A. TSOKKOS HOTELS PLC LTD κ.α. ν. Δημήτρη Θ. Λοττίδη κ.α., Αρ. Αγωγής: 1115/14, 14/10/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2014:A75 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ν. Γερολέμου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1115/14 Μεταξύ:
- A. TSOKKOS HOTELS PLC LTD
- Τασούλλας Α. Τσόκου
- Αντρέα Γ. Τσόκκου Εναγόντων - και -
- Δημήτρη Θ. Λοττίδη
- ΕΙΔΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΛΤΔ Εναγομένων ΑΙΤΗΣΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 4/9/14 ΓΙΑ ΠΑΡΕΜΠΙΠΤΟΝ ΠΡΟΣΩΡΙΝΟ ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΙΚΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ Ημερομηνία: 14 Οκτωβρίου, 2014 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντες - Αιτητές: κ. Γ. Πιττάτζης Για Εναγόμενους - Καθ' ων η Αίτηση: κος Αγγελιδης ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Αιτία καταχώρησης της αγωγής επί γενικώς οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος, Δ.2 Κ.1, από τους Ενάγοντες εναντίον των Εναγομένων, και ταυτόχρονα καταχώρησης μονομερούς αίτησης, ίδιας ημερομηνίας, 4/9/14, για έκδοση προσωρινού απαγορευτικού διατάγματος, η οποία όμως διατάχθηκε από το Δικαστήριο όπως επιδοθεί, αποτέλεσε η δημοσίευση του ακόλουθου κειμένου στο περιοδικό MUST, το οποίο θεωρείται από τους Ενάγοντες ως εναντίον τους λιβελλογράφημα εκ μέρους των Εναγομένων. «ΣΥΜΠΑΘΩ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑ ΤΣΟΚΚΟΥ Πρέπει να ομολογήσω πως συμπαθώ την κυρία Τσόκκου, ή μάλλον την συμπάθησα μετά το γεγονός με το καημένο σκυλάκι που μας άφησε χρόνους. Η οικογένεια Τσόκκου, την οποία δεν γνωρίζω, ούτε συνάντησα ποτέ κατ' ιδίαν, ούτε και έχουμε μαζί της ιδιαίτερα νταραβέρια ως εταιρεία, είναι η κλασική περίπτωση του αμμοχωστιανού της περιοχής. Ο άντρας ήταν κάτι σαν ντιβέλοπερ, που τα χρόνια μετά την εισβολή είδε πρώτος πως η περιοχή από σπίτι της γνωστής κυπριακής φίνας θα μετεξελισσόταν σε τουριστικό θέρετρο. Δυστυχώς για την Κύπρο, δεν μπήκαν ποτέ σωστές προδιαγραφές ανάπτυξης σε μερικές από τις ωραιότερες παραλίες της Μεσογείου, όπως δεν είχαν μπει και στην κατεχόμενη Αμμόχωστο. Η οικογένεια Τσόκκου, λοιπόν, έπαιξε μονόπολη πάνω στις ωραιότερες παραλίες της Κύπρου, στις παραλίες που αν είχε ένας Κύπριος πρόεδρος όραμα και αισθητική, θα μπορούσε να ήταν σήμερα η Ριβιέρα της Ανατολικής Μεσογείου. Εκεί λοιπόν οι Τσόκκοι πήραν πρωτοβουλία, επένδυσαν, και μαγκιά τους. Αυτό που δεν είναι μαγκιά τους είναι το γεγονός πως έμειναν ως εταιρεία κτίστες και ντιβέλοπερ, χωρίς αισθητική, χωρίς προσπάθεια αυτοβελτίωσης, χωρίς το αίσθημα της ευθύνης πως κρατούν στα χέρια τους ό,τι σημαντικότερο έχει αυτός ο τόπος. Τα περισσότερα ξενοδοχεία της περιοχής έχουν φτηνιάρικο σέρβις, απαράδεκτο φαγητό, πλαστικές καρέκλες και all inclusive βραχιολάκια, που «ποτίζουν» τους καημένους τους Ρώσους τουρίστες κυπριακή βότκα μέχρι να πέσουν ξεροί. Οι Τσόκκοι, με τη δεσπόζουσα θέση που κατέχουν στον τουρισμό μας στον Πρωταρά, έβαλαν τον πήχη της ποιότητας χαμηλά και όλοι οι επιχειρηματίες της περιοχής περνούν ευτυχισμένοι από κάτω. Από τους ξενοδόχους μέχρι τον Δήμο που διαχειρίζεται τα κρεβατάκια (!), αλλά και τους μαγαζάτορες και τους γέρους με τα ψάθινα καπέλα που πουλούν «φρες τζους» με άλλη τιμή για τους ξένους και άλλη για τους Κύπριους. Όλοι είναι happy, αφού ό,τι και να γίνει λόγω του θησαυρού της παραλίας που όμοιά της δεν υπάρχει άλλη στην Κύπρο, στο τέλος του καλοκαιριού θα βγάλουν όλοι το κομπόδεμα και όλα θα είναι ok. Τι κι αν σε όλες τις παραλίες του κόσμου υπάρχει σέρβις, καθαρά και περιποιημένα ξύλινα κρεβατάκια με στρώμα, σερβίρονται οι μπίρες σε σαμπανιέρα, και σου καθαρίζουν την άμμο από το στρώμα; Τι κι αν τους έπιασαν πρόπερσι που έκλεβαν τον Δήμο και τις (μαύρες) εισπράξεις για δεκαετίες; Στο τέλος του καλοκαιριού, ο Δήμος θα μετρά τα μαύρα που εισέπραξε και κλέβει το κράτος, ο ταβερνιάρης με τα αφέλια στο microwave θα αγοράσει τη Mercedes του, ο ξενοδόχος θα κυκλοφορεί με την Bentley του, ο υπουργός Τουρισμού θα ανακοινώσει πως είχε 0.1% αύξηση φέτος ο τουρισμός, και πάει λέγοντας... Εγώ την κυρία Τσόκκου την συμπαθώ όμως. Η κυρία ήταν η «βασίλισσα» του Πρωταρά, με το υφάκι της, με το λουξ της και τους σοφέρ της και ξαφνικά ανακάλυψε πως το 2014 δεν είναι 2004! Πως υπάρχουν social media που μπορούν να την κατασπαράξουν σε μια νύχτα, ανακάλυψε πως πλέον, όταν η ποιότητα του προσωπικού είναι κακή επειδή δεν πληρώνουμε για καλύτερο προσωπικό και δεν έχουμε πρωτόκολλα συμπεριφοράς, αυτό μπορεί να το πληρώσει ολόκληρη η εταιρεία, έστω για ένα σκυλάκι. Οι Τσόκκοι ανακάλυψαν πως αυτά που δεν τους υποχρέωσε κανείς να κάνουν στις καλύτερες παραλίες του τόπου μας, ίσως τους υποχρεώσουν οι ίδιοι οι πολίτες μέσω των social media. Να σας πω και κάτι όμως μεταξύ μας; Δεν νομίζω να αντιλήφθηκε ή μπορεί να αντιληφθεί κανείς από τους ξενοδόχους του Πρωταρά τα πιο πάνω, γι' αυτό το καλύτερο που έχουν να κάνουν είναι να πουλήσουν σε ξένες εταιρείες που ξέρουν τη δουλειά και θα σεβαστούν το τόπο μας καλύτερα από εμάς. Καλή επιστροφή τον Σεπτέμβρη, και για όσα σας κάνουν στις διακοπές σας μην συμβιβαστείτε, κράξτε τους.» Με την αίτηση, η οποία στηρίζεται στη Δ.48 Κ.1, 2, 8 και 9, στο άρθρο 32 του Ν. 14/60, στα άρθρα 6 και 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, ΚΕΦ. 6 (που προφανώς εκ παραδρομής ενεγράφη ΚΕΦ. 9) και άρθρα 17-25 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, ΚΕΦ. 148, επιδιώκεται η έκδοση (Α) διατάγματος απαγορεύον στους Εναγόμενους να δημοσιεύουν με οποιοδήποτε τρόπο ή και στο διαδίκτυο στο Facebook και οπουδήποτε αλλού το πιο πάνω κείμενο ή και μέρος τούτου και (Β) διάταγμα απαγορεύον στους Εναγόμενους να δυσφημίζουν με οποιοδήποτε τρόπο τους Ενάγοντες, μέχρι το τέλος της δίκης ή και μέχρι νεοτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Η αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση, εκ επτά
(7)σελίδων, της Τασούλλας Α. Τσόκκου, Εναγόμενης 2 και εκτελεστικής διευθύντριας της Εναγομένης 1, η οποία εκπροσωπεί τους Εναγόμενους 2 και 3. Με την ένορκη δήλωση επισυνάπτεται ως τεκμήριο δισέλιδο έγγραφο που φέρει στο επάνω μέρος τη λέξη «ΕΠΟΨΗ» και ακολούθως μεταξύ άλλων γραφέντων και το αναφερθέν πιο πάνω κείμενο ενώ στο κάτω μέρος και των δύο σελίδων τη φράση «must.com.cy12» και «must.com.cy14» αντίστοιχα. Το δημοσίευμα φέρεται να το έγραψε ο Εναγόμενος 1 ως το όνομα που φαίνεται στη δεύτερη σελίδα του δημοσιεύματος. Να σημειωθεί εδώ ότι η αγωγή διεκόπη για την Εναγόμενη 2 στις 19/9/14, αν και σχετική ειδοποίηση δυνάμει της Δ.15 καταχωρήθηκε στις 10/9/14 γιατί το Δικαστήριο ήθελε να ακούσει την άλλη πλευρά για το θέμα των εξόδων, η οποία στις 19/9/14 δήλωσε ότι δεν ζητούσε έξοδα. Ως εκ τούτου, η ειδοποίηση περί πρόθεση ένστασης, η οποία καταχωρήθηκε στις 16/9/14 και αναφέρεται και στους δύο Εναγόμενους, στη συνέχεια, εκ των πραγμάτων, θα θεωρείται ότι αναφέρεται μόνο στον Εναγόμενο 1 και τούτον πλέον ως Εναγόμενο. Ο Εναγόμενος με την ένσταση του, η οποία βασίζεται στα άρθρα 29, 31, 42 και 42Α του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, στα άρθρα 4 και 9 του ΚΕΦ. 6, στη Δ.48 Θ.1-9 και 13, στα άρθρα 17-25 του ΚΕΦ. 148, στα άρθρα 19 και 30 του Συντάγματος, στο άρθρο 10 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και στις συμφυείς και γενικές εξουσίες του Δικαστηρίου, προβάλλει δώδεκα
(12)λόγους ένστασης οι οποίοι μπορεί να συνοψισθούν (α) ότι η νομική βάση της αίτησης είναι λανθασμένη και/ή παράτυπη, (β) δεν ικανοποιούνται οι επιπρόσθετες προϋποθέσεις που απαιτούνται όταν ζητείται τέτοιο διάταγμα, με αντικείμενο της αγωγής τη δυσφήμηση, (γ) έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα ισοδυναμούσε με προληπτική λογοκρισία, (δ) δεν αποδείχθηκε πρόθεση επανάληψης του δημοσιεύματος, (ε) δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60 ούτε το εύλογο και δίκαιο για την έκδοση του διατάγματος και οι οποίοι ουσιαστικά αναπτύσσονται στην ένορκη δήλωση του Χρίστη Λοττίδη, διευθυντή της πρώην Εναγομένης 2, ο οποίος είναι εξουσιοδοτημένος και από τον Εναγομένο να προβεί σε αυτή, και με την οποία επισυνάπτονται τέσσερα
(4)τεκμήρια. Τόσο τα γραφόμενα της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση όσο και αυτά της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση, καθώς και τα τεκμήρια, θα σχολιασθούν κατωτέρω και ως εκ τούτου καθίσταται αχρείαση η καταγραφή τους και σε αυτό το σημείο της απόφασης καθ' οικονομία λόγου και χρόνου και αποφυγής επανάληψης. Ο δικηγόρος των Εναγόντων, στο εξής Αιτητών, με τη λιτή αγόρευση του παρέπεμψε το Δικαστήριο στη μαρτυρία που βρίσκεται ενώπιον του, για να υποδείξει, ως εκ λαμβάνεται από το Δικαστήριο, το δίκαιο της αίτησης του ενώ προς επίρρωση της θέσης αυτής παρέπεμψε σε νομολογία με την οποία εφοδίασε το Δικαστήριο και δη την υπόθεση Παναγιώτου v. Μουλαζίμη
(2007)1 Α.Α.Δ.
- Από την άλλη ο συνήγορος του Εναγομένου, στο εξής Καθ' ου η Αίτηση, στη γραπτή αγόρευση του, σεβόμενος το χρόνο του Δικαστηρίου, δεν επανέλαβε τους λόγους ένστασης και τα όσα αναφέρονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση και αφού έκανε αναφορά ότι για την έκδοση προσωρινού παρεμπίπτοντος διατάγματος πρέπει να πληρούνται οι τρεις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίου Νόμου 14/60, επικεντρώθηκε στις επιπλέον προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται προκειμένου να εκδοθεί παρεμπίπτον προσωρινό απαγορευτικό διάταγμα όταν η αγωγή αφορά δυσφήμηση, επικαλούμενος για κάθε μία από αυτές σχετική νομολογία. Κατ' αρχάς ο πρώτος λόγος ένστασης δεν ευσταθεί αφού η αίτηση στηρίζεται στην ορθή νομική βάση ήτοι άρθρο 32 του Ν.14/60 και Δ.48 Θ.1, 2, 8 και 9, άρθρα 6 και 9 του ΚΕΦ. 6 και στα άρθρα ουσιαστικού Δικαίου 17-25 του ΚΕΦ.
- Το άρθρο 32 του Ν.14/60 παρέχει στο Δικαστήριο πλατιά εξουσία που δεν υποβάλλεται σε περιορισμούς αναφορικά με το ποιο μπορεί να είναι το αντικείμενο ή το περιεχόμενο του διατάγματος. Εφόσον συντρέχουν οι ουσιαστικές προϋποθέσεις στις οποίες θα αναφερθώ κατωτέρω, το Δικαστήριο μπορεί να εκδώσει, σε κάθε πολιτική διαδικασία οιανδήποτε παρεμπίπτον διάταγμα, απαγορευτικό ή προστακτικό, αν αυτό κρίνεται δίκαιο και πρόσφορο. Για την επιτυχή κατάληξη της αίτησης δυνάμει του αναφερθέντος άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, το οποίο αναφέρεται σ΄ οιονδήποτε παρεμπίπτον διάταγμα, πρέπει να πληρούνται οι εξής τρεις προϋποθέσεις: (A) H ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. (Β) Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας. (Γ) Να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. (βλ. Odysseos v. Pieris Estates Ltd & Another
(1982)1 C.L.R. 557) Τέλος, εάν πληρούνται οι τρεις αυτές προϋποθέσεις κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα (Βλ. Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. Πασχάλης Χατζηβασίλης
(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 132). Το Άρθρο 32 του Ν. 14/60 ερμηνεύτηκε σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου και οι αρχές που τέθηκαν απ΄ αυτές τις αποφάσεις είναι τόσο σαφείς που δεν χρειάζεται εκτενής αναφορά στις εν λόγω υποθέσεις. Το Δικαστήριο όταν επιλαμβάνεται τέτοιου αιτήματος πρέπει να αποφεύγει να κρίνει την ουσία της αγωγής. Η προσέγγιση της μαρτυρίας έχει ως σκοπό μόνο τη διακρίβωση της ύπαρξης ή μη των πιο πάνω προϋποθέσεων και κατά πόσο είναι δίκαιο και πρόσφορο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. (Βλ. Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263). ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 32 ΤΟΥ Ν.14/60 (A) ΣΟΒΑΡΟ ΖΗΤΗΜΑ ΠΡΟΣ ΕΚΔΙΚΑΣΗ Σχετικά με την πρώτη προϋπόθεση, δηλαδή του σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, είναι αρκετό αν αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα όσα φαίνονται στις έγγραφες προτάσεις. (Β) ΟΡΑΤΗ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, δηλαδή της ύπαρξης ορατής πιθανότητας επιτυχίας της αγωγής, είναι αρκετό για τον ενάγοντα να δείξει ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από μια απλή δυνατότητα επιτυχίας χωρίς να χρειάζεται να το αποδείξει αυτό στο επίπεδο της στάθμισης των πιθανοτήτων (balance of probabilities) που χρειάζεται για την απόδειξη της αγωγής. (Βλ. Odysseos v. Pierís Estates Ltd & other
(1982)1 C.L.R. 557 και Πουργουρίδη κ.ά. v. Μέζου κ.α.
(1994)1 Α.Α.Δ. 201, σελ. 207). Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας γίνεται με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία η οποία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας (βλ. Ανδρέας Σάββα Κυτάλα v. Άννα Χρυσάνθου
(1996)1 Α.Α.Δ. 253, 257-8). (Γ) ΔΥΣΚΟΛΟ Ή ΑΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΑΠΟΝΕΜΗΘΕΙ ΠΛΗΡΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΕ ΜΕΤΑΓΕΝΕΣΤΕΡΟ ΣΤΑΔΙΟ ΕΑΝ ΔΕΝ ΕΚΔΟΘΕΙ ΤΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ Η προϋπόθεση, όπως φαίνεται και από την επιφύλαξη του άρθρου 32
(1)του Νόμου 14/60 και όπως εξηγήθηκε στις πιο πάνω αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, είναι το κατά πόσο «θα είναι δύσκολο ή αδύνατο ν΄ απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο» αν δεν δοθεί το αιτούμενο διάταγμα και ο Αιτητής επιτύχει τελικά στην αγωγή του. Μια τέτοια περίπτωση είναι όταν ο ενάγων δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί καθότι δεν είναι δυνατός ο υπολογισμός. Μια άλλη περίπτωση είναι εκείνη όταν η οικονομική κατάσταση του εναγομένου είναι τέτοια που αν δεν εμποδιστεί η αποξένωση ακίνητης ή κινητής του περιουσίας θα είναι δύσκολο για τον ενάγοντα η εκτέλεση της απόφασης που πιθανόν να εκδοθεί υπέρ του. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Highgate Primary School Ltd κ.α. v. Στέλιου Φυλακτίδη κ.α.
(2009)1(Α) Α.Α.Δ. 317, 324, «η έννοια της απονομής πλήρους δικαιοσύνης δεν είναι ταυτόσημη με την αποκατάσταση μόνο της υλικής ζημιάς, αλλά είναι ευρύτερη και σ' αυτήν περιλαμβάνεται και η προστασία των δικαιωμάτων των αιτητών. Το γεγονός δηλαδή ότι οι εφεσείοντες μπορεί να είναι σε οικονομική κατάσταση που τους επιτρέπει να αποζημιώσουν τους εφεσίβλητους σε περίπτωση επιτυχίας των εφεσιβλήτων στην αγωγή, δεν εξυπακούει αυτόματα ότι δεν θα προκληθεί οποιαδήποτε αδικία στους εφεσίβλητους-ενάγοντες, υπό την ευρύτερη έννοια». Στην υπόθεση Zena Co Ltd v. Demenian Catering Ltd
(2011)1 Α.Α.Δ. 1848 ειπώθηκε ότι η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο, περιλαμβάνει και διάφορα άλλα μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη. Βλ. επίσης Όξυνος κ.ά. v. Λου
(2011)1 Α.Α.Δ. 1066, P & MA. RESTAURANT LTD κ.ά. v ERIC JOHN WAKEHAH, Πολ. ΄Εφεση 286/10, ημερ. 22/2/13, και Κωμοδρόμος v. Παπαναστασίου, Πολ. Έφεση 110/10, ημερ. 3/1/14. Επίσης το Δικαστήριο πρέπει να έχει υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής του εξουσίας να εκδώσει ή όχι ένα προσωρινό διάταγμα, την αρχή ότι είναι ανεπιθύμητο να ζητείται με την αίτηση για προσωρινό διάταγμα ουσιαστικά ή ίδια θεραπεία με αυτή της αγωγής έτσι ώστε ν΄ αναγκάζεται το Δικαστήριο να εκδικάζει το ίδιο θέμα δύο φορές. (Βλ. γενικά Halsbury´s Laws of England, 3η έκδοση, Τόμος 21, παράγρ. 763, Michael v. Brevinos Ltd
(1969)1 C.L.R. 578, Bhimjiyani v. Gregoriou
(1980)1 C.L.R. 14 και την υπόθεση Re Χ¨Κωνσταντή
(1988)1 Α.Α.Δ. 2187). Στην υπόθεση Zena Co Ltd 1857, ανωτέρω, με επίκληση της υπόθεσης Κυρίσαββας v. Κύζη
(2001)1(B) 1245, 1265-1257, αναφέρθηκε ότι «Τέλος σε σχέση με τον ισχυρισμό ότι το προσωρινό μέτρο αποδίδει στην ουσία και τη θεραπεία που επιδιώκεται με την αγωγή, θα πρέπει να λεχθεί ότι εκείνο που επιδιωκόταν με το απαγορευτικό διάταγμα ήταν ένα ασφαλιστικό μέτρο διαρκούσης της εκκρεμοδικίας και όχι ένα διηνεκές που είναι το ζητούμενο με την αγωγή ενώ παράλληλα ζητούνται και γενικές και ειδικές αποζημιώσεις.» Όπως έχει αναφερθεί ανωτέρω, είναι νομολογημένο ότι το δικαστήριο στο στάδιο αυτό της διαδικασίας δεν πρέπει να υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης και να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Ούτε πρέπει να αποφαίνεται σε θέματα αξιοπιστίας εκτός εκεί που αυτό είναι απόλυτα αναγκαίο διότι διαφορετικά θα επηρεάζετο δυσμενώς η υπόθεση στην ουσία της για τον διάδικο εκείνο τον οποίο το Δικαστήριο έκρινε από αυτό το στάδιο ως αναξιόπιστο. (Βλ. μεταξύ άλλων Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263, σελ. 267-8, Γρηγορίου κ.α. v. Χριστοφόρου κ.α.
(1995)1 Α.Α.Δ. 248, σελ. 269-270, Demades Overseas Ltd v. Studio Ma.St. Ltd
(1996)1 Α.Α.Δ. 799 και Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd
(1996)1 Α.Α.Δ. 788). Τα ίδια ειπώθηκαν και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. (Βλ. Δημοκρατία της Σλοβενίας v. Beogradska Banka A.D.
(1999)1(A) A.A.D. 225, απόφαση πλειοψηφίας T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation
(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 1802 και Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co. Limited κ.α.
(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 2015). Όταν όμως η αγωγή αφορά λίβελλο, τότε υπεισέρχονται και άλλοι παράγοντες οι οποίοι πρέπει να πληρούνται για την έκδοση του ενός παρεμπίπτοντος διατάγματος ήτοι: Α) Η δήλωση είναι αναμφίβολα δυσφημιστική, Β) Δεν υπάρχουν λόγοι που θα οδηγήσουν σε συμπέρασμα ότι η δήλωση μπορεί να είναι αληθής, Γ) Δεν υπάρχει άλλη υπεράσπιση που μπορεί να επιτύχει και Δ) Υπάρχει μαρτυρία πρόθεσης επανάληψης ή δημοσίευσης της δυσφήμισης, (βλ. υπόθεση C.T. Tobacco Limited v. 1. Της Εταιρείας Εκδόσεις ΑΡΚΤΙΝΟΣ Λτδ κ.ά.
(2003)1 Α.Α.Δ. 853, 1. ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ή ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΗΣ ΠΑΦΟΥ ΛΤΔ κ.ά. v. ΣΠΥΡΟΥ ΚΟΝΙΩΤΗ
(2004)1 Α.Α.Δ. 1847 και ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ v. ΑΒΡΑΑΜ ΜΟΥΛΑΖΙΜΗ
(2007)1 Α.Α.Δ. 78). Εξετάζοντας τώρα τις προϋποθέσεις έκδοσης παρεμπίπτοντος συντηρητικού διατάγματος με βάση το άρθρο 32 του Ν.14/60 όσον αφορά την πρώτη προϋπόθεση, έχοντας κατά νου τα όσα καταγράφονται στο δημοσίευμα και δη τις φράσεις «φτηνιάρικο σέρβις», «απαράδεκτο φαγητό», «όταν η ποιότητα του προσωπικού είναι κακή επειδή δεν πληρώνουμε για καλύτερο προσωπικό και δεν έχουμε πρωτόκολλα συμπεριφοράς, αυτό μπορεί να το πληρώσει ολόκληρη η εταιρεία, έστω για ένα σκυλάκι», «μαύρες εισπράξεις», φαίνεται να αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπόθεση και ως εκ τούτου πληρείται η πρώτη προϋπόθεση. Η δεύτερη προϋπόθεση φαίνεται από τα στοιχεία που υπάρχουν, ήτοι τις ανωτέρω φράσεις του δημοσιεύματος, ότι υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας της αγωγής, υπό την έννοια που αναπτύσσεται πιο πάνω, έχοντας βέβαια υπόψη και τους ισχυρισμούς και τις θέσεις της άλλης πλευράς, χωρίς να προβαίνω σε καμιά περίπτωση σε αξιολόγηση αλλά προσεγγίζοντας τις εκατέρωθεν θέσεις σε επίπεδο ισχυρισμών εκ της όψης τους και μόνο, και ως εκ τούτου πληρείται και αυτή η προϋπόθεση. Επίσης, πληρείται και η τρίτη προϋπόθεση γιατί πράγματι σε αυτή την περίπτωση θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα, αφού δεν μπορεί να προβλεφθεί ποιες θα είναι οι συνέπειες από αυτό είτε σε σχέση με τις κρατήσεις στα ξενοδοχεία της Αιτήτριας, είτε σε σχέση με την οικονομική απώλεια που μπορεί να επέλθει στην Αιτήτρια. Η δημοσίευση του περιστατικού με το σκυλάκι, αναφορά του οποίου γίνεται στην παρ. 7 και στην παρ. 12 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση, στον εγχώριο και διεθνή τύπο δεν μπορεί να επικλιθεί για να δικαιολογήσει την μή πλήρωση της, με τη λογική ότι αφού εκ τούτου του γεγονότος έχει προκληθεί οικονομική ζημιά τι άλλη οικονομική ζημιά θα υποστεί. Σε σχέση με τις άλλες επιπλέον προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται παρατηρείται ότι οι φράσεις που αναφέρονται πιο πάνω αποτελούν αναμφίβολα δυσφημιστική δήλωση αφού απαξιώνουν τόσο την εξυπηρέτηση όσο και το φαγητό που προσφέρονται από τα ξενοδοχεία της Αιτήτριας 1 που ανήκει στο ζεύγος Τσόκκος, Αιτητών 2 και 3 και στους οποίους γίνεται αναφορά στο δημοσίευμα. Ως εκ τούτου πληρείται η προϋπόθεση (Α) η οποία καταγράφεται ανωτέρω. Όσον αφορά την προϋπόθεση (Β) που αναφέρεται πιο πάνω, ότι δεν υπάρχουν λόγοι που θα οδηγήσουν σε συμπέρασμα ότι η δήλωση μπορεί να είναι αληθής, χρήσιμα είναι όσα αναφέρονται στην υπόθεση Μουλαζίμη ανωτέρω και στην υπόθεση Bonnard v. Perryman
(1981)2 Ch. 269 σύμφωνα με τις οποίες όταν ο Εναγόμενος προβάλει τον ισχυρισμό ότι οι δηλώσεις είναι αληθείς, το Δικαστήριο δεν θα εκδώσει το προσωρινό διάταγμα εκτός αν πειστεί ότι η υπεράσπιση αυτή της αλήθειας δεν μπορεί να επιτύχει γιατί το δημοσίευμα είναι ψευδές. Στη συγκεκριμένη περίπτωση προβάλλεται στην παρ. 7 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση και επεξηγείται στην παρ. 12 της αναφερθείσας ένορκης δήλωσης κάπιο περιστατικό με ένα σκυλάκι που πετάχτηκε από υπαλλήλους ενός ξενοδοχείου της Αιτήτριας 1 σε συμπιεστή σκουπιδιών. Δεν βλέπω όμως πως αυτό το περιστατικό θα μπορούσε να έχει σχέση με τις υπηρεσίες και το φαγητό που προσφέρονται στα ξενοδοχεία της Αιτήτριας. Πολύ περισσότερο με τις μαύρες εισπράξεις. Επομένως πληρείται και η προϋπόθεση (Β). Για την προϋπόθεση (Γ) όπως έχει καταγραφεί πιο πάνω ο Καθ' ου η Αίτηση προβάλλει τη θέση στην παρ. 8, που επεξηγείται στις παρ. 9-12, της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση ότι το δημοσίευμα ήταν έντιμο σχόλιο που έγινε καλόπιστα το οποίο έχει να κάνει με ζήτημα δημοσίου συμφέροντος το οποίο το καταναλωτικό κοινό έχει δικαίωμα να πληροφορηθεί και ο συγγράψας τούτο, καθήκον να κοινοποιήσει. Δεν υπάρχει διαφωνία για το καθήκον του συγγραφέα να δημοσιοποιήσει και το δικαίωμα του κοινού να πληροφορηθεί για ένα θέμα δημοσίου συμφέροντος, φτάνει το δημοσίευμα να περιέχει εκείνα τα στοιχεία που ικανοποιούν την τριαδικότητα του. Αν και φαίνεται ότι δεν υπάρχει οτιδήποτε στο δημοσίευμα που να υποδηλώνει ότι τούτο διακατέχεται από πνεύμα μίσους όμως ατυχώς φαίνεται να συνέδεσε ο Καθ' ου η Αίτηση το περιστατικό με το σκυλάκι ή τις μαύρες εισπράξεις με τους Αιτητές. Τα όσα δε καταλογίζει στην Αιτήτρια 1 για φτηνιάρικο σέρβις και απαράδεκτο φαγητό δεν φαίνεται να υποστηρίζονται εκ πρώτης όψεως, από απτά στοιχεία. Από τη διατύπωση και την έκφραση του γραπτού λόγου σε συνδυασμό με την έλλειψη στοιχείων που να υποστηρίζουν το δημοσίευμα δεν φαίνεται ότι τούτο αποτελεί έντιμο σχόλιο, γι' αυτό και βρίσκω ότι πληρείται και η προϋπόθεση (Γ). Τέλος όσον αφορά την προϋπόθεση (Δ), από την ανάγνωση της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση υπάρχει παντελής έλλειψη στοιχείων που να καταδεικνύεται ή αναδεικνύεται ή έστω να αναδύεται ότι ο Καθ' ου η Αίτηση έχει πρόθεση επανάληψης του δημοσιεύματος. Έπεται ότι δεν πληρείται η προϋπόθεση (Δ) που καταγράφεται στις επιπλέον προϋποθέσεις όταν ζητείται προσωρινό παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα για αγωγή για δυσφήμηση. Για τους λόγους που εξηγούνται πιο πάνω η αίτηση δεν μπορεί να έχει επιτυχή κατάληξη. Κατά συνέπεια η αίτηση απορρίπτεται με €1200 έξοδα συμπεριλαμβανομένου Φ.Π.Α., υπέρ του Εναγομένου - Καθ' ου η Αίτηση και εναντίον των Εναγόντων - Αιτητών. (Υπ.) ............ Ν. Γερολέμου, Α.Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο