βαλβίδα του και βάζει ταχύτητα για να ψηλώσει ο κρίκος προς τα πάνω. Ο ενάγοντας στην προκείμενη περίπτωση είχε πατήσει το κλάτς και δεν έβγαλε τη βαλβίδα του κρίκου με αποτέλεσμα ενώ ήταν πάνω η κάσια και κουνήθηκε, κατά την μετακίνηση του οχήματος έπαιξε και έσπασε ο κρίκος, (δ) ο ίδιος ενώ είχε οδηγήσει αρκετές φορές το ίδιο φορτηγό για φορτοεκφορτώσεις δεν είχε αντιμετωπίσει οποιοδήποτε πρόβλημα, (ε) εξέφρασε τη θέση ότι το φορτηγό απαγορεύεται να μετακινηθεί όταν ο κρίκος του είναι πάνω, καθώς αν το κάνει είτε θα κοπεί ο κρίκος είτε θα φύγει η κάσια, εξηγώντας όμως κατά την αντεξέταση του ότι κατά την εκφόρτωση, ο οδηγός θα βγάλει την ταχύτητα του κρίκου, θα πατήσει το κλάτς και θα κινήσει λίγο, σιγά - σιγά, το όχημα, προσδιορίζοντας στη συνέχεια ότι το ένα μέτρο είναι αρκετό στη μετακίνηση αυτή, ανάλογα βέβαια πάντοτε με το είδος του φορτίου, όπως συμπλήρωσε, (στ) ήταν φανερή η υπεκφυγή του όταν ρωτήθηκε κατά πόσο είχε βαλβίδα ασφαλείας ο κρίκος του οχήματος, λέγοντας ότι το ίδιο φορτηγό το χειριζόταν και ο ίδιος για καιρό και ήταν σίγουρος ότι δεν είχε τίποτε [. ], (ζ) συμφώνησε ότι εφόσον δεν είχε μπει μέσα στο όχημα όταν έφτασε στη σκηνή, όσα είπε περί ταχύτητας ήταν υποθετικά. Η αμέσως προηγούμενη και τελευταία θέση του που συγκρούεται με αυτήν της υπό στοιχείο (β) πιο πάνω, αλλά και η αντιφατικότητα των όσων είχε αναφέρει πιο πάνω υπό στοιχείο (ε), καταδεικνύουν κατά την άποψη μου την επιλεκτική θέση και στάση του ως προς την παρουσίαση των γεγονότων που υπέπεσαν στην αντίληψη του ή που γνωρίζει ως εκ του επαγγέλματος και της εμπειρίας του ως οδηγού φορτηγού και κρίνω ότι αποσκοπούσε στο να βοηθήσει την εργοδότρια του την εναγόμενη. Ούτε ήταν σε θέση να εξηγήσει τον ακριβή τρόπο με τον οποίο ενήργησε ο ενάγων κατά την εκφόρτωση και όσα ανέφερε μόνο σε υποθέσεις βασίζονταν εφόσον ούτε καν εισήλθε ο ίδιος εντός της καμπίνας του φορτηγού για να δει με τα μάτια του τι συνέβαινε με τις ταχύτητες του κρίκου και του φορτηγού. Η θέση του πάλι ότι αντίκρισε το φορτηγό περί τα 8-10 μέτρα μακριά από το φορτίο που είχε αδειάσει κρίνεται και πάλι ως υπερβολή και αποσκοπούσε στη προσπάθεια του να προκαλέσει εντυπώσεις σε σχέση με την ευθύνη του ενάγοντος. Σε κάθε περίπτωση δεν αναφέρθηκε ότι ο χώρος που βρισκόταν το φορτηγό δεν ήταν ομαλός. Από την άλλη δεν παρουσιάστηκε οποιαδήποτε μαρτυρία από την εναγόμενη ότι οδηγίες της κατασκευάστριας εταιρείας των φορτηγών τύπου ΜΑΝ δεν επέτρεπαν την οποιαδήποτε μετακίνηση του φορτηγού με ανεβασμένη την κάσια του κατά τη διαδικασία εκφόρτωσης του όπως ήταν σχετική υποβολή που υποβλήθηκε στον ενάγοντα και στους επιθεωρητές ΜΕ 2 και
  2. Από την άλλη και να υπάρχουν τέτοιες οδηγίες δεν παρουσιάστηκε μαρτυρία ότι η εναγόμενη είχε ενημερώσει σχετικά τους οδηγούς των φορτηγών της γι΄αυτές, αντίθετη ήταν μάλιστα η μαρτυρία προερχόμενη από τον επιστάτη της κ. Δ. Μίτσιγκα. Εξάλλου η μαρτυρία που δόθηκε ήταν ότι το κομμάτι της κάσιας είναι ανεξάρτητο από αυτό του φορτηγού και ότι η κάσιες συνήθως κατασκευάζονται στη Κύπρο. Δεν υπήρξε διευκρινιστική μαρτυρία για το τι ακριβώς συνέβαινε με το επίδικο φορτηγό. Κατά συνέπεια για το μέρος της μαρτυρίας του που αφορούσε ειδικότερα τα θέματα για τη μηχανική κατάσταση του φορτηγού και της κάσιας του και για το πως ενήργησε ο ενάγων, όπως τα ανάλυσα πιο πάνω, η μαρτυρία του μάρτυρος αυτού δεν γίνεται αποδεκτή και απορρίπτεται, για τη δυνατότητα αποδοχής μέρους μιας μαρτυρίας και απόρριψης άλλου (βλ. Χρίστου v. Khoreva,
(2002)1 ΑΑΔ 454). Ο κ. Ν. Μουζούρης (ΜΥ 3), διευθυντής της εναγόμενης, ανέφερε στην κατάθεση του ότι η συμφωνία εκτέλεσης του έργου που εκτελούσαν κατά τον επίδικο χρόνο με την Επαρχιακή Διοίκηση Αμμοχώστου ήταν ότι ο επιστάτης της Επαρχιακής Διοίκησης που επέβλεπε το έργο, κάποιος κ. Χριστάκης Μακαρίτης είχε και την ευθύνη στο χώρο της φορτοεκφόρτωσης του φορτίου. Ούτως ή άλλως, όπως εξήγησε, δεν συνηθίζεται να υπάρχει επί τόπου κάποιος εκ μέρους της εταιρείας να επιβλέπει τη διαδικασία φορτοεκφόρτωσης. Τα πιο πάνω κατά την άποψη μου τα ανέφερε για να αποφύγει τις όποιες ευθύνες είχε η εταιρεία του, χωρίς όμως και να είχε προβεί στο σχετικό δικονομικό διάβημα της προσεπίκλησης τριτοδιάδικου, αν ήθελε να μεταθέσει την ευθύνη σε κάποιο άλλο πρόσωπο. Εξάλλου αυτός ο ισχυρισμός ούτε καν έχει δικογραφηθεί και κρίνεται ως εκ τούτου εκ των υστέρων σκέψη. Ανάφερε ότι είχε ενημερωθεί από τον επιστάτη της εταιρείας τους στις 30.03.2009 ότι ο ενάγων είχε εμπλακεί σε ένα περιστατικό και προκάλεσε ζημιά σε φορτηγό της εταιρείας. Όπως εξήγησε ενώπιον του Δικαστηρίου μετέβη και ο ίδιος στη σκηνή και έδωσε τις κατάλληλες οδηγίες αφού είχε ρωτήσει τον ενάγοντα αν είχε πάθει κάτι και αυτός του απάντησε πως ήταν εντάξει. Όταν ρώτησε τον ενάγοντα τι είχε συμβεί αυτός του ανέφερε ότι: «ξέχασα την ταχύτητα μέσα που δουλεύει το φορτηγό και εκκίνησα να πάει μπροστά και έσπασε το έμβολο.» Σημαντική ήταν η τοποθέτηση του σε ερώτηση πότε έγινε ο τελευταίος έλεγχος στον κρίκο του φορτηγού παραπέμποντας στον ενάγοντα ως τον οδηγό του, διερωτώμενος παράλληλα που να ξέρει ο ίδιος γι΄αυτό το ζήτημα εφόσον ούτε γνώριζε πότε είχε πάει για τελευταία φορά για έλεγχο το φορτηγό. Είχε πληροφορηθεί από τον επιστάτη τους ότι ο ενάγων εργάστηκε στην εταιρεία τους μέχρι την 2.04.2009 οπότε και σταμάτησε από την εργασία του χωρίς να τους δώσει προειδοποίηση και χωρίς να παραπονεθεί οποτεδήποτε για τραυματισμό του κατά την εκτέλεση της εργασίας του. Έκανε αναφορά σε παρόμοιο περιστατικό στο παρελθόν όπου ο ενάγων είχε προκαλέσει πτώση της καρότσας του φορτηγού κατά την εκφόρτωση, ότι ο ενάγων απουσίαζε συχνά από την εργασία του λαμβάνοντας άδειες ασθενείας επικαλούμενος προβλήματα υγείας στη μέση του και ότι όλα τα φορτηγά και μηχανήματα της εταιρείας τους περνούσαν από τους απαραίτητους μηχανικούς και τεχνικούς ελέγχους και ήταν σε άριστη κατάσταση και κατάλληλα και ασφαλή για την εκτέλεση των εργασιών της εταιρείας. Ποτέ δεν είχε προκύψει περιστατικό ή ατύχημα κατά τη διαδικασία φορτοεκφόρτωσης φορτηγού της εταιρείας τους και το οποίο να οφειλόταν σε βλάβη φορτηγού της εταιρείας. Όπως εξήγησε, δεν χρειάστηκε να ενημερώσουν το Γραφείο Εργασίας για το ατύχημα διότι όπως χαρακτηριστικά ανέφερε: «Αλίμονο αν όποτε σπάζουν, που καθημερινά έχουμε τέτοιες βλάβες στα φορτηγά, να καλούμε το Γραφείο Εργασίας.» Θέση του μάρτυρα ήταν ότι ο ενάγων, ενώ δεν τραυματίστηκε κατά το επίδικο ατύχημα, θέλει να φορτώσει προηγούμενα προβλήματα υγείας του στην εναγόμενη για να αποζημιωθεί από την ασφάλεια της. Αξιολογώντας την πιο πάνω μαρτυρία του μάρτυρος κρίνω ότι δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή όσο μέρος της σχετίζεται με τη μηχανική κατάσταση του φορτηγού και της κάσιας του εφόσον προσπάθησε να εναποθέσει την ευθύνη ελέγχου και συντήρησης στον ίδιο τον οδηγό ενός οχήματος και για το γεγονός ότι επικαλέστηκε άγνοια για τους αναγκαίους μηχανολογικούς ελέγχους που απαιτούνται τόσο για το φορτηγό όσο και για την καρότσα του. Ενόψει των ισχυρισμών που προβλήθηκαν στην έκθεση απαιτήσεως του ενάγοντος περί πλημμελούς συντήρησης των οχημάτων της εναγομένης, αναμενόταν από αυτή να είχε παρουσιάσει στοιχεία που θα τους ανάτρεπαν κάτι που παρέλειψε να κάμει. Η μαρτυρία του μάρτυρος αυτού ελέγχεται ακόμα για την αλήθεια της και σε σχέση με την ευθύνη που είχε η Επαρχιακή Διοίκηση Αμμοχώστου η οποία εκτελούσε το συγκεκριμένο έργο καθώς δεν παρουσίασε οποιαδήποτε τέτοια συμφωνία. Η σχετική προσπάθεια που έγινε από πλευράς της Υπεράσπισης με το να προσπαθήσει να καταθέσει τη σχετική προσφορά ως τεκμήριο, κατά το τέλος της μαρτυρίας της, απέτυχε καθώς δεν αφορούσε οποιαδήποτε τελική δεσμευτική συμφωνία. Η μαρτυρία του ελέγχεται επίσης ως μη αληθής και ως προς την ημερομηνία που έλαβε χώρα το περιστατικό αλλά και ως προς τα λόγια που φέρεται να του ανέφερε ο ενάγοντας παραδεχόμενος τάχα την ευθύνη του, ότι δήθεν είχε ξεχάσει την ταχύτητα που δουλεύει το φορτηγό και εκκίνησε για να πάει μπροστά και έσπασε το έμβολο, εφόσον μια τέτοια θέση δεν υποβλήθηκε καν στον ενάγοντα κατά την αντεξέταση του. Ο κ. Μ. Χρίστου (ΜΥ4), διαθέτει σήμερα δικό του γκαράζ στο χωριό Ξυλοφάγου και ασχολείται με σιδεροκατασκευές και κάσιες φορτηγών κάτι που κάνει από 16 χρονών μαθαίνοντας τη δουλειά στη πράξη εδώ και 40 χρόνια, γνωρίζει δε όπως ανέφερε όλα τα μηχανήματα που έχουν σχέση με τις κάσιες των φορτηγών και η εναγόμενη είναι πελάτης του για αρκετά χρόνια. Μετέβη στη σκηνή όπου συνέβη το ατύχημα μετά από τηλεφώνημα που δέχθηκε από τον κ. Δ. Μίτσιγκα και διαπίστωσε ότι είχε κοπεί ο κρίκος, « πορεύτηκε ο κρίκος», ανέφερε χαρακτηριστικά. Είχε ρωτήσει και ο ίδιος τον ενάγοντα αν είχε πάθει κάτι και του απάντησε ότι τίποτε δεν έπαθε. Μετά τη μεταφορά του φορτηγού από τον ίδιο τον ενάγοντα στο γκαράζ του, ήταν ο ίδιος που άλλαξε τον κρίκο της κάσιας. Το όχημα δεν είχε πάθει οτιδήποτε και συνέχισε να δουλεύει με άλλη κάσια. Σε ερώτηση αν του είχε εξηγήσει ο ενάγοντας πως συνέβη το ατύχημα, ανέφερε επί λέξη ότι του είπε: « Έμεινε φορτίο πάνω στην κάσια, πήγα να τραβήξω μπροστά το όχημα για να πέσει το φορτίο. Συνήθως έτσι συμβαίνουν αυτά τα περιστατικά.» Θέση του ήταν ότι αν μετακινηθεί το φορτηγό ενώ είναι ψηλά ο κρίκος τότε θα πάθει ζημιά. Στη προκείμενη περίπτωση κόπηκε ο κρίκος και η κάσια κάθισε πάνω στον κρίκο. Διαφώνησε ότι ο κρίκος δεν διέθετε βαλβίδα ασφαλείας και ήταν γι΄αυτό που αποσυνδέθηκε καθώς όπως εξήγησε δεν μπορεί να μην είχε βαλβίδα ασφαλείας η οποία δίδει εντολή στο switch για να πάει ο κρίκος πάνω χωρίς την οποία δεν γίνεται αυτή η κίνηση. Συνέχισε όμως λέγοντας ότι για να σπάσει, πάει να πει ότι υπήρχε πρόβλημα με την βαλβίδα ασφαλείας. Παραδέχθηκε ότι είχε μιλήσει με τον κ. Ε. Παφίτη του Γραφείου Εργασίας στον οποίο εξήγησε ότι τα ρυμουλκά και τα φορτηγά όλα έχουν βαλβίδες ασφαλείας καθώς όταν δεν διαθέτουν τέτοιες δεν θα δουλέψουν. Αρνήθηκε ότι είχε πει ποτέ σε αυτόν ότι το συγκεκριμένο φορτηγό δεν είχε check βαλβίδα. Εξήγησε περαιτέρω ότι δεν μπορούσε να μην υπάρχει η check βαλβίδα καθώς δεν θα πήγαινε προς τα πάνω η κάσια του φορτηγού. Σε περίπτωση που δεν υπάρχει η check βαλβίδα εξήγησε ότι θα σπάσει το μαρκούτζι. Ανέφερε και αυτός ότι είναι κατά την κρίση κάθε οδηγού, όταν μείνει υλικό μέσα στην κάσια, να προχωρά 1 - 2 μέτρα για να το αδειάσει. Θέση του ήταν επίσης ότι ο κρίκος «πορεύτηκε» και δεν είχε σπάσει, τα έμβολα πορεύτηκαν από τα πούλια, ο κρίκος δεν κόβεται, όπως εξήγησε. Προσεκτική ανάγνωση της πιο πάνω μαρτυρίας του κ. Μ. Χρίστου καταδεικνύει αντιφάσεις και ανακολουθίες. Από τη μια ισχυρίστηκε ότι όταν μετακινηθεί το φορτηγό ενώ η κάσια του αυτοκινήτου βρίσκεται ψηλά ο κρίκος παθαίνει ζημιά και από την άλλη ότι για να αδειάσει εντελώς η κάσια από το υλικό δεν έχει άλλο τρόπο όπως ανέφερε σε μεταγενέστερο στάδιο, από την μετακίνηση μπροστά του φορτηγού κατά 1 - 2 μέτρα. Παραδέχθηκε ότι για να προκληθεί η συγκεκριμένη ζημιά πάει να πει ότι υπήρχε πρόβλημα με τη βαλβίδα ασφαλείας χωρίς να προσδιορίζει όμως ποιο ήταν αυτό. Δεν ήταν δε καθόλου πειστικός όταν διέψευσε τον κ. Ε. Παφίτη (ΜΕ3), ότι ο ίδιος του είχε πει όταν τον ρώτησε ότι δεν υπήρχε καθόλου βαλβίδα ασφαλείας επιμένοντας για το αντίθετο. Αποδέχομαι τη μαρτυρία του κ. Ε. Παφίτη σε αυτό το σημείο κρίνοντας ότι αυτός δεν είχε κανένα συμφέρον να μη πει την αλήθεια όπως αντίθετα είχε τέτοιο συμφέρον ο μάρτυρας να παρουσιάσει διαφορετικά τα γεγονότα έτσι που να προστατεύσει τα συμφέροντα των πελατών του. Αποδέχομαι επομένως τη μαρτυρία του επιθεωρητή κ. Ε. Παφίτη (ΜΕ3) ο οποίος προσωπικά είχε διαπιστώσει ότι δεν υπήρχε βαλβίδα ασφαλείας κάτι για το οποίο τον διαβεβαίωσε όταν διερεύνησαν με την κα Κρανιδιώτη το ατύχημα ο κ. Ν. Μουζούρης (ΜΥ3), και ο κ. Μ. Χρίστου (ΜΥ4). Επί πλέον βασιζόμενος και στην ίδια τη μαρτυρία του κ. Ν. Μουζούρη (ΜΥ3), ο οποίος επικαλέστηκε άγνοια των υποχρεώσεων της ιδιοκτήτριας του οχήματος περί μηχανολογικού ελέγχου της καρότσας του φορτηγού εναποθέτοντας την ευθύνη στον κάθε οδηγό, εκφράζοντας και επαναλαμβάνοντας παράλληλα την αόριστη θέση που ακούστηκε από όλους τους εμπλεκόμενους μάρτυρες υπεράσπισης ότι τάχα όλα τα μηχανήματα της εταιρείας περνούσαν από τους αναγκαίους ελέγχους, χωρίς όμως να προσκομίσει οποιοσδήποτε από αυτούς οποιοδήποτε έγγραφο επιβεβαιωτικό αυτής τους της θέσης και ειδικότερα για το επίδικο όχημα και της καρότσας του, εφόσον κατά τον ΜΕ3 απαιτείτο να γινόταν χωριστός μηχανολογικός έλεγχος τους. Εφόσον μεταξύ άλλων καταμαρτυρείτο στην πλευρά της εναγόμενης η πλημμελής ή η ανύπαρκτη συντήρηση του οχήματος της - καθορίζονται τέτοιες παραβάσεις στις λεπτομέρειες αμέλειας στις οποίες αναφέρθηκε και ο ενάγοντας αλλά και οι ΜΕ 2 και 3 όταν κατάθεσαν στο Δικαστήριο έχοντας η εναγόμενη πάντοτε την υποχρέωση συντήρησης και ελέγχων τους, για κανένα πρόσφατο έλεγχο ή συντήρηση δεν προσκομίστηκε οποιοδήποτε στοιχείο ή πιστοποιητικό περί μηχανικού ή μηχανολογικού ελέγχου. Ούτε και ο αρμόδιος μηχανικός της κ. Μ. Χρίστου (ΜΥ4), τηρούσε οποιαδήποτε στοιχεία ούτε και η ίδια η εναγόμενη τηρούσε οποιαδήποτε σχετικά στοιχεία τα οποία οι αρμόδιοι Επιθεωρητές του Τμήματος Επιθεώρησης Εργασίας η κα Μ. Κρανιδιώτου (ΜΕ 2) και ο κ. Ε. Παφίτης (Μ.Ε.3), είχαν ζητήσει από τον κ. Ν. Μουζούρη (ΜΥ3), ως αρμόδιο που χειριζόταν τις υποθέσεις της εναγόμενης, όπως ο ίδιος παραδέχθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου ο οποίος τους είπε ότι δεν υπήρχαν οποιαδήποτε τέτοια στοιχεία με την δικαιολογία ότι απλώς δεν τηρούνταν. Επομένως οι περί του αντιθέτου δηλώσεις των ΜΥ 1, 3 και 4 ελέγχονται ως μη ανταποκρινόμενες στην αλήθεια. Γι΄ αυτές τις παραλείψεις βρίσκω ότι η εναγόμενη υπέχει ευθύνη για τις ζημιές που θα αποδειχθούν ότι υπέστη ο ενάγοντας συνεπεία του ατυχήματος. Ζήτημα συντρέχουσας αμέλειας δεν τίθεται εφόσον: Πρώτον, σε σχέση με τον χειρισμό του φορτηγού κατά την εκφόρτωση του, φάνηκε ότι μετακίνησε το φορτηγό 1 - 2 μέτρα σύμφωνα με τη μέθοδο που ακολουθούν σε τέτοιες περιπτώσεις όλοι οι οδηγοί φορτηγών και ήταν αυτή η μέθοδος που του υποδείχθηκε από τον επιστάτη της εναγόμενης κ. Δ. Μίτσιγκα κατά την πρόσληψη του και κατά την αρχική δοκιμασία - εκπαίδευση στην οποία τον υπέβαλε. Δεύτερον, σε σχέση με τη ζώνη ασφαλείας δεν καταδείχθηκε με μαρτυρία η υποχρέωση του ενάγοντος να φέρει ζώνη ασφαλείας κατά την εκφόρτωση του φορτηγού και ότι ο χώρος όπου συνέβη το ατύχημα ήταν οδός ή άλλος δημόσιος χώρος όπου είχε δικαίωμα εισόδου το κοινό όπως καθορίζεται στον νόμο (Άρθρο 15 του περί Οδικής Ασφάλειας Νόμου (174/86) όπως αυτός τροποποιήθηκε οπότε και θα υπήρχε μια τέτοια υποχρέωση, τουναντίον η αμυδρά μαρτυρία που δόθηκε για αυτό το ζήτημα ήταν ότι επρόκειτο για εργοτάξιο όπου διεξάγονταν έργα οδοποιίας σε υπό διαχωρισμό οικόπεδα. Τρίτον, δεν έχει καταδειχθεί με μαρτυρία ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα στον ενάγοντα εάν αυτός έφερε πράγματι ζώνη ασφαλείας. Η θέση του ενάγοντος ότι πιθανόν να τον συγκρατούσε η ζώνη αν τη φορούσε, όπως επισημάνθηκε από την ευπαίδευτο συνήγορο της εναγομένης, ελλείψει σχετικής μαρτυρίας δεν εκλαμβάνεται ταυτόχρονα και ως αποδοχή του για ανάληψη εκ μέρους του ευθύνης ή και μέρους της. Έχοντας λοιπόν υπόψη την πιο πάνω μαρτυρία και την αξιολόγηση της καθίστανται ευρήματα μου ότι στις 2.04.2009, συνεπεία προβλήματος που παρουσιάστηκε κατά τη διαδικασία εκφόρτωσης φορτίου από φορτηγό που χειριζόταν ο ενάγων και ανήκε στην εναγόμενη και κατά την εκτέλεση των καθηκόντων που η τελευταία του ανέθεσε, ενώ η κάσια του φορτηγού ήταν ανυψωμένη, για λόγους που οφείλονταν στην απουσία βαλβίδας ασφαλείας του κρίκου του φορτηγού, ο κρίκος «πορεύτηκε» δηλαδή αποσυναρμολογήθηκε, με αποτέλεσμα η κάσια του να πέσει πάνω στο φορτηγό. Ο ενάγων καθόταν στην θέση του οδηγού στην καμπίνα του οχήματος χωρίς να φέρει ζώνη ασφαλείας. Αποτέλεσμα ήταν να εκτοξευτεί από το τράνταγμα μέχρι και την οροφή της καμπίνας και να καταπέσει στο τιμόνι. Από τη μαρτυρία καθίσταται εύρημα μου ότι το ατύχημα συνέβη ακριβώς λόγω μη επαρκούς συντήρησης του κρίκου του φορτηγού και της έλλειψης βαλβίδας ασφαλείας σε αυτόν και επομένως ο οποιοσδήποτε τραυματισμός που υπέστη ο ενάγων οφειλόταν σε αμέλεια της εναγόμενης η οποία δεν εκπλήρωσε το καθήκον της να παρέχει σε αυτόν ασφαλές σύστημα και μέσο εργασίας και τον εξέθεσε σε κίνδυνο. Σε σχέση με τον καταμερισμό της ευθύνης στην υπόθεση Χριστοδουλίδης v. Laser Plastics Industry Ltd
(2005)1(A) Α.Α.Δ. σελ.556 στις σελ.563 και 564 αναφέρονται τα ακόλουθα: «Ο καταμερισμός της ευθύνης έχει ως συνισταμένη τη συμβολή του καθενός από τα μέρη στην πρόκληση της ζημιάς και το μέτρο είναι η λογική πρόβλεψη των συνεπειών που θα προκύψουν εξαιτίας της παρέκκλισης από το καθήκον επιμέλειας που αναλογεί στο καθένα από τα μέρη.» Εξετάζοντας τις συνθήκες του ατυχήματος δεν βρίσκω ότι ο ενάγων ευθύνεται καθ΄οιονδήποτε μέρος στην πρόκληση του ατυχήματος. Η μέθοδος εκφόρτωσης του φορτηγού που ακολούθησε ο ενάγων ήταν η ενδεδειγμένη και συνήθης σύμφωνα και με τον επιστάτη της εναγόμενης κ. Δ. Μίτσιγκα. Η εναγόμενη όχι μόνο δεν τηρούσε τις υποχρεώσεις της που της επιβάλλει η νομοθεσία που αφορά την ασφάλεια και υγεία στην εργασία (βλ. τον περί Ασφάλειας και Υγείας στην Εργασία Νόμο του 1996 (89
(1)/1996) και τους σχετικούς Κανονισμούς αλλά ούτε καν φρόντισε για την συντήρηση και την κατάλληλη λειτουργία του φορτηγού το οποίο οδηγούσε ο εργοδοτούμενος της ο ενάγων με την μη εφαρμογή βαλβίδας ασφαλείας στον κρίκο, παράλειψη η οποία προκάλεσε την αποσύνδεση του και εν τέλει το ατύχημα. Ως εκ τούτου στη βάση την πιο πάνω αξιολόγηση βρίσκω ότι η εναγόμενη φέρει ολόκληρη την ευθύνη (βλ. Smith v. Baker, (1891 - 94) All E.R. (Rep. 69) στην οποία ο Lord Herschell έθεσε την αρχή ότι, ο εργοδότης έχει καθήκον να επιδεικνύει εύλογη φροντίδα και να διεξάγει τις εργασίες του με τέτοιο τρόπο ώστε να μην υποβάλλει τους εργοδοτούμενους του σε περιττούς κινδύνους. Η αρχή αυτή επαναλήφθηκε και υιοθετήθηκε πολλές φορές και εφαρμόστηκε σαν ορθή όπως και στην υπόθεση Hicks v. British Transport Commission,
(1958)2 All E.R. 39, όπως επίσης και στις δικές μας υποθέσεις Αθανασίου v. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας,
(1969)1 ΑΑΔ 160 και Ναθαναήλ v. Ali,
(2001)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1689, βλέπε επίσης και το σύγγραμμα Charlesworth on Negligence, 5η έκδοση σελ. 147, παρ. 217 όπου εξηγείται η έννοια της φράσης « σύστημα εργασίας» (system of work). Τέλος σε σχέση με το ίδιο ζήτημα της ευθύνης σύμφωνα με τη νομολογία μας αυτή αποφασίζεται στη βάση του συνόλου της μαρτυρίας που έχει προσκομιστεί ενώπιον του εκδικάζοντος Δικαστηρίου, ανεξάρτητα εάν είναι μαρτυρία που έχει προσαχθεί από τον ενάγοντα ή τον εναγόμενο (βλ. Fabrey and another v Demetriou,
(1976)1 CLR 1). Η μαρτυρία σε σχέση με σωματικές βλάβες τις οποίες κατ΄ισχυρισμό του υπέστη ο ενάγων, οι συνέπειες τους σε αυτόν, αξιολόγηση και ευρήματα: Το ζήτημα που θα με απασχολήσει στη συνέχεια είναι αν ο ενάγων υπέστη οποιοδήποτε τραύμα συνεπεία του ατυχήματος, ποια η έκταση του και ποιες οι συνέπειες σε αυτόν. Σχετική είναι η μαρτυρία που δόθηκε γι΄αυτό το ζήτημα από τον ίδιο τον ενάγοντα, τον κ. Γεώργιο Κώστα (ΜΕ4), τον Δρ. Νεόφυτο Νεοφύτου (ΜΕ5), τον κ. Μάριο Ζαχαριάδη (ΜΕ6), τον Δρ. Χρίστο Νικολάου (ΜΕ7), την κα Παντελίτσα Χρίστου (ΜΕ8), την κα Ιωάννα Ζαχαριάδου (ΜΕ9), τον κ Δημήτρη Μίτσιγκα (ΜΥ1), τον Δρ. Παναγιώτη Θεοδώρου (ΜΥ2), τον κ. Νίκο Μουζούρη (ΜΥ3), τον κ. Ματθαίο Χρίστου (ΜΥ4), την Δρ. Μαρία Χ¨ Κωστή (ΜΥ5), τον Δρ. Περικλή Παλαιομυλίτη (ΜΥ6), τον Δρ. Γκασσάν Σιαλχούπ (ΜΥ7), τον Δρ. Ηλία Γεωργίου (ΜΥ8) και τέλος από τον κ. Αντώνη Μουζούρη (ΜΥ9). Η μαρτυρία του Δρ. Παναγιώτη Θεοδώρου (ΜΥ2) κρίνεται ως εντελώς τυπική καθώς παραδόξως - και το λέγω έτσι γιατί στάλθηκε ένας ιατρός γι΄αυτή την μαρτυρία - αποσκοπούσε στην προσαγωγή του ιατρικού φακέλου του ενάγοντος που τηρείται στο Γενικό Νοσοκομείο Αμμοχώστου ο οποίος κατατέθηκε ως Τεκμ. 33, χωρίς ο μάρτυς αυτός να είχε οποιανδήποτε σχέση με τον ενάγοντα ή ήταν σε θέση να εξηγήσει οτιδήποτε από τον φάκελο αυτό. Στη συνέχεια θα προσπαθήσω να επικεντρωθώ από την εκτεταμένη μαρτυρία των πιο πάνω στα σημαντικότερα σημεία της τα οποία θα με οδηγήσουν στην εξαγωγή των αναγκαίων συμπερασμάτων μου σε σχέση με το ειδικότερο αυτό ζήτημα που εξετάζεται στο κεφάλαιο αυτό. Ο ενάγων είναι φανερό ότι δεν αντιλήφθηκε αμέσως ότι συνεπεία του τραντάγματος που υπέστη εντός του φορτηγού, υπέστη οποιονδήποτε τραυματισμό. Ο ίδιος παραδέχθηκε κατά την αντεξέταση του ότι όταν τον ρώτησε ο επιστάτης της εναγόμενης κ. Δ. Μίτσιγκας (ΜΥ 1), αν έπαθε οτιδήποτε, του είχε απαντήσει ότι ήταν εντάξει. Προς τούτο πιστώνω με ειλικρίνεια τον πιο πάνω μάρτυρα όπως και τον κ. Ν. Μουζούρη (ΜΥ3), ο οποίος επίσης σχετικά με το ίδιο ζήτημα ήταν ειλικρινής. Δεν αντικρίζω κατά παρόμοιο τρόπο τη μαρτυρία του κ. Γεώργιου Κώστα (ΜΕ4), η οποία ελέγχεται ως ψευδής και βρίσκω ότι ήταν φανερά ήταν καθοδηγημένος. Ανέφερε ότι είχε ακούσει τον ενάγοντα να λέγει στον Μίτσιγκα ότι τραυματίστηκε και ότι πονούσε τη μέση του. Αυτή η αντίληψη μου προκύπτει από το γεγονός ότι ακόμα και ο ίδιος ο ενάγων δεν αντιλήφθηκε ότι υπέστη σωματική βλάβη στον σπόνδυλο του ούτε και ασφαλώς κάταγμα και μάλιστα, στην έκταση που περιέγραψε ο ίδιος στις λεπτομέρειες των σωματικών του βλαβών δηλαδή: (α) Κάταγμα Ο3 Schmorl, (β) Μετατραυματικό κάταγμα Ο3 σε Schmorl και (γ) μετατραυματικό κάταγμα σε σπόνδυλο αλλά και στην έκταση που περιέγραψε ο ιατρός Νεοφύτου (ΜΕ5), από το γεγονός ότι δεν ανέφερε κάτι τέτοιο σε υπεύθυνα πρόσωπα της εργοδότριας του εταιρείας και από το γεγονός ότι ήταν ο ίδιος που οδήγησε το φορτηγό του από το Δασάκι στο γκαράζ στο Ξυλοφάγου χωρίς να αναφέρει κάποιο πρόβλημα. Όπως δε ανέφερε χαρακτηριστικά ο Δρ. Η. Γεωργίου (ΜΥ7), αν είχε υποστεί τέτοια ζημιά, δηλαδή κάταγμα στον σπόνδυλο του, σίγουρα δεν θα μπορούσε να είχε οδηγήσει ένα φορτηγό όχημα σε τέτοια απόσταση και θα έπρεπε να είχε μεταφερθεί με φορείο και ασθενοφόρο στο νοσοκομείο. Οποιαδήποτε διαφορετική μετακίνηση του θα ήταν επώδυνη και επικίνδυνη. Καταλήγω επομένως ότι ο ενάγων δεν αντελήφθη ότι είχε υποστεί οποιασδήποτε έκτασης σωματική βλάβη συνεπεία του ατυχήματος αμέσως μετά από αυτό και έτσι δεν παραπονέθηκε σε οποιονδήποτε γι΄αυτό. Από τη μαρτυρία του κ. Δ. Μίτσιγκα (ΜΥ1) προκύπτουν τα ακόλουθα τα οποία και αποδέχομαι: (α) δεν είχε αντιληφθεί ότι είχε πάθει οποιαδήποτε σωματική βλάβη ο ενάγων όπως του είχε αναφέρει ο ίδιος όταν τον είχε ρωτήσει σχετικά προτείνοντας του να τον πάρει σε γιατρό αν το επιθυμούσε και (β) ότι ο ενάγων είχε προγενέστερα προβλήματα υγείας μεταξύ των οποίων και πρόβλημα στον σπόνδυλο του και για αυτό φορούσε ειδική ζώνη στην μέση. Αυτός δε ήταν ο λόγος που απουσίαζε συχνά και από την εργασία του όπως ήταν η μαρτυρία που δόθηκε από τους ΜΥ 1 και 3, την οποία και αποδέχομαι αλλά και του ΜΥ9 η οποία όμως χαρακτηριζόταν γενικά από δόση υπερβολής. Ο ίδιος ο ενάγων στην γραπτή του δήλωση (Έγγραφο Α ), ανέφερε ότι αμέσως μετά το ατύχημα πήγε στο Γενικό Νοσοκομείο Αμμοχώστου στο Παραλίμνι όπου παρέμεινε για νοσηλεία για μια βδομάδα. Ο πιο πάνω ισχυρισμός του, όπως καταδεικνύεται από πληθώρα άλλη μαρτυρία δεν είναι απόλυτα αληθινός. Κατ΄αρχή οδήγησε ο ίδιος το φορτηγό σε γκαράζ στο χωριό Ξυλοφάγου όταν διευθετήθηκε η ασφαλής μετακίνηση του και παρέμεινε στο γκαράζ για τα περαιτέρω πριν σχολάσει. Είναι όμως γεγονός όπως καταγράφεται στον ιατρικό του φάκελο στις σελ. 90 και 119 του Τεκμ. 33, ότι μετέβη την ίδια ημέρα στο Νοσοκομείο. Ο ενάγων σύμφωνα τουλάχιστο με τον ίδιο πιο πάνω ιατρικό του φάκελο που τηρείτο στο Γενικό Νοσοκομείο Αμμοχώστου είχε πλούσιο ιατρικό ιστορικό που χρονολογείται από το
  1. Σύμφωνα δε με το ιατρικό πιστοποιητικό που εκδόθηκε στις 17.08.2009 (Τεκμ. 6), αυτός στις 4.09.2007 είχε παρουσιαστεί στα εξωτερικά ιατρεία του Γενικού Νοσοκομείου Αμμοχώστου με αναφερόμενη κάκωση του σπονδύλου (οσφυϊκή μοίρα σπονδυλική στήλη). Σημειώνω ότι ο ενάγων προσπάθησε ανεπιτυχώς, εφόσον διαψεύστηκε από τον ίδιο τον ιατρό τον Δρ. Γκασσάν Σιαλχούπ (ΜΥ7), να υποστηρίξει ότι αυτό το πιστοποιητικό αφορούσε τον τραυματισμό του κατά το επίδικο ατύχημα. Μετέβη στο Νοσοκομείο όπως φαίνεται στον ιατρικό του φάκελο πράγματι στις 2.04.2009 όπως και την επόμενη και του έγιναν διάφορες εξετάσεις, σύμφωνα με την ιατρική έκθεση που συντάχθηκε από τον χειρούργο Δρ. Θ. Παλλαρή (Τεκμ. 7). Εισήχθη δε στη χειρουργική κλινική στις 6.04.2009 για διερεύνηση πολλαπλών όζων ήπατος. Θα καταγράψω όμως αυτολεξεί και όσα αναφέρονται στη συνέχεια του εν λόγω πιστοποιητικού καθώς όπως θα καταδειχθεί και στη συνέχεια έχουν τη σημασία τους: «Προσκόμισε Ultrasound ήπατος στο οποίο ανευρίσκονταν μονήρη λίθος (αρ) νεφρού, μεγάλη κύστη (αρ) νεφρού και πολλαπλές ηχογενείς και υποπυκνείς εστίες (δε) λοβού ήπατος. Κατά την διερεύνηση έγινε αξονική τομογραφία κοιλίας με ευρήματα πολλαπλοί υπόπυκνοι όζοι ήπατος με περιφερική πρόσληψη σκιαγραφικού και συνιστάται βιοψία. Με τα ευρήματα αυτά συνεστήθη ογκολογική εκτίμηση η οποία εισηγήθη λήψη βιοψιών υπό αξονική τομογραφία. Κατά την παραμονή του έγινε ουρολογική εκτίμηση η οποία συνιστά μαγνητική τομογραφία κοιλίας. Έγινε εξιτήριο στις 7.04.2009 με συστάσεις για διενέργεια της βιοψίας ήπατος και μαγνητικής τομογραφίας. Έγινε στο Γ.Ν. Αμμοχώστου δεύτερη εισαγωγή του ασθενή στις 8.04.2009 με σκοπό να διευθετηθεί μεταφορά του στο Γ.Ν. Λευκωσίας για βιοψία του ήπατος υπό αξονική τομογραφία. Έγινε μεταφορά του ασθενούς στο Γ.Ν. Λευκωσίας και σε νέα αξονική τομογραφία που διενεργήθηκε, τα μορφώματα αποδείχθηκαν αιμαγγειώματα. Έγινε εξιτήριο στις 11.04.2009 και συνεστήθη στον ασθενή περιοδικός έλεγχος των αιμαγγειωμάτων ανά εξάμηνο.» Σύμφωνα λοιπόν με την πιο πάνω ιατρική έκθεση, η οποία περιγράφει ακριβώς τους λόγους εισαγωγής του ενάγοντος στο νοσοκομείο και τις εξετάσεις που του έγιναν από τις 2.04.2009 μέχρι και τις 11.04.2009 που πήρε εξιτήριο, δεν φαίνεται ότι η εισαγωγή του στο νοσοκομείο έγινε με παράπονο ότι υπέστη εργατικό ατύχημα και τραυματισμό στον σπόνδυλο. Η μαρτυρία και ειδικότερα η έκθεση του Δρ. Ν. Νεοφύτου (Τεκμ. 8), ελέγχεται για τις πολλές ανακρίβειες της οι οποίες φαίνεται προήλθαν συνεπεία τουλάχιστον της μη προσεκτικής μελέτης του ιατρικού φακέλου του ενάγοντος αλλά ίσως και παραπλάνησης του από αναφορές του ίδιου του ενάγοντος. Αναφέρεται σε εργατικό ατύχημα που υπέστη ο ενάγοντας στις 3.04.2009, ενώ η ημερομηνία που συνέβη το ατύχημα όπως υποστήριξε και ο ίδιος ο ενάγων, την οποία αποδέχθηκα πιο πάνω μετά από μελέτη των γεγονότων της υπόθεσης, είναι η 2.04.
  2. Αναφέρεται λανθασμένα και πάλιν ότι ο ασθενής διαμετακομίστηκε στις 6.04.2009 με δυνατούς πόνους στη μέση και στην κοιλιακή χώρα στο Νοσοκομείο Αμμοχώστου όπου του έγινε Μ.R.I. και διεγνώσθη κάταγμα Ο3 και παρέμεινε για μια βδομάδα. Επειδή οι έντονοι πόνοι εξακολούθησαν, παραπέμφθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας για M.R.I. οσφυϊκής και θωρακικής μοίρας και άνω κοιλίας τα οποία διέγνωσαν μετατραυματικό κάταγμα Ο3 όλα δε τα πιο πάνω παρά τα όσα καταγράφονται στο ιατρικό πιστοποιητικό του Δρ. Θ. Παλλαρή (πιο πάνω). Ανατρέχοντας στον ιατρικό φάκελο του ενάγοντος (Τεκμ. 33), στη σελίδα 72, στο ιατρικό πιστοποιητικό με ημερομηνία 17.08.2009 που υπογράφει ο Δρ. Γκασσάν Σιαλχούπ (ΜΥ7), αναφέρονται τα ακόλουθα: «Βεβαιούται ότι ο πιο πάνω ασθενής παρουσιάστηκε στα εξωτερικά ιατρεία στις 4.09.07, μετά από αναφερόμενη κάκωση του σπονδύλου (Οσφυϊκή Μοίρα Σπονδυλική Στήλη). Κλινικά παρουσίασε άλγος κατά τη ψηλάφηση στην περιοχή Ο4-Ο5, χωρίς νευρολογικά συμπτώματα. Ακτινολογική εξέταση χωρίς εικόνα κατάγματος. Του έχει χορηγηθεί φαρμακευτική αγωγή (παυσίπονα) και ανάπαυση (για μια βδομάδα).» Αυτά όμως τα οποία είχε λάβει υπόψη ο ιατρός Νεοφύτου είχαν συμβεί ήδη από το
  3. Ούτε όμως και από αυτό το τελευταίο πιστοποιητικό προκύπτουν τα όσα ο Δρ. Ν. Νεοφύτου επισημαίνει στο πιστοποιητικό του, περί ύπαρξης δηλαδή κατάγματος. Επομένως τα όσα κατέγραψε ο Δρ. Ν. Νεοφύτου στη δική του έκθεση περί κατάγματος ελέγχονται ως μη ανταποκρινόμενα στην αλήθεια και απορρίπτονται και σε αυτό το συμπέρασμα οδηγούμαι όχι μόνο από την πιο πάνω μαρτυρία αλλά έχοντας περαιτέρω υπόψη και τη μαρτυρία της Δρος Μαρίας Χ¨ Κωστή (ΜΥ5) και αυτή του Δρος Ηλία Γεωργίου (ΜΥ8), καταγραφή και ανάλυση της οποίας θα γίνει στη συνέχεια της απόφασης μου. Επιβάλλεται, κατά την άποψη μου, σύγκριση των μαρτυριών των δύο ακτινολόγων. Του Δρος Χρίστου Νικολάου (ΜΕ7), ιατρού - ακτινολόγου στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας και αυτής της Δρος Μαρίας Χ¨ Κωστή (ΜΥ 5), επίσης ιατρού - ακτινολόγου στο ίδιο νοσοκομείο, καθώς η μαρτυρία τους είναι σημαντική ως προς την διαπίστωση του τι πράγματι υπέστη ο ενάγων. Ο Δρ. Νικολάου (ΜΕ7), στο πιστοποιητικό που ετοίμασε στις 6.02.2013 (Τεκμ. 25), αναφέρεται στη στήλη υπό τον τίτλο «Κλινικά Στοιχεία»: «Χειρουργηθείς όγκος στο Θ 12 -Ο
  4. Κάταγμα - σπονδυλοπλαστική Ο3.» Ο ίδιος μάρτυρας διάβασε και επεξήγησε ενώπιον του Δικαστηρίου τις ακτινογραφίες της σπονδυλικής στήλης του ενάγοντος με ημερομηνίες 20.05.09, 18.10.2011 και 6.02.2013 οι οποίες σημειώθηκαν αντίστοιχα ως Τεκμ. 26, 27 και
  5. Σε άλλο σημείο της έκθεσης του αναφέρει ότι: «Επανελέγχεται χωρίς ουσιαστική διαφοροποίηση της εικόνας του Ο3 σπονδυλικού σώματος με την ευμεγέθη ενδοοστική κήλη του Schmorl αριστερά το πιθανότερο οφειλόμενη στο προηγηθέν κάταγμα στη περιοχή.» Τα πιο πάνω σημεία της έκθεσης του στάθηκαν και η αφορμή έντονης αμφισβήτησης τους από την πλευρά της Υπεράσπισης. Όπως εξήγησε κατά την αντεξέταση του σε σχετική ερώτηση, κατά πόσο είναι η θέση του ότι το τι παρουσίαζε ο Ο3 είναι τραυματολογικής αιτιολογίας, σε σύγκριση με τα υπόλοιπα ευρήματα του, απάντησε ότι δεν συμφωνούσε με αυτή τη θέση καθώς εκείνο που λέγει είναι ότι κατά πάσα πιθανότητα είναι τραυματολογικής αιτιολογίας συνεπεία των κακώσεων στον μεσοσπονδύλιο δίσκο. Διευκρίνισε ότι ο όγκος είναι ένα ανεξάρτητο εύρημα. Εξήγησε ότι ο όγκος του Schmorl προκαλείται από μια χρόνια διαδικασία μικροκακώσεων με σχετική διάβρωση. Εξήγησε περαιτέρω ότι συνήθως μεγάλες ενδοοστικές κήλες είναι αποτέλεσμα και αιτιολογίας μικροτραυματισμών. Συμφώνησε ότι για να υπάρχει βεβαιότητα ως προς την επίδραση στον όγκο του Schmorl συνεπεία του ατυχήματος θα έπρεπε να υπήρχαν απεικονιστικές εικόνες του σημείου και πριν από το ατύχημα για να είναι δυνατή η σύγκριση. Δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο ο ενάγων να είχε τον όγκο του Schmorl και πριν από το επίδικο ατύχημα και να μην παρουσίαζε οποιοδήποτε σύμπτωμα. Η δημιουργία κήλης στον σπόνδυλο, όπως ανέφερε, παρουσιάζεται σε ένα μεγάλο ποσοστό σε άτομα μεγαλύτερα των 30 ετών. Ο μάρτυρας παραδέχθηκε ότι ο Δρ. Ν. Νεοφύτου του είχε μιλήσει λίγες ημέρες πριν παρουσιαστεί ενώπιον του Δικαστηρίου και του είχε εξηγήσει για τη διάσταση που υπάρχει μεταξύ των δύο πλευρών. Ασφαλώς κρίνεται ως απαράδεκτη η επέμβαση του Δρος Ν. Νεοφύτου, εκκρεμούσης της ακροαματικής διαδικασίας της υπόθεσης να επικοινωνήσει με τον πιο πάνω μάρτυρα γνωρίζοντας ασφαλώς ότι θα προσερχόταν ενώπιον του Δικαστηρίου για να καταθέσει. Η αναφορά του μάρτυρος, όπως και να γίνεται αυτή και επισημαίνω την πιθανολόγηση περί ύπαρξης κατάγματος, ελέγχεται για δύο λόγους. Ο 1ος από τη διάσταση που προκάλεσε η ίδια η μαρτυρία του σε σχέση με αυτό το ζήτημα που την καθιστά και αντιφατική, όπως διακρίνεται από την πιο πάνω καταγραφή της και αρκεί η απλή ανάγνωση της και ο 2ος λόγος από τον χρόνο που διενήργησε ο ίδιος την εξέταση του λαμβάνοντας υπόψη τι του υποβλήθηκε με το σχετικό παραπεμπτικό και ασφαλώς το τι του λέχθηκε από τον ίδιο τον ασθενή ο οποίος διατεινόταν ότι είχε υποστεί κάταγμα σε ατύχημα σε σημείο μάλιστα που ο ενάγων είχε έρθει σε αντιπαράθεση με τη συνάδελφο του Δρ. Μ. Χ¨ Κωστή από την οποία είχε ζητήσει να αλλάξει την έκθεση της και να καταγράψει διάγνωση κατάγματος. Η Δρ. Μαρία Χ¨ Κωστή (ΜΥ 5), ήταν η πρώτη που είχε διενεργήσει στον ενάγοντα στις 10.04.2009, μετά από σχετικό παραπεμπτικό από το Γενικό Νοσοκομείο Αμμοχώστου, το οποίο αναγνώρισε ως τη σελίδα 94 του Τεκμ.000000000 33, μαγνητική τομογραφία άνω κοιλίας. Στο πόρισμα της (Τεκμ. 34), αναφέρει: « Ανάδειξη οκτώ υψηλής έντασης σήματος στις Τ2 προσανατολισμού εικόνας στο ηπατικό παρέγχυμα. Εντοπίζονται όλες στο δεξιό ηπατικό λοβό, πλην της μεγαλύτερης με μέγιστη διάμετρο 3,1cm η οποία εντοπίζεται στο τμήμα TV του αριστερού ηπατικού λοβού. Ως παρεμπίπτοντα ευρήματα αναφέρει ότι ισοϋψώς του Θ12-01 διαστήματος, παρατηρείται ενδοκαναλική εξωμυελική βλάβη μεγίστης διαμέτρου 17mm. Η βλάβη εντοπίζεται προσθίως και προς τα αριστερά, απωθώντας τον μυελικό κώνο προς τα πίσω και δεξιά. Η αιμοδυναμική συμπεριφορά της βλάβης συνηγορεί περισσότερο υπέρ παρουσίας αιμαγγειώματος, χωρίς να μπορεί να αποκλειστεί άλλου είδους καλοήθης βλάβη, π.χ. μηνιγγίωμα. Ευμεγέθης ενδοοστική κήλη (όζος του Schmorl), στο άνω επιφυσικό πέταλο του 03 σπονδύλου με σκληρυντικά όρια.» Εξηγώντας η μάρτυς για το πώς προκαλείται ο πιο πάνω όζος σε ένα ασθενή, ανέφερε ότι αυτοί είναι πολύ συχνό εύρημα σε πάρα πολλούς ασθενείς, προκαλείται από μια χρόνια εκφυλιστική διαδικασία που δημιουργούν μικροκατάγματα των οστικών δοκίδων με αποτέλεσμα μέρος του μεσοσπονδύλιου δίσκου να προβάλλει εντός του σπονδυλικού σώματος. Εξήγησε περαιτέρω ότι ο όζος του Schmorl είναι σπάνιο να οφείλεται σε ατύχημα. Δεν ήταν όμως σε θέση να πει αν οι μηχανισμοί κάκωσης επιταχύνουν τη διαδικασία, αλλά στην περίπτωση του ενάγοντος δεν είναι οξύ κάταγμα γιατί θα είχε πρόσληψη στο σκιαγραφικό που του είχε χορηγήσει. Θα είχε δηλαδή οίδημα, καθώς το οξύ κάταγμα προκαλεί οστικό οίδημα το οποίο προσλαμβάνει την ενδοφλέβια χορηγηθείσα σκιαγραφική ουσία και στη συγκεκριμένη δεν είχε εμπλουτισμό, άρα δεν είχε οστικό οίδημα άρα δεν παρουσίαζε οξύ τραυματισμό στις 10.04.
  6. Στη συνέχεια συμφώνησε ότι ο συγκεκριμένος όζος, όπως τον είχε δει απεικονιστικά, θα μπορούσε να είχε προκληθεί από σταδιακή εκφύλιση. Αναφερόμενη στη μαγνητική τομογραφία οσφυϊκής & θωρακικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης που διενήργησε στον ενάγοντα στις 20.05.2009, ειδικότερα δε σε σχέση με το μεσοσπονδύλιο διάστημα 02 με 03 και την ενδοοστική κήλη, δηλαδή τον όζο του Schmorl, ανέφερε ότι δεν διαφοροποιήθηκαν με οποιονδήποτε τρόπο. Απέκλεισε να είναι τραυματικής αιτιολογίας το μηνιγγίωμα και το νευρίνωμα που είχε εντοπίσει, καθώς είναι καλοήθεις όγκοι και δεν έχουν σχέση με τραυματισμό και ήταν τα μόνα ευρήματα τα οποία έχριζαν κλινικής συνεκτίμησης και αντιμετώπισης. Οι όζοι του Schmorl όπως εξήγησε περαιτέρω, συνήθως είναι συμπτωματικοί. Σπάνια είναι μεγάλοι, δεν προκαλούν λειτουργικά προβλήματα μπορεί να είναι αίτιο πόνου ή οσφυαλγίας, πόνου στη μέση χωρίς να επηρεάζει τις νωτιαίες ρίζες και χωρίς να δίνει συμπτώματα. Το μηνιγγίωμα θα μπορούσε επίσης να προκαλέσει πόνο σε ένα ασθενή. Η μάρτυρας διαφώνησε με τη διάγνωση του ιατρού Ν. Νεοφύτου ότι ο ενάγοντας παρουσίαζε μετατραυματικό κάταγμα στον Ο3 σπόνδυλο καθώς η απεικονιστική εξέταση που έκαμε η ίδια δεν κατέδειξε εικόνα κατάγματος. Διέψευσε κατηγορηματικά τον ιατρό Ν. Νεοφύτου ότι είχε συζητήσει μαζί του το ζήτημα της μη συμπερίληψης στο πιστοποιητικό της, της λέξης «κατάγματος», όπως ο ίδιος είχε αναφέρει ενώπιον του Δικαστηρίου. Ήταν ο ίδιος ο ενάγων που της εξέφρασε παράπονο γιατί δεν κατέγραψε στο πιστοποιητικό της ότι είχε κάταγμα όπως του είχε αναφέρει ο ιατρός του στον οποίο και εξήγησε ότι ο όζος του Schmorl δεν είναι κάταγμα. Σχολιάζοντας δε τη θέση του ιατρού Νικολάου ότι: «έχει χειρουργηθεί όγκος στο Θ12,Ο1, κάταγμα, σπονδυλοπλαστική.», υπέθεσε ότι ο ιατρός Νικολάου είχε ως δεδομένο το ιστορικό που του έδωσε ο παραπέμπων συνάδελφος τους Δρ. Ν. Νεοφύτου ότι υπήρχε κάταγμα και γι΄αυτό αναφέρει: «το πιθανότερο οφειλόμενη στο προηγηθέν κάταγμα.» Επανέλαβε στη συνέχεια ότι: «Ο όζος του Schmorl είναι μια εκφυλιστική διαδικασία, δεν αποτελεί κάταγμα. Δεν μπορώ να γνωρίζω αν ένας τραυματισμός επιταχύνει τη διαδικασία ούτως ώστε να μεγαλώσει ένας όζος του Schmorl παραπάνω από ότι θα μεγάλωνε αν δεν συνέβαινε μια κάκωση, αλλά σε αυτή την περίπτωση εγώ θα είχα οστικό οίδημα στις εξετάσεις που έκανα. Στις 20.05.2009 που εξέτασα τον κ. Δρουσιώτη δεν υπήρχε οστικό οίδημα γύρω από τον όζο του Schmorl, άρα δεν είναι για εμένα μετατραυματικής αιτιολογίας.» Και στη συνέχεια: « Εάν υπήρχε εικόνα οστικού οιδήματος, θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι είναι μετατραυματικής αιτιολογίας. Δηλαδή μπορεί να υπάρχει οίδημα που να μην είναι μετατραυματικής αιτιολογίας, αλλά χωρίς οίδημα δεν μπορούμε να μιλήσουμε για κάταγμα.». Όπως ανέφερε η μάρτυς, επειδή ο όζος του Schmorl ήταν μεγάλος σωστά έγινε η εγχείρηση από τον Δρ. Ν. Νεοφύτου και η αντιμετώπιση του ασθενούς. Έχοντας λοιπόν υπόψη τη μαρτυρία των πιο πάνω δύο ακτινολόγων και το σύνολο της μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιον μου σε σχέση με τα ευρήματα και συμπεράσματα τους χωρίς δισταγμό αποδέχομαι αυτή της Δρος Μ. Χ¨ Κωστή η οποία ήταν η ίδια η οποία υπέβαλε τον ενάγοντα σε ακτινολογικές εξετάσεις αμέσως μετά το ατύχημα του και αποδέχομαι με όλες τις εξηγήσεις που έδωσε η ίδια ενώπιον του Δικαστηρίου αλλά και από την υπόλοιπη ιατρική μαρτυρία τα συμπεράσματα της τα οποία ταυτόχρονα καθίστανται όπως καταγράφηκαν πιο πάνω ως ευρήματα του Δικαστηρίου. Η μαρτυρία από την άλλη του Δρος Νικολάου για τους λόγους που εξήγησα κατά την ανάλυση της δικής του μαρτυρίας δεν γίνεται δεκτή. Η κλήτευση ως μάρτυρος του Δρος Περικλή Παλαιομυλίτη (ΜΥ6), αποσκοπούσε στο να αναφερθεί στο πιστοποιητικό του Δρος Παλλαρή (Τεκμ. 7), ιατρού που είχε παρακολουθήσει τον ενάγοντα στο Γενικό Νοσοκομείο Αμμοχώστου μετά που αυτός εισήχθη στο νοσοκομείο καθώς ο ιατρός Παλλαρής σύμφωνα με τον μάρτυρα έχει αποβιώσει περί τον Σεπτέμβριο του
  7. Αναφορά στο περιεχόμενο του πιο πάνω πιστοποιητικού έγινε ήδη σε προηγούμενο στάδιο. Ο μάρτυς ανέφερε μετά από σχετική παραπομπή του σε συγκεκριμένα έγγραφα του ιατρικού φακέλου του ενάγοντος (Τεκμ. 33), ότι οι αναφορές αυτές αντικατοπτρίζουν τα όσα ο ιατρός Παλλαρής είχε καταγράψει στο πιστοποιητικό του. Τέτοιες σελίδες όπως η σελ. 119 ήταν το παραπεμπτικό για την αξονική τομογραφία η οποία κρίθηκε αναγκαία καθώς το συκώτι παρουσίαζε πολλαπλές αλλοιώσεις για τις οποίες ζητούσε ο ακτινολόγος που τη διενήργησε στις 3.04.2009 όπως γίνει βιοψία, μιλά για βλάβη στον αριστερό νεφρό και διάφορα άλλα όπως και στο ότι δεν υπάρχει ελεύθερο υγρό στην κοιλιά, το οποίο παρατηρείται συνήθως μετά από τραυματισμό, στις σελίδες 115 και 166 που είναι το έντυπο εισαγωγής του ενάγοντος στην χειρουργική κλινική στις 6.04.2009 και με ημερομηνία απόλυσης την 7.04.2009 και όπου ως λόγος αναφέρεται η διερεύνηση πολλαπλών όζων ήπατος και όπου αναφερόταν ότι ο ασθενής αναφέρθηκε σε άλγος στο υπογάστριο από πολλά έτη για το οποίο έγινε καρδιολογική διερεύνηση χωρίς όμως να διαπιστωθούν παθολογικά ευρήματα. Η κύρια διάγνωση ήταν: «πολλαπλοί όζοι ήπατος». Μελετώντας περαιτέρω και τις σελ. 102 και 103 όπως και τις σελίδες 90 και 91 του ίδιου τεκμηρίου ο μάρτυς δεν διαπίστωσε ότι δεν γίνεται οποιαδήποτε αναφορά ότι η εισαγωγή στο Νοσοκομείο στις δύο περιπτώσεις - η δεύτερη ήταν στις 8.04.2009 με ημερομηνία απόλυσης την 11.04.2009 - είχε γίνει συνεπεία ατυχήματος, τουναντίον αναφερόταν ως λόγος η διερεύνηση πολλαπλών όζων ήπατος. Ανέφερε ότι σε περίπτωση που ένας ασθενής υποστεί τραυματισμό και μεταβεί στις Α΄ Βοήθειες του Νοσοκομείου τότε αυτό καταγράφεται στα έγγραφα του Νοσοκομείου. Η μαρτυρία του μάρτυρος κρίνεται ως αντικειμενική εφόσον οι αναφορές του προέρχονταν από ιατρικά πιστοποιητικά ή αναφορές στον ιατρικό φάκελο που έγιναν από συνάδελφο του ιατρό τον μακαρίτη Δρ. Παλλαρή. Αποδέχομαι το περιεχόμενο αυτού του πιστοποιητικού και των αναφορών του ιατρού αυτού στον ιατρικό φάκελο του ενάγοντος ότι ανταποκρίνονται στην αληθινή εικόνα της κατάστασης της υγείας του ενάγοντος κατά τον επίδικο χρόνο καθώς αυτές συνάδουν και με την υπόλοιπη ιατρική μαρτυρία εντός του ίδιου φακέλου αλλά και με τα αντικειμενικά ευρήματα των ακτινολογικών εξετάσεων του. Αποδέχομαι επομένως τους λόγους εισαγωγής του στο Γ.Ν. Αμμοχώστου και ακολούθως τους λόγους παραπομπής του στο Γ.Ν. Λευκωσίας. Ο Δρ. Γκασσάν Σιαλχούπ (ΜΥ7), είναι ορθοπεδικός από το 2006 στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας. Θυμόταν ότι είχε εξετάσει τον ενάγοντα στο Γενικό Νοσοκομείο Αμμοχώστου στο Παραλίμνι στις 4.09.2007 και είχε ετοιμάσει το ιατρικό πιστοποιητικό (Τεκμ. 6), στο οποίο καταγράφει ως λόγο εξέτασης: «παράπονο για κάκωση σπονδύλου». Η εξέταση του κατέδειξε ότι είχε μόνο πόνο στον σπόνδυλο χωρίς κατάγματα και χωρίς νευρολογικά συμπτώματα. Ο μάρτυς ανέφερε ότι δεν θυμόταν να είχε ξαναδεί έκτοτε τον ενάγοντα. Αναφερόμενος στη σελ. 216 του Τεκμηρίου 33, ανέφερε ότι διαπιστώνεται ότι ο ενάγων από τις 2.01.2004 είχε εξεταστεί από άλλο ιατρό με παράπονο οσφυαλγία και κάκωση στην οσφυϊκή μοίρα, ένα δε μήνα προηγουμένως αναφέρεται κάκωση σπονδύλου. Εξέφρασε την άποψη ότι με τέτοιο ιατρικό ιστορικό κακώσεων σε ένα ασθενή επιταχύνεται η εκφύλιση της σπονδυλικής στήλης. Η μαρτυρία του γίνεται αποδεκτή στην ολότητα της. Ο Δρ. Ηλίας Γεωργίου (ΜΥ8), ειδικός ορθοπεδικός χειρούργος τραυματολόγος, με ανάλογες σπουδές και μακρόχρονη εμπειρία τόσο στην Κύπρο όσο και προηγουμένως στην Αγγλία, είχε εξετάσει τον ενάγοντα στις 7.01.
  8. Για την εξέταση του ετοίμασε σχετική έκθεση που φέρει ημερομηνία 9.01.2013 η οποία κατατέθηκε ως Τεκμ.
  9. Για την ετοιμασία της είχε διενεργήσει κλινική εξέταση του ενάγοντος και μελέτησε τις ακτινολογικές του εξετάσεις όπως και τις συνοδευτικές ακτινολογικές εκθέσεις. Ανέφερε ότι μελέτη των ακτινολογικών εξετάσεων αποκαλύπτει ότι υπήρχαν δύο ζητήματα προς εξέταση στην σπονδυλική στήλη του ασθενούς, το ένα ήταν ένα είδος μηνιγγιώματος όπως αποδείχθηκε στο ύψος του Θ12 θωρακικού σπονδύλου. Το εύρημα αυτό, όπως εξήγησε, δεν το συμπεριέλαβε στην έκθεση του λόγω μη αναφοράς του και από τον θεράποντα ιατρό του τον Δρ. Ν. Νεοφύτου. Το άλλο ήταν πρόβλημα στον Ο3 σπόνδυλο. Μετά την μελέτη των πιο πάνω ο μάρτυς παρατηρεί στην έκθεση του ότι: «Η αναφορά του ιατρού Νεοφύτου στο ότι: τόσο στο Νοσοκομείο Αμμοχώστου όσο και στο Νοσοκομείο Λευκωσίας, δύο διαφορετικές εξετάσεις μαγνητικής τομογραφίας έδειξαν μετατραυματικό κάταγμα του τρίτου οσφυϊκού, δεν συνάδει σε καμιά περίπτωση ούτε με τις ιατρικές εκτιμήσεις των νοσοκομειακών θεραπόντων ιατρών αλλά ούτε και με τα ακτινολογικά ευρήματα τριών διαφορετικών ειδικών ακτινολόγων που τον υπέβαλαν κατά περιόδους σε εξετάσεις μαγνητικής τομογραφίας.» Σύμφωνα με το πιστοποιητικό του, κλινική εξέταση του ενάγοντος έδειξε ότι: «(α) Βαδίζει φυσιολογικά χωρίς χωλότητα, (β) πλήρως επουλωμένη χειρουργική ουλή μήκους 7 εκ. στο άνω μέρος της οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης, (γ) η κινητικότητα της οσφύος παρουσιάζεται πλήρως ικανοποιητική και ανώδυνη, (δ) δεν υφίσταται μυϊκός σπασμός ή ευαισθησία, (ε) ένα εκ. μυϊκή ατροφία των μυών του αριστερού μηρού, (στ) φυσιολογική κινητικότητα των ισχίων, γονάτων ποδοκνημικών και ποδών, (ζ) φυσιολογικά αντανακλαστικά των κάτω άκρων και (η) είναι σε θέση να τοποθετήσει το βάρος του σώματος του στα άκρα των ποδών και στις πτέρνες.» Ανέφερε ότι στην απουσία κατάγματος συνηγορεί η εξέταση αξονικής τομογραφίας ημερομηνίας 3.04.2009 του Νοσοκομείου Αμμοχώστου καθώς και απλές ακτινογραφίες οσφύος του ίδιου Νοσοκομείου. Στο ερώτημα κατά πόσο υπέστη κάταγμα του σώματος του τρίτου οσφυϊκού σπονδύλου για το οποίο σε μεταγενέστερο στάδιο υπεβλήθη σε χειρουργική επέμβαση ο ίδιος δίδει αρνητική απάντηση αλλά η εκτίμηση αυτή προέρχεται και από μελέτη των ιατρικών πιστοποιητικών των θεραπόντων νοσοκομειακών ιατρών του αλλά και διαφορετικών ειδικών ακτινολόγων που κατά καιρούς υπέβαλαν τον ασθενή σε εξειδικευμένη εξέταση μαγνητικής τομογραφίας. Κατά τις εξετάσεις που έγιναν με σκοπό τη διερεύνηση της μορφής του τραυματισμού της οσφύος, προέκυψε «τυχαίο» εύρημα του όγκου του Schmorl στον τρίτο οσφυϊκό σπόνδυλο. Οι ακτινολογικές του εξετάσεις, όπως ανέφερε ο μάρτυς, και οι επιβεβαιωτικές ακτινολογικές εκθέσεις των ακτινολόγων, τεκμηριώνουν τη γνώμη ότι η χειρουργική επέμβαση είχε σαν ένδειξη την παρουσία μορφώματος (όγκου - όζου), όπως επιβεβαιώνεται και πάλι από τις ακτινολογικές εξετάσεις. Περαιτέρω επιβεβαίωση γίνεται και από τον ίδιο θεράποντα ιατρό του όχι όμως στο ιατρικό του πιστοποιητικό, αλλά σε σχετικό τιμολόγιο στο οποίο κάτω από τον κωδικό «χειρουργείο 2» καταγράφει την αφαίρεση του όγκου. Η επέμβαση σπονδυλοπλαστικής (τοποθέτησης σταθεροποιητικού υλικού - τσιμέντου - προσθετικού υλικού), έγινε για να καλυφθεί το οστικό κενό το οποίο άφησε η αφαίρεση του ευμεγέθους όγκου. Η τελική εκτίμηση του μάρτυρος ήταν ότι ο ενάγων από το ατύχημα υπέστη τραυματισμό μαλακών μορίων (θλάση) της οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης. Όπως δε ανέφερε ο ίδιος μάρτυς: « Θλάσεις της σπονδυλικής στήλης αποτελούν συνηθέστατα τραύματα, δεν παρουσιάζουν βαθμό σοβαρότητας και δεν δικαιολογούν οποιοδήποτε λειτουργικό κατάλοιπο. Υποχωρούν σε περίοδο 4 - 6 εβδομάδων. Ο μάρτυς προς υποστήριξη των θέσεων του κατέθεσε και σημειώθηκαν ως Τεκμ. 37 - 40, διάφορα επιστημονικά δημοσιεύματα με σχετικές απεικονίσεις, στα οποία έκαμε ιδιαίτερη αναφορά και τα οποία αναφέρονται στον όζον του Schmorl και την παθογένεση του, δηλαδή την αιτία που δημιουργούνται αυτοί οι όζοι. Κατέθεσε επίσης φωτογραφία που απεικονίζει κάταγμα σπονδύλου (Τεκμ. 41), και άλλα με την άνω επιφάνεια ενός σπονδύλου με κοίλωμα ή βαθούλωμα ή κούφωμα (Τεκμήριο 42). Σχολιάζοντας το ιατρικό πιστοποιητικό του ιατρού Ν. Νεοφύτου (Τεκμήριο 8), και την αναφορά του σε αυτό περί μετατραυματικού κατάγματος στον Ο3, δεν συμφώνησε με αυτή καθώς ο 3ος οσφυϊκός παρουσίαζε όζον του Schmorl επιβεβαιωμένο από εξειδικευμένες εξετάσεις μαγνητικής τομογραφίας και από τους τρεις ειδικούς ακτινολόγους τις εκθέσεις των οποίων μελέτησε. Η αναφορά του Δρος Ν. Νεοφύτου ότι τόσο στο Νοσοκομείο Αμμοχώστου όσο και στο Νοσοκομείο Λευκωσίας διαγνώστηκε κάταγμα, έρχεται σε αντίθεση με τις καταγραφές των θεραπόντων νοσοκομειακών ιατρών αλλά και των ακτινολόγων. Σε σχέση δε με τη θέση του ιατρού Ν. Νεοφύτου ότι ο ασθενής είχε μεταφερθεί στο Γ.Ν. Λευκωσίας γιατί ένοιωθε πόνους στην κοιλιά προερχόμενοι από κάταγμα στον σπόνδυλο, ανέφερε ότι ένα κάταγμα δημιουργεί έντονο πόνο στη σπονδυλική στήλη και συγκεκριμένα στην περιοχή πέριξ του κατάγματος. Ορισμένες φορές δυνατό να αντανακλά ο πόνος στο κοιλιακό τοίχωμα, όμως ο έντονος πόνος είναι στη σπονδυλική στήλη και ο αντανακλώμενος πόνος, αν υπάρχει, είναι ήπιας έντασης. Ο μάρτυς εξέφρασε την άποψη ότι ένας τραυματίας με κάταγμα σπονδυλικής στήλης παραμένει ξαπλωμένος η οποιαδήποτε κίνηση τόσο της σπονδυλικής στήλης όσο και των κάτω άκρων είναι πολύ επώδυνη και η μετακίνηση του γίνεται με φορείο. Σε καμιά περίπτωση σε περιπτώσεις οξέως τραυματισμού μπορεί να δημιουργηθεί όζος του Schmorl ο οποίος είναι η σταδιακή νέκρωση της περιοχής του άνω μέρους του σπονδύλου προερχόμενη από πτωχή τροφοδοσία με αίμα. Ο μάρτυς σχολίασε και τις εκθέσεις των δύο ακτινολόγων της Δρος Μ. Χ¨ Κωστή (ΜΥ 5 ) και του Δρος Χρ. Νικολάου (ΜΕ7) και συμφώνησε με τα ευρήματα της Δρος Μ. Χ¨ Κωστή και απέρριψε την άποψη του Δρος Νικολάου ότι ο συγκεκριμένος όζος του Schmorl προϋπόθετε και κάταγμα λέγοντας ότι δεν παθαίνει και όζον του Schmorl, όποιος πάθει κάταγμα στη σπονδυλική στήλη και ούτε όποιος έχει όζον του Schmorl σημαίνει ότι έπαθε κάποτε κάταγμα. Πιθανολόγησε ότι αν όντως ο ενάγων ενεπλάκη σε κάποιο ατύχημα τα αποτελέσματα επί της σπονδυλικής του στήλης, αν υπήρξαν τέτοια θα ήταν η θλάση, δηλαδή τραυματισμός μαλακών μορίων χωρίς κάταγμα και χωρίς βαθμό σοβαρότητας. Κατά την αντεξέταση του ο Δρ. Η. Γεωργίου επανέλαβε ότι ο κόμβος του Schmorl που παρουσιάζεται σε μια περιοχή της άνω επιφάνειας του σπονδύλου δεν δημιουργείται με τραυματισμό. Το συγκεκριμένο βαθούλωμα, όπως εξήγησε, δημιουργείται μέσω του χρόνου λόγω της νέκρωσης που προκαλείται λόγω της κακής τροφοδοσίας με αίμα, οπότε δημιουργείται το «βαθούλωμα» εντός του οποίου προσπίπτει μέρος του δίσκου. Ένας κόμβος του Schmorl δε δημιουργείται με τραυματισμό. Για να επανέλθει σταδιακά η νέκρωση του οστού που θα οδηγήσει στη δημιουργία του βαθουλώματος, χρειάζεται κάποιος χρόνος και κατά συνέπεια προϋπήρχε του ατυχήματος. Έκρινε ως δικαιολογημένη και ως αναγκαία την επέμβαση που έκαμε στον ενάγοντα ο ιατρός Ν. Νεοφύτου εφόσον έτσι το είχε κρίνει ο ίδιος ως ο θεράπων ιατρός του. Η θλάση όπως εξήγησε δεν είναι οίδημα, και αφορά πλείστα όσα μαλακά μόρια τα οποία μπορούν να υποστούν εξωτερική βία χωρίς κατ΄ανάγκη να υπάρχει κάταγμα. Αποτέλεσμα ενός τραύματος ανέφερε είναι ο πόνος. Σημαντικό σημείο της αντεξέτασης του μάρτυρος ήταν η αναφορά του ότι τα προβλήματα στη κοιλιά ήταν ασυμπτωματικά και ότι ο πόνος στη πλάτη εστιαζόταν στο σημείο του χτυπήματος από το οποίο υπέστη θλάση και εξ αυτού του πόνου που αισθανόταν υπέθεσε ότι είχε μεταβεί στο νοσοκομείο. Όταν στη συνέχεια ζητήθηκε από τον μάρτυρα να του εντοπίσει που φαίνεται θλάση στα ιατρικά πιστοποιητικά και στις ακτινογραφίες, εξήγησε ότι η θλάση ουδέποτε εμφανίζεται σε ακτινολογικές εξετάσεις ή σε εξετάσεις μαγνητικής τομογραφίας. Στο συμπέρασμα όμως, όπως το κατέγραψε στην έκθεση του, ότι ο ενάγων θα πρέπει να υπέστη θλάση είχε καταλήξει από το ιατρικό ιστορικό του ασθενούς όπου είχε αποκλείσει το κάταγμα συμφωνώντας όπως επανέλαβε με τη γνώμη τριών ειδικών ακτινολόγων. Στο ερώτημα γιατί πονούσε αυτός ο άνθρωπος θα μπορούσε να δοθεί μια μόνο απάντηση, όπως ανέφερε, ότι αυτός υπέστη θλάση μαλακών μορίων διαπιστώνοντας το εφαρμόζοντας την μέθοδο της εις άτοπον απαγωγής, δηλαδή αποκλείοντας να ισχύει μια από όλες τις άλλες πιθανότητες. Σχολίασε με τεκμηριωμένο τρόπο δημοσιεύματα που του υποδείχθηκαν από την πλευρά του ενάγοντος τα οποία σημειώθηκαν ως τεκμ. 43-46 υποστηρίζοντας ότι σε κάποια από αυτά δεν υπάρχει ουσιαστική διαφοροποίηση ως προς τον όζον του Schmorl και την παθογένεση του όπως ο ίδιος την περιέγραψε και αναφέρονται σε επιστημονικά συγγράμματα και δημοσιεύματα τα οποία παρουσίασε ο ίδιος ως Τεκμ. 37 -
  10. Κάθε επί μέρους διαφοροποίηση ανέφερε αφορά την ερευνητική ομάδα που την παρουσίασε και αυτή η οποία του υποδείχθηκε αφορά μόνο έρευνα από τέσσερα άτομα που δεν εκφράζουν την καθιερωμένη επιστημονική άποψη και σε κάθε περίπτωση αυτή είναι παλαιότερη των δικών του παραπομπών. Η μαρτυρία του κ. Αντώνη Μουζούρη (ΜΥ9), αποσκοπούσε απλώς στο να καταδείξει ότι ο ενάγων δεν είχε κανένα πρόβλημα και ότι μπορούσε μετά το ατύχημα, όπως τον είδε μερικές φορές στην Αγία Νάπα, να οδηγεί είτε ταξί είτε λεωφορείο και μάλιστα παρουσίασε και το Τεκμ. 47 που είναι μια φωτογραφία την οποία είχε βγάλει ο ίδιος με το κινητό του τηλέφωνο και η οποία απεικονίζει τον ενάγοντα να εξέρχεται από την πόρτα του οδηγού ενός οχήματος ταξί το οποίο οδηγούσε χωρίς να παρεμποδίζεται από το μεγάλο ποσοστό ανικανότητας του όπως αυτό προσδιορίστηκε από το ιατροσυμβούλιο για σκοπούς λήψης από αυτόν δημόσιου βοηθήματος. Έχοντας κατά νου το σύνολο της ιατρικής μαρτυρίας που παρουσιάστηκε και βασιζόμενος κυρίως στη μαρτυρία της Δρος Μ. Χ¨ Κωστή και του Δρος Η. Γεωργίου των οποίων τη μαρτυρία αποδέχομαι χωρίς κανένα ενδοιασμό και ως συγκροτημένη και επιστημονικά τεκμηριωμένη η οποία μετέδωσε στο δικαστήριο την πραγματική εικόνα περί της κατάστασης της υγείας του ενάγοντος κατά τον ουσιώδη χρόνο, βρίσκω ότι ο ενάγων κατά το ατύχημα υπέστη θλάση, δηλαδή τραυματισμό μαλακών μορίων χωρίς κάταγμα και χωρίς βαθμό σοβαρότητας ότι το απόγευμα ή το βράδυ της ίδιας ημέρας μετέβη στο Γενικό Νοσοκομείο Αμμοχώστου στο Παραλίμνι με προβλήματα στη κοιλιά τα οποία ήταν ασυμπτωματικά και πόνο στη πλάτη από τη θλάση που υπέστη συνεπεία του ατυχήματος. Στην κατάληξη μου αυτή συνηγορεί και το γεγονός ότι ο ενάγων, όπως αναφέρθηκε και από τους ιατρούς μάρτυρες αλλά και από τους κ.κ.Δ. Μίτσιγκα τον κ. Ν. Μουζούρη (ΜΥ3) και τον Α. Μουζούρη (ΜΥ 9), την μαρτυρία των οποίων γι΄αυτό το γεγονός αποδέχομαι, τα τελευταία χρόνια όπως ξεκάθαρα αποκαλύπτεται στον ιατρικό του φάκελο (Τεκμ. 33), αντιμετώπιζε διάφορα προβλήματα υγείας, γι' αυτό και ήταν συνεχείς οι απουσίες του από την εργασία του. Σημειώνω ότι, όπως φαίνεται και στη σελ. 109 του Τεκμ. 33, στις 6.04.2009 προγραμματίστηκε η εισαγωγή του στο χειρουργικό τμήμα του νοσοκομείου μέσω ιατρού των εξωτερικών ιατρείων για διερεύνηση ήπατος και έτσι ελλείπει οποιαδήποτε αναφορά περί κατάγματος στον σπόνδυλο, αλλά και στη σελ. 116 του ίδιου τεκμηρίου παραπέμφθηκε για πλείστες τόσες άλλες εξετάσεις, εξετάσεις τις οποίες φαίνεται από τον ίδιο φάκελο ότι τις συνέχισε τουλάχιστον στο Νοσοκομείο Αμμοχώστου και κατά τα επόμενα χρόνια που ακολούθησαν το ατύχημα. Καθίσταται λοιπόν εύρημα μου ότι ο τραυματισμός του ενάγοντος στις 2.04.2009 συνίστατο σε θλάση μαλακών μορίων στη περιοχή της σπονδυλικής του στήλης στο ύψος της πλάτης του από το τράνταγμα το εντός της καμπίνας του φορτηγού οχήματος το οποίο χειριζόταν κατά τον επίδικο χρόνο. Με την επιβάρυνση και αυτού του συμπτώματος όπως και ασυμπτωματικού πόνου στη κοιλιά μετέβη την ίδια ημέρα στο Γενικό Νοσοκομείο Αμμοχώστου όπου όπως και κατά τις επόμενες ημέρες του διενεργήθηκαν διάφορες εξετάσεις. Ο πιο πάνω τραυματισμός του δεν δικαιολογούσε κανένα λειτουργικό κατάλοιπο και θα μπορούσε να υποχωρήσει σε χρονική περίοδο 4 - 6 βδομάδων. Επομένως οι όποιες αποζημιώσεις δικαιούται ο ενάγοντας θα αντικρισθούν κάτω από το πιο πάνω πλέγμα γεγονότων και αφού γίνουν οι ανάλογες αναπροσαρμογές και υπολογισμοί και ως προς τον χρόνο που απαιτήθηκε για την αποθεραπεία του σύμφωνα με τον Δρ. Η. Γεωργίου (ΜΥ8) και κατά τον πιο επιεική υπολογισμό του που ήταν 6 εβδομάδες για την πλήρη αποθεραπεία του. Η πιο πάνω κατάληξη μου καθιστά περιττή την λεπτομερή ανάλυση της μαρτυρίας του Δρ. Νεοφύτου σε σχέση με τις χρεώσεις του για τις επεμβάσεις που διενήργησε στον ενάγοντα οι οποίες αφορούσαν ιατρικά προβλήματα που δεν προκλήθηκαν συνεπεία του ατυχήματος. Κατά παρόμοιο τρόπο αντικρίζεται και η μαρτυρία της κ. Π. Χρίστου (ΜΕ8 ) και Ι. Ζαχαριάδου (ΜΕ9). ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ: Οι αγορεύσεις των δύο πλευρών ήταν εκτεταμένες και αφορούσαν όλα τα επίδικα θέματα και σχολιάστηκε σε αυτές τόσο η δοθείσα μαρτυρία όσο και η νομική πτυχή για το κάθε επίδικο ζήτημα με σχετική παραπομπή σε αυθεντίες και νομολογία. Θα προσπαθήσω να επιχειρήσω κατά το δυνατό κάποια σύνοψη τους. Ο κ. Ανδρέου κατά την αγόρευση του προέβη σε εκτενή αναφορά στη μαρτυρία που προσκομίστηκε καλύπτοντας όλες τις πτυχές της υπόθεσης. Επέρριψε την ευθύνη για την πρόκληση του ατυχήματος στο γεγονός ότι, όπως φάνηκε και από τη μαρτυρία του ίδιου του ενάγοντος αλλά και των επιθεωρητών που εξέτασαν το φορτηγό, έστω και σε πολύ μεταγενέστερη ημερομηνία, ότι δεν υπήρχε βαλβίδα ασφαλείας που να ρυθμίζει την λειτουργία του κρίκου του φορτηγού και να αποτρέπει την αποσυναρμολόγηση του. Ο ενάγων, του οποίου η μαρτυρία θα πρέπει να γίνει πιστευτή, κατά την εισήγηση του, έκαμε αναφορά και σε όλα τα γεγονότα που προηγήθηκαν και επακολούθησαν του ατυχήματος, του τραυματισμού του και στις ιατρικές εξετάσεις και θεραπείες στις οποίες υποβλήθηκε όπως και στα έξοδα στα οποία υποβλήθηκε και τις ζημιές συνεπεία του τραυματισμού του τις οποίες υφίσταται μέχρι και σήμερα λόγω της στο μεταξύ κήρυξης του σε ποσοστό 75% ως ανίκανου προσώπου προς οποιανδήποτε εργασία. Ο ενάγων κατά την αντεξέταση του, εισηγήθηκε, υπήρξε σταθερός στις θέσεις του και δεν του υποβλήθηκε διαφορετικός τρόπος εργασίας από αυτόν με τον οποίο εργαζόταν ο οποίος θα απέτρεπε το δυστύχημα. Επέμεινε, αν και αντεξετάστηκε επίμονα σ΄αυτό το ζήτημα, στον τραυματισμό του για τον οποίο παρέπεμψε στα ιατρικά πιστοποιητικά. Κάλεσε το Δικαστήριο να αποδεχθεί τη μαρτυρία των επιθεωρητών του Γραφείου Εργασίας της κας Μ. Κρανιδιώτου (ΜΕ2) και του κ. Ε. Παφίτη (ΜΕ3) και τα ευρήματα τους σε σχέση με το τι προκάλεσε την αποσυναρμολόγηση του κρίκου και την πτώση της κάσιας του φορτηγού. Στα όσα ανέφερε ο ενάγων για το πώς αισθανόταν μετά το ατύχημα, για πόνους στην πλάτη και στο σώμα του, συνέδραμε με τη μαρτυρία του και ο τότε συνάδελφος του κ. Γ. Κώστα (ΜΕ4). Ιδιαίτερη σημασία θα πρέπει να δοθεί στη μαρτυρία των ιατρών Ν. Νεοφύτου (ΜΕ5) και Χρ. Νικολάου (ΜΕ7), καλώντας το Δικαστήριο όπως τις αποδεχθεί και ανάλογα βασιζόμενος σε αυτές να επιδικάσει προς όφελος του ενάγοντος τις πρέπουσες αποζημιώσεις λαμβάνοντας υπόψη τις χρεώσεις που του έγιναν στις οποίες αναφέρθηκε η κα Π. Χρίστου (ΜΕ8), υπεύθυνη του λογιστηρίου του Αρεταίειου Νοσοκομείου και η κα Ι. Γεωργιάδου (ΜΕ9), γραμματέας του ιατρού Ν. Νεοφύτου. Παρόμοια αντίκριση κάλεσε το Δικαστήριο όπως έχει και για τη μαρτυρία του κ. Μ. Ζαχαριάδη (ΜΕ 6) για την φυσιοθεραπεία που προσφέρθηκε στον ενάγοντα και της σχετικής χρέωσης του. Από την άλλη, όπως ήταν η εισήγηση του, το Δικαστήριο θα πρέπει να απορρίψει τη μαρτυρία του κ. Δ. Μίτσιγκα (ΜΥ1), ο οποίος δεν είπε την αλήθεια για το τι του ανέφερε ο ενάγων όταν μετέβη στη σκηνή του ατυχήματος, επέρριψε σε αυτόν ευθύνη για μη επίβλεψη των εργασιών τις οποίες διεξήγαγε ο ενάγων αλλά για άλλα ζητήματα που αφορούσαν τον τεχνικό έλεγχο του φορτηγού όπου φανερά επεδείκνυε επιλεκτική μνήμη. Σχόλια έκαμε και στη μαρτυρία του κ. Μ. Χρίστου (ΜΥ4), ο οποίος επαγγέλλεται τον σιδηρουργό και ασχολείται με επισκευές υδραυλικών εμβόλων. Επισήμανε από την μαρτυρία του κ. Ν. Μουζούρη (ΜΥ3), διευθυντή της εναγόμενης, την άγνοια του για τις συνθήκες του ατυχήματος και ότι δεν ειδοποιήθηκε ότι είχε συμβεί πράγματι ατύχημα καταλογίζοντας του επιλεκτική μνήμη για πλείστα τόσα θέματα επικαλούμενος άγνοια για το αν έγινε καν ατύχημα. Δεν προσέδωσε ιδιαίτερη σημασία στη μαρτυρία των ιατρών Π. Θεοδώρου (ΜΥ2) και Π. Παλαιομυλίτη (ΜΥ6). Από την μαρτυρία της ιατρού - ακτινολόγου κας Μ. Χ¨ Κωστή (ΜΥ5), επεσήμανε την παραδοχή της ότι η κήλη μπορεί να είναι και τραυματολογικής αιτιολογίας χωρίς όμως η ίδια να είχε εντοπίσει κάταγμα. Σχολιάζοντας τη μαρτυρία του ιατρού Η. Γεωργίου (ΜΥ8), η γνώση του οποίου προέρχεται από μελέτη των ιατρικών πιστοποιητικών και της υπόλοιπης ιατρικής μαρτυρίας, επεσήμανε τη θέση του ότι από το ατύχημα ο ενάγοντας υπέστη τραύμα δηλαδή τραυματισμό μαλακών μορίων της σπονδυλικής στήλης και όχι κάταγμα και την εκτίμηση του ότι από το ατύχημα ο ενάγων υπέστη τραυματισμό μαλακών μορίων (θλάση) της οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης και τέτοια τραύματα αποτελούν συνηθέστατα τραύματα, δεν παρουσιάζουν βαθμό σοβαρότητας και δεν δικαιολογούν οποιοδήποτε λειτουργικό κατάλοιπο. Υποχωρούν σε περίοδο 4 - 6 βδομάδες. Τέλος, σε σχέση με τη μαρτυρία του Α. Μουζούρη (ΜΥ9), ανέφερε ότι αυτή όπως παρουσιάστηκε δεν αποδεικνύει ότι ο ενάγων εργάζεται ως οδηγός ταξί που ήταν για το μόνο ζήτημα για το οποίο κλήθηκε να καταθέσει εφόσον είχε άγνοια όλων των άλλων ζητημάτων που απασχόλησαν στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας. Ανάλυσε τη νομολογία και τις σχετικές νομοθετικές και κανονιστικές διατάξεις που αφορούν την ευθύνη εργοδότη έναντι των υπαλλήλων του επισημαίνοντας τις ελλείψεις και παραλείψεις της εναγόμενης κατά τρόπο που την καθιστά υπόλογη απέναντι στον ενάγοντα για το αστικό αδίκημα της αμέλειας. Εισηγήθηκε ανακολουθία σε πλείστα σημεία της μαρτυρίας της υπεράσπισης με τις έγγραφες προτάσεις της εισηγούμενη ότι οι θέσεις της υπεράσπισης δεν τεκμηριώθηκαν. Κάλεσε τέλος το Δικαστήριο να αποδεχθεί τη μαρτυρία που προσκομίστηκε εκ μέρους του ενάγοντος και να επιδικάσει σε αυτόν τόσο γενικές αποζημιώσεις και αποζημιώσεις για μελλοντικές απώλειες όσο και τις ειδικές τις οποίες αξιώνει και την επιδίκαση νόμιμου τόκο από την ημερομηνία του ατυχήματος. Η κα Κουρουζίδου στη δική της εισήγηση αφού αναφέρθηκε στους δικογραφημένους ισχυρισμούς, ανέλυσε στη συνέχεια σε έκταση και με λεπτομέρειες τη δοθείσα μαρτυρία και προέβη στις δικές της εισηγήσεις για όλα τα επίδικα ζητήματα τόσο της ευθύνης όσο και των αποζημιώσεων, αν ήθελε αποδειχθεί τέτοια. Σε σχέση με τη μαρτυρία του ενάγοντος εισηγήθηκε ότι αυτή στερείται πειστικότητας, διαύγειας και σαφήνειας τόσο ως προς τις συνθήκες και περιστατικά τού κατ΄ ισχυρισμό του ατυχήματος όσο και για τον τραυματισμό και τις συνέπειες που είχε αυτός στο πρόσωπο του, γι΄ αυτούς τους λόγους κάλεσε το Δικαστήριο να την απορρίψει στο σύνολο της ως αναξιόπιστη. Σκοπός του ήταν να μεγαλοποιήσει ή μεγιστοποιήσει προς το χειρότερο την κατάσταση της υγείας του μετά το ατύχημα. Οι ισχυρισμοί του περί τραυματισμού του είναι φτιαχτοί και ψευδείς και είχαν ως σκοπό την εξασφάλιση αποζημίωσης ακόμα και για άσχετη με οποιοδήποτε ατύχημα χειρουργική επέμβαση. Οι παραστάσεις και συμπεριφορά του ενάγοντος μετά το κατ΄ ισχυρισμό του ατύχημα δεν δείχνουν άνθρωπο που υπέστη οποιονδήποτε τραυματισμό και σε κάθε περίπτωση όχι κάταγμα σπονδύλου. Πως είναι δυνατό, διερωτήθηκε, με ένα τέτοιο κάταγμα να είχε οδηγήσει φορτηγό από το Δασάκι της Άχνας μέχρι τον μηχανικό της εναγόμενης στο χωριό Ξυλοφάγου; Ούτε όμως και οι ακτινολογικές εξετάσεις του κατέδειξαν κάταγμα σπονδύλου. Μόνο ο ιατρός Νεοφύτου αναφέρει ένα τέτοιο τραυματισμό. Ο ενάγων παραδέχθηκε σοβαρά προϋπάρχοντα προβλήματα με την υγεία του. Τα τραύματα που επικαλείται ο ενάγων ήταν παθολογικής προέλευσης και όχι τραυματικής και σε κάθε περίπτωση προϋπάρχοντα προβλήματα ακόμα και συνεπεία προγενέστερου τραυματισμού του στην οσφύ το
  11. Επεσήμανε την ασάφεια που υπάρχει στη μαρτυρία ακόμα και για την ημερομηνία του περιστατικού, την παραδοχή του ότι δεν φορούσε ζώνη ασφαλείας και τον μη αποκλεισμό της αποτροπής του τραυματισμού του αν έφερε ζώνη ασφαλείας, παραδέχθηκε προηγούμενο περιστατικό σε άλλη εταιρεία κάτι που δείχνει ότι ήταν επιρρεπής σε λανθασμένους χειρισμούς του φορτηγού. Καταλόγισε στον ενάγοντα συνειδητή προσπάθεια με όσα προσπάθησε να αποκρύψει και με όσα υπερβάλλοντας πρόβαλε, να εξασφαλίσει κατά το δυνατό τις μεγαλύτερες αποζημιώσεις. Η μαρτυρία από την άλλη των Επιθεωρητών στο Γραφείο Εργασίας (Κρανιδιώτη ΜΕ2 και Παφίτη ΜΕ3), κατέδειξε ότι αυτοί δεν προέβησαν σε μια εμπεριστατωμένη έρευνα και η όποια έρευνα έγινε, αυτή έγινε πολύ καθυστερημένα η δε μαρτυρία του ΜΕ3 δόθηκε για να καλύψει κενά στη μαρτυρία που παρουσίασε αυτή της ΜΕ
  12. Ήταν μια ετεροχρονισμένη και ανεπαρκής διερεύνηση εκ μέρους τους χωρίς καν να γνωρίζουν τις προδιαγραφές ασφαλείας του συγκεκριμένου φορτηγού κατά το χρόνο του ατυχήματος. Κάλεσε το Δικαστήριο να απορρίψει την μαρτυρία του Γεώργιου Κώστα (ΜΕ 4), ως αναξιόπιστη ο οποίος ενώ ο ίδιος ο ενάγων ανέφερε ότι δεν παραπονέθηκε στον επιστάτη του ότι πονούσε, αυτός ανέφερε ότι τον άκουσε που είχε παραπονεθεί ότι πονούσε στη μέση του, κάλεσε το Δικαστήριο να μη δώσει οποιαδήποτε βαρύτητα στη μαρτυρία του. Τη μαρτυρία του ιατρού Ν. Νεοφύτου (ΜΕ 5), κάλεσε το Δικαστήριο να την κρίνει ως αναξιόπιστη και ότι αποσκοπούσε στο να υποβοηθήσει τον ενάγοντα να αποζημιωθεί και παρεπόμενα να επωφεληθεί και ο ίδιος αφού θα πληρωθεί το ποσό που χρέωσε τον ενάγοντα από την ασφάλεια της εναγόμενης. Είναι φανερό από το σύνολο της υπόλοιπης ιατρικής μαρτυρίας ότι ο μάρτυς δημιούργησε ένα «κάταγμα» εκεί που δεν υπήρχε για να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι ο ενάγων τραυματίστηκε κατά την εκτέλεση της εργασίας του. Καταλόγισε στον εν λόγω μάρτυρα προσωπικό οικονομικό συμφέρον για όσα υποστήριξε ενώπιον του Δικαστηρίου και ως εκ τούτου η μαρτυρία του θα πρέπει να απορριφθεί ως αναξιόπιστη και παραπλανητική. Κάλεσε το Δικαστήριο να απορρίψει τη μαρτυρία του κ. Μ. Ζαχαριάδη (ΜΕ6), καθώς ελαύνετε και αυτή από προσωπικό συμφέρον καθώς δεν έχει πληρωθεί για τα €1.500 της χρέωσης του για τις φυσιοθεραπείες που υπέβαλε τον ενάγοντα αλλά και για την αοριστία της μαρτυρίας του σε σχέση με το παραπεμπτικό που είχε από τον ιατρό του ενάγοντος. Υπάρχει αποτυχία απόσεισης του βάρους που είχε να αποδείξει ότι οι φυσιοθεραπείες στις οποίες υποβλήθηκε αφορούσαν ή /και σχετίζονταν με τον τραυματισμό του από το επίδικο δυστύχημα ή/και ότι ο αριθμός τους ήταν δικαιολογημένος. Εισηγήθηκε ότι ούτε η μαρτυρία του ακτινολόγου Δρ. Χρ. Νικολάου (ΜΕ7), θα πρέπει να γίνει δεκτή γιατί επρόκειτο για καθαρά καθοδηγημένη μαρτυρία εκ μέρους του Δρος Ν. Νεοφύτου (ΜΕ5), με τον οποίο και είχαν μιλήσει σε σχέση με τη μαρτυρία που θα έδιδε στο Δικαστήριο και επρόκειτο για άποψη που αποκόμισε εξετάζοντας τον ενάγοντα τέσσερα χρόνια μετά τον τραυματισμό του. Σε σχέση με την αξιοπιστία του επεσήμανε την ευκολία με την οποία διαφοροποιήθηκε από την αρχική του θέση ότι ένας óζος του Schmorl κατά κανόνα προϋποθέτει κάταγμα με τη θέση που δέχθηκε στη συνέχεια ότι δεν είναι απαραίτητο να υπάρχει κάταγμα. Εξήγησε όμως από την άλλη ότι εννοεί ως κάταγμα την χρόνια εκφύλιση ενός σπονδύλου κάτι που θα ήταν ίσως το μοναδικό σημείο από τη μαρτυρία του το οποίο θα μπορούσε να γίνει δεκτό. Χαρακτήρισε τη μαρτυρία της κας Π. Χρίστου (ΜΕ8), ως ανταποκρινόμενης στην αλήθεια η οποία ενισχύει τη θέση της πλευράς της εναγόμενης ότι οι ειδικές αποζημιώσεις του ενάγοντος είναι διογκωμένες και υπερβολικές. Σχολιάζοντας τη μαρτυρία της κας Ι. Γεωργιάδου (ΜΕ9), τη χαρακτήρισε ως τυπική η οποία δεν μπόρεσε να προσφέρει κάτι καινούργιο στο Δικαστήριο. Σε κάθε περίπτωση και αν ακόμα αποδεχόταν το Δικαστήριο την μαρτυρία της κατά τη διάρκεια της οποίας το ποσό από €20.121,80σ. περιορίστηκε σε €17.000,00, για να νομιμοποιείται ο ενάγων στη διεκδίκηση του ποσού αυτού θα πρέπει να αποφασίσει ότι υφίσταται αρχικά αιτιώδης συνάφεια που να συνδέει το ατύχημα με τη σωματική βλάβη και τη χορηγούμενη θεραπεία, κάτι που κατά την εισήγηση της απέτυχε να αποδείξει. Συνεχίζοντας την ανάλυση της μαρτυρίας εισηγήθηκε ότι θα πρέπει να γίνει αποδεκτή η μαρτυρία του κ. Δ. Μίτσιγκα (ΜΥ1), σε όσο μέρος έκαμε αναφορά σε γεγονότα για τα οποία είχε προσωπική γνώση. Κάλεσε το Δικαστήριο να αποδεχθεί τη θέση του περί λάθους χειρισμού εκ μέρους του οδηγού του φορτηγού που οδήγησε στη πτώση της κάσιας του. Ο ιατρός Δρ. Π. Θεοδώρου (ΜΥ2), προσκόμισε στο Δικαστήριο τον ιατρικό φάκελο του ενάγοντος που τηρείται στο Γ.Ν. Αμμοχώστου. Προκύπτουν δε από τον φάκελο αυτό οι λόγοι εισαγωγής του στο νοσοκομείο οι οποίοι ήταν κάθε άλλο παρά κάταγμα σπονδύλου. Προκύπτει επίσης από τον ίδιο φάκελο ότι η παραπομπή του σε ιατροσυμβούλιο δεν έγινε λόγω κατάγματος σπονδυλικής στήλης αλλά λόγω αιμαγγειωμάτων ήπατος, τα οποία είναι άσχετα με το ισχυριζόμενο ατύχημα. Το περιεχόμενο του εν λόγω φακέλου (Τεκμ. 33), εισηγήθηκε όπως γίνει αποδεκτό και για την αλήθεια του περιεχομένου του καθώς πρόκειται για έγγραφο που διατηρείτο σε αρχείο Δημόσιου Ιδρύματος όπως είναι το Γ.Ν. Αμμοχώστου και η αποδεκτότητα του εμπίπτει στο άρθρο 35 του Κεφαλαίου 9 και έτσι μπορεί να αποτελέσει αποδεικτικό στοιχείο, χωρίς οποιαδήποτε περαιτέρω απόδειξη. Ο κ. Ν. Μουζούρη (ΜΥ3), του οποίου η μαρτυρία εισηγήθηκε ότι θα πρέπει να γίνει αποδεκτή, αναφέρθηκε στην πρόσληψη του ενάγοντος στην υπηρεσία της εναγόμενης και στον τρόπο δουλειάς των οδηγών οι οποίοι δεν μπορούν να τυγχάνουν συνεχούς επίβλεψης υπό την έννοια ότι σε κάθε δρομολόγιο θα πρέπει να συνοδεύονται και από υπεύθυνο της εταιρείας. Ο μάρτυς ανέφερε ότι πληροφορήθηκε στις 30.03.2009 από τον επιστάτη της εταιρείας για το περιστατικό με το οποίο προκλήθηκε ζημιά σε αυτοκίνητο της εταιρείας. Ουδέποτε ειδοποιήθηκε για τραυματισμό του ενάγοντος είτε στις 30.03.2009 είτε στις 2.04.
  13. Αναφέρθηκε στα προβλήματα υγείας που ανάγκαζαν τον ενάγοντα να απουσιάζει συχνά από τη δουλειά του. Ο κ. Μ. Χρίστου (ΜΥ4), ήταν ο μηχανικός της εναγόμενης και τον χαρακτήρισε ως ειλικρινή καθώς απαντούσε τις ερωτήσεις που του υποβλήθηκαν άμεσα λέγοντας στο Δικαστήριο την αλήθεια για όσα γνώριζε. Ήταν η θέση του ότι το φορτηγό που οδηγούσε ο ενάγων σε κάθε περίπτωση είχε βαλβίδα ασφαλείας καθώς ανέβηκε ο κρίκος για να αδειάσει το υλικό που μετέφερε, χωρίς τον οποίο δεν θα ανέβαινε, και προφανώς η πτώση της κάσιας οφείλετο σε άλλη αιτία. Από τη μαρτυρία της Δρ Μ. Χ¨ Κωστή (ΜΥ 5), Ειδικής Ακτινολόγου στο Γ.Ν. Λευκωσίας της οποίας η μαρτυρία χαρακτηρίστηκε ως πολύ σημαντική, ήρθε να επιβεβαιώσει, κατά την άποψη της ευπαίδευτης συνηγόρου, τις θέσεις της Υπεράσπισης ότι ο ενάγων δεν τραυματίστηκε κατά το επίδικο ατύχημα και ότι η εγχείρηση στην οποία υποβλήθηκε ήταν απότοκο χρόνιων προβλημάτων στην σπονδυλική του στήλη, που καμιά αιτιώδη συνάφεια δεν είχαν με το ατύχημα, κάτι που αντικρούει σε κάθε περίπτωση και το σύνολο των ισχυρισμών του ενάγοντος. Κάλεσε το Δικαστήριο συγκρίνοντας τη μαρτυρία της με αυτή των ΜΕ 5 και 6 να αποδεχθεί τη δική της αφού με το σαφή, κατατοπιστικό, ευκρινή, τεκμηριωμένο και με τον επιστημονικό της λόγο, με ειλικρίνεια, ευκρίνεια και αντικειμενικότητα και αμεροληψία, ενημέρωσε το Δικαστήριο για όλα τα θέματα που ανάγονταν στην σφαίρα των ειδικών γνώσεων και εμπειριών της, ακαδημαϊκών και επαγγελματικών, χωρίς οποιεσδήποτε αντιφάσεις και υπεκφυγές. Ο Δρ. Π. Παλαιομυλίτης (ΜΥ6), Διευθυντής της Χειρουργικής κλινικής του Γ.Ν. Αμμοχώστου κλήθηκε ως ιατρός - εμπειρογνώμονας, να σχολιάσει ιατρικά έγγραφα που σχετίζονται με την ειδικότητα του και συγκεκριμένα, ιατρικά έγγραφα που ετοίμασε ο Δρ. Παλλαρής, θεράπων ιατρός του ενάγοντος κατά τον επίδικο χρόνο, ο οποίος απεβίωσε 2 χρόνια πριν και συνεπώς δεν ήταν δυνατό να υπάρξει προφορική μαρτυρία εκ μέρους του. Σύμφωνα με το Τεκμ. 7 που είχε ετοιμάσει ο Δρ. Παλλαρής ο ενάγων είχε εισαχθεί στο Γ.Ν. Αμμοχώστου στις 6.04.2009 για διερεύνηση πολλαπλών όζων ήπατος. Εξήγησε ο μάρτυρας ότι «όζοι» ήπατος είναι είδος ογκιδίων στο συκώτι, είτε κύστη ήπατος ή καρκίνος/αιματώματα. Στη συνέχεια ο ενάγων με βάσει το Τεκμ. 7, μεταφέρθηκε στο Γ.Ν. Λευκωσίας για νέα αξονική τομογραφία όπου διεγνώσθη ότι τα μορφώματα αυτά ήταν αιμαγγειώματα, τα οποία, σύμφωνα με τον ΜΥ6, είναι μορφώματα στο συκώτι που έχουν αίμα και αποτελούν παθολογικό πρόβλημα, εκ γενετής. Τα αιμαγγυώματα δεν είναι τραυματικής αιτιολογίας πάθηση. Ο ίδιος μάρτυς διευκρίνισε ότι σε όλα τα έγγραφα που του υποδείχθηκαν δεν υπήρχε καμιά ένδειξη αναφοράς ατυχήματος - που αν υπήρχε εισαγωγή λόγω ατυχήματος - σίγουρα θα υπήρχε σχετική αναφορά στα έγγραφα εισαγωγής. Εισηγήθηκε ότι ο μάρτυς αυτός θα πρέπει να κριθεί ως μάρτυς αλήθειας και να γίνει δεκτή η μαρτυρία του στο σύνολο της. Ήταν η εισήγηση όπως η μαρτυρία του Δρ Γκασσάν Σιαλχούπ (ΜΥ7), γίνει εξ ολοκλήρου αποδεχτή ως ανταποκρινόμενη στην αλήθεια και με όσα αναφέρονται στο Τεκμήριο 6, κατ΄ αντίθεση με όσα ανέφερε ο ίδιος ο ενάγων. Ο μάρτυς αναφέρθηκε σε παλαιότερη του επίδικου περιστατικού εξέταση που διενήργησε στον ενάγοντα στις 4.09.2007 διαψεύδοντας τον ενάγοντα ότι το πιστοποιητικό Τεκμ. 6 που προσκόμισε αφορούσε εξέταση του που έγινε το
  14. Τότε είχε διαγνώσει ότι ο ενάγων είχε υποστεί κάκωση σπονδύλου δηλαδή πόνο στον σπόνδυλο χωρίς νευρολογικά συμπτώματα. Ανέφερε επίσης ότι σε άλλη σελίδα του Τεκμ. 33, που είναι το ιστορικό από τα εξωτερικά ιατρεία, φαίνεται ότι ο ενάγων υπέστη κάκωση στην οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής στήλης στις 2.01.
  15. Με δεδομένο ότι ο ενάγων το 2009 ήταν ηλικίας 42 ετών, γνωρίζοντας τις κακώσεις που είχε στη σπονδυλική στήλη το 2004 και το 2007, αυτά τα περιστατικά θα μπορούσαν να επιταχύνουν τη διαδικασία εκφύλισης της σπονδυλικής στήλης. Σε σχέση με τη μαρτυρία του Ειδικού Ορθοπεδικού Χειρούργου Δρος Η. Γεωργίου (ΜΥ8), ήταν η εισήγηση όπως αυτή γίνει εξ ολοκλήρου αποδεκτή ως προερχόμενη από εμπειρογνώμονα ο οποίος με σαφή, κατατοπιστικό, ευκρινή, τεκμηριωμένο και επιστημονικό λόγο και με ειλικρίνεια και αντικειμενικότητα ενημέρωσε το Δικαστήριο για ζητήματα αναγόμενα στη σφαίρα των ειδικών γνώσεων και εμπειριών του καθώς και των ακαδημαϊκών του γνώσεων. Είχε εξετάσει τον ενάγοντα το 2013 δηλαδή τέσσερα χρόνια μετά τον τραυματισμό του και μελέτησε το ιατρικό ιστορικό του ενάγοντος, δηλαδή όλα τα ιατρικά πιστοποιητικά και εξετάσεις στις οποίες υποβλήθηκε και ήταν η ισχυρή πεποίθηση του ότι αν ο ενάγων έχει υποστεί οποιονδήποτε τραυματισμό κατά το επίδικο περιστατικό αυτό θα ήταν θλάση μαλακών μορίων οσφύος. Εξήγησε με απόλυτη σαφήνεια τον μηχανισμό δημιουργίας του «όζου του Schmorl» και προσκόμισε στο Δικαστήριο εικόνες που δείχνουν ξεκάθαρα τις διαφορές μεταξύ κατάγματος και όζου. Παρέμεινε σταθερός στις θέσεις του ότι ο «όζος του Schmorl» δεν αποτελεί κάταγμα και διαφώνησε με τις θέσεις του Δρος Νεοφύτου (ΜΕ5), επί του σημείου αυτού. Παρόλα αυτά αναγνώρισε ότι η επέμβαση που διενήργησε ο ΜΕ5 ήταν ορθή, καθώς το οστό του Ο3 σπονδύλου ήταν διαβρωμένο και αδύναμο, εμμένοντας όμως στη θέση του ότι δεν υπήρχε κάταγμα. Η μαρτυρία του κ. Α. Μουζούρη (ΜΥ9), μετόχου και διευθυντή της εναγόμενης περιστράφηκε γύρω από την αντίληψη που αποκόμισε ότι ο ενάγων εργαζόταν ως οδηγός λεωφορείων και ταξί μετά το επίδικο περιστατικό εφόσον τον είχε δει στην Αγία Νάπα κάποιες φορές και μάλιστα μια φορά πρόσφατα τον είχε φωτογραφήσει με το κινητό του τηλέφωνο εξερχόμενο από τη θέση του οδηγού από ένα τέτοιο ταξί και κατά συνέπεια είναι πλήρως ικανός για εργασία και να ασκεί ακόμα και το επάγγελμα του οδηγού ταξί. Σε σχέση με την ευθύνη της εναγόμενης ως εργοδότριας του ενάγοντος εισηγήθηκε ότι δεν έχει αποδειχθεί στο επίπεδο που απαιτείται η τυχόν αμέλεια της σε σχέση με το ισχυριζόμενο ατύχημα και εισηγήθηκε ότι την αποκλειστική ευθύνη γι΄αυτό τη φέρει ο ενάγων. Προς υποστήριξη αυτής της θέσης της έκανε εκτενή αναφορά σε νομολογία και αυθεντίες. Η εναγόμενη σύμφωνα με τα γεγονότα της υπόθεσης δίδοντας επαρκείς και κατάλληλες οδηγίες στους υπαλλήλους - οδηγούς της και στον ενάγοντα για τη διεκπεραίωση της εργασίας τους και στη συγκεκριμένη περίπτωση έχοντας αρμόδιο επιστάτη της Επαρχιακής Διοίκησης Αμμοχώστου στο χώρο της εκφόρτωσης των υλικών, έργο της οποίας εκτελούσαν, εκπλήρωσαν το καθήκον τους για εποπτεία κατά την εκτέλεση των εργασιών καθώς κατά τη φόρτωση του υλικού, οι εργασίες επιβλέπονταν από τον επιστάτη της εναγόμενης (ΜΥ1) κατά δε την εκφόρτωση από τον επιστάτη της Επαρχιακής Διοίκησης. Από τη μαρτυρία επίσης φάνηκε ότι το ατύχημα προκλήθηκε από λανθασμένο χειρισμό του φορτηγού από τον ενάγοντα καθώς αν δεν υπήρχε βαλβίδα ασφαλείας δεν θα μπορούσε το ίδιο φορτηγό να είχε διεξάγει άλλες τρεις διαδρομές αμέσως προηγουμένως χωρίς να παρουσιάσει οποιοδήποτε πρόβλημα το φορτηγό. Κατά συνέπεια, ήταν η εισήγηση ότι η εναγόμενη εκπλήρωσε και την προϋπόθεση του καθήκοντος επιμέλειας που είχαν απέναντι στον ενάγοντα. Σε σχέση με τις σωματικές βλάβες, εισηγήθηκε ότι δεν αποδείχθηκε οποιαδήποτε αιτιώδης συνάφεια μεταξύ του ισχυριζόμενου ατυχήματος και του ισχυριζόμενου τραυματισμού καθώς οι μαγνητικές τομογραφίες του ενάγοντος, δεν έδειξαν κανένα τραυματισμό. Σε σχέση με το ύψος των γενικών αποζημιώσεων, αν ήθελε το Δικαστήριο βρει ότι θα πρέπει να φτάσει μέχρι εκεί, εισηγήθηκε ότι λογικό και δίκαιο υπό τις περιστάσεις αλλά και όπως η νομολογία μας ορίζει θα ήταν να επιδικασθεί υπέρ του ενάγοντος το ποσό των €4.000,
  16. Σε σχέση με την διεκδίκηση αποζημιώσεων για απώλεια μελλοντικών εισοδημάτων λόγω της μείωσης της εισοδηματικής ικανότητας του ενάγοντος εισηγήθηκε ότι ο ενάγων απέτυχε να αποσείσει το βάρος που υπείχε προς απόδειξη ύπαρξης αιτιώδους συνάφειας μεταξύ του ατυχήματος και της ανικανότητας του αλλά και υπάρχει αντίθετη μαρτυρία που τον φέρει να εργάζεται ως οδηγός ταξί και συνεπώς δεν μπορεί να του επιδικασθεί κανένα ποσό. Σε σχέση τέλος με όλες τις ειδικές αποζημιώσεις που διεκδικούνται αυτές κατά την εισήγηση παρέμειναν χωρίς απόδειξη στον απαιτούμενο βαθμό. ΚΑΘΟΡΙΣΜΟΣ ΓΕΝΙΚΩΝ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΩΝ: Η κατάληξη μου αναφορικά με την σωματική βλάβη που υπέστη ο ενάγων κατά το ατύχημα συνίστατο σε τραυματισμό μαλακών μορίων (θλάση) της οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης και με δεδομένο ότι τέτοια τραύματα αποτελούν συνηθέστατα τραύματα τα οποία δεν παρουσιάζουν βαθμό σοβαρότητας χωρίς να δικαιολογούν οποιοδήποτε λειτουργικό κατάλοιπο και τα οποία υποχωρούν σε μια χρονική περίοδο 4 - 6 βδομάδων λαμβάνοντας υπόψη περαιτέρω τις αρχές που διαχρονικά έχουν καθοριστεί σε σχέση με τις αρχές που ακολουθούνται για τον καθορισμό του ύψους των γενικών αποζημιώσεων (βλ. Θεμιστοκλέους v. Παρασκευάς,
(1992)1 ΑΑΔ 498, Μαϊττάς v. Γεωργίου κ.ά.,
(1998)1 (Α) ΑΑΔ 1 και Χαριλάου v. Νικολάου,
(2003)1 ΑΑΔ 1460 σελ. 1473 και 1474, θα παραθέσω στη συνέχεια ενδεικτικά κάποιες αποφάσεις, έχοντας πάντοτε κατά νου ότι τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης δεν είναι ποτέ τα ίδια. Στην πρωτόδικη απόφαση Αρ. Αγ. 944/88 του Ε.Δ. Λεμεσού μεταξύ Χούτρη v. Πέτρου την οποία εξέδωσε στις 6.09.1990 ο Παπαλλής Ε.Δ. όπως ήταν τότε επιδικάστηκαν Λ.Κ.650,00 όταν η ενάγουσα είχε υποστεί εγκεφαλική διάσειση, θλάση μαλακών μορίων κοιλιακής χώρας, διάστρεμμα της οσφύος. Το ίδιο ποσό επιδίκασε και στον Χρυσοστόμου στην συνεκδικαζόμενη αγωγή 945/88 όπου ο ενάγων είχε υποστεί εγκεφαλική διάσειση, διάστρεμμα της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης και ελάττωση της κινητικότητας του αυχένα και στον Όθωνος στην επίσης συνεκδικαζόμενη αγωγή 946/88 ποσό Λ.Κ.400,00 όπου ο ενάγων είχε υποστεί θλάση μαλακών μορίων του θώρακα, διάστρεμμα της οσφύος, θλάση περιοχής της δεξιάς κνήμης. Στην επίσης πρωτόδικη απόφαση Αρ. Αγ. 1286/1992 μεταξύ Σκιάνη v. Κολνάκου με ημερομηνία 31.10.1994 του Ναθαναήλ, Ε.Δ. όπως ήταν τότε επιδικάσθηκαν σε γυναίκα 41 ετών γενικές αποζημιώσεις Λ.Κ.700,00 για κάκωση της αυχενικής και οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης, άλγος στον αυχένα και κεφαλαλγία και παραισθησία σε δύο δάκτυλα της δεξιάς χειρός. Έχοντας λοιπόν υπόψη τα τραύματα που υπέστη ο ενάγων καθορίζω ως γενικές αποζημιώσεις το ποσό των €1.000,00 με νόμιμο τόκο από την ημερομηνία καταχώρησης της αγωγής δηλαδή από την ημερομηνία του ατυχήματος δηλαδή από 2.04.2009. ΚΑΘΟΡΙΣΜΟΣ ΕΙΔΙΚΩΝ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΩΝ: Σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου αναφέρθηκε ότι ο ενάγων έχει υποχρέωση να καταγράφει στα δικόγραφα του με λεπτομέρεια τις ειδικές ζημιές τις οποίες υπέστη και να τις αποδεικνύει με θετική μαρτυρία, αυστηρά, με σαφήνεια και με στοιχεία (βλ. Demetrios Emmanuel & Another v. Andronicos Nicolaou & Another,
(1977)1 CLR 15, Aloupou & Another v. Hadjhigeorghiou & Another,
(1984)1 CLR 475, Λαζούρας ν. Σκυλλουριώτου,
(1992)1 ΑΑΔ 168, Θεμιστοκλέους ν. Παρασκευά
(1992)1 ΑΑΔ 498 και Παπαδοπούλου ν. Νικολάου,
(1998)1 ΑΑΔ 1147, 1152, 1153), Ηρακλέους v. Του Ταχύπλοου σκάφους ¨Νίκη¨ κ.ά.
(1994)1 Α.Α.Δ.510. Η φύση και η έκταση του τραυματισμού που υπέστη ο ενάγων συνεπεία του επίδικου ατυχήματος δεν δικαιολογούν καμιά από τις δαπάνες στις οποίες υποβλήθηκε ή τις οποίες εξακολουθεί σύμφωνα με τη μαρτυρία να οφείλει για τις διάφορες θεραπείες που έλαβε και ειδικότερα δεν επιδικάζονται τα ποσά με τα οποία χρεώθηκε και που εξακολουθεί να οφείλει για τις εγχειρήσεις στις οποίες τον υπέβαλε ο Δρ. Ν. Νεοφύου και τα συνεπαγόμενα έξοδα για τα νοσήλια του στο Αρεταίειο Νοσοκομείο. Για τη φυσιοθεραπεία στην οποία υποβλήθηκε επίσης δεν παρουσιάστηκε οποιοδήποτε παραπεμπτικό έτσι που να φαινόταν ακριβώς σε τι αποσκοπούσε. Σε κάθε περίπτωση κρίνω ότι αυτή δεν ήταν αναγκαία για τη θεραπεία της θλάσης των μαλακών μορίων στην περιοχή της σπονδυλικής στήλης που ήταν η μόνη βλάβη που υπέστη ο ενάγων. Τέλος, ούτε και τα ποσά που κατέβαλε για φάρμακα για τα οποία κατάθεσε τις σχετικές αποδείξεις ως Τεκμ. 13 Α και Β και 14 φάνηκε από τη μαρτυρία ότι αφορούσαν τη θεραπεία για τον τραυματισμό του συνεπεία του ατυχήματος, εξάλλου αυτές φέρουν ημερομηνίες πολύ μεταγενέστερες της χρονικής περιόδου που αποδέχθηκα ως αναγκαία για την αποθεραπεία του ενάγοντος, δηλαδή χρονικό διάστημα μετά τον 1 ½ μήνα από της ημερομηνίας του ατυχήματος, δεν παρουσιάστηκε τέλος οποιαδήποτε μαρτυρία για έξοδα μεταφορικών. Δεν αμφισβητήθηκε ότι ο ενάγων λάμβανε €1.200,00 καθαρό μηνιαίο μισθό αμέσως πριν από το δυστύχημα. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Iacovou Brothers (constr.) Ltd v. Κρίκκη,
(2004)1(Α) Α.Α.Δ. σελ. 398 στη σελ. 411 «Η αποζημίωση στην οποία δικαιούται ο εφεσίβλητος για απώλεια απολαβών αφορά στη χρονική περίοδο που λόγω του δυστυχήματος ήταν ανίκανος για εργασία.» Ο ενάγων δεν εργάστηκε για το χρονικό διάστημα των έξι εβδομάδων που απαιτείτο η αποθεραπεία του σύμφωνα με τον Δρ. Η. Γεωργίου όχι επειδή δεν ήθελε αλλά επειδή δεν είχε πολλά περιθώρια εργασίας λόγω του προβλήματος που του προκάλεσε ο τραυματισμός του. Κρίνω ότι θα ήταν δίκαιο να του επιδικασθούν αποζημιώσεις για απώλεια εισοδήματος για χρονικό διάστημα 1 ½ μηνός δηλαδή το ποσό €1.800,00 το οποίο επίσης θα φέρει νόμιμο τόκο από της ημερομηνίας του ατυχήματος δηλαδή από 2.04.
  1. Για αυτό το χρονικό διάστημα, όπως φαίνεται στο Τεκμήριο 2 δεν του καταβλήθηκε οποιοδήποτε ποσό από το Τμήμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων καθώς η καταβολή της σύνταξης ανικανότητας του άρχισε μόλις στις 8.10.
  2. ΚΑΤΑΛΗΞΗ: Εκδίδεται απόφαση υπέρ του ενάγοντα και εναντίον της εναγομένης για το συνολικό ποσό των €2.800,00 ως γενικές και ειδικές αποζημιώσεις. Το ποσό αυτό θα φέρει νόμιμο τόκο από της ημερομηνίας του ατυχήματος δηλαδή από τις 2.04.2009 μέχρι εξοφλήσεως. Για το ζήτημα της επιδίκασης τόκων βλ. Φοινικαρίδη v. Γεωργίου,
(1991)1 ΑΑΔ 475. Επιδικάζονται έξοδα στην ανάλογη κλίμακα των επιδικασθέντων αποζημιώσεων υπέρ του ενάγοντα και εναντίον της εναγόμενης όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπογρ.).................................. Χρ. Γ. Φιλίππου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.