ΚΑΣΙΟΥΡΗ ΜΑΡΚΟΥ ΛΟΥΚΡΗΤΙΑ κ.α. ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, Αρ. Παραπομπής 1/2010, 2/2010, 3/2010, 4/2010, 5/2010, 3/10/2014

(3), ότι οι Αιτητές είχαν υλοποιήσει μερικώς τη συγκεκριμένη άδεια οικοδομής ανεγείροντας εντός του επίδικου ακινήτου ένα κατάστημα, το οποίο μέχρι και σήμερα λειτουργεί ως εστιατόριο με την ονομασία «TWILIGHT BAR RESTAURANT». Συμφωνήθηκε, επίσης, ότι η συγκεκριμένη άδεια είχε λήξει στις 20/06/96 χωρίς να υλοποιηθεί στην ολότητά της και οι Αιτητές αποτάθηκαν εκ νέου στον Δήμο Παραλιμνίου για εξασφάλιση νέας άδειας οικοδομής, την οποία και εξασφάλισαν στις 18/03/2009. Σύμφωνα με τη νέα άδεια οικοδομής οι Αιτητές έχουν δικαίωμα να ανεγείρουν εντός του επίδικου ακινήτου τέσσερις κατοικίες, ένα κατάστημα, ένα διαμέρισμα, καθώς και να προβούν σε προσθηκομετατροπές και αλλαγή χρήσης υφιστάμενου καταστήματος σε εστιατόριο. Ότι ο συντελεστής δόμησης είχε υπολογιστεί στο εμβαδό 2.375 τ.μ., το οποίο συνιστούσε ολόκληρο το εγγεγραμμένο εμβαδό του ακινήτου χωρίς να έχει αφαιρεθεί η απαλλοτριωθείσα έκταση, ότι στη νέα άδεια εισάχθηκε ο όρος

(18), ο οποίος καθόριζε όπως το τμήμα του τεμαχίου, το οποίο είχε επηρεαστεί από την απαλλοτρίωση, παραχωρηθεί και εγγραφεί ως δημόσιος δρόμος, ότι οι Αιτητές είχαν αποδεχθεί τους όρους της νέας άδειας με επιφύλαξη των δικαιωμάτων τους αναφορικά με την αποζημίωση για την παραχώρηση των 825 τ.μ., η οποία έκταση είχε απαλλοτριωθεί και αποτελεί το 34,73% της εγγεγραμμένης έκτασης. Ότι κατά την ημερομηνία γνωστοποίησης της απαλλοτρίωσης η αγοραία αξία του επίδικου ακινήτου, ανά τετραγωνικό μέτρο, ήταν €390-. Οπόταν, η αγοραία αξία του μέρους που απαλλοτριώθηκε ανερχόταν σε €321.750-. Ότι δεν υπήρξε υπεραξία ή μείωση της αξίας στο υπόλοιπο μέρος του επιδίκου ακινήτου από την απαλλοτρίωση. Και οι δύο πλευρές συμφώνησαν ότι παρέμεινε προς εκδίκαση το νομικό θέμα που αφορά την παραχώρηση της συγκεκριμένης έκτασης που είχε απαλλοτριωθεί με τη γνωστοποίηση Α.Δ.Π. 307, ημερ. 21/03/08 και κατά πόσο θα πρέπει να καταβληθεί οποιοδήποτε ποσό στους Αιτητές ως αποζημίωση, πέραν του ποσού των €250- που είχε προσφερθεί από την Απαλλοτριούσα Αρχή στους Αιτητές. Οι Αιτητές κάλεσαν δύο μάρτυρες, τον κ. Γεώργιο Γεωργιάδη, (Μ.Α.1), εκτιμητή ακινήτων και τον κ. Γιώργο Μάρκου Κασιουρή, ένα εκ των συνιδιοκτητών. Ο κ. Γεώργιος Γεωργιάδης, (Μ.Α.1), εργάζεται στον Κλάδο Εκτιμήσεως Γης από το 1997 και είναι μέλος του ΕΤΕΚ. Του είχε ζητηθεί από κάθε ένα από τους Αιτητές όπως ετοιμάσει εκτίμηση σε σχέση με την απαλλοτριωθείσα έκταση. Κατέθεσε, ως Τεκμήριο 2, πέντε εκτιμήσεις των οποίων το περιεχόμενο και υιοθέτησε. Περαιτέρω, ισχυρίστηκε ότι για όλες τις εκτιμήσεις τα έξοδά του ανέρχονται στα €2.850-, πλέον Φ.Π.Α. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι είχε προβεί σε επιτόπια εξέταση του ακινήτου πριν κάποια χρόνια και είχε διαπιστώσει ότι στο ακίνητο υπάρχουν οικοδομές. Παραδέχθηκε ότι υπήρχαν δύο άδειες οικοδομής για το συγκεκριμένο ακίνητο και η δεύτερη άδεια έχει υλοποιηθεί εν μέρει. Κατέληξε, ότι η δική του άποψη είναι ότι οι Αιτητές δικαιούνται ολόκληρο το ποσό που αφορά τα 825 τ.μ. που απαλλοτριώθηκαν παρόλο που αξιοποιήθηκε μέρος του ακινήτου. Δεύτερος μάρτυρας ήταν ο Γιώργος Μάρκου Κασιουρής, (Μ.Α.2), ο οποίος κατέχει εξ αδιαιρέτου το 1/6 μερίδιο του ακινήτου. Ήταν ο ισχυρισμός του ότι οι ιδιοκτήτες του επίδικου ακινήτου το 1993 ήταν διαφορετικοί από τους ιδιοκτήτες το 2009. Το 1993 ιδιοκτήτες ήταν ο πατέρας του και ο θείος του ενώ οι νέοι ιδιοκτήτες είναι τα παιδιά τους, δηλαδή οι Αιτητές. Ήταν ο δικός του ισχυρισμός ότι η άδεια του 2009 είχε υλοποιηθεί στην έκταση που αφορούσε τον σκελετό του ενός καταστήματος και τις προσθηκομετατροπές που αφορούσαν το υφιστάμενο κατάστημα. Η δεύτερη άδεια είχε λήξει τον Μάρτιο του 2012 χωρίς να ανανεωθεί. Αντεξεταζόμενος παραδέχθηκε ότι η δεύτερη άδεια είχε ληφθεί το 2009 και ότι το μόνο κομμάτι της άδειας που είχε εφαρμοστεί ήταν η κατασκευή του σκελετού του καταστήματος δίπλα από το εστιατόριο «TWILIGHT». Για την Απαλλοτριούσα Αρχή μαρτυρία δόθηκε από τη Μαρία Παλλουρτή, η οποία κατέθεσε, ως Τεκμήριο 3, την Έκθεση - Εκτίμηση που είχε ετοιμάσει. Κατά την ετοιμασία της Εκτίμησής της, σύμφωνα με τον ισχυρισμό της, είχε λάβει υπόψη της την άδεια οικοδομής που είχε παραχωρηθεί στο επίδικο ακίνητο πριν την απαλλοτρίωση. Η συγκεκριμένη άδεια συμπεριλάμβανε ένα όρο, ο οποίος ήταν καθοριστικός για τα δικά της συμπεράσματα. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της, ο ιδιοκτήτης όφειλε να παραχωρήσει στο Δημόσιο την απαλλοτριωθείσα έκταση η οποία θα αφαιρείτο από τον τίτλο του. Επίσης, είχε λάβει υπόψη της τη δεύτερη άδεια που είχε παραχωρηθεί για το επίδικο ακίνητο, η οποία περιλάμβανε και πάλι τον όρο, υπενθυμίζοντας στους ιδιοκτήτες ότι θα έπρεπε και πάλι να παραχωρήσουν στο Δημόσιο την απαλλοτριωθείσα έκταση. Η ίδια είχε λάβει φωτογραφίες, οι οποίες αποκάλυπταν ότι ο ιδιοκτήτης είχε προβεί σε μερική υλοποίηση της πρώτης άδειας καθώς και της δεύτερης άδειας. Κατέληξε, ότι εάν δεν είχαν εκδοθεί οι συγκεκριμένες άδειες η ίδια θα λάμβανε υπόψη της το γεγονός ότι το επίδικο κτήμα εφάπτεται της Λεωφόρου Κάππαρη και η απαλλοτρίωση θα του προσέδιδε οδικό δίχτυο το οποίο θα καθιστούσε το κτήμα γωνιακό και θα του εξασφάλιζε άμεση πρόσβαση προς τη θαλάσσια περιοχή του κόλπου Κάππαρη. Αυτό θα του προσέδιδε υπεραξία την οποία η ίδια θα λάμβανε υπόψη της. Αντεξεταζόμενη ισχυρίστηκε ότι είναι απόφοιτος λυκείου και έχει τύχει εκπαίδευσης από το Τμήμα της αναφορικά με τη διεκπεραίωση εκτιμήσεων. Ερωτηθείσα υποστήριξε ότι στη δεύτερη άδεια που είχε παραχωρηθεί στους Αιτητές η Αρμόδια Αρχή δηλώνει στους Αιτητές, στον όρο

(18)της άδειας, ότι θα πρέπει να παραχωρήσουν την απαλλοτριωθείσα έκταση. Η αποζημίωση που προσφέρθηκε, ήταν ο ισχυρισμός της, ήταν τυπική γιατί θεωρήθηκε ως δεδομένο ότι εφόσον υπήρχε ο όρος για παραχώρηση της απαλλοτριωθείσας γης τόσο στην πρώτη καθώς και στη δεύτερη άδεια και οι ιδιοκτήτες είχαν προχωρήσει σε μερική υλοποίηση δεν θα μπορούσαν να απαιτούν καταβολή οποιασδήποτε αποζημίωσης. Επικοινωνώντας η ίδια με τον Δήμο Παραλιμνίου είχε διαπιστώσει ότι ο Δήμος είχε υπολογίσει τον συντελεστή δόμησης επί ολόκληρου του ακινήτου και αυτό προσέδιδε το δικαίωμα στους ιδιοκτήτες να εκμεταλλευτούν όλο το δομήσιμο μέρος του ακινήτου. Υποστήριξε ότι η γνωστοποίηση της απαλλοτρίωσης είχε γίνει πριν την έκδοση της δεύτερης άδειας οικοδομής όμως η δεύτερη άδεια αφορούσε προσθηκομετρατροπές και ήταν σε συνάρτηση με την πρώτη άδεια οικοδομής. Κατά τη δική της άποψη η μία άδεια δέσμευε την άλλη και ο όρος

(18), στη δεύτερη άδεια, συνιστούσε υπενθύμιση. Οι ιδιοκτήτες είχαν λάβει τη δεύτερη ανανέωση με τη δέσμευση του όρου

(18)στη δεύτερη άδεια. Ισχυρίστηκε ότι το εμβαδό είχε μετρηθεί από τον Κλάδο του Γραφείου Εμβαδομέτρησης έτσι ώστε η ίδια να είναι σίγουρη και προέκυψε ότι το εμβαδό που περιλάμβανε η πρώτη άδεια οικοδομής ήταν το ίδιο με αυτό που είχε απαλλοτριωθεί. Ήταν η θέση της ότι αν οι Αιτητές είχαν ένσταση στην συμπερίληψη του συγκεκριμένου όρου στην άδεια οικοδομής τότε δεν θα έπρεπε να προχωρήσουν στην υλοποίηση της συγκεκριμένης άδειας οικοδομής. Μετά την ολοκλήρωση της μαρτυρίας και οι δύο πλευρές προχώρησαν με την καταχώριση γραπτών αγορεύσεων. Ο κ. Δειλινός στην εμπεριστατωμένη γραπτή του αγόρευση παρέπεμψε στο Άρθρο 23 του Συντάγματος, καθώς και στο άρθρο 10 του περί Αναγκαστικής Απαλλοτριώσεως Νόμου, καθώς και σε αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου και του ΕΔΑΔ για να καταλήξει ότι δεν θα μπορούσε να παραγνωριστεί το δικαίωμα των Αιτητών στην ολότητα της γης τους απλά και μόνο λόγω του ότι είχε υλοποιηθεί μέρος της άδειας οικοδομής σε σχέση με την συγκεκριμένη γη. Η κα Λοΐζου στη δική της εμπεριστατωμένη γραπτή αγόρευση υποστήριξε ότι ο όρος που είχε τεθεί στην πρώτη άδεια οικοδομής ήταν καθοριστικός και η συμπερίληψή του στη δεύτερη άδεια οικοδομής εξυπάκουε ότι το επηρεαζόμενο μέρος του συγκεκριμένου τεμαχίου θα παραχωρείτο δωρεάν διαφορετικά στις συγκεκριμένες δύο άδειες θα συμπεριλαμβανόταν ο όρος «Απαλλοτρίωση», ο οποίος θα υποδήλωνε και την ύπαρξη αντιπαροχής και όχι φράση «παραχώρηση προς το Δημόσιο». Με βάση τα γεγονότα που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου διαπιστώνονται τα ακόλουθα: Eίχε εκδοθεί άδεια οικοδομής, στις 21/06/1993, για το συγκεκριμένο ακίνητο, η οποία είχε λήξει χωρίς οποιαδήποτε αξιοποίηση και η οποία είχε αντικατασταθεί στις 21/03/03 για την ανέγερση εννέα κατοικιών και δυο καταστημάτων, Τεκμήριο Η στην Υπεράσπιση. Στην συγκεκριμένη άδεια οικοδομής συμπεριλαμβανόταν ο όρος 3, ο οποίος προέβλεπε για την παραχώρηση συγκεκριμένης έκτασης, η οποία είχε σημειωθεί με κίτρινο χρώμα στο σχέδιο, από το ακίνητο για την διεύρυνση του εγγεγραμμένου δρόμου και την συνέχιση του οδικού δικτύου. Ο συγκεκριμένος όρος ουδέποτε προσβλήθηκε. Η συγκεκριμένη άδεια οικοδομής είχε ανανεωθεί, στις 13/03/09, με την συμπερίληψη του όρου για την παραχώρηση του τμήματος του τεμαχίου που επηρεάζεται από την απαλλοτρίωση σε επιτακτική γλώσσα. Προφανώς ως αντίτιμο της παραχώρησης της συγκεκριμένης έκτασης ο συντελεστής δόμησης είχε υπολογιστεί επί του εμβαδού ολόκληρου του τεμαχίου και όχι του εναπομείναντα. Η δέσμευση της συγκεκριμένης έκτασης είχε γνωστοποιηθεί στους Αιτητές το 1996 και ακολούθως η απαλλοτρίωση, των 825 τ.μ., είχε γνωστοποιηθεί στις 21/03/08 οπόταν οι Αιτητές γνώριζαν. Καταγράφηκε η παραχώρηση της συγκεκριμένης έκτασης ξανά και στην νέα άδεια στις 13/03/09. Και πάλι δεν προσβλήθηκε η συμπερίληψη του συγκεκριμένου όρου στο Ανώτατο Δικαστήριο παρά μόνο είχε σταλεί επιστολή από τον δικηγόρο των Αιτητών εννέα

(9)μήνες μετά στην οποία δηλωνόταν η αποδοχή του όρου αλλά επιφυλασσόταν το δικαίωμα σε αποζημίωση. Στις 08/06/12 η συγκεκριμένη άδεια είχε ανανεωθεί μέχρι τις 17/03/13 χωρίς και πάλι να προσβληθεί ο συγκεκριμένος όρος, όπως προκύπτει από το σχετικό έγγραφο που συμπεριλαμβάνεται στο Τεκμήριο

1. Η παραχωρηθείσα άδεια οικοδομής έχει υλοποιηθεί μερικώς με την ανέγερση εστιατορίου. Το νομικό ερώτημα που εγείρεται είναι κατά πόσο δικαιούνται οι Αιτητές σε αποζημίωση για την αρχικά παραχωρηθείσα και στην συνέχεια απαλλοτριωθείσα έκταση από το στιγμή που αποδέχθηκαν τον συγκεκριμένο όρο οικοδομής και προχώρησαν και υλοποίησαν έστω και μερικώς την συγκεκριμένη άδεια. Με βάση τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιόν μου, προκύπτει ότι οι Αιτητές δεν προσέβαλαν τον όρο αυτό ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου και συνεπώς τεκμαίρεται ότι συναίνεσαν στην επιβολή του. Σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασης
2. Σύλβια Χαραλάμπους,
3. Ηλιάνα Χαραλάμπους ν. Κυπριακής Δημοκρατίας κ.α.

(2001)3 ΑΑΔ το Δικαστήριο ανέφερε τα ακόλουθα: «Η παραχώρηση του τεμαχίου στο Δήμο Πάφου ήταν αποτέλεσμα αυτόβουλης ενέργειας των εφεσειουσών να παραχωρήσουν την ιδιοκτησία τους, συμμορφούμενες σε όρο για την έκδοση άδειας οικοδομής.» (βλ. επίσης Nemitsas Industries Ltd v. Republic

(1967)1 CLR 134) Προβλήθηκε εισήγηση από τον ευπαίδευτο συνήγορο των Αιτητών ότι οι υπό κρίση υποθέσεις διαφοροποιούνται από τα γεγονότα της Δημήτρης Σάββα Μάρκου ν. Κυπριακής Δημοκρατίας Αγ. Αρ. 551/05 ημερ. 26/05/08. Ας μου επιτραπεί να διαφωνήσω και να αναφέρω ότι είναι πανομοιότυπα. Χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση το οποίο εφαρμόζεται και στα γεγονότα της υπό κρίση υπόθεσης: «Καθοδηγητική επί του θέματος είναι η απόφαση Tito v. Waddell[5] στην οποία ο δικαστής αναλύει την πιο πάνω αρχή και λέει χαρακτηριστικά: ".... I next consider the principle that he who takes the benefit of a transaction must also bear the burden. ... ... ... ... ... ... .. ... ... ... ... ... ... ... .. ... ... ... ... ... ... ... .. ... Side by side with these technical instances and probably underlying them, was the simple principle of ordinary fairness and consistency that from the earliest days most of us heard in the form "You can´t have it both ways" or "you can´t eat your cake and have it too" or "you can´t blow hot and cold". Και συνεχίζει αναλύοντας τα "δικαιώματα υπό όρους και τις ανεξάρτητες υποχρεώσεις" "(a) Conditional benefits and independent obligations. "... An instrument may be framed so that is confers only a conditional or qualified right, the condition or qualification being that certain restrictions shall be observed or certain burdens assumed, such as an obligation to make certain payments. Such restrictions or qualifications are an intrinsic part of the right; you take the right as it stands and you cannot pick out the good and reject the bad... The benefit and the burden have been annexed to each other ab initio, and so the benefit is only a conditional benefit...". Στο σύγγραμμα Halsbury´s Law of England[6] αναγνωρίζεται ότι κάποιος που επιλέγει μεταξύ δύο πορειών δράσης και επωφελείται από την επιλογή αυτή, δεν μπορεί στη συνέχεια να επανέλθει στη δεύτερη επιλογή, αυτή που είχε απορρίψει, και να καταχωρήσει αγωγή στη βάση αυτής. Διαβάζουμε σχετικά τα πιο κάτω: " Concepts closely related to estoppel; approbation and reprobation The principle that a person may not approbate and reprobate, a species of estoppel has arisen which seems to be intermediate between estoppel by record and estoppel by representation. The principle that a person may not approbate and reprobate expresses two propositions:

(1)that the person in question, having a choice between two courses of conduct is to be treated as having made an election from which he cannot resile;

(2)that he will not be regarded, in general at any rate, as having so elected unless he has taken a benefit under or arising out of the course of conduct which he has first pursued and with which his subsequent conduct is inconsistent ... ... ... ... ... ... .. ... ... ... ... ... ... ... .. ... ... ... ... ... ... ... .. ... a claimant, having two inconsistent claims, who elects to abandon one and pursue the other may not in general, afterwards choose to return to the former claim and sue on it."». Η αρχή του «δικαιώματος και της υποχρέωσης», όπως περιγράφηκε στην προαναφερθείσα απόφαση, εφαρμόζεται και στα περιστατικά της υπό κρίση υπόθεσης. Στην υπό κρίση περίπτωση οι Αιτητές εκμεταλλεύτηκαν το γεγονός ότι ο συντελεστής δόμησης τους είχε καθοριστεί επί ολόκληρου του ακινήτου, την εκδοθείσα άδεια οικοδομής, ανεγείροντας το εστιατόριο και χωρίς να αμφισβητήσουν τον όρο που είχε ενσωματωθεί στην συγκεκριμένη άδεια οικοδομής και στην συνέχεια σκέφτηκαν, μετά παρέλευση εννέα

(9)μηνών, να εκμεταλλευτούν την κατάσταση αξιώνοντας αποζημιώσεις και λησμονώντας ότι ο συντελεστής δόμησης που τους είχε παραχωρηθεί ήταν επί ολόκληρου του ακινήτου και όχι επί του εναπομείναντος. Οι Αιτητές είχαν την επιλογή να μην υλοποιήσουν καθόλου την άδεια, να προσβάλλουν την νομιμότητα του συγκεκριμένου όρου ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου, πράγμα που δεν έπραξαν και ακολούθως να αξιώσουν την αποζημίωση. Αντί αυτού προχώρησαν και υλοποίησαν μέρος της άδειας μόνο θεωρώντας ότι με αυτό τον τρόπο θα αποκόμιζαν περισσότερο και διπλό κέρδος με την καταβολή αποζημίωσης και αυξημένο συντελεστή δόμησης. Συγκεκριμένα δυνάμει της αρχικής άδειας είχε αναγερθεί το εστιατόριο «TWILIGHT» και δυνάμει της δεύτερης άδειας, ο σκελετός ενός άλλου καταστήματος. Δεν μπορεί να λησμονηθεί ότι κατά τον χρόνο της απαλλοτρίωσης της συγκεκριμένης έκτασης το ακίνητο των Αιτητών βαρυνόταν ήδη με την υποχρέωση παραχώρησης της συγκεκριμένης έκτασης, όρος 3 της πρώτης άδειας, οπόταν δεν μπορεί η απαλλοτρίωση που ακολούθησε να θεωρηθεί περιορισμός στην ιδιοκτησία των Αιτητών. Φυσικά όπως καταγράφηκε και στην Γεωργαλλίδου κ.α. ν. Γενικού Εισαγγελέα

(2001)1(Α) ΑΑΔ 365 η κάθε περίπτωση θα πρέπει να εξετάζεται με βάση τα δικά της περιστατικά και έχοντας πάντα υπόψη κατά πόσο υπήρξε ουσιώδης μείωση της οικονομικής αξίας του κτήματος και κατά πόσο έχει τεθεί οποιοσδήποτε όρος στην άδεια οικοδομής. Στην παρούσα περίπτωση τόσο η αρχική καθώς και η μεταγενέστερη άδεια, η οποία ανανεώθηκε, είχαν θέσει ως δέσμευση την παραχώρηση στο δημόσιο συγκεκριμένης έκτασης η οποία είχε καθοριστεί επί του πολεοδομικού σχεδίου. Παράλληλα δεν αμφισβητήθηκε, από τους Αιτητές, ότι δεν έχει επέλθει οποιαδήποτε μείωση στην αξία του ακινήτου. Αντίθετα σύμφωνα με την Έκθεση Εκτίμηση, Τεκμήριο 3, το συγκεκριμένο γεγονός «θα προσδώσει ιδιαίτερο κέρδος στους αιτητές αφού θα αξιοποιήσουν οικιστικά και οικονομικά ολόκληρο το κτήμα τους». Αναφορά μπορεί να γίνει στην απόφαση του ΕΔΑΔ στην υπόθεση Stran Greek Refineries and Stratis Andreadis v. Greece A301- B παρα. 67

(1994)όπου το ΕΔΑΔ ήταν πολύ προσεκτικό και δεν αποδέχθηκε αποστέρηση της περιουσίας εκεί όπου δεν υπήρχε εξαφάνιση των δικαιωμάτων του ιδιοκτήτη. Στο σύγγραμμα των D J Harris, M. O' Boyle, C Warbrick, Law of the European Convention of Human Rights, στην σελ. 528 κ.ε. γίνεται σχετική ανάλυση σε σχέση με το πότε η αποστέρηση περιουσίας μπορεί να θεωρηθεί ότι παραβιάζει το Άρθρο 1 του Πρώτου Πρωτοκόλλου της Σύμβασης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Προκύπτει ότι το ΕΔΑΔ ήταν πολύ διστακτικό στο να καταλήξει ότι υπήρξε de facto αποστέρηση εκεί όπου δεν υπήρξε εξαφάνιση των δικαιωμάτων του ιδιοκτήτη. Καταλήγω, λοιπόν, ότι οι Αιτητές δεν δικαιούνται σε οποιαδήποτε αποζημίωση αφού ο όρος για την παραχώρηση της συγκεκριμένης έκτασης της γης οικειοθελώς ουδέποτε προσβλήθηκε ενώπιον του αρμόδιου Δικαστηρίου και περαιτέρω οι Αιτητές προχώρησαν και ενήργησαν με βάση τόσο την πρώτη καθώς και την δεύτερη άδεια. Οπόταν, δεν νοείται από την μια η παραχώρηση της συγκεκριμένης έκτασης να τους αποφέρει κέρδος, ήτοι ενισχυμένο συντελεστή δόμησης, οδικό δίκτυο και άμεση πρόσβαση προς την παραλία Κάππαρη και από την άλλη χωρίς να υπάρχει επιζήμια βλάβη να αποζημιώνονται. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, κρίνω ότι η αξίωση των Αιτητών δεν μπορεί να πετύχει. Οι παραπομπές απορρίπτονται με έξοδα υπέρ της Κυπριακής Δημοκρατίας, ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Επιδικάζεται μόνο ένα σετ εξόδων, ενόψει του ότι οι παραπομπές συνδικάστηκαν. (Υπ.) ..................................... Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο