AESTAS TRADING LIMITED ν. F.M.A. MASTERMIND SERVICES LIMITED κ.α., Αρ. Αγωγής 1371/2013, 24/6/2014

(4), η Δ.64 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών και η εν γένει δικαιοδοσία, εξουσία και πρακτική του Δικαστηρίου. Σε σχέση με τα γεγονότα η Αίτηση υποστηρίχθηκε από την ένορκη δήλωση του κ. Γιάννη Λύρα, διευθυντή της Ενάγουσας Εταιρείας. Σύμφωνα με τον ομνύοντα τον Οκτώβριο 2013 η Ενάγουσα Εταιρεία μέσω του ιδίου είχε δώσει οδηγίες στον δικηγόρο της, κ. Μιχάλη Ιωάννου, να καταχωρίσει την υπό κρίση αγωγή σε σχέση με το συμφωνητικό έγγραφο, ημερομηνίας 25/11/2010, με το οποίο είχε παραχωρηθεί στους Εναγόμενους 1 άδεια χρήσης, εκμετάλλευσης και διαχείρισης επιχείρησης καφεστιατορίου που διατηρούσε η Ενάγουσα Εταιρεία στην Αγία Νάπα. Από λάθος, παράλειψη ή και αβλεψία η Ενάγουσα Εταιρεία δεν είχε πληροφορήσει τον δικηγόρο της ότι το ακίνητο, στο οποίο βρισκόταν το καφεστιατόριο, ήταν συνιδιόκτητο και για αυτό η αγωγή είχε καταχωριστεί στο όνομα της εταιρείας που είχε καταρτίσει το συμφωνητικό ενώ θα έπρεπε να εγερθεί και από τον ίδιο, γιατί είναι συνιδιοκτήτης 9/25 μεριδίων καθώς και της εταιρείας «HERNLOCK PROPERTIES LIMITED», η οποία είναι συνιδιοκτήτρια κατά 3/5 μερίδια. Το συγκεκριμένο θέμα είχε εγερθεί στην παράγραφο 1 της Υπεράσπισης των Εναγομένων 1, 2 και 3, η οποία είχε καταχωριστεί καθυστερημένα. Κατά τη δική του άποψη, η προσθήκη του ιδίου και της εταιρείας «HERNLOCK PROPERTIES LIMITED» δεν θα επηρεάσει με οποιονδήποτε τρόπο τα δικαιώματα των Εναγομένων γιατί τα δικόγραφα δεν έχουν ακόμη κλείσει. Επιπρόσθετα, υποστηρίζει ότι η συγκεκριμένη προσθήκη δεν θα επηρεάσει με οποιοδήποτε τρόπο την ουσία της υπόθεσης διότι η παρούσα δεν είναι από τις υποθέσεις που πρέπει να συνενώνονται ως διάδικοι όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα γιατί η εταιρεία «HERNLOCK PROPERTIES LIMITED» δεν έχει οποιοδήποτε συμφέρον γιατί το ακίνητο έχει διαχωριστεί προ πολλού δυνάμει συμφωνίας. Καταλήγει ότι το αίτημα υποβάλλεται για σκοπούς ικανοποίησης του δικογράφου και για αποφυγή μελλοντικών περιπλοκών και εκμετάλλευσης του θέματος από τους Εναγόμενους

1. Οι Εναγόμενοι 1, 2 και 3 αντιμετώπισαν την Αίτηση με την καταχώιση Ένστασης ενώ οι Εναγόμενοι 3 και 4 δεν έφεραν ένσταση στην αιτούμενη τροποποίηση. Ως λόγους Ένστασης, οι Εναγόμενοι 1, 2 και 3, απαρίθμησαν το γεγονός ότι η αίτηση είναι νομικά αστήριχτη, ότι τα γεγονότα και τα δεδομένα δεν δικαιολογούν το αίτημα και ότι οι ισχυρισμοί και τα γεγονότα που καταγράφονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση δεν είναι αποδεκτά. Η Ένσταση υποστηρίχθηκε από την ένορκη δήλωση του Γερόλεμου Γερολέμου, Εναγόμενου 3 και διευθυντή της Εναγόμενης
2. Είναι ο ισχυρισμός του ότι ο κ. Γιάννης Λυράς είναι ήδη εξ ανταπαιτήσεως Εναγόμενος και δεν μπορεί να προστεθεί σε αυτό το στάδιο ως Ενάγοντας ενώ η εταιρεία «HERNLOCK PROPERTIES LIMITED» δεν έχει οποιαδήποτε σχέση μαζί με τους Εναγόμενους 1-3, ούτε και έχει αποκαλυφθεί οποιοδήποτε αγώγιμο δικαίωμα από τη συγκεκριμένη εταιρεία εναντίον των Εναγομένων. Ο κ. Λυράς γνώριζε τα γεγονότα από την αρχή και δεν είναι δυνατό να θέλει να προσθέσει ως ενάγοντες τρίτους, οι οποίοι δεν έχουν δώσει τη συγκατάθεσή τους. Καταλήγει ότι οι Εναγόμενοι δεν έχουν οποιαδήποτε διαφορά με την εταιρεία «HERNLOCK PROPERTIES LIMITED» και με την Αίτηση επιχειρείται μια προσπάθεια αναδρομικής θεμελίωσης της αγωγής παράτυπα και αντικανονικά. Και οι δύο πλευρές υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις τους με γραπτές αγορεύσεις. Η πλευρά της Αιτήτριας Εταιρείας καταχώρισε γραπτή αγόρευση στην οποία έκανε αναφορά στα γεγονότα καθώς και στην υπάρχουσα νομολογία σε σχέση με την τροποποίηση δικογράφου. Οι Εναγόμενοι 1-3 μέσω του δικηγόρου τους ισχυρίστηκαν ότι δεν τεκμηριώνονται λόγοι για τους οποίους θα πρέπει να προστεθεί ως εναγόμενος ο Γιάννης Λυράς και η εταιρεία «HERNLOCK PROPERTIES LIMITED», ιδιαίτερα ενόψει του ότι δεν έχει υποδειχθεί με ποιο τρόπο έχουν παραβιαστεί τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα της εταιρείας αυτής. NOMIKH ΠTYXH Όσον αφορά τη δικαιοδοτική βάση προσθήκης ενάγοντα δεν έχει αμφισβητηθεί πως αυτή παρέχεται από την Δ.9 θ.2 στις περιπτώσεις που διαπιστώνεται ότι η αγωγή έχει εγερθεί από λάθος καλή τη πίστη και ότι είναι αναγκαίο για τη διεκπεραίωση του πραγματικού ζητήματος να γίνει προσθήκη με όρους που θα διατάξει το δικαστήριο. Το θέμα καλύπτεται όμως και από την Δ.9 θ.10 η οποία είναι γενικότερης εμβέλειας και επιτρέπει ακριβώς την προσθήκη οποιουδήποτε διαδίκου του οποίου η παρουσία στο δικαστήριο θα ήταν αναγκαία για να μπορέσει το δικαστήριο αποτελεσματικά και ολοκληρωτικά να αποφασίσει και να διακανονίσει όλα τα ερωτήματα που υπάρχουν στην υπόθεση βλ. Λίζα Θεφάνους v. Λεωνίδα Γεωργίου κ.α,

(2011)1(Β) Α.Α.Δ.

1. Εναλλακτικά τέτοια τροποποίηση θα μπορούσε να γίνει με βάση τη Δ.
2. Γενικά αναγνωρίζεται ότι το δικαστήριο, ενεργώντας με βάση τη Δ.9 θ.10, διαθέτει ευρεία διακριτική ευχέρεια. Σχετικό είναι το σκεπτικό της απόφασης Korkut v. Γεωργίου

(2007)1 Α.Α.Δ. 1213, στην οποία με παρέπεμψε και ο ευπαίδευτος συνήγορος των Εναγομένων 1, 2 και 3 - Καθ΄ων η Αίτηση, όπου στην σελίδα 1218 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Για να προστεθεί ένα πρόσωπο ως διάδικος δυνάμει της Δ.9 θ.10 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών θα πρέπει να κριθεί ως αναγκαίος διάδικος. Βασικό κριτήριο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για την προσθήκη διαδίκου, είναι κατά πόσο θα επηρεαστούν άμεσα τα νομικά δικαιώματα ή τα οικονομικά του συμφέροντα και ιδιαίτερα όταν υπάρχουν υπό αμφισβήτηση ή επηρεάζονται ιδιοκτησιακά δικαιώματα ή συμφέροντα σε περιουσία όπου οι νόμιμοι ιδιοκτήτες πρέπει να αντιπροσωπεύονται. Για το εάν ένας διάδικος είναι αναγκαίος ή όχι, το Δικαστήριο διατηρεί διακριτική ευχέρεια. Μελέτη της Αγγλικής νομολογίας αποκαλύπτει διάφορες σχολές σκέψης για τον τρόπο άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου δυνάμει της Δ.9, θ.10. (Βλ. Amon v. Raphael και Tuck & Sons Ltd. [1956] 1 All E.R. 273 και Gurtner v. Circuit [1968] 1 All E.R. 328). Όμως στην Κύπρο επικράτησε η σχολή η οποία αναγνωρίζει ευρεία διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο. (Βλ. Mepa Underwriting Management Ltd.κ.ά. v. Αγροτικής Ανώνυμης Ελληνικής Εταιρείας Γενικών Ασφαλειών

(1997)1(Β) Α.Α.Δ. 772).» Η απόφαση Χριστάκης Σοφιανού v. Minas Makris Developers Ltd 2. Ανθίτσας Ιωάννου

(2011)1(Γ) Α.Α.Δ. 1668 αφορούσε ακριβώς παρόμοια αιτήματα και μάλιστα και πάλιν εν σχέσει με ακίνητη ιδιοκτησία, αλλά για προσθήκη συνιδιοκτήτριας εταιρείας ως "συνεναγομένης". Αναφέρθηκαν τα εξής στην σελίδα 1671: «Η προσθήκη διαδίκου είναι ζήτημα αναγόμενο στη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου. Το δικαστήριο έχει επί του προκειμένου ευρεία διακριτική εξουσία να επιφέρει αναγκαίες τροποποιήσεις σε σχέση με τους διαδίκους (διαγραφή, προσθήκη, αντικατάσταση) που στοχεύουν στο να καταστεί δυνατή η πλήρης και αποτελεσματική εκδίκαση όλων των επίδικων θεμάτων μεταξύ των αναγκαίων διαδίκων. Βλ. Mepa Manag. Ltd κ.α. ν. Αγροτικής Ετ. Γεν. Ασφαλ.

(1997)1(Β) Α.Α.Δ. 772. Στην υπό εξέταση υπόθεση η αγωγή αφορά στη διεκδίκηση/κατοχύρωση δικαιώματος κατοχής επί ακίνητης περιουσίας, παράνομης επέμβασης και αξίωσης για αποζημιώσεις κατά εγγεγραμμένων ιδιοκτητών του επίδικου ακινήτου. Η επίλυση των επίδικων ζητημάτων θα καταστεί ευχερέστερη και ενδεχομένως πιο αποτελεσματική με τη συμμετοχή όλων των συνιδιοκτητών του επίδικου κτήματος ως αναγκαίων διαδίκων. Η προσθήκη της . . . . . . . . . . . . . ως φερόμενης συνιδιοκτήτριας του επίδικου κτήματος, αποτελεί υπό τις περιστάσεις απαραίτητη προϋπόθεση για την εξέταση και επίλυση των επίδικων ζητημάτων όπως αυτά εμφανίζονται στην όψη της αγωγής.» Στην παλαιότερη υπόθεση Δημοτικό Συμβούλιο Αγλαντζιάς ν. Χαρικλείδη κ.ά.

(2001)1(Γ) Α.Α.Δ. 1608, με αναφορά πάντα στην αγγλική νομολογία, σημειώνεται ότι εάν η τροποποίηση συνεπάγεται την προσθήκη ή την αντικατάσταση διαδίκου και όχι την απλή διόρθωση σφάλματος περί το όνομα, δεν θα επιτραπεί. Στις σελ.1624-1626 αναφέρονται τα ακόλουθα: «Στην Davies Elsby Brothers Ltd [1960] 3 All E.R.672 έχει διατυπωθεί η θέση ότι ο κανόνας της υπόθεσης Marbo (πιο πάνω) αποτρέπει την τροποποίηση αν η τροποποίηση συνεπάγεται την προσθήκη διαδίκου και όχι την απλή διόρθωση «σφάλματος περί το όνομα» (misnomer). Έχει, επίσης, διατυπωθεί η θέση ότι ο σχετικός κανόνας εφαρμόζεται και στην περίπτωση υποκατάστασης διαδίκου σε αντικατάσταση διαδίκου ο οποίος απομακρύνεται. Ωστόσο αν με την προτιθέμενη προσθήκη δεν σκοπείται η προσθήκη η υποκατάσταση διαδίκου αλλά η απλή διόρθωση «σφάλματος περί το όνομα» (misnomer) αυτή μπορεί να επιτραπεί αν η ουσία της υπόθεσης δικαιολογεί μια τέτοια πορεία.» Σχετικό είναι και το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση Λίζα Λουκαίδου Θεοφάνους ν. 1.Λεωνίδα Γεωργίου

1. Ανδρέα Κονναρή (ανωτέρω) στην οποία λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Εφ' όσον όμως το Δικαστήριο επέλεξε, ενεργώντας δυνάμει της Δ.9, θ.10, να προσθέσει τον Εφεσίβλητο 2 ως συνεναγόμενο, η προσθήκη αυτή είχε τις συνέπειες της και δεν μπορούσε να ήταν τυπική ή για τον περιορισμένο σκοπό που ο Εφεσίβλητος 1 είχε υπ' όψη του. Ο Εφεσίβλητος 2 κατέστη πλήρως διάδικος προς το σκοπό της Δ.9, θ.10....» Το θέμα είναι απλό. Εκεί όπου εμφανίζεται μια απλή λανθασμένη περιγραφή ονόματος μπορεί να παρασχεθεί άδεια για τροποποίηση (Alexander Mountain & Co v. Rumere Ltd [1948] 2 All E.R. 482). Η λανθασμένη περιγραφή ονόματος δεν είναι παρά ανακριβής αναφορά του ονόματος του διάδικου. Δεν αναφέρεται στην ουσία της υπόθεσης. Εκεί όμως που η οποιαδήποτε προσθήκη έχει προεκτάσεις στα δικαιώματα οποιουδήποτε από τα μέρη τότε η διακριτική εξουσία ασκείται με προσοχή και όχι τόσο φιλελεύθερα. Των πιο πάνω λεχθέντων, διαπιστώνω ότι η εταιρεία «HERNLOCK PROPERTIES LIMITED» δεν έχει άμεσο συμφέρον από την έκβαση της παρούσας υπόθεσης, σύμφωνα με το περιεχόμενο της παραγράφου 9 της ένορκης δήλωσης του κ. Λύρα που συνοδεύει την Αίτηση της Ενάγουσας - Αιτήτριας γιατί τα ακίνητα έχουν διαχωριστεί και η συγκεκριμένη εταιρεία δεν έχει σχέση με το επίδικο καφεστιατόριο για το οποίο έχει παραχωρηθεί η άδεια χρήσης στους Εναγόμενους αλλά διαχειρίζεται το βόρειο μέρος του ακινήτου, στο οποίο υπάρχει μια ανεξάρτητη υπεραγορά. Εάν επιτραπεί η προσθήκη της εταιρείας «HERNLOCK PROPERTIES LIMITED» ως Ενάγουσας 3, εκ πρώτης όψεως δίδεται η εικόνα πως εμπλέκεται στα γεγονότα ενώ δεν έχει οποιαδήποτε σχέση με τη διαχείριση του καφεστιατορίου. Δεν προκύπτει σύνδεσή της με τα επίδικα θέματα από τα όσα έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου. Υπό αυτή την έννοια εάν επιτραπεί η προσθήκη της εταιρείας «HERNLOCK PROPERTIES LIMITED» στην περίπτωση που εκδοθεί εναντίον της απόφαση ή απορριφθεί η αγωγή θα επηρεαστεί αρνητικά, οικονομικά, γιατί θα κληθεί να πληρώσει έξοδα χωρίς ουσιαστικά να εμπλέκεται αφού δεν είναι μέρος στην συμφωνία, Τεκμήριο Β στην Αίτηση. Εν πάση περιπτώσει δεν έχει τεθεί θετική μαρτυρία ότι η συγκεκριμένη εταιρεία επιθυμεί να καταστεί μέρος σε μια διαδικασία που ουσιαστικά δεν την αφορά. Το ότι ο κ. Λύρας είχε μιλήσει με τον διευθυντή της «HERNLOCK PROPERTIES LIMITED», τον οποίο δεν κατονομάζει, δεν ικανοποιεί τις απαιτήσεις για συμπερίληψή της αφού αφορά σε μια ξεχωριστή νομική οντότητα η οποία δεν έχει συνδεθεί με κανένα τρόπο με την Ενάγουσα
2. Όσο αφορά την προσθήκη του Γιάννη Λύρα λόγω του ότι είναι ο διευθυντής της Ενάγουσας Εταιρείας, από τη στιγμή που ο ίδιος επιθυμεί να προστεθεί ως ενάγοντας στη διαδικασία δεν τίθεται οποιοδήποτε νομικό κώλυμα. Ως εκ τούτου το αίτημα για προσθήκη του κ. Γιάννη Λύρα ως Ενάγοντα 2 επιτρέπεται ενώ το αίτημα για προσθήκη της εταιρείας «HERNLOCK PROPERTIES LIMITED» ως Ενάγουσας 3 απορρίπτεται. Όσον αφορά το Αιτητικό Β για την αντικατάσταση της παραγράφου 1 της Έκθεσης Απαίτησης, ενόψει του ότι δεν έχει επιτραπεί η προσθήκη της εταιρείας «HERNLOCK PROPERTIES LIMITED» ως ενάγουσας 3 θεωρώ ότι μπορεί να επιτραπεί στην έκταση που αφορά την προσθήκη του Εναγόμενου
3. Ήτοι μέχρι την φράση «..τα υπόλοιπα 9/25 ήτο εγγεγραμμένα επ ονόματι του Ενάγοντος 2». Όλα όσα αφορούν την εταιρεία «HERNLOCK PROPERTIES LIMITED» δεν μπορούν να προστεθούν αφού έχει απορριφθεί το αίτημα της Αιτήτριας για την προσθήκη της ως Ενάγουσας. Υπό το φως όλων των ανωτέρω δίδεται άδεια για την προσθήκη του Γιάννη Λύρα ως Ενάγοντα 2 στο Κλητήριο Ένταλμα και επιτρέπεται η αντικατάσταση της παραγράφου 1 της Έκθεσης Απαίτησης, ως ανωτέρω έχει επιτραπεί. Η τροποποίηση του Κλητηρίου Εντάλματος να γίνει εντός δέκα

(10)ημερών από της σύνταξης του παρόντος διατάγματος. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ των Εναγομένων - Καθ' ων η Αίτηση 1, 2 και 3 και εναντίον της Ενάγουσας - Αιτήτριας. Τα έξοδα σε σχέση με τους Εναγόμενους - Καθ΄ων η Αίτηση 1, 2 και 3 (της αίτησης και τα σπαταληθέντα) καθορίζονται κατ' αποκοπήν στο ποσό των €1.250-, πλέον Φ.Π.Α., ενώ τα έξοδα σε σχέση με τους Εναγόμενους - Καθ΄ων η Αίτηση 4 και 5 καθορίζονται στα €600-, πλέον Φ.Π.Α. Θα καταβληθούν στο τέλος της δίκης. (Υπ.) ................... Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε. Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο