ΦΟΙΒΟΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ ν. ΔΩΡΑ ΓΕΩΡΓΙΑΔΟΥ κ.α., Αρ. Αγωγής: 971/13, 5/11/2014

(10)λόγους ένστασης οι οποίοι μπορεί να συνοψιστούν στα ακόλουθα: 1) Το εκδοθέν διάταγμα δεν είναι διάταγμα στην έννοια του Νόμου και ή διάταγμα που μπορεί να εφαρμοστεί από την Καθ' ης η Αίτηση αφού αναφέρεται σε τρίτα άτομα τα οποία δεν μπορούν να ελεγχθούν από αυτή. 2) Το διάταγμα δεν καθορίζει χρόνο συμμόρφωσης. 3) Δεν επιδόθηκε προσωπικά στην Καθ' ης η Αίτηση. 4) Το επίδικο ακίνητο δεν είναι ούτε στην κατοχή ούτε στην ιδιοκτησία της Καθ' ης η Αίτηση αλλά ανήκει στη Δανάη Γεωργιάδου τουλάχιστο από τις 3/8/

1. 5) Η αίτηση είναι παράτυπη, αντικανονική, πρόωρη, νομικά και ουσιαστικά αστήριχτη και καταχρηστική. 6) Τα γεγονότα που αναφέρονται στις ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν την αίτηση, όπως και τα επισυναπτόμενα με αυτή τεκμήρια, δεν μπορούν να στηρίξουν αυτή. Η ένσταση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση της Καθ' ης η Αίτηση και επισυνάπτονται με αυτή αριθμός τεκμηρίων. Η ουσία των όσων αναφέρονται σε αυτή, η οποία αποτελεί ανάπτυξη των λόγων της ένστασης, είναι ότι αρνείται ότι αυτή προσωπικά ανέθεσε την ενοικίαση της επίδικης κατοικίας σε οποιαδήποτε εταιρεία και ότι ανήρτησε στην είσοδο της κατοικίας οιανδήποτε πινακίδα προς τούτο, ούτε και προέβη σε αντικατάσταση της αλυσίδας και της κλειδαριάς, για τον οποίο ισχυρισμό η αναφορά του Αιτητή είναι γενική και αόριστη. Οι όποιοι άλλοι ισχυρισμοί της Καθ' ης η Αίτηση οι οποίοι αναφέρονται στην μεταξύ τους διαφορά, δεν αφορούν την παρούσα διαδικασία, εκτός βέβαια αν κάποιος από αυτούς είναι στενά συνδεδεμένος με το αντικείμενο της παρούσας αίτησης. Ζητήθηκε και εκδόθηκε διάταγμα αντεξέτασης της Καθ' ης η Αίτησης, με τη σύμφωνη γνώμη και του δικηγόρου της, επί συγκεκριμένων παραγράφων της ένορκης δήλωσης της που συνοδεύει την ένσταση, μετά που καταχωρήθηκε συμπληρωματική ένορκη δήλωση που συγκεκριμενοποιούσε την αίτηση για αντεξέταση. Κατά την αντεξέταση της η Καθ' ης η Αίτηση ουσιαστικά επανέλαβε αυτά τα οποία ανέφερε και στην ένσταση της και επέμενε ότι μετά την επίδοση σ' αυτή του διατάγματος ημερ. 1/9/13 δεν προέβη σε καμία ενέργεια έτσι ώστε να παραβεί το αναφερθέν διάταγμα δεδομένου μάλιστα ότι από τις 25/8/13 περίπου, είχε αποχωρήσει από το εν λόγω ακίνητο και ευρίσκετο πλέον στη Λευκωσία. Εκείνο το οποίο πρέπει να επισημανθεί ιδιαίτερα από αυτά που ανέφερε είναι ότι όταν δόθηκαν οι οδηγίες εκ μέρους της, ως πληρεξούσιος αντιπρόσωπος της θυγατέρας της, όπως ισχυρίστηκε, στην εταιρεία «Villas 2 Let» για να ενοικιάσει το συγκεκριμένο ακίνητο περίπου στα μέσα του Αυγούστου και αφού έγινε σχετική συνάντηση και υπέγραψαν σχετικά έγγραφα, περί τις 23/8/13, έκτοτε δεν είχε καμία επικοινωνία με την αναφερθείσα εταιρεία, δεν έκανε οτιδήποτε και η εταιρεία ήταν που προέβη στη διαφήμιση του ακινήτου και αυτή δεν είχε καμία σχέση. Επίσης ανάφερε ότι την είχαν ειδοποιήσει ότι είχαν βρει ενοικιαστή για την περίοδο 29/9/ έως 10/10/13, όμως ούτε αυτή ούτε η θυγατέρα της έλαβαν οποιονδήποτε ποσό. Η κα Χαραλάμπους στην αγόρευση της αφού εξήγησε τη νομική πλευρά του θέματος με παραπομπή σε σχετική νομολογία και αναφέρθηκε στους λόγους ένστασης και στην ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει, στη συνέχεια με αναφορά στα όσα είπε η Καθ' ης η Αίτηση κατά την αντεξέταση της, εισηγήθηκε ότι αυτή ψεύδεται και από το ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρικό υλικό αποδεικνύεται ότι παρέβη το αναφερθέν διάταγμα αφού αν και έδωσε οδηγίες για ενοικίαση του στην αναφερθείσα πιο πάνω εταιρεία στη συνέχεια μετά που της επιδόθηκε το διάταγμα δεν επικοινώνησε με αυτή για να τους δώσει οδηγίες όπως μην το ενοικιάσουν ένεκα του ότι της επιδόθηκε το διάταγμα που μεταξύ άλλων απαγόρευε την ενοικίαση του επίδικου ακινήτου. Επίσης έκανε αναφορά και στο θέμα της αλλαγής της κλειδαριάς. Από την αντίπερα όχθη ο κ. Πιερίδης στην αγόρευση του ουσιαστικά επανέλαβε αυτά που αναφέρονται και στην ένσταση, με επίκληση σχετικής νομολογίας, για να καταδείξει ότι δεν αποδείχθηκαν τα όσα καταλογίζονται στην Καθ' ης η Αίτηση με βάση τα οποία ισχυρίζεται ο Αιτητής ότι παρέβη το διάταγμα ημερομηνίας 5/8/13, κάνοντας ιδιαίτερη αναφορά για γενικολογία και αοριστία των ισχυρισμών του Αιτητή σε σχέση με την αλλαγή της κλειδαριάς και της αλυσίδας, της ενοικίασης του ακινήτου και των ελλείψεων που κατά την άποψη του έχει το αναφερθέν διάταγμα. Όπως ήδη αναφέρθηκε ανωτέρω η αίτηση εδράζεται στο άρθρο 42 του Νόμου 14/60 και στη Δ.42Α των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Το άρθρο 42 του Ν14/60 έχει ως ακολούθως: «Τηρουμένου οιουδήποτε Διαδικαστικού Κανονισμού, έκαστον Δικαστήριον θα έχει εξουσία να εξαναγκάζει εις υπακοή προς οιονδήποτε Διάταγμα εκδοθέν υπ΄ αυτού, διατάττον ή απαγορεύον την εκτέλεσιν οιασδήποτε πράξεως δια προστίμου ή φυλακίσεως ή μεσεγγυήσεως πραγμάτων ..» Η Δ.42Α προνοεί τα πιο κάτω: «
2. Όπου οιονδήποτε διάταγμα εξεδόθη υπό οιουδήποτε Δικαστηρίου και δίδει οδηγίες να γίνει κάτι ή απαγορεύει να γίνει κάτι θα πρέπει να οπισθογραφηθεί από τον Πρωτοκολλητή στο αντίγραφο που θα επιδοθεί στο πρόσωπο από το οποίο ζητείται να υπακούσει σ΄ αυτό με μια σημείωση ως εξής: Εάν εσείς ο κατονομαζόμενος Α.Β. παραλείψετε να υπακούσετε σ΄ αυτό το διάταγμα, εντός του χρόνου που καθορίζεται σ΄ αυτό, θα υπόκεισθε σε σύλληψη και η περιουσία σας σε κατάσχεση.
3. Επίσημο αντίγραφο του διατάγματος θα πρέπει να επιδοθεί στο πρόσωπο που καθορίζει το διάταγμα. Η επίδοση πρέπει, εκτός αν άλλες οδηγίες δίδονται από το Δικαστήριο ή Δικαστή, να είναι προσωπική. 3.

(1)Όπου εκδίδεται τέτοιο διάταγμα από οιονδήποτε Δικαστήριο και το πρόσωπο που διατάσσεται να κάμει ή του απαγορεύεται να κάμει κάτι (που πιο κάτω θα ονομάζεται «ο καθ΄ ου» η αίτηση) αρνείται ή παραλείπει να το κάμει ή απέχει να το κάμει σύμφωνα με τις οδηγίες του τοιούτου διατάγματος, το πρόσωπο υπέρ του οποίου εδόθη το τοιούτο διάταγμα (που πιο κάτω θα ονομάζεται ο «αιτητής») μπορεί να αποταθεί στο Δικαστήριο για ένταλμα συλλήψεως (προσαγωγή) (Writ of Attachment).

(2)Τέτοια αίτηση θα πρέπει να γίνεται δια κλήσεως που να υποστηρίζεται με ένορκο δήλωση και επίσημο αντίγραφο αυτής πρέπει, εκτός αν διατάσσεται διαφορετικά από το Δικαστήριο ή Δικαστή, να επιδίδεται στον Καθ΄ ου η αίτηση προσωπικά. Το Δικαστήριο ή Δικαστής αν ικανοποιηθεί ότι δια της καθυστερήσεως που θα προκληθεί λόγω της πιο πάνω διαδικασίας θα μπορούσε να συνεπάγετο ανεπανόρθωτη ή σοβαρή ζημιά μπορεί να δώσει διάταγμα μονομερώς (ex parte) με τοιούτους όρους ως προς τα έξοδα ή διαφορετικά και με τέτοια υποχρέωση, αν υπάρχει, που το Δικαστήριο ή Δικαστής θα θεωρήσει δικαία και οιοσδήποτε διάδικος που επηρεάζεται από τέτοιο διάταγμα μπορεί να κινηθεί να το παραμερίσει.

1. Κατά την επιστρεπτέα ημέρα του διατάγματος αν ο Καθ΄ ου η αίτηση δεν παρουσιασθεί και το Δικαστήριο είναι ικανοποιημένο ότι του έγινε κανονική επίδοση δύναται, το Δικαστήριο, να διατάξει την έκδοση εντάλματος συλλήψεως (Writ of Attachment) εναντίον του.
2. Το Δικαστήριο μπορεί να επεκτείνει τον χρόνο για την εμφάνιση του Καθ΄ ου η αίτηση ή μπορεί, κατά την ημέρα που είναι επιστρεπτέο, να δώσει οδηγίες όπως το ένταλμα σύλληψης εκδοθεί κατόπιν ορισμένου χρόνου και σε περίπτωση που εξακολουθεί να μην υπακούει ως εκείνο το χρόνο στο διάταγμα εν σχέσει προς το οποίο είναι ένοχος ανυπακοής.
3. Αν ο Καθ΄ ου δεν αποδείξει ικανοποιητική δικαιολογία για την μη παρουσία του κατά την ορισθείσα ημερομηνία της κλήσεως ή αν παρουσιασθεί και δεν δείξει καλό λόγο που να ικανοποιήσει το Δικαστήριο γιατί να μην τιμωρηθεί για ανυπακοή, το Δικαστήριο μπορεί να τον διατάξει να πληρώσει τοιούτο πρόστιμο ή να τον στείλει στη φυλακή για τοιούτο χρόνο που το Δικαστήριο θα διατάξει.» Βάση εξουσίας των Δικαστηρίων να επιβάλλουν ποινή για καταφρόνηση Δικαστηρίου αποτελεί το άρθρο 162 του Συντάγματος το οποίο έχει ως εξής: «Το Ανώτατον Δικαστήριον κέκτηται δικαιοδοσίαν να επιβάλλη ποινάς ένεκεν πριφρονήσεως του Δικαστηρίου τούτου και παν έτερον δικαστήριον της Δημοκρατίας, περιλαμβανομένων και των κατά το άρθρον 160 ιδρυομένων υπό κοινοτικού νόμου τοιούτων, έχει εξουσίαν να διατάσση την φυλάκισιν οιουδήποτε προσώπου μη υπακούοντος εις απόφασιν ή διαταγήν αυτού μέχρι της συμμορφώσεως αυτού προς την απόφασιν ή διαταγήν ταύτην, εν πάση όμως περιπτώσει η φυλάκισις δεν δύναται να υπερβή τους δέδωκα μήνας. Παρά ας διατάξεις του άρθρου 90 νόμος ή κοινοτικός νόμος, αναλόγως της περιπτώσεως, δύναται να χορηγήση δικαιοδοσίαν επιβολής ποινής δια περιφρόνησιν του δικαστηρίου». Το άρθρο 152 του Συντάγματος προβλέπει την ίδρυση κατώτερων Δικαστηρίων. Το άρθρο 160 του Συντάγματος προβλέπει την ίδρυση Δικαστηρίων με κοινοτικό νόμο τα οποία θα δικάζουν αστικές διαφορές, που αφορούν στον προσωπικό θεσμό και στα θρησκευτικά ζητήματα. Με τον Περί Δικαστηρίων Ν.14/60 ιδρύθησαν τα Επαρχιακά Δικαστήρια. Τα Επαρχιακά Δικαστήρια συνιστούν κατώτερα Δικαστήρια στην έννοια που αποδίδεται στα πιο πάνω άρθρα. Η Δικαστική εξουσία ως η μόνη Αρχή επίλυσης των διαφορών αμφισβητουμένων δικαιωμάτων και υποχρεώσεων σε συνδυασμό με την συμμόρφωση και το σεβασμό στις αποφάσεις των Δικαστηρίων αποτελούν τα θεμέλια του κράτους Δικαίου. Η καταφρόνηση των Δικαστηρίων παρουσιάζεται σε δύο μορφές. (Α) Στην Αστική καταφρόνηση, άρθρο 42 του Περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60 και (Β) την Ποινική καταφρόνηση που διέπεται από το άρθρο 137 του Ποινικού Κώδικα, ΚΕΦ.
4. Σύμφωνα με την υπόθεση Ελισάβετ Θεοφάνους v. CCC Laundries (Paphos) Ltd κ.ά.

(2009)2 Α.Α.Δ. 634 η διαδικασία του άρθρου 42 του Ν.14/60 έχει σκοπό την αποκατάσταση και γίνεται προς όφελος του παραπονουμένου με σκοπό τη συμμόρφωση του αδικοπραγούντος ενώ η διαδικασία του άρθρου 137 του ΚΕΦ. 154 έχει τιμωρητικό χαρακτήρα και έχει σκοπό την αναστύλωση του κύρους και της εξουσίας του Δικαστηρίου. Επομένως με την εξουσία που περιβάλλεται το Δικαστήριο, έχει την δικαιοδοσία να εκδικάζει τέτοιου είδους αιτήσεις οι οποίες αφορούν την αστική καταφρόνηση, με σκοπό την διασφάλιση της αποτελεσματικότητας της πολιτικής διαδικασίας (βλ. Constantinides v. Ekdotiki Eteria Vima Ltd and others

(1983)1 C.L.R. 348, και την αποκατάσταση του αιτητή εκεί και όπου τα γεγονότα το επιβάλλουν. Επομένως εδώ μας ενδιαφέρει η αστική καταφρόνηση του Δικαστηρίου λόγω ανυπακοής στο διάταγμα του Δικαστηρίου ημερ. 5/8/13 από την Καθ' ης η Αίτηση. Το διάταγμα όμως του Δικαστηρίου πρέπει ή να είναι επιβλητό (enforceable) δηλαδή (α) αναγκαστικό (coercive order) (β) διατακτικό (mandatory) (γ) απαγορευτικό (prohibitory) και όχι αναγνωριστικό (βλ. υπόθεση Πέτρου Πετράκη v. Ann-Marie Marks Petraki

(2002)1 (B)AAΔ.911). Στη συγκεκριμένη περίπτωση πρόκειται για απαγορευτικό (prohibitory) διάταγμα αφού μ΄ αυτό απαγορεύεται στην Καθ' ης η Αίτηση να προβαίνει στις ενέργειες που αναφέρονται στο διάταγμα ημερομηνίας 5/8/13. Η διαδικασία για τη διαπίστωση της ευθύνης ατόμου για παρακοή διατάγματος Δικαστηρίου είναι ιδιόμορφη. Ενώ η διαδικασία εντάσσεται στο πεδίο της αστικής δικαιοδοσίας του Επαρχιακού Δικαστηρίου η στοιχειοθέτηση και απόδειξη της κατηγορίας συναρτώνται με τα θέσμια και τους κανόνες της ποινικής δίκης. Αυτό επιβάλλεται από τις συνέπειες που συνεπάγεται η καταδίκη του Καθ΄ ου η Αίτηση που τονίζονται με τις κυρώσεις ποινικού Δικαστηρίου (βλ. Διαμάντω Χριστοδούλου v. Πανίκκου Χριστοδούλου

(2003)1 (Β)ΑΑΔ 1085). Σε άλλες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου χαρακτηρίστηκε «οιονεί ποινική διαδικασία». Γι΄ αυτό και ο βαθμός απόδειξης είναι εκείνος που εφαρμόζεται σε ποινικές υποθέσεις, δηλαδή απόδειξη πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας (βλ. Μαρίας Ιωάννου v. Έλλης Ν. Μανώλη κ.α.

(1998)1(Γ) ΑΑΔ 1423, Παπαχρυσοστόμου v. Σιδερά

(1993)1ΑΑΔ 309, Mouzouris v. Xylophagοu Plantations Ltd

(1977)1 CLR 287, Krashias Shoe Factory Ltd v. Adidas

(1989)1 (E) ΑΑΔ 750, In re Bramblevale Ltd

(1969)3 ALL E.R. 1062, 1063, Halin v. Timour

(2005)1 Α.Α.Δ. 424, Ioannides v. The Republic

(1971)3 CLR 48-57, Θεοφάνους v. CCC Laundries (Paphos) Ltd κ.ά.

(2009)2 Α.Α.Δ. 634 και στο σύγγραμμα Sentencing in Cyprus σελίδα 92 του κ. Πική. Η δικαιοδοσία των Επαρχιακών Δικαστηρίων για την τιμωρία προσώπου για ανυπακοή σε δικαστικό διάταγμα πηγάζει από το άρθρο 42 του Περί Δικαστηρίων Ν14/60 το οποίο αποτελεί το ουσιαστικό δίκαιο. (βλ. Krashias K. Wonderlich v. E. Παναγιώτου

(1999)1(Α) ΑΑΔ 366 και Οικονομίδου v. Economides Estates

(1999)1(B) ΑΑΔ 1145. Οι δικονομικές διατάξεις που διέπουν και ρυθμίζουν την άσκηση της πολιτικής δικαιοδοσίας που παρέχει το άρθρο 42 του Ν.14/60 καθορίζονται στη Δ.42Α των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας το οποίο αποτελεί το δικονομικό Δίκαιο. Τίθεται όμως ένα θέμα. Η αίτηση ανυπακοής δικαστικού διατάγματος η οποία καταχωρείται πριν το πέρας της αγωγής, δηλαδή πριν την έκδοση απόφασης, όπως στην υπό εξέταση περίπτωση, αποτελεί ενδιάμεση ή πρωτογενή αίτηση; Έχοντας κατά νου ότι σύμφωνα με τη Δ.IΘ.2 πρωτογενής αίτηση (originating summons) είναι οποιαδήποτε αίτηση εκτός από αίτηση σε εκκρεμούσα διαδικασία «... means any summons other than a summons in a pending cause or matter και επίσης στην ερμηνευτική διάταξη «cause» σημαίνει «includes any action or other original proceeding between a plaintiff and defendant» και «matter» σημαίνει «includes every proceeding in court not in a cause», όπως και τις υποθέσεις Hjichambis Attorney Generals & others

(1986)1 CLR386, Krashias Shoe Factory Ltd v. Adidas

(1989)1(E) Α.Α.Δ. 750, 759-760 στην οποία αναφέρεται στην εφαρμογή της Δ.48 σε τέτοια αίτηση και την υπόθεση Wunderlich κ.ά. v. Παναγιώτου

(1999)1 Α.Α.Δ. 366 στην οποία στη σελίδα 381 αναφέρεται το ακόλουθο απόσπασμα, «Στην παρούσα υπόθεση η αίτηση έχει προσεγγισθεί ως ενδιάμεση γιατί συναρτάται άμεσα με ενδιάμεσα θέματα που είχαν εγερθεί στην αγωγή. Αφήνουμε ανοικτό, γιατί δεν εγείρεται και γιατί δεν έχει αναπτυχθεί σχετική επιχειρηματολογία, το κατά πόσο η αίτηση για τιμωρία λόγω ανυπακοής δικαστικού διατάγματος, η οποία καταχωρείται μετά το πέρας της αγωγής, είναι ενδιάμεση ή πρωτογενής.», καθώς και την νέα Δ.48Θ.4 θεωρώ ότι η αίτηση παρακοής διατάγματος Δικαστηρίου που καταχωρείται πριν το πέρας της αγωγής έχει τον χαρακτήρα ενδιάμεσης αίτησης. Στην διαδικασία για καταφρόνηση διατάγματος Δικαστηρίου εφαρμόζονται κατ΄ αναλογία ως έχει αναφερθεί οι κανόνες που διέπουν την απόδειξη ποινικής κατηγορίας. Επομένως η Καθ' ης η Αίτηση έχει δικαίωμα να γνωρίζει επαρκώς το αδίκημα που αντιμετωπίζει. Έτσι ο Αιτητής οφείλει, στην αίτηση ή έστω στην ένορκο δήλωση που την συνοδεύει, να προσδιορίζει και να παραθέτει το είδος του αδικήματος και τις λεπτομέρειες αυτού, δηλαδή τις παραβιάσεις του διατάγματος, με σαφήνεια όπως σε ποινικό κατηγορητήριο. (βλ. Krashias και Ιωάννου ανωτέρω). Συγκεκριμένα στην υπόθεση Krashias με αναφορά στις υποθέσεις Chriffern DC v. Keane

(1984)2ALL E.R. 118 και Attorney-General v. Levetter

(1979)1 ALL E.R. 711 υποδεικνύεται ότι οι παραβιάσεις του διατάγματος πρέπει να προσδιορίζονται με την ίδια σαφήνεια όπως και τα αδικήματα στο κατηγορητήριο στις ποινικές υποθέσεις. Στην υπόθεση Photiou v. Hadjiforados

(1988)1 CLR 384 υπογραμμίστηκαν οι διαφορές μεταξύ των Κυπριακών και αντίστοιχων Αγγλικών θεσμών και τονίστηκε ότι μόνο η αυστηρή προσαρμογή προς τη Δ.42Α ανοίγει το δρόμο για την άσκηση των εξουσιών του Δικαστηρίου δυνάμει του άρθρου 42 του περί Δικαστηρίων Ν14/60. Απαραίτητες προϋποθέσεις για την έκδοση εντάλματος φυλάκισης και μεσεγγύησης (Attachment and sequestration) στη περίπτωση απαγορευτικού διατάγματος αποτελούν: (Α) Ύπαρξη διατάγματος Δικαστηρίου. (Β) Ύπαρξη αναγκαίας οπισθογράφησης από τον Πρωτοκολλητή στο διάταγμα μιας σημείωσης ως εξής: Εάν εσείς η κατονομαζόμενη Δώρα Γεωργιάδου παραλείψετε να υπακούσετε σ' αυτό το διάταγμα, εντός του χρόνου που καθορίζεται σ' αυτό, θα υπόκεισθε σε σύλληψη και η περιουσία σε κατάσχεση. (Γ) Προσωπική επίδοση επίσημου αντιγράφου του διατάγματος στην Καθ' ης η Αίτηση. (Δ) Προσωπική επίδοση της αίτησης παρακοής στην Καθ' ης η Αίτηση. (Ε) Απόδειξη της αντικειμενικής (actus reus) και της υποκειμενικής υπόστασης (mens rea) του αδικήματος της αστικής καταφρόνησης, δηλαδή της πράξης παρακοής και της ηθελημένης μη συμμόρφωση με τις πρόνοιες του διατάγματος από την Καθ' ης η Αίτηση, το οποίο σημαίνει ότι το αδίκημα (η παράβαση του διατάγματος) πρέπει να αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Το Δικαστήριο όμως, πρέπει πριν προχωρήσει σε καταδίκη να ικανοποιηθεί ότι: (Στ) οι όροι του διατάγματος είναι ξεκάθαροι και αδιαμφισβήτητοι, (Ζ) ο Καθ' ου η Αίτηση έχει λάβει γνώση των όρων του διατάγματος, ως ζήτημα που άπτεται της νομότυπης γνωστοποίησης του Διατάγματος και των όρων στον Καθ' ου η Αίτηση και (Η) ότι ο Καθ' ου η Αίτηση έχει παραβιάσει τους όρους του διατάγματος (βλ. Masri v. Consolidated Constractors Internacional

(2011)EWH 2579 (Comm), Μαρκίδης

(1991)1 Α.Α.Δ. 401, Mouzouris (ανωτέρω), Δρόσος Μιχαηλίδης v. Margarita Μιχαηλίδου Polvakova

(2011)1 Α.Α.Δ. 356, Παπαχρυσοστόμου v. Σιδερά

(1993)1 Α.Α.Δ 390, Ελένη Κωνσταντίνου v. Κώστα Ξιούρου, Έφεση Αρ. 3/12, ημερ. 9/5/14, Μαύρος v. Στυλιανού

(1998)1 Α.Α.Δ. 2389, Yugos Finance BV κ.ά. v. HaleGAy Holdings Ltd, Πολ. Έφ. αρ. 180/09, ημερ. 8/3/13, Μαυρονικόλα v. Ξάνθου

(2011)1 Α.Α.Δ. 293, Χριστοδούλου v. Χριστοδούλου

(2003)1 Α.Α.Δ. 108/5, Κώστα v. Κώστα

(2003)1 Α.Α.Δ. 269. Ο Αιτητής φέρει το βάρος να αποδείξει ότι συντελέστηκε πράξη παρακοής του διατάγματος του Δικαστηρίου, δηλαδή ότι δεν συμμορφώθηκε με αυτό ο Καθ' ου η Αίτηση (βλ. Μαύρος v. Στυλιανού κ.ά.

(1998)1 Α.Α.Δ. 2389). Όταν δε αναφέρεται ότι η ανυπακοή στο διάταγμα είναι ηθελημένη εννοείται ότι η παρακοή δεν προήλθε τυχαία, κατά λάθος ή ακούσια. Εάν ο Καθ' ου η Αίτηση προβάλλει ως υπεράσπιση του την αδυναμία συμμόρφωσης του με το διάταγμα του Δικαστηρίου τότε φέρει το βάρος να αποδείξει τούτο (βλ. Μιχαηλίδης v. Polvakova, ανωτέρω). Στην υπό εξέταση αίτηση παρακοής με την παράγραφο Α ζητείται η τιμωρία της Καθ' ης η Αίτηση επειδή παρέλειψε να συμμορφωθεί με το διάταγμα του Δικαστηρίου ημερομηνίας 5/8/13. Το Δικαστήριο σύμφωνα με το άρθρο 162 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας έχει εξουσία να επιβάλλει ποινή φυλάκισης μέχρι δώδεκα

(12)μήνες στον απειθούντα, όμως η φυλάκιση δεν μπορεί να συνεχίζεται μετά την υπακοή του, βλ. Αίτηση Νίκος Σιελή

(2003)1 Α.Α.Δ.

1. Μπορεί βέβαια να επιβληθεί πρόστιμο, αν το απαιτούν οι περιστάσεις. Ακόμη μπορεί το Δικαστήριο να επιδικάσει αποζημίωση υπέρ του Αιτητή και εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση (βλ. Μαύρου, ανωτέρω). Οι λεπτομέρειες του αδικήματος της ανυπακοής στο διάταγμα του Δικαστηρίου ημερ. 5/8/13 εντοπίζονται στις παρ. 7 έως 11 της ένορκης δήλωσης του Αιτητή που συνοδεύει την αίτηση και η απόδειξη των οποίων επιχειρείται να γίνει, στις ίδιες αυτές παραγράφους, στα επισυναπτόμενα με αυτή τεκμήρια και στην ένορκη δήλωση του Αβραάμ Τσουκκα. Εξετάζοντας μια προς μια τις πιο πάνω προϋποθέσεις, έχοντας υπόψη τους λόγους ένστασης και την αγόρευση του συνηγόρου της Καθ' ης η Αίτηση, αποδεικνύεται ότι (Α) υπάρχει διάταγμα Δικαστηρίου, ήτοι το διάταγμα ημερομηνίας 5/8/
2. (Β) Το διάταγμα επιδόθηκε προσωπικά στην Καθ' ης η Αίτηση αφού έγινε σχετική δήλωση από τον συνήγορο της. (Γ) Στο διάταγμα υπάρχει οπισθογράφηση στην οποία αναφέρεται και το όνομα της Καθ' ης η Αίτηση και αναγράφεται «αν αμελήσετε να συμμορφωθείτε με το παρόν διάταγμα, σεις μεν υπόκεισθε σε σύλληψη, η δε περιουσία σας σε κατάσχεση». Η εισήγηση ότι η οπισθογράφηση δεν είναι σύμμορφη με το λεκτικό που αναφέρεται στην παρ. 1 της Δ.42Α των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, επειδή σε αυτήν αναφέρεται η φράση «παραλείψετε να υπακούσετε» ενώ στην οπισθογράφηση του διατάγματος αναφέρεται «αμελήσετε να συμμορφωθείτε» δεν μπορεί να βρει έρεισμα αφού αποδίδεται το ίδιο νόημα και έννοια. (Δ) Η αίτηση παρακοής επιδόθηκε προσωπικά στην Καθ' ης η Αίτηση σύμφωνα με το Τεκμήριο 2 που επισυνάπτεται με την ένορκη δήλωση αλλά και από την μαρτυρία της Καθ' ης η Αίτηση στην Αντεξέταση. (Στ) Οι όροι του διατάγματος είναι ξεκάθαροι και αδιαμφισβήτητοι αφού αυτοί αναφέρονται σε συγκεκριμένες πράξεις στις οποίες απαγορεύεται να προβεί η Καθ' ης η Αίτηση ή αντιπρόσωπος της. (Ζ) Η Καθ' ης η Αίτηση έχει λάβει γνώση των όρων του διατάγματος με την προσωπική επίδοση σε αυτή του εν λόγω διατάγματος ημερ. 5/8/
3. Τις προϋποθέσεις Ε και Η θα τις σχολιάσω τελευταίες αφού πρώτα εξετάσω τους άλλους λόγους ένστασης που δεν σχετίζονται με τις προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται για να κριθεί κάποιος ότι παρήκουσε διάταγμα του Δικαστηρίου. Σε σχέση με το λόγο Α της ένστασης αυτός δεν μπορεί να τύχει θετικής αντίκρυσης αφού το διάταγμα αναφέρεται σε κάθε ένα ξεχωριστά στα πρόσωπα που καταγράφονται σ' αυτό και είναι υποχρέωση να υπακούσουν αυτά ή αντιπρόσωποι τους και φυσικά δεν αναφέρεται ότι αν δεν συμμορφωθεί κάποιο από αυτά θα είναι υπόλογη η Καθ' ης η Αίτηση. Όσον αφορά το λόγο Β της ένστασης δεν μπορεί να επιτύχει καθότι χρόνος καθορίζεται στα διατάγματα τα οποία διατάσσουν θετική ενέργεια, δηλαδή να πράξει κάποιος κάτι, Βλ. Νικολαϊδου v. Αττίπα κ.ά.

(1999)1 Α.Α.Δ. 1620 και Χωματένου v. Σταυρινού

(2001)1 Α.Α.Δ. 2110 και όχι σε διατάγματα που διατάσσουν παθητική ενέργεια, δηλαδή να μην πράξει κάποιος κάτι, όπως το συγκεκριμένο, η ενεργοποίηση του οποίου αρχίζει για του Καθ' ου η Αίτηση από τη στιγμή που επιδίδεται σε αυτόν. Εξυπακούεται ότι είναι ίδια η αντιμετώπιση και για την Δ.35 Θ.5 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Σε σχέση με τους λόγους Δ και Ε της ένστασης, εκείνο που μπορεί να λεχθεί είναι ότι δεν έχει καμία σημασία σε ποιον ανήκει ή δεν ανήκει το ακίνητο. Είναι αρκετή η έκδοση του απαγορευτικού διατάγματος εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση. Ούτε ο λόγος Στ της ένστασης ευσταθεί αφού η αίτηση στηρίζεται στα ορθά άρθρα 42 και 42Α, Δ.48 Θ.1-9, έγινε δια κλήσεως και υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση. Ούτε βέβαια έγινε πρόωρα η αίτηση επειδή καταχωρήθηκε έφεση στην απόφαση έκδοσης του προσωρινού διατάγματος, αφού η ύπαρξη έφεσης από μόνη της δεν αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα καταχώρησης της αίτησης παρακοής. Είναι αρκετή η ύπαρξη του και η κατ' ισχυρισμό παρακοή του. Σε καμία περίπτωση αποτελεί κατάχρηση διαδικασίας αφού ο Αιτητής είχε κάθε δικαίωμα να προχωρήσει με την υπό κρίση αίτηση. Όσον αφορά τις προϋποθέσεις Ε και Η που αναφέρονται ανωτέρω ότι πρέπει να πληρούνται για την έκδοση εντάλματος φυλάκισης και μεσεγγύησης σε περίπτωση απαγορευτικού διατάγματος διαπιστώνεται ότι δεν πληρούνται, αφού αυτές σε σχέση με το πρώτο σκέλος του διατάγματος που αφορά απαγόρευση πρόσβασης και χρήσης του ακινήτου, δεν υπάρχει κανένα στοιχείο πότε και από ποιον αντικαταστάθηκε η αλυσίδα και η κλειδαριά, αφού ο Αιτητής στην ένορκη δήλωση του δεν αναφέρεται στο χρόνο που έγινε τούτο, και θα έπρεπε να αναφέρεται ότι τούτο έγινε μετά την 1/9/13 που επιδόθηκε στην Καθ' ης η Αίτηση το διάταγμα, όπως και ότι δεν υπάρχει άμεση ή περιστατική μαρτυρία ότι το έκανε η Καθ' ης η Αίτηση. Επομένως στο βαθμό που η αίτηση παρακοής αναφέρεται στο πιο πάνω σκέλος του διατάγματος δεν έχει αποδειχθεί ότι η αντικατάσταση της κλειδαριάς και της αλυσίδας έγινε μετά την 1/9/13 και ότι αυτή έγινε από την Καθ' ης η Αίτηση. Όσον αφορά το σκέλος του διατάγματος με το οποίο απαγορεύεται μεταξύ άλλων η ενοικίαση του πιο πάνω αναφερθέντος ακινήτου, υπάρχει η μαρτυρία της ίδιας της Καθ' ης η Αίτηση ότι είχε συνάντηση με εκπρόσωπο της εταιρείας «Villas 2 Let» περί τις 23/8/13 στον οποίο έδωσε οδηγίες όπως προβεί στην ενοικίαση του. Ότι η εταιρεία αυτή προέβη σε ενέργειες ενοικίασης του υπάρχει η μαρτυρία του Αβραάμ Τσούκκα που περιέχεται στην ένορκη δήλωση του που συνοδεύει την αίτηση ότι αυτό έγινε κατά ή περί τις 10/9/13 με ανάρτηση πινακίδας στο ακίνητο την οποία φωτογράφισε και αποτύπωσε σε φωτογραφία, ο Αιτητής η οποία επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 3 σύμφωνα με την ένορκη δήλωση του αν και σε αυτή καταγράφεται Τεκμήριο 1, που προφανώς αναγράφηκε εκ λάθους αφού ως Τεκμήριο 1 επισυνάπτεται το διάταγμα. Επίσης η πρόθεση ενοικίασης της κατοικίας φαίνεται και από τα Τεκμήρια 4Α και Β ενώ κατά τον Αιτητή διαφαίνεται και από το Τεκμήριο 5 η κράτηση του ακινήτου για ενοικίαση από τις 29/9/13 έως τις 9/10/13. Τούτο οφείλω να ομολογήσω ότι δεν κατόρθωσα να το διαπιστώσω όσο και αν προσπάθησα, κοιτάζοντας και ξανακοιτάζοντας το Τεκμήριο 5. Μόνο με τη βοήθεια μεγεθυντικού φακού κατόρθωσα να εντοπίσω ελαφρώς κάτι σαν τετράγωνο στη λέξη Available και στη λέξη booked η οποία φαίνεται σαν ξεθωριασμένο κόκκινο χρώμα. Εκείνο το οποίο εντόπισα είναι ότι οι ημερομηνίες αυτές καλύπτονται από ένα κόκκινο τετράγωνο σημαδάκι για το οποίο όμως δεν υπάρχει επεξήγηση για το τι σημαίνει. Ούτε ο αιτητής εξήγησε στην ένορκη δήλωση του είτε αυτό είτε άλλες λέξεις ή σύμβολα. Εν πάσει περιπτώσει στην αντεξέταση της η Καθ' ης η Αίτηση μετά από σχετική ερώτηση ανάφερε ότι «μετά την 1/9 η εταιρεία αργότερα το είχε βάλει στο internet νομίζω για να βρει ενοικιαστή». Στην ερώτηση δε «Και δεν ξέρατε αν το ενοικίασε;» απάντησε «Μας είχε ειδοποιήσει ότι είχε νομίζω βρει ενοικιαστή 29/9 με 10/10; Νομίζω. Κάπου εκεί.» Από τα πιο πάνω φαίνεται πρόθεση ενοικίασης χωρίς να διασαφηνίζεται ή να διευκρινίζεται πότε την είχε ειδοποιήσει η εταιρεία. Όμως δεν υπάρχει μαρτυρία ότι στο εν λόγω ακίνητο πράγματι εγκαταστάθηκαν και διέμεναν σε αυτό κάποια πρόσωπα για την πιο πάνω περίοδο ή για άλλη έστω περίοδο. Κατά την κρίση του Δικαστηρίου δεν είναι αρκετή η πρόθεση ενοικίασης για συντέλεση της παρακοής του απαγορευτικού διατάγματος. Χρειάζεται η πραγματική ενοικίαση η οποία αποδεικνύεται με κάποιου είδους κατοχή έναντι αντιτίμου. Ως εκ τούτου δεν έχουν αποδειχθεί οι προϋποθέσεις Ε και Η αφού δεν αποδείχθηκε είτε η πρόσβαση και χρήση είτε η ενοικίαση του ακινήτου και επομένως δεν αποδείχθηκε η παράβαση είτε του πρώτου είτε του δεύτερου σκέλους του διατάγματος ημερ. 5/8/13. Κατά συνέπεια η αίτηση απορρίπτεται με €1200 έξοδα συμπεριλαμβανομένου Φ.Π.Α. υπέρ της Καθ' ης η Αίτηση και εναντίον του Αιτητή, καταβλητέα στο τέλος της δίκης. (Υπ.) .......... Ν. Γερολέμου, Α.Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο