← Κύπρος

Αναφορικά με την Εταιρεία JOANNI MARMI LTD, Αίτηση Εταιρ.: 40/13, 24/9/2014

Αναφορικά με την Εταιρεία JOANNI MARMI LTD, Αίτηση Εταιρ.: 40/13, 24/9/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2014:A72 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ Ενώπιον: Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. Αίτηση Εταιρ.: 40/13 ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΑΦΟΡΩΣΙ ΤΟΝ ΠΕΡΙ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΝΟΜΟ, Κεφ.113 και Αναφορικά με την Εταιρεία JOANNI MARMI LTD ------------------------- Ημερομηνία: 24 Σεπτεμβρίου, 2014 Εμφανίσεις: Για τον Αιτήτρια Εταιρεία: κα Σαββίδου. Για την Καθ' ης η Αίτηση-Εταιρεία: κ. Ν. Νικολάου. Α Π Ο Φ Α Σ Η Η παρούσα Αίτηση, για διάλυση της εταιρείας «JOANNI MARMI LTD», καταχωρήθηκε από τις Κοινωνικές Ασφαλίσεις. Βασίζεται στον περί Εταιρειών Νόμο, Κεφ.113 και συγκεκριμένα στο άρθρο 214, 203, 209, 211 (ε), 212 (α), (β) και (γ) και 213 (β) στον Κ.92 των Περί Εταιρειών (Εκκαθαρίσεις) Κανονισμών, στην Δ.48, θ.1-6 και 9, στη Δ.30, θ.1-5 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, στην νομολογία, καθώς και στις συμφυείς εξουσίες και την διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Σύμφωνα με όσα αναφέρουν στην Αίτησή τους οι Αιτητές, η Καθ' ης η Αίτηση Εταιρεία οφείλει το ποσό των €75.698,65- ως ποσό το οποίο είχε επιδικαστεί σε βάρος της στην Ποιν. Υποθ. 3387/

  1. Οι Αιτητές είχαν επιδώσει, στις 28/11/12, Ειδοποίηση Απαίτησης στη Χρεώστρια Εταιρεία, με την οποία την κάλεσαν να πληρώσει το οφειλόμενο ποσό, πλην όμως αυτή δεν ανταποκρίθηκε εντός τριών εβδομάδων, οπόταν, κατά τους Αιτητές, δεν δύναται να πληρώσει τα χρέη της και γι' αυτό ζητείται η εκκαθάρισή της. Η Αίτηση συνοδευόταν από την Ένορκη Δήλωση της κας Καϊλή, η οποία γνωρίζει τα γεγονότα που αφορούν την Αίτηση. Ουσιαστικά, με την Ένορκη Δήλωσή της, υιοθετεί το περιεχόμενο της Αίτησης και καταλήγει ότι η Καθ' ης η Αίτηση Εταιρεία δεν ανταποκρίθηκε στην καταβολή του οφειλομένου ποσού εντός της προθεσμίας των τριών εβδομάδων. Ένσταση στην Αίτηση καταχωρίστηκε από ενδιαφερόμενο μέρος, τον κ. Ανδρέα Ευσταθίου, υπέρ του οποίου είχε εκδοθεί δικαστική απόφαση στην Αγ. Αρ. 1113/12 στις 13/02/
  2. Ως λόγοι Ένστασης καταγράφηκαν οι ακόλουθοι: Ότι η αίτηση δεν στηρίζεται στην ορθή νομική βάση ότι είναι ελλιπής, λανθασμένη, παράτυπη και εκπρόθεσμη, ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων, ότι δεν αναφέρονται στην αίτηση όλα τα πραγματικά γεγονότα, ότι ο αιτητής δεν προέβη σε αποκάλυψη των γεγονότων, ότι δεν λήφθηκαν όλα τα ενδεδειγμένα μέτρα εκτέλεσης, πριν την έναρξη της διαδικασίας, ότι η αίτηση πάσχει νομικά, ότι η Καθ ης η αίτηση εταιρεία είναι εξασφαλισμένη και ενεργεί και ασκεί μέχρι σήμερα τις εργασίες της και ότι δεν δικαιολογείται η καταχώριση της υπό κρίση αίτησης. Η Ένσταση βασίστηκε στον περί Εταιρειών Νόμο, Κεφ.113, στους Κανονισμούς 3, 4, 6 και 8 των Περί Εταιρειών (Εκκαθαρίσεις) Κανονισμών, στην Δ.48, θ.1-6, 8 και 9, στη Δ.30, θ.1-5 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, στην νομολογία καθώς και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η Ένσταση υποστηρίχθηκε από την Ένορκη Δήλωση του κ. Ανδρέα Ευσταθίου. Αναφέρει, ο ομνύοντας, ότι είναι εξασφαλισμένος πιστωτής της Καθ΄ ης η αίτηση εταιρείας, λόγω του ότι είχε εξασφαλίσει στις 13/02/13 απόφαση στην Αγ. Αρ. 1113/12, με την οποία η Καθ΄ ης η αίτηση εταιρεία είχε διαταχθεί να πληρώσει το ποσό των €3676,54- με τόκο προς 5,5% ετησίως από 12/11/
  3. Ως εξασφαλισμένος πιστωτής έχει νόμιμο δικαίωμα να ενστεί γιατί η αίτηση πάσχει νομικά και τυπικά γιατί καταχωρίστηκε εκπρόθεσμα και καταχρηστικά. Ισχυρίζεται ότι είναι άνευ αντικειμένου, ελλιπής, λανθασμένη και παράτυπη. Υποστηρίζει ότι εναντίον της Καθ΄ ης η αίτηση εταιρείας δεν είχαν ληφθεί όλα τα ενδεδειγμένα μέτρα εκτέλεσης. Καταλήγει, ότι η Καθ΄ ης η αίτηση εταιρεία ασκεί εργασίες και διαθέτει ακίνητη περιουσία, ικανή να καλύψει ή και να εξασφαλίσει οποιαδήποτε απαίτηση εκκρεμεί εναντίον της Καθ΄ ης η αίτηση. Για τους Αιτητές κλήθηκαν και κατέθεσαν ως μάρτυρες, ενώπιον του Δικαστηρίου, ο Αστ.1897 Συμεού, Μ.Α.1, η κα. Καϊλή, Μ.Α.2 και η κα Φωτεινή Λάρκου, Μ.Α.
  4. Ο Αστ. 1897, Συμεού, Μ.Α.1, ανέφερε ότι υπηρετεί στον Ουλαμό Εκτέλεσης Ενταλμάτων Αμμοχώστου και μεταξύ των καθηκόντων του ήταν και η εκτέλεση της είσπραξης ενταλμάτων. Εξήγησε ότι η Καθ΄ ης η αίτηση εταιρεία είναι γνωστή εταιρεία πώλησης μωσαϊκών και μαρμάρων στην περιοχή Φρενάρους. Ο ίδιος είχε στην κατοχή του, σε σχέση με την συγκεκριμένη εταιρεία, το ένταλμα με αριθμό 1322/12, το οποίο αφορά το ποσό των €75.698,64-. Το ένταλμα είχε παραληφθεί τον Απρίλιο 2014 και είχε σταλεί σχετική επιστολή, στην εταιρεία μέσω ταχυδρομείου, με την οποία είχε δοθεί διορία 35 ημερών για την αποπληρωμή του. Εξήγησε ότι η συγκεκριμένη διαδικασία ακολουθείται σε όλες τις περιπτώσεις. Είχε επικοινωνήσει και τηλεφωνικά ο ίδιος και είχε αναφέρει την ύπαρξη του εντάλματος καθώς και το γεγονός ότι θα μπορούσε να αποπληρωθεί με δόσεις. Είχαν υποσχεθεί να πληρώσουν αλλά μέχρι και σήμερα δεν έχει αποπληρωθεί οποιοδήποτε ποσό. Κατέληξε, ότι τα εντάλματα παραμένουν στο δικό τους γραφείο για είσπραξη. Αντεξετασθείς ανέφερε ότι από ότι γνώριζε η συγκεκριμένη εταιρεία, Καθ΄ ης η αίτηση, διατηρούσε εργοστάσιο στο Φρέναρος. Ο ίδιος είχε περάσει και αυτοπροσώπως από το εργοστάσιο και είχε ενημερώσει για την ύπαρξη του εντάλματος. Μιλούσε με μια κοπέλα καθώς και με ένα άλλο άτομο. Παραδέχθηκε ότι ο ίδιος έχει εξουσία, η Αστυνομία, να παραλάβει κινητή περιουσία της εταιρείας προς εξόφληση του εντάλματος. Η Καθ΄ ης η αίτηση εταιρεία είχε προειδοποιηθεί ότι αν δεν προέβαινε σε διακανονισμό υπήρχε το ενδεχόμενο να γίνει κατάσχεση περιουσίας. Ερωτηθείς ανέφερε ότι το ένταλμα βρίσκεται ακόμη στην κατοχή του. Επανεξετασθείς διευκρίνισε ότι δεν έχει γίνει κατάσχεση περιουσίας οποιασδήποτε εταιρείας γιατί δεν συνηθίζεται. Δεν έχουν δοθεί ποτέ τέτοιες οδηγίες. Δεύτερη έδωσε μαρτυρία η κα Καϊλή, Μ.Α.2, Βοηθός Ασφαλιστικός Λειτουργός στο Γραφείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Η ίδια ασχολείται στον Κλάδο Ποινικών Διώξεων και Εκκαθαρίσεων Εταιρειών. Ήταν ο ισχυρισμός της ότι γνώριζε την Καθ΄ ης η αίτηση εταιρεία από τις ποινικές υποθέσεις που είχαν εκδικαστεί στο παρελθόν. Εξήγησε ότι σε σχέση με την έναρξη διαδικασίας εκκαθάρισης οι οδηγίες αποστέλλονταν από τα κεντρικά γραφεία, μετά την αποστολή των καταστάσεων από την Αστυνομία, σε σχέση με τα ανείσπρακτα εντάλματα. Η ίδια συμπληρώνει την απαίτηση πληρωμής και ακολούθως δίδεται στην ιδιωτική εταιρεία επιδόσεως. Η ιδιωτική εταιρεία προχωρά στην επίδοση της απαίτησης και επιστρέφεται το έντυπο επίδοσης με την απόδειξη παραλαβής. Κατέθεσε, ως Τεκμήριο 2, την δέσμη εγγράφων που συμπεριλάμβανε την επίδοση, την απόδειξη παραλαβής και την απαίτηση. Ήταν η θέση της ότι η επίδοση είχε επιτευχθεί στις 28/11/
  5. Η ίδια γνώριζε την διεύθυνση του εγγεγραμμένου γραφείου της Καθ΄ ης η αίτηση εταιρείας από τα πιστοποιητικά του Εφόρου Εταιρειών, τα οποία και κατέθεσε ως Τεκμήριο
  6. Υποστήριξε ότι μετά την εξάντληση της προθεσμίας των 3 βδομάδων δίδεται κάποια παράταση από την Υπηρεσία και αν δεν υπάρχει συμμόρφωση τότε καταχωρείται η αίτηση. Κατέθεσε τις δημοσιεύσεις ως Τεκμήριο 4 και κατάσταση λογαριασμού του οφειλομένου ποσού της Καθ΄ ης η αίτηση ως Τεκμήριο
  7. Εξήγησε ότι στο Τεκμήριο 5 καταγράφονται οι επιδικασμένες καθώς και οι τρεχούμενες οφειλές. Για την υπό κρίση αίτηση η οφειλή είχε προκύψει από την Υπ. Αρ. 3387/11, για την περίοδο 05/04/10 μέχρι 06/02/
  8. Το οφειλόμενο ποσό ανερχόταν στις €75.698,65-, το οποίο συμπεριλάμβανε τα πρόσθετα τέλη καθώς και τις χρηματικές ποινές που είχαν επιβληθεί από το Δικαστήριο. Αντεξετασθείσα ισχυρίστηκε ότι κατά την δεδομένη στιγμή που είχε συμπληρωθεί η απαίτηση πληρωμής, στις 20/08/12, η μόνη εκδικασθείσα υπόθεση που υπήρχε ήταν η συγκεκριμένη, στην οποία δεν υπήρχε αναστολή διατάγματος. Παραδέχθηκε ότι δεν γίνεται οποιαδήποτε έρευνα για την περιουσία της εταιρείας ή του νομικού προσώπου. Όσο αφορά την εταιρεία η έρευνα που γίνεται είναι στον Έφορο Εταιρειών όπου λαμβάνονται επί τόπου στοιχεία. Τελευταία έδωσε μαρτυρία η κα. Φωτεινή Λάρκου, Μ.Α.3, Πρωτοκολλητής του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας. Σύμφωνα με την μαρτυρία της είχε στην κατοχή της τον φάκελο της Ποιν. Υπο. 3387/11 και σύμφωνα με το περιεχόμενό του η ποινική διαδικασία είχε ολοκληρωθεί την 30/01/
  9. Είχαν επιβληθεί στην Καθ' ης η αίτηση εταιρεία οι ακόλουθες ποινές: Στην 1ην Κατηγορία πρόστιμο €300-, στην 2ην Κατηγορία καμιά ποινή, στην 3ην, 4ην και 6ην Κατηγορία ποινή προστίμου €200- σε κάθε κατηγορία, στην 5ην Κατηγορία είχε επιβληθεί ποινή €100- και στην 7ην Κατηγορία δεν είχε επιβληθεί οποιαδήποτε ποινή. Παράλληλα, είχε εκδοθεί διάταγμα πληρωμής για το ποσό των €74.698,64- με 6 μήνες αναστολή. Εναντίον της κατηγορούμενης εταιρείας είχε εκδοθεί το ένταλμα 1322/
  10. Αντεξεταζόμενη ανέφερε ότι ο Κατηγορούμενος 2 στο κατηγορητήριο είχε κατηγορηθεί ως διευθυντής της εταιρείας. Η ίδια δεν γνώριζε αν είχε πληρωθεί το ένταλμα πληρωμής. Για το Ενδιαφερόμενο μέρος μαρτυρία δόθηκε από τον κ. Α. Ευσταθίου. Σύμφωνα με την μαρτυρία του η δική του εταιρεία είχε συνεργαστεί με την Καθ΄ ης η αίτηση εταιρεία παρέχοντας ασφαλιστικές υπηρεσίες, ήτοι ασφάλειες αυτοκινήτων καθώς και του εργοστασίου, από το
  11. Λόγω του ότι υπήρχε χρέος για απλήρωτες παρασχεθείσες υπηρεσίες είχε κινηθεί αγωγή. Κατέθεσε, ως Τεκμήριο 9, το Κλητήριο Ένταλμα. Αντεξετασθείς ισχυρίστηκε ότι η εκδοθείσα προς όφελός του απόφαση αφορούσε ασφάλειες αυτοκινήτων και πυρός. Δεν είχαν ληφθεί οποιαδήποτε μέτρα εκτέλεσης από το
  12. Όταν ερωτήθηκε για το λόγο που δεν είχαν ληφθεί οποιαδήποτε μέτρα ανέφερε ότι εκτελεί οδηγίες του δικηγόρου του. Ακολούθως οι δύο πλευρές υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις με αγορεύσεις. Ο κ. Νικολάου στην γραπτή του αγόρευση ισχυρίστηκε ότι οι Αιτητές απέτυχαν να προσκομίσουν την απαιτούμενη μαρτυρία σε σχέση με την ύπαρξη της οποιασδήποτε κινητής ή ακίνητης περιουσίας της Καθ΄ ης η αίτηση εταιρείας καθώς επίσης και ότι δεν παρουσίασαν μαρτυρία από δικαστικό επιδότη, ως όφειλαν σύμφωνα με το άρθρο 212(α) του Κεφ.113, για την επίδοση της ειδοποίησης απαίτησης. Αντίθετη ήταν η θέση της κας Σαββίδου η οποία εισηγήθηκε ότι με την προσκομισθείσα μαρτυρία έχει αποδειχθεί η ανικανότητα της Καθ΄ ης η αίτηση να πληρώσει τα χρέη της. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ - ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Όπως έχει αναφερθεί η νομική βάση της παρούσας αίτησης είναι τα άρθρα 203, 209, 211(ε) και (στ), 212(α)(β) και (γ), 213(ι) και 214 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ.
  13. Θεωρώ ότι και οι δυο πλευρές εξέλαβαν και μεταχειρίστηκαν την συγκεκριμένη αίτηση ως αίτηση για εκκαθάριση της Καθ' ης η αίτηση Εταιρείας. Θεωρώ ορθό όπως παρατεθούν πιο κάτω αυτούσια τα άρθρα 211(ε) και 212(α): "
  14. Εταιρεία δύναται να εκκαθαριστεί από το Δικαστήριο αν . . . . . . . . . .. . . . . . . . . . (ε) η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της, .......................... (στ) το Δικαστήριο έχει τη γνώμη ότι είναι δίκαιο και σύμφωνα με το δίκαιο της επιείκειας να διαλυθεί η εταιρεία. . . . . . . . . . .. . . . . . . . . ..". «
  15. Εταιρεία λογίζεται ότι είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της - (α) αν πιστωτής με εκχώρηση ή διαφορετικά, που του χρωστεί η εταιρεία ποσό που υπερβαίνει τις πεντακόσιες λίρες, επέδωσε στην εταιρεία παραδίνοντας στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας, απαίτηση υπογραμμένη από αυτόν η οποία απαιτεί από την εταιρεία να καταβάλει το ποσό που οφείλεται με τον τρόπο αυτό και η εταιρεία για τις επόμενες τρεις εβδομάδες αμέλησε να καταβάλει το ποσό ή να εξασφαλίσει ή να το διευθετήσει προς εύλογη ικανοποίηση του πιστωτή· ................................................................................................» (γ) αν αποδειχθεί προς ικανοποίηση του Δικαστηρίου ότι η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της και, για απόφαση κατά πόσο εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της, το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη τις ενδεχόμενες και μελλοντικές υποχρεώσεις της εταιρείας». Τα πιο πάνω άρθρα αποτέλεσαν αντικείμενο εξέτασης στην υπόθεση Pan-Aman Hotels Limited ν. Εφόρου Φόρου Προστιθέμενης Αξίας

(2002)1 (Δ) Α.Α.Δ. 1796, καθώς και στην απόφαση PHASARIAS (AUTOMOTIVE CENTRE)LIMITED v. Εταιρεία ΣΚΥΡΟΠΟΙΪΑ «ΛΕΩΝΙΚ» ΛΙΜΙΤΕΔ
(2009)(1Β) Α.Α.Δ. 1457, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα στη σελίδα 1799: «Να τονίσουμε στο πλαίσιο αυτό ότι το άρθρο 212 δεν είναι αυτοτελές αλλά, όπως ελέχθη, εξειδικεύει το άρθρο 211(ε) και δεν παρέχει «άλλους τρεις» λόγους για έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης». Σχετικό είναι επίσης το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση G.I.P. Constructions Ltd v. Διευθυντή Τμήματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων
(1991)1 Α.Α.Δ.14, στη σελίδα 19: "Η διαφορά μεταξύ της γενικότερης εξέτασης του θέματος και των εξειδικευμένων περιπτώσεων του 212(α) και 212(β) είναι η εξής: Στις εξειδικευμένες περιπτώσεις, η εκπλήρωση των προϋποθέσεων που τίθενται οδηγούν από μόνες τους και στην κατάληξη. Εγείρεται δηλαδή το νομοθετικό τεκμήριο περί αδυναμίας πληρωμής χρεών. Αντίθετα, στην περίπτωση της γενικότερης εξέτασης του θέματος, το θέμα κρίνεται ανάλογα με το πώς θα αξιολογηθούν τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου περιλαμβανομένων και εκείνων στην άλλη πλευρά της πλάστιγγας που θα ήθελε προβάλει η εταιρεία". Με τα πιο πάνω λεχθέντα έρχομαι να εξετάσω το νομικό πλαίσιο που διέπει τέτοιου είδους αιτήσεις. Πιστωτής εταιρείας, του οποίου το χρέος κατέστη πληρωτέο και που δεν μπορεί να εξασφαλίσει πληρωμή, δικαιούται ex debito justitiae να ζητήσει διάταγμα εκκαθάρισης της εταιρείας. Αυτό ισχύει ακόμα και όπου η εταιρεία έχει υποβάλει έφεση ενάντια στην απόφαση δυνάμει της οποίας δημιουργήθηκε το χρέος ή αν η εταιρεία έχει άλλη απαίτηση εναντίον του πιστωτή, η οποία είναι το αντικείμενο δικαστικής ή άλλης διαδικασίας (βλ. Γ. Κακογιάννη Κυπριακό Εταιρικό Δίκαιο, 2001, σελ. 164). Καθοδηγητική επί του θέματος είναι και η Αγγλική Νομολογία, αφού οι σχετικές διατάξεις του Αγγλικού περί Εταιρειών Νόμου (Companies Act 1948) ταυτίζονται με αυτές του Κεφ.113. Το άρθρο 211 εδάφιο (ε) του Κεφ.113 αποτελεί πιστή μετάφραση του άρθρου 222 (e) του αγγλικού Companies Act 1948. Η οφειλή προς τον πιστωτή θα πρέπει να είναι συγκεκριμένη και αδιαμφισβήτητη (βλ. In re Loukos Manufacturers Ltd
(1998)1(Γ) A.A.Δ. 2226 και Re Bryant Investment Co Ltd
(1974)2 All E.R. 672). Το δικαίωμα πιστωτή να ζητήσει τη διάλυση της εταιρείας, δίδεται από το άρθρο 211(ε) του Κεφ.113, στο οποίο ορίζεται ότι εταιρεία μπορεί να διαλυθεί αν είναι ανίκανη να εξοφλήσει τα χρέη της. Ειδικά κριτήρια ανικανότητας καθορίζονται στο άρθρο 212 όπου τεκμαίρεται, μεταξύ άλλων, αφερεγγυότητα στην περίπτωση που η εταιρεία παραλείψει να πληρώσει το χρέος της με την παρέλευση τριών εβδομάδων από την αξίωση πληρωμής προς αυτή, από τον πιστωτή, σύμφωνα με το άρθρο 212(α) του Κεφ.113. Στην υπόθεση G.I.P Constructions Ltd v. Διευθυντή Κοινωνικών Ασφαλίσεων (ανωτέρω), το σκεπτικό της οποίας υιοθετήθηκε και στην M. Moulettaris Machin. Co Ltd v. Ζήνωνος
(2001)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1649, αναφέρθηκε ότι η αδυναμία πληρωμής χρεών δεν εξαντλείται στις περιπτώσεις του άρθρου 212, το οποίο δεν περιορίζει τη γενικότητα του άρθρου 211(ε). Το Δικαστήριο μπορεί να λάβει υπόψη μαρτυρία και να εκδώσει διάταγμα εκκαθάρισης αν πιστοποιήσει αφερεγγυότητα της εταιρείας δυνάμει του άρθρου 211(ε) και χωρίς να συντρέχουν οι ειδικές προϋποθέσεις του άρθρου
  1. Παραπέμπω στο ακόλουθο απόσπασμα από την G.I.P. Constructions (ανωτέρω): «Η εξειδίκευση των περιστάσεων στο άρθρο 212 δεν περιορίζει τη γενικότητα του άρθρου 211 αναφορικά με την αδυναμία πληρωμής των χρεών της από μια εταιρεία. Δηλαδή, οι εξειδικευμένοι λόγοι συνιστούν ορισμένες περιστάσεις που εγείρουν νομοθετικό τεκμήριο ύπαρξης της αδυναμίας πληρωμής χρεών αλλά δεν εξαντλούν το πεδίο για προσέγγιση οποιασδήποτε άλλης μαρτυρίας που θα μπορούσε να κατατείνει στο ίδιο αποτέλεσμα.» Στην απόφαση PAN-AMAN Hotels Ltd v. Εφόρου Φόρου Προστιθέμενης Αξίας (ανωτέρω), τονίστηκε ότι: «....... ότι αυτό τούτο το άρθρο 212(α) εντάσσεται στα πλαίσια του γενικότερου άρθρου 211(ε) ως προς την ανικανότητα της εταιρείας να πληρώσει τα χρέη της και ορίζει μια συγκεκριμένη περίπτωση που, σύμφωνα με το νόμο, η εταιρεία λογίζεται ότι αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της.» Οι Αιτητές στήριξαν την παρούσα αίτηση στην αφερεγγυότητα της Καθ΄ ης αίτηση Εταιρείας. Προσδιόρισαν δε τη βάση της Αίτησης στα άρθρα 211(ε) και (στ) και 212 (α), (β) και (γ). Καθοδηγούμενη από τις πιο πάνω αρχές, τις οποίες έχω παραθέσει, θα εξετάσω πρώτα κατά πόσο συντρέχει η προϋπόθεση του άρθρου 212(α). Το συγκεκριμένο άρθρο προβλέπει για την επίδοση απαίτησης πληρωμής στην Καθ' ης η αίτηση Εταιρεία, η οποία θα παραδοθεί στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας. Έχει προσκομιστεί, εκ μέρους των Αιτητών, μαρτυρία ότι η απαίτηση πληρωμής είχε δοθεί για επίδοση σε ιδιωτική εταιρεία επίδοσης. Από την μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου, αναφορικά με την επίδοση της απαίτησης πληρωμής, συγκεκριμένα το Τεκμήριο 2, προκύπτει ότι η Τασούλλα Γεωργίου, επιδότης, στις 28/11/12 είχε επιδώσει την γραπτή απαίτηση πληρωμής των Αιτητών είτε στην οδό Γρηγορίου Ε2, στη Σωτήρα ή στην Βιομηχανική Περιοχή Φρενάρου ή στην οδό Μακαρίου 16 στη Σωτήρα. Δεν έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου οποιαδήποτε μαρτυρία αναφορικά με το που ακριβώς είχε γίνει η επίδοση της εν λόγω απαίτησης στον διευθυντή της εταιρείας κ. Τάκη Παπαγεωργίου. Το εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας, σύμφωνα με το αρχείο του Εφόρου Εταιρειών, βρίσκεται στην οδό Γρηγορίου Ε2, στην Σωτήρα, Τεκμήριο
  2. Δεν κλήθηκε η επιδότης που επέδωσε την απαίτηση για να διευκρινίσει που είχε επιδοθεί ούτε και δόθηκε οποιαδήποτε μαρτυρία σε σχέση με το κατά πόσο η Καθ΄ ης η αίτηση εταιρεία δεν διεξήγαγε τις εργασίες της από το εγγεγραμμένο γραφείο της. Οι Αιτητές, που έχουν και το βάρος απόδειξης της επίδοσης της γραπτής απαίτησης, στο εγγεγραμμένο γραφείο της Καθ΄ ης η αίτηση, παρέλειψαν να το τεκμηριώσουν με μαρτυρία. Ειδικότερα, παρέλειψαν να παρουσιάσουν μαρτυρία εκ μέρους της εν λόγω επιδότριας που να διευκρινίζει που είχε επιδώσει την εν λόγω γραπτή απαίτηση, κάτι που δεν αποσαφηνίζεται στην ένορκη της δήλωση επίδοσης. Σύμφωνα με το σύγγραμμα του Ian F. Fletcher «The Law of Insolvency», 4η εκδ., παρα. 6-104, σελ. 157, αναφέρονται τα ακόλουθα σε σχέση με τις προθεσμίες: «Procedurally, the act of service is one of the most vital steps of all, and the court will scrutinise its execution, and the attendant circumstances, with the utmost strictness. So, where a sealed envelope was served on a debtor resident abroad, but there was no evidence to the effect that he had been informed as to the nature of its contents at the time when delivery was made, the Court of Appeal held that the act of service was bad, but went on to declare that the proper action for the Court to take in such a situation is to allow time for a second act of service by the creditor, so that he may remedy this slip.» Κατά συνέπεια, δεν έχει ικανοποιηθεί η νομοθετική πρόνοια του άρθρου 212(α) όπου προβλέπεται ρητά ότι η απαίτηση θα πρέπει να επιδίδεται στην εταιρεία με παράδοση στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας. Στην απόφαση C.PHASARIAS (AUTOMOTIVE CENTRE) LIMITED v. Εταιρεία ΣΚΥΡΟΠΟΙΪΑ «ΛΕΩΝΙΚ» ΛΙΜΙΤΕΔ (ανωτέρω) το θέμα της επίδοσης της απαίτησης πληρωμής, σύμφωνα με το άρθρο 212(α), αποτέλεσε αντικείμενο εξέτασης. Στην εν λόγω απόφαση λέχθηκε ότι υπάρχει η σαφής νομοθετική πρόνοια του άρθρου 212 (α) το οποίο προνοεί ρητά ότι η απαίτηση θα πρέπει να επιδοθεί στην εταιρεία με παράδοση στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας και έγινε αποδεκτή η θέση του Πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι η επίδοση στο διευθυντή της εταιρείας από μόνη της δεν μπορούσε να θεωρηθεί ως η δέουσα και η προβλεπόμενη από το άρθρο 212(α). Στην παρούσα περίπτωση στην ένορκη δήλωση επίδοσης καταγράφονται τρεις διευθύνσεις και δεν έχει διευκρινιστεί σε ποια από τις τρεις έχει επιδοθεί η απαίτηση πληρωμής. Θεωρώ ότι στην παρούσα η επίδοση της Ειδοποίησης Πληρωμής είναι αντικανονική, κάτι που σφραγίζει και τη μοίρα της παρούσας αίτησης, η οποία θα πρέπει να απορριφθεί. Αναφορικά με τα έξοδα, δεν βλέπω τον λόγο γιατί να μην ακολουθηθεί ο γενικός κανόνας ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα. Με βάση όλα τα πιο πάνω, η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του Ενδιαφερόμενου μέρους και σε βάρος των Αιτητών, όπως αυτά θα υπολογισθούν από το Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .......................................... Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.