G. KALLINIKOU & SON IMPORTS LTD. ν. ΟΡΦΑΝΙΔΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΙΜΙΤΕΔ, Αρ. Αγωγής.: 1626/13, 11/4/2014

(11)ημέρες μετά, καταχωρήθηκε η υπό εξέταση αίτηση με την οποία οι Αιτητές επιδίωκαν την έκδοση διαφόρων διαταγμάτων σχετικών με τη συνέχιση της αγωγής. Τελικά κατά την αγόρευση του δικηγόρου των Αιτητών η αίτηση περιορίστηκε στην αναστολή της διαδικασίας της αγωγής (stay of proceedings) μέχρι την εκδίκαση της αίτησης εκκαθάρισης με αριθμό 168/12 Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας. Στην αίτηση αναφέρονται διάφοροι νόμοι και κανονισμοί επί των οποίων εδράζεται, πλην όμως, όπως διαφάνηκε, αυτή βασίζεται στο άρθρο 215 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ.113. Η αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Μιχάλη Αβραάμ, ο οποίος είναι ένας εκ των διαχειριστών/παραληπτων των Αιτητών. Σε αυτή αναφέρεται ότι περί τα τέλη του 2012 καταχωρήθηκε η αναφερθείσα αίτηση εκκαθάρισης, η οποία επισυνάπτεται ως Τεκμήριο Α, και κατά ή περί την 31/1/13 η Λαϊκή Τράπεζα διόρισε διαχειριστές/εκκαθαριστές βάση κυμαινόμενης επιβάρυνσης. Ως λόγος για την έκδοση του επιδιωκόμενου διατάγματος προβάλλεται η προστασία των δικαιωμάτων των πιστωτών και η προστασία της περιουσίας των Αιτητών, έτσι ώστε να μην αποκτήσουν οι Καθ΄ ων η αίτηση όφελος και πλεονεκτήματα έναντι των άλλων πιστωτών της τάξης τους, διασφαλίζοντας την ίση μεταχείριση των πιστωτών προς το συμφέρον της ορθής απονομής της δικαιοσύνης. Οι Καθ΄ ων η αίτηση καταχώρησαν ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης ημερομηνίας 23/12/13, η οποία στηρίζεται στους ίδιους νόμους και κανονισμούς όπως και η αίτηση και συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του Μαρίνου Καλλίνικου, ο οποίος είναι ένας εκ των διευθυντών των Καθ΄ ων η Αίτηση. Προβάλλονται δώδεκα

(12)λόγοι ένστασης, οι οποίοι επαναλαμβάνονται στην ένορκη δήλωση. Οι λόγοι που δεν σχετίζονται με την αναστολή της διαδικασίας της αγωγής δεν θα καταγραφούν ούτε θα σχολιασθούν αφού ο δικηγόρος των Αιτητών περιορίσε την αίτηση του σε αυτό μόνο το ζήτημα. Συνοψίζοντας τους λόγους ένστασης υπό το φως των πιο πάνω αυτοί είναι οι εξής: Η αίτηση είναι νομικά και ουσιαστικά αβάσιμη, καταχρηστική και αποσκοπεί στην καθυστέρηση της υπόθεσης, δεν αποκαλύπτεται οιοσδήποτε βάσιμος ή καλός λόγος που να δικαιολογείται η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις έκδοσης τέτοιου διατάγματος, δεν απέσεισαν το βάρος που έφεραν οι Αιτητές για απόδειξη της αιτησής τους, θα επηρεαστούν τα δικαιώματα των Καθ΄ ων η Αίτηση για δίκαιη και εντός ευλόγου χρόνου διάγνωσή τους, δεν θα εξυπηρετηθεί η αρχή να τίθενται όλοι οι πιστωτές σε ίση μοίρα, η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση περιλαμβάνει γενικούς και αόριστους ισχυρισμούς και δεν δικαιολογεί την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, δεν καταχώρησαν την αίτηση εντός ευλόγου χρόνου και υπήρξε καθυστέρηση που δεν δικαιολογείται και ότι δεν είναι δίκαιο να εκδοθεί τέτοιο διάταγμα. Αφού καταγράφεται στην ένσταση που στηρίζεται και τι αξιώνεται με την αγωγή καθώς και τα διαδικαστικά διαβήματα που έγιναν από τους διαδίκους, στη συνέχεια απορρίπτονται οι ισχυρισμοί που καταγράφονται στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση και εξηγείται το πραγματικό αλλά και το νομικό υπόβαθρο των λόγων ένστασης αναφορά των οποίων θα γίνει κατωτέρω όπου τούτο κρίνεται αναγκαίο. Οι ευπαίδευτοι δικηγόροι ενδιέτριψαν με επιμέλεια επί του θέματος, με ελκυστική επιχειρηματολογία και πλούσια νομολογία, προωθώντας έκαστος εξ αυτών τις θέσεις του διαδίκου που εκπροσωπεί. Η αίτηση, ως διασαφηνίστηκε από το Δικηγόρο των Αιτητών κατά την αγόρευση του, αποκρυσταλλώθηκε ότι βασίζεται επί του άρθρου 215 του περί Εταιρειών νόμου, Κεφ.113, το οποίο παρέχει την εξουσία στο Δικαστήριο για αναστολή διαδικασίας που εκκρεμεί εναντίον εταιρείας όταν έχει καταχωρηθεί αίτηση εκκαθάρισης της πριν την έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης. Στο άρθρο 215 προνοούνται τα ακόλουθα: «Οποτεδήποτε μετά την υποβολή αίτησης για εκκαθάριση, και πριν από την έκδοση του διατάγματος εκκαθάρισης, η εταιρεία ή οποιοσδήποτε πιστωτής ή συνεισφορέας δύναται - (α) όταν οποιαδήποτε αγωγή η διαδικασία εναντίον της εταιρείας εκκρεμεί σε οποιοδήποτε Επαρχιακό Δικαστήριο ή στο Ανώτατο Δικαστήριο, να κάνει αίτηση στο Δικαστήριο στο οποίο εκκρεμεί η αγωγή ή διαδικασία για αναστολή διαδικασίας σε αυτή και (β) όταν οποιαδήποτε άλλη αγωγή ή διαδικασία εναντίον της εταιρείας εκκρεμεί, να κάνει αίτηση στο Δικαστήριο που έχει δικαιοδοσία εκκαθάρισης της εταιρείας για παρεμπόδιση της λήψης περαιτέρω επιπρόσθετης διαδικασίας στην αγωγή ή διαδικασία, και το Δικαστήριο στο οποίο υποβάλλεται αίτηση δύναται, ανάλογα με την περίπτωση, να αναστείλει ή περιορίσει τη διαδικασία με τέτοιους όρους που ήθελε θεωρήσει σωστό.» Στην υπόθεση Stefanos & Andreas Cold Stores Trading Limited v. Εταιρείας Αναψυκτικών ΚΕΑΝ ΛΙΜΙΤΕΔ (Αρ.1)

(1988)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1806, 1811 αναφέρεται ότι: «Σκοπός των προνοιών αυτών για αναστολή, είναι η παροχή προστασίας στους πιστωτές και στην περιουσία της υπό διάλυση εταιρείας με στόχο την ίση πληρωμή των πιστωτών της ίδιας τάξης και την αποτροπή προώθησης διαδικασιών από ορισμένους πιστωτές προς απόκτηση ωφελημάτων (βλ. Βοwkett v. Fullers United Electric Works Ltd

(1923)1 K.B. 160, In re Dynamics Corpn. (Ch.D.), [1973] 1 W.L.R. 63)". Στην υπόθεση Αναφορικά με την Εμπορική Εταιρείας Λούκος Λτδ.

(2001)1 Α.Α.Δ. 2025 επικροτήθηκε η πιο κάτω ερμηνεία του άρθρου 215 που προέβη το πρωτόδικο Δικαστήριο. «Απ΄ όλα τα ανωτέρω καθαρά συνάγεται το συμπέρασμα ότι ο σκοπός και η πρόθεση του νομοθέτη όταν νομοθετούσε τη δυνατότητα αναστολής διαδικασιών μετά την καταχώρηση αίτησης για εκκαθάριση εταιρείας, ήταν να προστατεύσει τα περιουσιακά στοιχεία και την ίση μεταχείριση μεταξύ πιστωτών. Να μην παρατηρείται δηλαδή το φαινόμενο «όποιος προλάβει ό,τι αρπάξει». Με αυτή επομένως την ερμηνεία και έννοια πιστεύω ότι ο όρος «διαδικασίες» που υπόκεινται σε αναστολή μετά την υποβολή αιτήματος για εκκαθάριση εταιρείας δεν περιλαμβάνει και άλλη αίτηση για εκκαθάριση που υποβάλλεται για τον ίδιο σκοπό. Ο λόγος είναι ότι αν αφεθεί και προχωρήσει και η άλλη αίτηση, σε τίποτε δεν επηρεάζει τη διαδικασία προστασίας περιουσίας και πιστωτών. Εάν ασφαλώς η αίτηση είτε αυτή, είτε η προγενέστερη επιτύχει, εξεταζόμενη στο πλαίσιο των δικών της πάντα γεγονότων, νοείται ασφαλώς ότι η έτερη θα καταστεί πλέον άνευ αντικειμένου.» Στην υπόθεση Re Oak Pitts Collery Co.

(1882)21 Ch.D. 322, αναφέρθηκε ότι σκοπός των προνοιών περί εκκαθάρισης είναι η εξασφάλιση της ισότητας ανάμεσα στους πιστωτές και όπως αυτοί πληρωθούν με σειρά προτεραιότητας. Για να επιτευχθεί ο σκοπός αυτός είναι αναπόφευκτο όπως οι διαδικασίες εναντίον της εταιρείας είτε υπό τη μορφή αγωγής είτε υπό μορφής εκτέλεσης ή άλλης μορφής ανασταλούν. Σε αντίθετη περίπτωση η διάλυση θα οδηγούσε σε μια διαμάχη για την περιουσία της εταιρείας. Όσον αφορά τον τρόπο άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου να διατάξει αναστολή, στην υπόθεση Bowkett v. Fullers United Electric Works Ltd

(1923)1 K.B. 160 η οποία αποφασίστηκε δυνάμει του άρθρου 140 του Αγγλικού Companies (Consolidation) Act του 1908 το οποίο είναι παρόμοιο με το άρθρο 215, του Κεφ.113, λέχθηκε ότι η γενική πρακτική κατά την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου, είναι ότι κανένας πιστωτής από την καταχώρηση της αίτησης εκκαθάρισης και μετά δεν θα πρέπει να αποκτήσει προτεραιότητα έναντι άλλων πιστωτών της ίδιας τάξης. Μόνο η ύπαρξη πολύ εξαιρετικών περιστάσεων μπορεί να δικαιολογήσει την άρνηση έκδοσης διατάγματος αναστολής, αφού εάν δεν εκδοθεί ο ενάγοντας θα ικανοποιηθεί στο ακέραιο ενώ εάν ανασταλεί η αγωγή του θα τεθεί στη θέση που πρέπει μεταξύ των άλλων πιστωτών της ίδιας τάξης. Εάν επιτραπεί στον ενάγοντα να συνεχίσει τη διαδικασία τούτο σημαίνει ότι επιτρέπεται σε αυτόν να ωφεληθεί από τα περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας σε βάρος άλλων πιστωτών που βρίσκονται σε λιγότερο καλή θέση. Στην υπόθεση που αναφέρθηκε πιο πάνω επειδή δεν διαπιστώθηκε η ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων το Δικαστήριο ασκώντας τη διακριτική του εξουσία εξέδωσε το διάταγμα αναστολής. Εξετάζοντας τους λόγους ένστασης διαπιστώνεται ότι η αίτηση εδράζεται επί του ορθού άρθρου, άρθρο 215 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ.113, αφού υπεβλήθη μετά την αίτηση εκκαθάρισης των Αιτητών και πριν την έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης, αφού αποτελεί κοινό έδαφος ότι αυτή εκκρεμεί. Επίσης υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση σύμφωνα με τη Δ.48 Θ.1, 2 και 3 και την Δ.39, οι οποίες αναφέρονται στη νομική βάση της αίτησης, στην οποία παρατίθεται το πραγματικό υπόβαθρο της αίτησης. Ως εκ τούτου οι λόγοι ένστασης 1 και 6 απορρίπτονται. Σε σχέση με το λόγο 10 της ένστασης παρατηρείται ότι το σημείωμα εμφάνισης καταχωρήθηκε στις 19/6/13 και ακολούθησε αίτηση για απόφαση λόγω μη καταχώρησης έκθεσης υπεράσπισης στις 26/9/13. Αφού λοιπόν εκδηλώθηκε η πρόθεση των Καθ΄ ων η αίτηση να εξασφαλίσουν απόφαση εναντίον των Αιτητών, οι τελευταίοι, εξ ανάγκης, καταχώρησαν την υπό κρίση αίτηση, έντεκα ημέρες μετά, ήτοι στις 7/10/13, για να ανακόψουν την πορεία των Καθ΄ ων η Αίτηση για έκδοση απόφασης εναντίον τους. Δηλαδή σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα από την αναγκαιότητα που προέκυψε από την καταχώριση της αίτησης για απόφαση λόγω μη καταχώρησης έκθεσης υπεράσπισης καταχωρήθηκε η υπό εξέταση αίτηση. Επομένως δεν ευσταθεί ότι υπήρχε καθυστέρηση στην καταχώρηση της. Ακόμα και από την ημέρα καταχώρισης του σημειώματος εμφάνισης να αρχίσει η προσμέτρησης του χρόνου δεν μπορεί να θεωρηθεί ο χρόνος που παρήλθε μέχρι την καταχώρηση της παρούσας αίτησης ότι είναι τέτοιος που να κριθεί ότι υπήρχε καθυστέρηση στην καταχώρηση της αίτησης. Έπεται ότι ο λόγος ένστασης 10 απορρίπτεται. Όσον αφορά τη θέση ότι η αίτηση καταχωρήθηκε καταχρηστικά, υποστηρίζεται από τον ισχυρισμό ότι οι αιτητές δεν προβάλλουν συγκεκριμένο λόγο που να θεμελιώνει την αναστολή της αγωγής. Τούτο δεν ευσταθεί. Λόγοι προβάλλονται στην ένορκο δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση οι οποίοι συνάδουν με τη σχετική νομοθεσία. Άλλο είναι το θέμα εάν δικαιολογούν ή όχι την έκδοση διατάγματος αναστολή της αγωγής. Επομένως απορρίπτεται και ο λόγος 9 της ένστασης. Οι υπόλοιποι λόγοι ένστασης 2, 3, 4, 7, 8 και 11 άπτονται της ουσίας της αίτησης και θα εξεταστούν μαζί στη συνέχεια. Ο λόγος 5 της ένστασης αφορά εγκαταλειφθέντα επιδιωκόμενα διατάγματα και δεν θα εξεταστεί. Επί της ουσίας της αίτησης είναι προφανές ότι αυτή εδράζεται στο γεγονός της καταχώρισης της αίτησης εκκαθάρισης εναντίον των Αιτητών η οποία όπως αναφέρθηκε ανωτέρω εκκρεμεί και αποσκοπεί, όπως αναφέρεται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, στην προστασία των δικαιωμάτων των πιστωτών και στην προστασία της περιουσίας των Αιτητών. Με αυτό τον τρόπο εξασφαλίζεται η ίση μεταχείριση προς τους πιστωτές των Αιτητών και αποτρέπεται η απόκτηση ωφελήματος ή πλεονεκτήματος από μια ενδεχόμενη απόφαση εναντίον των Αιτητών πριν την πιθανή έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης ων Αιτητών. Γι΄ αυτό η μη έκδοση του επιδιωκόμενου διατάγματος ως ορίζει η νομολογία αποφασίζεται όπου συντρέχουν εξαιρετικές περιστάσεις. Κατά τους Καθ ΄ ων η αίτηση η επίκληση από τους Αιτητές των πιο πάνω, δεν αποτελεί τεκμηριωμένη δικαιολογία με συγκεκριμένα στοιχεία έτσι ώστε να πληρούνται οι προϋποθέσεις έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος αναστολής της αγωγής. Σύμφωνα με τον δικηγόρο των Καθ΄ ων η αίτηση, όπως άλλωστε ορίζει το σχετικό άρθρο 215 του Κεφ.113, η άσκηση της εξουσίας του Δικαστηρίου είναι δυνητική, ανάλογα με την περίπτωση, να αναστείλει ή όχι μια διαδικασία και πρέπει να λαμβάνονται υπόψη διάφορα δεδομένα και περιστάσεις όπως (α) το στάδιο στο οποίο βρίσκεται η αίτηση εκκαθάρισης, (β) το στάδιο στο οποίο βρίσκεται η αγωγή, (γ) να τίθενται ακριβή στοιχεία, (δ) τυχόν κίνδυνος για τα περιουσιακά στοιχεία των Αιτητών, (ε) πιθανός επηρεασμός συνταγματικών δικαιωμάτων των Καθ΄ ων η αίτηση και (στ) κατά πόσο θα αποκομίσουν οιονδήποτε όφελος οι Καθ΄ ων η αίτηση. Επιπλέον, δεν θα πρέπει το βάρος που έχουν οι Αιτητές να τεκμηριώσουν την αίτηση τους να ανατραπεί από το λόγο της νομολογίας ότι μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις δεν εκδίδεται τέτοιο διάταγμα. Προς επίρρωση της εισήγησης του επικαλέσθηκε τόσο αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου όσο και πρωτόδικες αποφάσεις καθώς και αγγλική νομολογία και δη την Bowkett (ανωτέρω) για να εξηγήσει ότι εκείνη υπόθεση, στην οποία εκδόθηκε το διάταγμα αναστολής διαδικασιών, διαφοροποιείται από την παρούσα αίτηση καθότι σε εκείνη

(1)ο ενάγων είχε εξασφαλίσει απόφαση,

(2)υπήρχε προτεινόμενο σχέδιο διευθέτησης (Sheme of arrangement) που αφορούσε όλους τους πιστωτές, (γ) ήταν έτοιμος να προβεί σε μέτρα εκτέλεσης και (δ) ως εκ τούτου υπήρχε ο κίνδυνος επηρεασμού των δικαιωμάτων των άλλων πιστωτών. Είναι ορθό ότι κατά την άσκηση της διακριτικής του εξουσίας το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη διάφορους παράγοντες μεταξύ των οποίων και αυτοί που αναφέρονται πιο πάνω. Ομως η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου ασκείται με κύριο γνώμονα το σκοπό του νόμου ο οποίος δεν είναι άλλος παρά η προστασία των πιστωτών και η προστασία της περιουσίας των Αιτητών με στόχο την ίση μεταχείριση των πιστωτών της ίδιας τάξης και ανακοπή διαδικασιών από πιστωτές που θα τους απόφεραν όφελος ή πλεονέκτημα. Αναλύοντας τα στοιχεία που βρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου η αίτηση εκκαθάρισης είναι όντως παλαιότερη από την αγωγή της οποίας πράγματι δεν έχουν συμπληρωθεί τα δικόγραφα. Όμως είναι άγνωστο στο Δικαστήριο η τροπή που θα πάρει η συνέχιση της αγωγής. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι Καθ΄ ων η αίτηση επιδιώκουν την έκδοση απόφασης το συντομότερο δυνατό ως εξάγεται από τις ενέργειες τους κάτι που ασφαλώς εμπεριέχει τον κίνδυνο, αφού εκδοθεί απόφαση, να ληφθούν μέτρα εκτέλεσης και να αλλάξει τα πράγματα σε σχέση με τους πιστωτές. Ούτε μπορεί εκ της αρχαιότητας μιας υπόθεσης να προδιαγραφεί η εκδίκαση της πριν από την άλλη αφού τούτο εξαρτάται από την έκβαση του προγράμματος του Δικαστηρίου την ημέρα που επιλαμβάνεται των ακροάσεων. Άλλωστε μια αίτηση για συνοπτική απόφαση εκ μέρους των Καθ΄ ων η αίτηση θα εκδικάζετο, ως εκ της φύσεως της, σε σύντομο χρονικό διάστημα και σε περίπτωση επιτυχίας της σίγουρα τα πράγματα θα οδηγούντο σε άλλη πορεία. Έτσι σε κάποιο βαθμό συνεπηρεάζουν και τα στοιχεία (δ) και (ε). Ως εκ τούτου οι πιο πάνω παράγοντες δεν μπορούν να παίξουν ρόλο υπέρ των Καθ΄ ων η αίτηση. Μάλλον υπέρ των Αιτητών μπορούν να προσμετρήσουν. Ούτε βέβαια μπορεί να εξαχθεί συμπέρασμα ότι σε περίπτωση που εκδοθεί το διάταγμα αναστολής της αγωγής υπάρχει κίνδυνος να επηρεαστεί το συνταγματικό δικαίωμα των Καθ΄ ων η αίτηση για εκδίκαση της υπόθεσης σε εύλογο χρόνο όπως επιτάσσει το άρθρο 30.2 του Συντάγματος. Εάν δε επιχειρείτο τέτοια πρόβλεψη ενόψει του νωπού της αγωγής και του παλαιότερου της αίτησης εκκαθάρισης θα ήταν απομακρυσμένο αυτό το ενδεχόμενο. Οι κυρίαρχοι παράγοντες της εκκρεμοδικίας της αίτησης εκκαθάρισης εναντίον των Αιτητών και η στοιχειοθέτηση των άλλων προϋποθέσεων του άρθρου 215 του ΚΕΦ.113 όπως αναλύονται και εξηγούνται ανωτέρω από τη μια και η μη ανάδειξη εκ μέρους των Καθ΄ ων η Αίτηση εξαιρετικών περιστάσεων, από την άλλη, για να μην εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα και απορριπτώντων των λόγων ένστασης το Δικαστήριο οδηγείται στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου υπέρ των Αιτητών. Κατά συνέπεια εκδίδεται διάταγμα αναστολής της διαδικασίας της αγωγής μέχρι την εκδίκαση της αίτησης εκκαθάρισης αριθμός 168/12 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας εναντίον των Αιτητών, πλέον €400 έξοδα υπέρ των Εναγομένων-Αιτητών και εναντίον των Εναγόντων-Καθ΄ ων η αίτηση, αφού όλες πλην μίας των θεραπειών που αιτούντο εγκαταλείφθησαν στο στάδιο των αγορεύσεων, καταβλητέα στο τέλος της δίκης. (Υπ.) ............ Ν. Γερολέμου, Α.Ε.Δ. /MXK. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο