← Κύπρος

ΧΡΙΣΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ κ.α. ν. ΑΝΤΩΝΗ ΙΩΑΝΝΟΥ κ.α., Αρ. Αγωγής: 902/10, 31/10/2014

ΧΡΙΣΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ κ.α. ν. ΑΝΤΩΝΗ ΙΩΑΝΝΟΥ κ.α., Αρ. Αγωγής: 902/10, 31/10/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2014:A79 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ Ενώπιον: Στ. Ν. Σταύρου, Α.Ε. Δ. Αρ. Αγωγής: 902/10 Μεταξύ: 1.ΧΡΙΣΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ 2.ΚΛΕΑΝΘΙΑΣ ΜΑΜΑ Εναγόντων και 1.ΑΝΤΩΝΗ ΙΩΑΝΝΟΥ 2.ΜΕΡΟΠΗΣ ΙΩΑΝΝΟΥ Εναγομένων ΚΑΙ ΔΙΑ ΑΝΤΑΠΑΙΤΗΣΕΩΣ 1.ΑΝΤΩΝΗ ΙΩΑΝΝΟΥ 2.ΜΕΡΟΠΗΣ ΙΩΑΝΝΟΥ Εναγόντων και 1.ΧΡΙΣΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ 2.ΚΛΕΑΝΘΙΑΣ ΜΑΜΑ 3.Κ & M (FAMAGUSTA) DEVELOPERS & CONSTRUCTIONS LTD

  1. ΚΥΠΡΟΥ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ 5.ΜΑΡΙΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ Εναγομένων 31 Οκτωβρίου, 2014 Εμφανίσεις: Για ενάγοντες - εξ ανταπαιτήσεως εναγομένους 1 και 2: κ. Χρ. Καμπούρης. Για εναγομένους - εξ ανταπαιτήσεως ενάγοντες: κ. Θ. Ανδρέου και κα Θέα Ανδρέου. Για εξ ανταπαιτήσεως εναγομένους 3 και 4: κ. Αν. Κουμής. Για εξ ανταπαιτήσεως εναγόμενη 5: καμία εμφάνιση. Α Π Ο Φ Α Σ Η Σε μήλο της Έριδος έχει εξελιχθεί η οικία αρ.5 στο κτηριακό συγκρότημα "Famagusta Gardens No.3" που είναι κτισμένο επί του ακινήτου με αρ.εγγ. 14475, Φ/Σχ. 33/53 Ε1, Τεμάχιο 42, εντός του Δήμου Παραλιμνίου. Στη μάχη διεκδίκησης του, έχουν ριχθεί, οι ενάγοντες, οι εναγόμενοι - εξ ανταπαιτήσεως εναγόμενοι 1 και 2, ενώ σημαντικές βλέψεις σε ότι αφορά τουλάχιστον το τίμημα πώλησης, φαίνεται να διατηρούν και οι εξ ανταπαιτήσεως εναγόμενοι 3 και
  2. Ας δούμε τα πράγματα αναλυτικά.- Οι έγγραφες προτάσεις Οι ενάγοντες, οι οποίοι είναι σύζυγοι, ισχυρίζονται με την Έκθεση Απαίτησης τους, ότι, δυνάμει πωλητηρίου εγγράφου ημερ. 6.9.2004, το οποίο κατατέθηκε στο Κτηματολόγιο και παραμένει κατατεθειμένο εκεί μέχρι σήμερα, αγόρασαν το εν λόγω διαμέρισμα από την εναγόμενη 3 (εφεξής η Famagusta). Η ανέγερση του διαμερίσματος ολοκληρώθηκε το 2005 και τους παραδόθηκε η κατοχή. Μάλιστα ενεγράφη επ' ονόματι αμφοτέρων το 1/12 εξ αδιαιρέτου μερίδιο στο ακίνητο, επί του οποίου, ανεγέρθη η εν λόγω κατοικία. Πέντε χρόνια αργότερα και συγκεκριμένα στις 22.5.2010 αφίχθηκαν στην κατοικία τους και μετ' εκπλήξεως διαπίστωσαν, ότι, οι εναγόμενοι, παράνομα, είχαν λάβει κατοχή της κατοικίας. Άλλαξαν κλειδαριές και καρπώθηκαν τόσο την κατοικία όσο και το σύνολο των αντικειμένων τους που ήταν τοποθετημένα εντός αυτής, συνολικής αξίας €
  3. Οι ενάγοντες κάλεσαν επανειλημμένα τους εναγόμενους όπως παραδώσουν τόσο την κατοχή όσο και τα αντικείμενα τους, πλην όμως οι τελευταίοι αρνούνται να το πράξουν. Ως εκ τούτου, οι ενάγοντες, στη βάση του αστικού αδικήματος της Παράνομης Επέμβασης, ζητούν μια σειρά από διατάγματα και αποζημιώσεις που απολήγουν στην αποκατάσταση της κατ' ισχυρισμό συντελεσθείσας σε βάρος τους, παρανομίας. Η θεώρηση των γεγονότων από πλευράς εναγομένων είναι βέβαια πολύ διαφορετική. Δια της πολυσέλιδης Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης που καταχώρησαν, πέραν των εναγόντων, εμπλέκουν στη διαδικασία τη Famagusta, τον Κύπρο Κυπριανού - εξ ανταπαιτήσεως εναγόμενο 4 (εφεξής ο Κυπριανού) και τη Μαρία Αντωνίου - εξ ανταπαιτήσεως εναγόμενη
  4. Ισχυρίζονται, ότι, δυνάμει πωλητηρίου εγγράφου ημερ. 24.4.2010, αγόρασαν εκείνοι την κατοικία από τη Famagusta και νόμιμα την κατέχουν. Το συμφωνηθέν τίμημα πώλησης ήταν €80.000 και εξ αυτού κατέβαλαν ήδη τις €65.
  5. Κατά την είσοδο τους δε, στην κατοικία, αυτή ήταν εντελώς άδεια και έτσι απορρίπτουν τους ισχυρισμούς των εναγόντων ότι υπήρχαν, δήθεν, αντικείμενα μέσα στην κατοικία. Η από μέρους τους αγορά της κατοικίας ήταν το αποτέλεσμα προηγούμενων παραστάσεων του Κυπριανού, σύμφωνα με τις οποίες, η κατοικία ήταν ελεύθερη και έτοιμη για παράδοση. Ο Κυπριανού, ο οποίος τους επέδειξε την κατοικία, κρατούσε μάλιστα και τα κλειδιά. Για την ύπαρξη του πωλητηρίου εγγράφου των εναγόντων καθώς και για ακόμα ένα που ήταν κατατεθειμένο προς όφελος τρίτου προσώπου, έμαθαν, μόλις στις 13.5.2010 όταν επιχείρησαν να καταθέσουν το δικό τους πωλητήριο έγγραφο στο Κτηματολόγιο. Οι ενάγοντες δεν είχαν καταβάλει το τίμημα αγοράς της κατοικίας και είχαν δώσει οδηγίες στους εξ ανταπαιτήσεως εναγομένους 3, 4, και 5 να προχωρήσουν σε πώληση της κατοικίας και για τον σκοπό αυτό παρέδωσαν και το κλειδί στον Κυπριανού. Τελικώς, πάντα κατά τους δικογραφημένους ισχυρισμούς των εναγομένων, διαφάνηκε, ότι, όλα ήταν μια συνωμοσία. Οι ενάγοντες - εξ ανταπαιτήσεως 1 και 2 μαζί με τους εναγομένους εξ ανταπαιτήσεως 3, 4 και 5 συνωμότησαν και/ή συμφώνησαν μεταξύ τους, να τους εξαπατήσουν και καταδολιεύσουν, αποσπώντας τους τα €65000 που κατέβαλαν για αγορά της κατοικίας. Στη βάση αυτή, ζητούν ανταπαιτητικώς, μια σειρά από δηλωτικές αποφάσεις, διατάγματα, αποζημιώσεις και διαφυγόντα κέρδη. Απαντώντας στα πιο πάνω, οι ενάγοντες παραδέχονται την ύπαρξη υπολοίπου, χαρακτηρίζοντας το ως "μικρό χρηματικό υπόλοιπο προς εξόφληση, το οποίο κατόπιν συμφωνίας μεταξύ των συμβαλλομένων στην πώληση, παρέμεινε ως υπόλοιπο προς εξόφληση, μέχρι και της εκδόσεως ξεχωριστών τίτλων ιδιοκτησίας" (παράγραφος 15(δ)). Σε σχέση με την πώληση, ισχυρίζονται ότι οι οδηγίες που δόθηκαν στον Κυπριανού ήταν να εξεύρει αγοραστή και όχι να προχωρήσει ο ίδιος σε πώληση της κατοικίας. Από πλευράς τους, οι εξ ανταπαιτήσεως εναγόμενοι 3 και 4 στη δική τους Υπεράσπιση, τηρούν ως επί τω πλείστον μια στάση γενικής απόρριψης και άρνησης των προβαλλόμενων εναντίον τους ισχυρισμών. Επισημαίνουν, από δικονομικής άποψης, την απουσία παράθεσης λεπτομερειών Δόλου ή Απάτης, θεωρώντας την παράλειψη καταλυτικής σημασίας για την εναντίον τους απαίτηση. Ειδικά σε σχέση με το πωλητήριο έγγραφο των εναγομένων - εξ ανταπαιτήσεως εναγόντων, ισχυρίζονται, ότι, αν αποδειχθεί πως υπήρχε ένα τέτοιο πωλητήριο έγγραφο, αυτό τερματίστηκε νόμιμα εξ υπαιτιότητας των ιδίων των εξ ανταπαιτήσεως εναγόντων (παράγραφος 11). Εν πάση περιπτώσει, ζητούν απόρριψη της εναντίον τους ανταπαίτησης. Η ακροαματική διαδικασία Στη βάση των πιο πάνω δικογραφημένων θέσεων, η υπόθεση προχώρησε σε ακρόαση. Κατά την ακρόαση κατέθεσαν τέσσερις μάρτυρες. Ο ενάγοντας 1- Μ.Ε.1 (εφεξής ο Βασιλείου), ο Παναγιώτης Στυλιανού (Μ.Ε.2), ο Χριστάκης Τρισόκκας (Μ.Ε.3) και ο εναγόμενος 1 - Μ.Υ.1 (εφεξής ο Ιωάννου). Κατατέθηκαν επίσης και τα ακόλουθα έγγραφα ως τεκμήρια: Τεκμήριο 1 - Πωλητήριο έγγραφο ημερ. 6.9.
  6. Τεκμήριο 1Α- Πιστό αντίγραφο του πωλητηρίου εγγράφου. Τεκμήριο 2 - Απόδειξη κατάθεσης του τεκμηρίου 1 του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας με αρ. 082138, ημερ. 8.9.
  7. Τεκμήριο 3Α - Πιστοποιητικό εγγραφής ακίνητης ιδιοκτησίας εξ ονόματος του Ενάγοντος
  8. Τεκμήριο 3Β - Πιστοποιητικό εγγραφής ακίνητης ιδιοκτησίας εξ ονόματος της Ενάγουσας
  9. Τεκμήριο 4 - Απόδειξη του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας με αρ. 344326, ημερομηνίας 11.3.
  10. Τεκμήριο 5 - Επιστολή του δικηγόρου Χρίστου Α. Καμπούρη, ημερ. 28.5.2010, μαζί με ένορκη δήλωση επίδοσης. Τεκμήριο 6 - Απαντητική επιστολή του δικηγόρου Θεοφάνη Ανδρέου, ημερ. 22.6.2010 μαζί με απόδειξη αποστολής με τηλεομοιότυπο. Τεκμήριο 7 - Κατηγορητήριο της ποινικής υπόθεσης αρ. 1361/
  11. Τεκμήριο 8 - Απόφαση του Δικαστηρίου ημερ. 11.7.2012 στην ποινική υπόθεση αρ. 1361/
  12. Τεκμήριο 9 - Πωλητήριο έγγραφο ημερομηνίας 24.4.2010 Τεκμήριο 10 - Απόδειξη με αρ. 2238 ημερ. 24.4.2010 για καταβολή ποσού €15.
  13. Τεκμήριο 11 - Απόδειξη του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας με αρ. 590683 ημερ.13.5.
  14. Τεκμήριο 12 - Δέσμη πιστοποιητικών Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας. Τεκμήριο 13 - Έντυπο Τύπος Ν
  15. Τεκμήριο 14 - Επιστολή ημερ. 19.5.2010, μαζί με απόδειξη αποστολής με τηλεομοιότυπο. Τεκμήριο 15 - Αντίγραφο του Γενικώς Οπισθογραφημένου Κλητηρίου Εντάλματος στην αγωγή 1306/11 μαζί με αντίγραφο της Έκθεσης Απαίτησης. Τεκμήριο 16 - Λογαριασμός ΑΗΚ για την περίοδο 13.7.2010 μέχρι 23.7.
  16. Από πλευράς παραδεκτών γεγονότων, δηλώθηκε ότι η ενοικιαστική αξία της επίδικης κατοικίας για τους μήνες Μάιο μέχρι Σεπτέμβριο είναι €300 μηνιαίως και για τους μήνες Οκτώβριο μέχρι Απρίλιο €150 μηνιαίως, νοουμένου ότι υπάρχει ελεύθερη παροχή νερού από την υδατοπρομήθεια. Την προφορική μαρτυρία, δεν θα επιχειρήσω να τη καταγράψω σε έκταση, καθ' ότι κάτι τέτοιο θα ήταν αχρείαστο, αντιπαραγωγικό και σε κάποιο βαθμό, θα αποπροσανατόλιζε από τα επίδικα θέματα της υπόθεσης - τα οποία στην πραγματικότητα δεν είναι και τόσο περίπλοκα. Θα αναφερθώ όμως επιγραμματικά, σε κάποιους κύριους ισχυρισμούς των μαρτύρων, τονίζοντας συνάμα το αυτονόητο, ότι, το σύνολο της μαρτυρίας, προφορικής και γραπτής, παρά την απουσία ρητής επαναληπτικής αναφοράς, το έχω διεξέλθει με προσοχή και ενδελέχεια και η ετυμηγορία που θα ακολουθήσει, έχει ως μοναδικό υπόβαθρο το σύνολο της σχετικής μαρτυρίας (βλ. Al Watani κ.α. v. Παπαδόπουλου

(2000)1(Γ) Α.Α.Δ. 1924, 1937). Ο Βασιλείου (Μ.Ε.1) λοιπόν, ανέφερε ότι αγόρασαν (αυτός και η ενάγουσα 2) την κατοικία το 2004 για να την χρησιμοποιούν ως εξοχικό. Το τίμημα αγοράς ήταν £74.000, έναντι του οποίου κατέβαλαν £58.
  1. Το πωλητήριο που υπεγράφη ήταν μεταξύ αυτού, της συζύγου του και της Famagusta και κατατέθηκε στο Κτηματολόγιο (τεκμήρια 1 και 2). Το 2005 τους παραδόθηκε η κατοχή της κατοικίας και τους μεταβιβάστηκε μερίδιο επί της γης επί της οποίας ήταν κτισμένη (τεκμήρια 3Α και 3Β). Το εξόπλισαν με τα απαραίτητα και πήγαιναν κατά καιρούς. Τον Μάιο του 2010 του τηλεφώνησε ο Ιωάννου και κατόπιν στις 21.5.2010, τον επισκέφθηκε στο σπίτι του στην Ανθούπολη και τον ενημέρωσε για τα καθέκαστα. Ο ίδιος αιφνιδιάστηκε αφού είχε μεν οικονομική διαφορά με τον Κυπριανού αλλά ουδέποτε του είπε να πωλήσει την κατοικία. Του έδωσε απλά το κλειδί με οδηγίες να βρει αγοραστή. Αρχικά ήταν έξαλλος με τον Κυπριανού και συμφώνησε με τον Ιωάννου, από κοινού, να κινηθούν νομικά, εναντίον του. Στη συνέχεια όμως και αφού μίλησε με τον Κυπριανού, έκαμε δεύτερες σκέψεις και είπε στον Ιωάννου ότι η κατοικία τους ανήκει και ας τα βρει ο ίδιος με τον Κυπριανού. Ο Ιωάννου του είπε, ότι, εξόπλισαν (αυτός και η εναγόμενη 2) την κατοικία και ότι τα δικά τους πράγματα, τα συγκέντρωσε σε ένα από τα δωμάτια του ισογείου. Έχει κατάλογο αυτών των πραγμάτων αλλά δεν φύλαξε τις αποδείξεις αγοράς. Ο Κυπριανού πάντως του είπε, ότι, δεν τους επέτρεψε να εισέλθουν στην κατοικία και ότι παραβίασαν την είσοδο και εισήλθαν. Έπειτα, άλλαξαν τις κλειδαριές. Σε σχέση με την οικονομική τους διαφορά με τον Κυπριανού, αποκάλυψε ότι σε κάποια φάση, ο Κυπριανού, τους πρότεινε να τους δώσει μια μικρότερη κατοικία, αλλά η εν λόγω κατοικία δεν ήταν ισάξια των χρημάτων που είχαν ήδη πληρώσει και έτσι απέρριψαν την πρόταση. Κατά την αντεξέταση του υποβλήθηκε ότι η κατοικία είχε πωληθεί και προηγουμένως (το 2005) σε κάποια Γεωργία Παπαϊωάννου, η οποία κατέβαλε μάλιστα £9000 και το πωλητήριο έγγραφο κατατέθηκε στο κτηματολόγιο. Η απάντηση του ήταν, ότι, συμφώνησε με τον Κυπριανού να βρει αγοραστή και υπέγραψε μάλιστα και τη μεταβίβαση. Δεν είχε όμως υπόψη, ότι, έγινε και πωλητήριο έγγραφο. Η προκαταβολή αυτή του καταβλήθηκε από τον Κυπριανού, αλλά στη συνέχεια τον ενημέρωσε ότι η αγοραστής άλλαξε ιδέα. Τις £9000 δεν τις επέστρεψε στον Κυπριανού αν και ο τελευταίος τις επέστρεψε στην προτιθέμενη αγοραστή. Σε σχέση με τη δική του αγορά, ουδέποτε έλαβε επιστολή τερματισμού της Συμφωνίας και θεωρεί ότι ισχύει μέχρι σήμερα. Ο Μ.Ε.2 του Κτηματολογίου Αμμοχώστου επιβεβαίωσε βασικά ότι το πωλητήριο έγγραφο (τεκμήριο 1) παραμένει κατατεθειμένο στο Κτηματολόγιο προς όφελος των εναγόντων. Στο Κτηματολόγιο κατατέθηκε και δεύτερο πωλητήριο στις 30.11.2005, το οποίο όμως απεσύρθη το 2010 κατόπιν αιτήματος του αγοραστή. Αντεξεταζόμενος διευκρίνισε, ότι, το Κτηματολόγιο δέχεται την κατάθεση δεύτερου πωλητηρίου εγγράφου, μόνο με τη συγκατάθεση του αγοραστή του πρώτου πωλητηρίου ή όταν ο αγοραστής του πρώτου πωλητηρίου είναι ο πωλητής με βάση το νέο πωλητήριο. Αυτό έγινε και στην προκειμένη περίπτωση. Ο Μ.Ε.3, ο οποίος διαμένει από το 2006 στην διπλανή κατοικία αρ.6 του ιδίου συγκροτήματος, ανέφερε ότι παλαιότερα έβλεπε τον Βασιλείου τα Σαββατοκύριακα. Εδώ και 3-4 χρόνια όμως δεν τον βλέπει. Τον τελευταίο καιρό, βλέπει τον Ιωάννου κατά διαστήματα και μάλιστα του δίνει και νερό από τη δική του παροχή. Δεν ξέρει τι έκαμνε ο Βασιλείου στην κατοικία, αν και η εντύπωση του, ήταν, ότι την χρησιμοποιούσε ως εξοχικό. Ο Ιωάννου (Μ.Υ.1) υιοθέτησε γραπτή κατάθεση ως την κυρίως του εξέταση (έγγραφο 1). Σ' αυτή επαναλαμβάνει εν πολλοίς τους ισχυρισμούς της Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης. Δηλαδή, αγόρασε από την Famagusta την κατοικία, ελεύθερη πάσης κατοχής, με βάση το πωλητήριο έγγραφο ημερ. 24.4.2010 (τεκμήριο 9). Το τίμημα αγοράς ήταν €80.000 και αυθημερόν κατέβαλε €15.
  2. Συνολικά κατέβαλε €65.000 με τον τρόπο που αναφέρεται στον όρο 2 του Πωλητηρίου Εγγράφου. Όταν στις 13.5.2010, επιχείρησε να το καταθέσει στο Κτηματολόγιο, πληροφορήθηκε, για πρώτη φορά, για την ύπαρξη των άλλων δυο πωλητηρίων εγγράφων. Τότε προέβη σε έντονες παραστάσεις προς τον Κυπριανού ο οποίος τον διαβεβαίωσε, ότι, το πωλητήριο των εναγόντων είχε ακυρωθεί και θα αποσυρόταν διότι δεν κατέβαλαν το τίμημα. Τίποτε δεν έγινε όμως. Συζήτησε το όλο θέμα και με τον Βασιλείου στο σπίτι του τόσο στις 21.5.2010 όσο και αργότερα. Παρά την αρχική του, φαινομενική ενόχληση, ο Βασιλείου αρνήθηκε να καταγγείλουν από κοινού τον Κυπριανού στην Αστυνομία, εντείνοντας του έτσι την πεποίθηση, ότι Βασιλείου και Κυπριανού συνωμότησαν μεταξύ τους για να του αποσπάσουν χρήματα. Όταν δε, ο Κυπριανού του παρέδωσε την κατοχή της κατοικίας, δεν υπήρχαν καθόλου αντικείμενα εντός αυτής, ούτε και οικειοποιήθηκε ποτέ, αντικείμενα των εναγόντων. Την παροχή ρεύματος στην κατοικία την έχει ενώσει ενώ για την παροχή νερού έχει κινηθεί δικαστικά εναντίον του Δήμου Παραλιμνίου (τεκμήριο 15). Αντεξεταζόμενος αποκάλυψε, ότι, το 2006 είχε αγοράσει άλλη κατοικία από τη Famagusta και πλήρωσε μάλιστα €47.
  3. Το πωλητήριο έγγραφο εκείνης της κατοικίας το κατάθεσε στο Κτηματολόγιο, όπου και παραμένει μέχρι σήμερα. Εκείνο το οποίο ουσιαστικά θα γινόταν, ήταν η ανταλλαγή εκείνης της κατοικίας με την επίδικη κατοικία και θα πλήρωνε τη διαφορά. Την επίδικη κατοικία την είδε εσωτερικά και εξωτερικά τον Σεπτέμβριο του 2009, αλλά περίμενε να γίνουν σ' αυτή κάποιες εργασίες πριν να την αγοράσει. Συνολικά επισκέφθηκε το συγκρότημα και είδε την κατοικία 3-4 φορές, πριν την αγοράσει. Το υπόλοιπο των €15.000 είναι έτοιμος να το καταβάλει μόλις αποσυρθεί το πωλητήριο έγγραφο των εναγόντων και του μεταβιβαστεί το ακίνητο. Όταν γίνει αυτό, θα αποσύρει και αυτός το πωλητήριο έγγραφο της πρώτης κατοικίας που αγόρασε. Τέλος, επανέλαβε, ότι, το κλειδί της κατοικίας του παραδόθηκε από τον Κυπριανού και στη συνέχεια, άλλαξε, ως ήταν φυσιολογικό, τις κλειδαριές. Νερό, από την παροχή του γείτονα, πήρε μόλις τον Αύγουστο του
  4. Μετά το πέρας της μαρτυρίας του Ιωάννου, δόθηκε χρόνος στους ευπαιδεύτους συνηγόρους να προετοιμαστούν για τις αγορεύσεις τους. Όλοι, ετοίμασαν, υιοθέτησαν και κατάθεσαν εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις, στις οποίες αναπτύσσουν την επιχειρηματολογία και τις θέσεις τους σε σχέση με τη δοθείσα μαρτυρία και γενικά την τελική έκβαση που θα πρέπει, κατά την κρίση τους, να έχει η υπόθεση. Τις αγορεύσεις αυτές τις έχω διεξέλθει με κάθε προσοχή και αναφορά σε επιμέρους επιχειρήματα θα γίνει σε κατοπινό στάδιο εκεί και όπου χρειάζεται. Αξιολόγηση μαρτυρίας Έρχομαι τώρα στο κεφάλαιο της αξιολόγησης της μαρτυρίας. Κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας, παρακολούθησα και άκουσα με κάθε προσοχή τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον μου. Βάσει των όσων είδα και άκουσα έχω προβεί σε αποτίμηση της αξιοπιστίας τους, στηριζόμενος σε καθιερωμένες αρχές αξιολόγησης, όπως την σταθερότητα, ευθύτητα και φυσικότητα των απαντήσεων τους, την ιδιαίτερη σχέση και το συμφέρον τους στην υπόθεση, την ύπαρξη ή μη ουσιαστικών αντιφάσεων και την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. Για σκοπούς ορθολογισμού, τη μαρτυρία δεν την έχω προσεγγίσει μικροσκοπικά. Τουναντίον την ενέταξα στο ευρύτερο πλαίσιο της υπόθεσης και ειδικά της εκδοχής που θέλησε να προωθήσει η κάθε πλευρά. Ο πρώτος και βασικότερος μάρτυρας των εναγόντων - ο ενάγοντας 1, κ. Χρίστος Βασιλείου - δεν μου προξένησε καλή εντύπωση. Δεν έχω αμφιβολία ότι η μαρτυρία του, εμπεριέχει σημαντικές αναλήθειες, εκ των οποίων, κάποιες, βρίσκονται στον πυρήνα της εκδοχής του. Έτσι δεν υπάρχει περιθώριο η μαρτυρία του να γίνει αποδεκτή, είτε στο σύνολο της, είτε μερικώς. Οι αναλήθειες αυτές περιστρέφονται γύρω από την προσπάθεια του να πείσει, ότι, οι ενάγοντες, κατείχαν κατά τον ουσιώδη χρόνο την κατοικία, προϋπόθεση απαραίτητη για στοιχειοθέτηση του αστικού αδικήματος της Παράνομης Επέμβασης, η οποία αποτελεί και τη βάση της αγωγής. Στην προσπάθεια του αυτή, ισχυρίστηκε, ότι, κατά τη στιγμή που οι εναγόμενοι έλαβαν κατοχή της κατοικίας, υπάρχουν εντός αυτής, διάφορα αντικείμενα δικά τους, σημαντικής χρηματικής αξίας (€7550). Τα αντικείμενα αυτά μάλιστα, φέρονται να τα οικειοποιήθηκαν οι εναγόμενοι, εξ ου και υποβάλλεται σχετική απαίτηση εναντίον τους σε σχέση με την ανάκτηση ή αξία τους. Πέραν από μια γενικόλογη αναφορά στα υποτιθέμενα αυτά αντικείμενα, καμία στοχευμένη προσπάθεια δεν έγινε να συγκεκριμενοποιηθούν με την απαιτούμενη λεπτομέρεια αλλά και να αποδειχθεί η αξία τους. Η παράλειψη αυτή στην πραγματικότητα, κατέδειξε την ανυπαρξία τέτοιων αντικειμένων και το αλλότριο κίνητρο του Βασιλείου, να αναδείξει ένα τέτοιο θέμα. Η ύπαρξη αντικειμένων στην κατοικία αντιστρατεύεται και της λογικής. Δεν έχει αμφισβητηθεί - και η μαρτυρία εν πάση περιπτώσει αυτό κατέδειξε - ότι, οι εναγόμενοι, ενήργησαν καλόπιστα στην συναλλαγή που έκαμαν με την Famagusta, καταβάλλοντας ένα σεβαστό ποσό χρημάτων για να αποκτήσουν την επίδικη κατοικία. Είχαν επομένως κάθε λόγο να ευελπιστούν ότι η συναλλαγή ήταν καθαρή και δεν θα ετίθετο με οποιοδήποτε τρόπο σε κίνδυνο η επένδυση τους. Προς τούτο, ήταν εντελώς παράλογο, να αναλάβουν κατοχή μιας κατοικίας που εμφανώς κατέχετο από τρίτους, οικειοποιούμενοι μάλιστα και τα υπάρχοντα τους και με την ενέργεια αυτή να θέσουν οι ίδιοι σε άμεσο κίνδυνο την επένδυση τους, περιπλεκόμενοι σε ένα ατέρμονο κυκεώνα αντιπαράθεσης. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσω και τον ισχυρισμό ότι οι εναγόμενοι, δήθεν, παραβίασαν την κλειδαριά και εισήλθαν στην κατοικία με τη βία. Αυτό ισχυρίστηκε ο Βασιλείου, ότι του είπε ο Κυπριανού, εξ ου και δεν στράφηκε εναντίον του. Πρόκειται για ισχυρισμό, πρόχειρο, παράλογο και εμφανώς ανυπόστατο. Οι εναγόμενοι ήταν καλόπιστοι αγοραστές και όχι περιπλανώμενοι άστεγοι, έτσι που να ετίθετο θέμα να εισέλθουν στην κατοικία με αυτό τον έκνομο τρόπο. Στην πραγματικότητα, εισήλθαν στην κατοικία, όταν, κατά την αντίληψη τους, την αγόρασαν από την Famagusta και ο Κυπριανού, ως φυσική απόρροια αυτής της αγοράς, τους παρέδωσε τα κλειδιά. Άλλο στοιχείο που καταδεικνύει την αναξιοπιστία του Βασιλείου, είναι το θέμα που αφορά στην προγενέστερη πώληση της κατοικίας σε τρίτο πρόσωπο, ήτοι σε κάποια Γεωργία Παπαϊωάννου, από την οποία μάλιστα εισέπραξε - χωρίς να επιστρέψει ποτέ - ποσό £9.
  5. Αυτό το γεγονός το αποσιώπησε εντελώς μέχρι που αναδείχθηκε κατά την αντεξέταση από τον ευπαίδευτο συνήγορο κ. Ανδρέου. Ερωτηθείς λοιπόν, ισχυρίστηκε, ότι, δεν γνώριζε τάχατες, ότι η κατοικία πωλήθηκε από την Famagusta στην Παπαϊωάννου αλλά ότι απλώς εδρομολογείτο μια τέτοια πώληση. Ο ισχυρισμός αυτός διαψεύδεται όμως από το γεγονός ότι κατατέθηκε στο Κτηματολόγιο το πωλητήριο έγγραφο, προφανώς, με τη συναίνεση του ίδιου, όπως εξήγησε και ο υπάλληλος του κτηματολογίου - Μ.Ε.
  6. Εισέπραξε μάλιστα ανεπιστρεπτί και τις £9.
  7. Αν δεν είχε πωληθεί η κατοικία δεν θα πληρωνόταν προκαταβολή και αν ο Βασιλείου δεν ήταν πλήρως ενήμερος αυτής της πώλησης, δεν θα εισέπραττε αυτός το ποσό της προκαταβολής, ούτε και θα υπέγραφε τα αναγκαία έγγραφα για τη μεταβίβαση. Στο πλαίσιο αυτό, είναι σημαντικό να σημειώσω ότι τις £9.000, η Famagusta τις επέστρεψε στην Παπαϊωάννου και επομένως δεν υπήρχε καμία λογική στο να μην επιστρέψει ο Βασιλείου, αυτά τα χρήματα στη Famagusta, εκτός βέβαια και αν η απόφαση για πώληση της κατοικίας ήταν προειλημμένη και αμετάκλητη. Ομοίως αν είχε βλέψεις επί της κυριότητας της κατοικίας και όντως την κατείχε, δεν θα άφηνε κατατεθειμένο το εν λόγω πωλητήριο έγγραφο στο Κτηματολόγιο για 5 ολόκληρα χρόνια, ήτοι από το 2005 μέχρι το
  8. Θυμήθηκε να ζητήσει την απόσυρση του μόνο όταν ανέκυψε η παρούσα διαφορά. Ακόμα ένα στοιχείο αναξιοπιστίας του Βασιλείου αποτέλεσε η προσπάθεια αποσιώπησης ή εν πάση περιπτώσει περιθωριοποίησης του γεγονότος, ότι, σε σχέση με τη δική τους αγορά της κατοικίας, εκκρεμεί οφειλόμενο υπόλοιπο προς τη Famagusta. Στην κυρίως εξέταση δεν ανέφερε απολύτως τίποτε περί αυτού. Αναδείχθηκε πάλι κατά την αντεξέταση από τον ευπαίδευτο συνήγορο κ. Ανδρέου και διαφάνηκε ότι το υπόλοιπο που οφείλεται ανέρχεται στο διόλου ευκαταφρόνητο ποσό των €16.
  9. Ο ευπαίδευτος συνήγορος κ. Καμπούρης, ανέφερε στην αγόρευση του, ότι, δεν υπήρξε αποσιώπηση του γεγονότος αφού αποκαλύπτεται στην παράγραφο 15(δ) της Απάντησης στην Υπεράσπιση και Υπεράσπισης στην Ανταπαίτηση. Στην εν λόγω παράγραφο γίνεται λόγος για μικρό χρηματικό ποσό που εκκρεμεί για εξόφληση, «το οποίο κατόπιν συμφωνίας μεταξύ των συμβαλλομένων, παρέμεινε ως υπόλοιπο προς εξόφληση, μέχρι και της εκδόσεως ξεχωριστών τίτλων ιδιοκτησίας». Με κάθε εκτίμηση προς τον ευπαίδευτο συνήγορο, δεν θεωρώ ότι ποσό €16.000 (αν δεν είναι και περισσότερα), όταν το συνολικό τίμημα αγοράς είναι £74.000, αποτελεί "μικρό χρηματικό ποσό για εξόφληση". Ούτε βεβαίως και προκύπτει από το πωλητήριο έγγραφο (τεκμήριο 1) ή από άλλη αξιόπιστη μαρτυρία, ότι τα μέρη συμφώνησαν ότι αυτό το ποσό θα καταβαλλόταν με την έκδοση ξεχωριστού τίτλου ιδιοκτησίας. Τουναντίον, με βάση το τεκμήριο 1, ολόκληρο το τίμημα αγοράς της κατοικίας θα έπρεπε να είχε καταβληθεί προ πολλού (παράγραφος 3(α)). Στην πραγματικότητα έγινε αυτό που επισήμανα πιο πάνω, ήτοι, προσπάθεια αποσιώπησης ή περιθωριοποίησης της οφειλής αυτής. Και τούτο για να μην διαφανεί ότι η διαφορά των εναγόντων με τη Famagusta εδώ και καιρό είναι κατ' εξοχήν οικονομική και οι πρώτοι δεν είχαν, εδώ και πολλά χρόνια, βλέψεις να κρατήσουν οι ίδιοι την κατοικία. Αυτό το θυμήθηκαν, μόνο, όταν ένοιωσαν την "απειλή" των εναγομένων. Ο Βασιλείου είχε κίνητρο στην υπόθεση. Επιχείρησε να το υλοποιήσει, αποκρύβοντας ή υποβαθμίζοντας σημαντικά στοιχεία και ψευδόμενος σε πολλά άλλα. Ως εκ τούτου, θεωρώ τη μαρτυρία του μολυσμένη και έτσι είμαι αναγκασμένος να την απορρίψω στο σύνολο της. Ο Μ.Ε.2 μου προξένησε καλή εντύπωση και αποδέχομαι τη μαρτυρία του. Ήταν ένας ανεξάρτητος μάρτυρας, αποστασιοποιημένος από την επίδικη διαφορά και δεν είχε κανένα λόγο ή κίνητρο να μην πει την αλήθεια στο Δικαστήριο. Η μαρτυρία του, όπως υπέδειξα και προηγουμένως, ήταν σημαντική στο να αναδειχθεί μια πτυχή της αναξιοπιστίας του Βασιλείου. Σε σχέση με τον Μ.Ε.3, αν και γενικά, κρίνω, ότι είναι αξιόπιστος μάρτυρας, επισημαίνω, ότι, η μαρτυρία του δεν βοήθησε ιδιαίτερα αφού ήταν αόριστη και ελλιπής. Η μαρτυρία του δεν κατέδειξε κατοχή της κατοικίας από τους ενάγοντες καθ' οιονδήποτε συγκεκριμένο χρόνο του παρελθόντος, πόσο μάλλον κατά τον ουσιώδη χρόνο, ήτοι τον Μάιο του
  10. Ο μάρτυρας είπε ότι οι ενάγοντες δεν έμεναν μόνιμα στην κατοικία. Τους έβλεπε κάποτε τα Σαββατοκύριακα, χωρίς όμως να προσδιορίσει συχνότητα, χρόνο και τον σκοπό της εκεί παρουσίας τους. Δεν ήξερε καν αν κοιμόνταν στην κατοικία τα βράδια. Εδώ και 3 - 4 χρόνια δεν τους βλέπει πλέον. Με αυτές τις ασάφειες και με δεδομένη την απόρριψη της μαρτυρίας του Βασιλείου, είναι αδύνατο η μαρτυρία του από μόνη της να έχει την αποδειχτική βαρύτητα που χρειάζεται για κατάδειξη του σημαντικότερου συστατικού στοιχείου της απαίτησης των εναγόντων. Συνεπώς αν και η μαρτυρία του γίνεται αποδεκτή, δεν μπορεί να διαδραματίσει σημαίνοντα ρόλο στην υπόθεση. Στον αντίποδα, ο Ιωάννου, μου προξένησε καλή εντύπωση. Επί της ουσίας, φρονώ πως είπε την αλήθεια στο Δικαστήριο. Καλόπιστα συναλλάχθηκε με τη Famagusta για την αγορά της κατοικίας. Προς τούτο, καλόπιστα, επένδυσε χρήματα αφού δεν γνώριζε, κατά τη στιγμή της αγοράς, ότι υπήρχε ουσιαστικό πρόβλημα με την κυριότητα της. Τούτο το πληροφορήθηκε για πρώτη φορά όταν επιχείρησε να καταθέσει στο Κτηματολόγιο το πωλητήριο έγγραφο και έμαθε από τον εκεί λειτουργό για την ύπαρξη των δύο άλλων πωλητηρίων εγγράφων. Στην κατοικία, ως προανέφερα, δέχομαι, ότι, εισήλθε όταν ο Κυπριανού του παρέδωσε τα κλειδιά υπό συνθήκες ελεύθερης κατοχής της κατοικίας. Παρά την εν γένει καλή εντύπωση που μου προξένησε ο Ιωάννου, θα πρέπει να στηλιτεύσω το γεγονός ότι και αυτός αποσιώπησε το γεγονός ότι είχε προηγουμένως αγοράσει άλλη κατοικία από τη Famagusta και ότι στην ουσία είναι ανταλλαγή που έγινε, με την υποχρέωση βέβαια, καταβολής επιπρόσθετου ποσού από μέρους του. Στο ίδιο πλαίσιο, δεν αποκάλυψε, παρά μόνο όταν ρωτήθηκε από τον ευπαίδευτο συνήγορο κ. Καμπούρη κατά την αντεξέταση, ότι, παραμένει κατατεθειμένο στο Κτηματολόγιο και το πωλητήριο έγγραφο της πρώτης κατοικίας. Το θέμα αυτό όμως δεν αποτέλεσε εφαλτήριο για γενικευμένη καταφυγή στο ψεύδος. Ήταν μεμονωμένο και δεν επηρέασε έτσι την εν γένει καλή εικόνα που μου προξένησε ο μάρτυρας. Ο μάρτυρας επομένως, κρίνεται αξιόπιστος. Ευρήματα/Συμπεράσματα Με βάση την πιο πάνω αξιολόγηση και τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα, τα συμπεράσματα που μπορεί να εξαχθούν είναι τα εξής: Δυνάμει πωλητηρίου εγγράφου ημερ. 24.4.2010 (τεκμήριο 9), οι εναγόμενοι 1 και 2 αγόρασαν από την εξ ανταπαιτήσεως εναγόμενη 3, την οικία αρ.5 στο κτηριακό συγκρότημα "Famagusta Gardens No.3" που είναι κτισμένο επί του ακινήτου με αρ.εγγ. 14475, Φ/Σχ. 33/53 Ε1, Τεμάχιο 42, εντός του Δήμου Παραλιμνίου. Μολονότι δεν αναφέρεται στη Συμφωνία, η εν λόγω αγορά ήταν κατ' ουσία ανταλλαγή με άλλη κατοικία που είχαν αγοράσει οι εναγόμενοι το 2006, από την ίδια εταιρεία. Η κατασκευή της κατοικίας αυτής, δεν έχει ολοκληρωθεί. Το δε αρχικό πωλητήριο έγγραφο για αγορά της, κατατέθηκε και παραμένει κατατεθειμένο στο Κτηματολόγιο Αμμοχώστου. Κατά την υπογραφή του τεκμηρίου 9, οι εναγόμενοι, έναντι του επιπλέον πληρωτέου τιμήματος, κατέβαλαν στη Famagusta το ποσό των €15.
  11. Στις 13.5.2010 οι εναγόμενοι, για σκοπούς ειδικής εκτέλεσης, επιχείρησαν να καταθέσουν το τεκμήριο 9 στο Κτηματολόγιο Αμμοχώστου. Ο αρμόδιος λειτουργός τους αρνήθηκε την κατάθεση για τον λόγο ότι υπήρχαν ήδη κατατεθειμένα στο Κτηματολόγιο για την ίδια κατοικία, άλλα δύο πωλητήρια έγγραφα, ήτοι το πωλητήριο έγγραφο ημερ. 6.9.2004 προς όφελος των εναγόντων (τεκμήριο 1) και το πωλητήριο έγγραφο ημερ. 30.11.2005 προς όφελος κάποιας Γεωργίας Παπαϊωάννου. Το πωλητήριο έγγραφο (τεκμήριο 1) παραμένει κατατεθειμένο στο Κτηματολόγιο μέχρι σήμερα ενώ το δεύτερο προς όφελος της Γεωργίας Παπαϊωάννου, έχει αποσυρθεί. Παρά τις διαβουλεύσεις που έλαβαν χώρα μεταξύ των διαδίκων για διευθέτηση του ζητήματος, η διαφορά παραμένει. Στο πλαίσιο αυτό, έγινε καταγγελία από τους εναγόμενους στην Αστυνομία και αντηλλάγησαν και επιστολές μεταξύ των δικηγόρων. Οι εναγόμενοι έλαβαν ελευθέρα κατοχή της κατοικίας στις 24.4.2010, αφού τους παραδόθηκε το κλειδί από τον εξ ανταπαιτήσεως εναγόμενο
  12. Κατά την ημέρα εκείνη, ήταν ελεύθερη πάσης κατοχής και φαινομενικά έτοιμη, για παράδοση σε νέο αγοραστή. Οι εναγόμενοι κατέχουν την κατοικία μέχρι σήμερα. Παρά την προηγούμενη αποκοπή, κατόπιν παραστάσεων των εναγόντων, ο εναγόμενος 1 πέτυχε την επανασύνδεση της παροχής ηλεκτρικής ενέργειας επ' ονόματι του (τεκμήριο 16) ενώ νερό λαμβάνουν από τον γείτονα - Μ.Ε.
  13. Σε σχέση με την απευθείας παροχή νερού, οι εναγόμενοι, έχουν εγείρει αγωγή εναντίον του Δήμου Παραλιμνίου (τεκμήριο 15). Νομική πτυχή/Κατάληξη Έρχομαι τώρα στην νομική πτυχή της υπόθεσης, κάνοντας αρχή από το αστικό αδίκημα της Παράνομης Επέμβασης, το οποίο, ως προανέφερα, αποτελεί τη νομική βάση της απαίτησης των εναγόντων. Η ενασχόληση με το θέμα αυτό, γίνεται περισσότερο για σκοπούς πληρότητας, μιας και από την αξιολόγηση και απόρριψη της μαρτυρίας του ενάγοντος 1, δεν υφίσταται στέρεο μαρτυρικό υπόβαθρο για απόδειξη αυτού του αστικού αδικήματος. Η Παράνομη Επέμβαση σε ακίνητη ιδιοκτησία διέπεται από το άρθρο 43 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148, το οποίο, στον βαθμό που ενδιαφέρει, διαλαμβάνει ως εξής: 43.
(1)Παράνομη επέμβαση σε ακίνητη ιδιοκτησία συνίσταται σε παράνομη είσοδο ή παράνομη πρόκληση ζημιάς ή σε παράνομη παρέμβαση στην ιδιοκτησία αυτή από οποιοδήποτε πρόσωπο. Στο σύγγραμμα Clerk & Lindsell on Torts, (14η έκδοση), παρ. 1311, η ερμηνεία που δίνεται είναι η εξής: "trespass to land consists in any unjustifiable intrusion by one person upon land in the possession of an another." Παρομοίως στο σύγγραμμα Halsburys Laws of England (4η έκδοση) παρ. 505, αναφέρονται τα εξής: "Every unlawful entry by one person on land in the possession of another is a trespass for which a claim may be brought, even though no actual damage is done". Ο όρος "ακίνητη ιδιοκτησία" καθορίζεται από το άρθρο 2, ως γη, οικία, οικοδομή, τοίχος, δέντρα και άλλες κατασκευές (βλ. Καίσαρας Πιριπίτσης κ.α. ν. Δήμου Λευκωσίας
(1997)1 Α.Α.Δ. 385). Αγώγιμο δικαίωμα, κατά κανόνα, παρέχεται στον κάτοχο και όχι στον ιδιοκτήτη (βλ. Adamou v. Christofi
(1974)1 C.L.R. 100, Liasidou and Another v. Papademetriou
(1975)1 C.L.R. 122, Παναγή ν. Ζουβάνη
(1987)1 C.L.R. 58 και Λάμπρου κ.α v. Κεφαλά κ.α Πολ.Εφεση 10197, ημερ. 25.9.00. Η κατοχή θα πρέπει να είναι αποκλειστική (exclusive) υπό την έννοια, να μην δικαιούνται τρίτοι να μπαινοβγαίνουν ελεύθερα και κατά βούληση στο ακίνητο (βλ. Clerk & Lindsell on Torts, (14η έκδοση), παρ. 1320). Σε περιπτώσεις ακατοίκητων κτηρίων, η κατοχή επιμαρτυρείται από την κατοχή του κλειδιού ή άλλης μεθόδου απόκτησης εισόδου (βλ. Clerk & Lindsell on Torts, (14η έκδοση), παρ. 1318). Η απόδειξη ιδιοκτησίας, αποτελεί εκ πρώτης όψεως απόδειξη κατοχής εκτός αν προκύπτει από μαρτυρία ότι την κατοχή την είχε άλλος (βλ. Γλυκύς v. Ιερά Μονή Μαχαιρά
(1999)1 Α.Α.Δ. 654). Εξαίρεση αποτελεί η περίπτωση όπου προκαλείται ζημιά στην περιουσία ή όπου η επέμβαση έχει μόνιμο χαρακτήρα. Σε αυτές τις περιπτώσεις μπορεί να ενάγει και ο ιδιοκτήτης έστω και αν δεν είναι κάτοχος (βλ. Γεωργίου, άλλως Μούσουλλου v. Ανδρέα
(1998)1 (Δ) Α.Α.Δ. 2311). Συνιδιοκτήτης μπορεί να κινήσει αγωγή εναντίον άλλου συνιδιοκτήτη μόνο αν εκδιωχθεί ή αποστερηθεί της κοινής του γης ή ιδιοκτησίας από τον άλλο. Σε τέτοιες περιπτώσεις το μέτρο της αποζημίωσης είναι η τρέχουσα ενοικιαστική αξία της γης ή ακινήτου που κατέχεται ή χρησιμοποιείται από τον παρεμβαίνον για το σύνολο της περιόδου που υφίσταται η παράνομη επέμβαση (βλ. Bull v. Bull [1955] 1 All E.R. 253 και Kakoulou and another v. Kakoulli
(1985)1 C.L.R. 355). Στην εδώ περίπτωση, παρά το γεγονός, ότι, οι ενάγοντες ως εκ της κατάθεσης του πωλητηρίου εγγράφου (τεκμήριο 1) και της ιδιοκτησίας μεριδίου της γης, επί της οποίας είναι κτισμένη η κατοικία, διατηρεί αξιώσεις επί της κυριότητας της κατοικίας, δεν νομιμοποιούνταν να στραφούν εναντίον των εναγομένων για το αστικό αδίκημα της Παράνομης Επέμβασης, αφού η αξιόπιστη μαρτυρία αυτής της υπόθεσης, κατέδειξε, ότι, δεν είχαν κατοχή της κατοικίας. Αν είναι κάποιος που για σκοπούς του Νόμου, είχε κατοχή της κατοικίας, αυτή είναι η Famagusta. Η αγωγή των εναγόντων θα πρέπει επομένως να απορριφθεί. Σε ότι αφορά την Ανταπαίτηση των εναγομένων - σε διάφορα σημεία της - συμπεριλαμβανομένου και του Παρακλητικού, γίνεται λόγος για συνωμοσία μεταξύ των εξ ανταπαιτήσεως εναγομένων (όλων) για καταδολίευση (conspiracy to defraud). Σε άλλα σημεία, γίνεται λόγος για ψευδείς παραστάσεις ακόμα και για απατηλές παραστάσεις. Παρόμοιες αναφορές υπάρχουν και στην αγόρευση του ευπαίδευτου συνηγόρου κ. Ανδρέου, αν και σαφής παραπομπή σε νομοθετική ή νομολογιακή βάση δεν γίνεται. Εν πάση περιπτώσει, επισημαίνω, ότι, η Απάτη διέπεται από το άρθρο 17
(1)του περί Συμβάσεων Νόμου Κεφ. 149, σύμφωνα με το οποίο.- "Απάτη περιλαμβάνει οποιαδήποτε από τις πιο κάτω πράξεις οι οποίες διαπράττονται από κάποιο από τους συμβαλλόμενους, ή με τη συγκατάθεση αυτού, ή από τον αντιπρόσωπο του, με σκοπό εξαπάτησης άλλου συμβαλλομένου ή του αντιπροσώπου του, ή εξώθησης αυτού στη σύναψη σύμβασης - (α) την παράσταση αναληθούς γεγονότος ως αληθούς, από πρόσωπο που δεν πιστεύει ότι αυτό είναι αληθές, (β) την ενεργό απόκρυψη γεγονότος από πρόσωπο που γνωρίζει το γεγονός ή πιστεύει αυτό, (γ) υπόσχεση που δόθηκε χωρίς πρόθεση εκπλήρωσης της, (δ) κάθε άλλη πράξη επιτήδεια προς εξαπάτηση, (ε) κάθε πράξη ή παράλειψη που ορίζεται ειδικά από τον νόμο ως απάτη". Σύμφωνα δε με την παράγραφο 2 του ίδιου άρθρου, "Απλή σιωπή ως προς τα γεγονότα, τα οποία ενδέχεται να επηρεάσουν τη βούληση προσώπου προς σύναψη σύμβασης, δεν συνιστά απάτη, εκτός αν οι περιστάσεις είναι τέτοιες ώστε, λαμβανομένων αυτών υπόψη, το πρόσωπο που σιωπά να έχει υποχρέωση να δηλώσει αυτά ή εκτός αν η σιωπή αυτού ισοδυναμεί από μόνη της με δήλωση". Σύμφωνα με τη Διαταγή 19, θ.5 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, σε τέτοιες περιπτώσεις, θα πρέπει απαρέγκλιτα να παρατίθενται πλήρεις λεπτομέρειες. Συγκεκριμένα προβλέπει τα εξής: "In all cases in which the party pleading relies on any misrepresentation, fraud, breach of trust, willful default, or undue influence, full particulars thereof shall be stated in the pleading. In the case of fraud the alleged fraudulent acts must be specially set out and it must be averred that such acts were done fraudulently". Όπως υποδεικνύεται στην υπόθεση Δημητράκης Φακοντής και Νικόλας Παύλου Βρυωνή,
(2004)1 Α.Δ.Δ. 1404 στην οποία πολύ εύστοχα παράπεμψε ο ευπαίδευτος συνήγορος κ. Καμπούρης.- «Η πιο πάνω Δ.19 θ.5, την οποία έχει επικαλεσθεί ο ευπαίδευτος συνήγορος, αντιστοιχεί με την Δ.19 θ.6 των Παλαιών Αγγλικών Διαδικαστικών Κανονισμών. Σύμφωνα με την Αγγλική Νομολογία ερμηνευτική της Δ.19 θ.6, τα γεγονότα πρέπει να παρατίθενται με τέτοιο τρόπο που να δείχνουν ευδιάκριτα ότι υπάρχει κατηγορία για δόλο (Wallingford v. Mutual Society and Official Liquidator
(1880)5 App. Cas. 685). Στο Annual Practice 1960, σελ. 450, επεξηγείται ότι σκοπός των λεπτομερειών είναι η αποτροπή αιφνιδιασμού (surprise) κατά τη δίκη. Αναφέρεται, επίσης, ότι ο κάθε διάδικος πρέπει να παραθέτει την υπόθεση του με ακρίβεια άλλως ο αντίδικος του δεν θα γνωρίζει με βεβαιότητα ποιο είναι το πραγματικό επίδικο θέμα και επομένως δεν θα δυνηθεί να ετοιμάσει με τον κατάλληλο τρόπο την μαρτυρία του για τη δίκη». Τα ίδια περίπου αναφέρθηκαν προηγουμένως και στην Frederickou Schools Co Ltd κ.α v. Acuac Inc.
(2002)1Γ Α.Α.Δ.
  1. Σ' αυτή μάλιστα γίνεται και αναφορά στο σύγγραμμα του A.C.Patra The Indian Contract Act (1η έκδοση) σελ. 357 στο οποία αναφέρεται ότι: "In order to plead fraud effectively the particulars of fraud must be given by the party, and in the absence of such particulars, there cannot be any averment of fraud." Στην προκειμένη περίπτωση δεν παρατίθενται με τον δικονομικά ορθό τρόπο, οι απαιτούμενες λεπτομέρειες στο δικόγραφο. Υπάρχουν βέβαια σκόρπιες αναφορές, οι οποίες όμως με τον τρόπο που είναι διατυπωμένες δεν συμβάλλουν στη σαφήνεια και συγκρότηση που θα έπρεπε, επί του προκειμένου, να υπάρχει. Εν πάση περιπτώσει ακόμα και αν θεωρήσω ότι το θέμα καλύπτεται δικογραφικά, ουδόλως στοιχειοθετείται μια τέτοια βάση αγωγής από τη μαρτυρία του Ιωάννου. Επισημαίνω στο σημείο αυτό, ότι, ο Δόλος αποδίδεται από κοινού, σε όλους τους εξ ανταπαιτήσεως εναγόμενους. Συνωμότησαν μεταξύ τους, κατά τους δικογραφημένους ισχυρισμούς, με αποτέλεσμα τη δόλια εξασφάλιση €65.
  2. Στις €65.000 - ως διαφάνηκε κατά την ακρόαση - περιλαμβάνονται και οι €47.000 που κατέβαλαν οι εξ ανταπαιτήσεως ενάγοντες στη Famagusta για την αγορά της πρώτης κατοικίας. Σε καμία περίπτωση, δεν έχει διαφανεί ότι οι εξ ανταπαιτήσεως εναγόμενοι 1 και 2 είχαν οποιαδήποτε σχέση ή ανάμειξη με τη συναλλαγή αυτή, πόσο μάλλον να συνωμότησαν με τους υπόλοιπους για να εξασφαλίσουν μέρος των εισπραχθέντων χρημάτων. Ούτε όμως και σε σχέση με την αγορά της επίδικης κατοικίας έχει καταδειχθεί δόλια συμμετοχή των εξ ανταπαιτήσεως εναγομένων 1 και
  3. "Δεν εξηγείται αλλιώς" ισχυρίστηκε στη μαρτυρία του ο Ιωάννου, αφού ο Βασιλείου δεν κατήγγειλε τον Κυπριανού στην Αστυνομία. Με άλλα λόγια, ούτε και ο ίδιος ο μάρτυρας δεν έχει χειροπιαστά στοιχεία Δόλου ή Απάτης εναντίον των εξ ανταπαιτήσεως εναγομένων 1 και
  4. Το συμπεραίνει λόγω της μη καταγγελίας του Κυπριανού. Η μη καταγγελία ενός προσώπου όμως στην Αστυνομία, δεν σημαίνει ότι ο μη καταγγέλλων συνωμότησε κιόλας μαζί του για εξαπάτηση ενός τρίτου. Δεν είναι εκ του αποτελέσματος που αποδεικνύεται Δόλος. Χρειάζεται μαρτυρία που να αποκαλύπτει Δόλο μέσα από την τελεσθείσα πράξη ή παράλειψη. Μια υπόθεση ή εικασία, ελλείψει στοιχείων που να την πλαισιώνουν, υπολείπεται κατά πολύ στο να τεκμηριώσει - έστω και κατά το ισοζύγιο των πιθανοτήτων - μια τέτοια βάση αγωγής. Ούτε και εναντίον των λοιπών εξ ανταπαιτήσεως εναγομένων αποδεικνύεται αυτή η βάση αγωγής. Για την εξ ανταπαιτήσεως εναγόμενη 5, δεν ειπώθηκε το παραμικρό. Για τον Κυπριανού υπάρχει μαρτυρία που δημιουργεί σοβαρά ερωτηματικά, σε σχέση με την είσπραξη των χρημάτων από τον ίδιο ή τη Famagusta για την αγορά της δεύτερης κατοικίας, από τον Ιωάννου και τη σύζυγο του και για το τι απέγιναν αυτά τα χρήματα. Η μαρτυρία αυτή δεν είναι τέτοιας υφής όμως που να μπορεί σε μια αστική υπόθεση να τους αποδοθεί Δόλος ή και Δόλια Ψευδής Παράσταση (fraudulent misrepresentation). Στο πλαίσιο αυτό, δεν διαλανθάνει της προσοχής μου, το γεγονός ότι υπάρχει κατατεθειμένο στο Κτηματολόγιο Αμμοχώστου, το πωλητήριο έγγραφο της πρώτης αγορασθείσας κατοικίας - κάτι που δεν αποκαλύπτεται στην Ανταπαίτηση - και που προσφέρει κάποιου είδους ιδιοκτησιακή κάλυψη στους εξ ανταπαιτήσεως ενάγοντες, τουλάχιστον για μέρος των χρημάτων που κατέβαλαν στην Famagusta. Ως εκ των ανωτέρω ούτε και η Ανταπαίτηση μπορεί να πετύχει σε οποιονδήποτε σημείο. Προτού κλείσω, δύο λόγια για τη στάση των εξ ανταπαιτήσεως εναγομένων 3 και
  5. Έλαβαν ενεργά μέρος στη διαδικασία με την καταχώρηση δικογράφου αλλά και την εκπροσώπηση καθ' όλη τη δικαστική διαδικασία από τον ευπαίδευτο συνήγορο κ. Κουμή. Δεν προσκόμισαν βέβαια μαρτυρία, τηρώντας περισσότερο μια ουδέτερη στάση. Δεν ταυτίστηκαν με καμία από τις δύο εκδοχές. Από το δικόγραφο τους, τις ερωτήσεις που υποβλήθηκαν αλλά και την αγόρευση του κ. Κουμή, προκύπτει πάντως, ότι, η θέση τους είναι ότι ο Ιωάννου εισήλθε δια της βίας στην κατοικία, αλλάζοντας τις κλειδαριές. Η θέση αυτή που άπτεται της ουσίας της υπόθεσης, ως διατυπώνεται στα ευρήματα μου, δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και επομένως η κατάληξη της υπόθεσης, δεν μπορεί να θεωρηθεί δικαίωση ούτε και των όποιων δικών της θέσεων, κάτι που θα έχει αντανάκλαση στη διαταγή εξόδων που θα ακολουθήσει. Στη βάση όλων των πιο πάνω τόσο η Αγωγή όσο και η Ανταπαίτηση απορρίπτονται. Ενόψει της κατάληξης αυτής που δεν δικαιώνει τις θέσεις κανενός, περιλαμβανομένων και των εξ ανταπαιτήσεως εναγομένων 3 και 4, θεωρώ δικαιότερο όπως ο κάθε διάδικος επωμιστεί τα έξοδα του. Αυτή συνεπώς είναι η διαταγή μου ως προς τα έξοδα. (Υπ.) ......... Στ. Ν. Σταύρου, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.