Χριστόφορου Ανδρέου ν. ΦΙ. ΠΑΣ. ΕΡΓΟΛΗΠΤΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΛΤΔ, Αρ. Αγωγής: 747/13, 17/11/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2014:A87 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ Ενώπιον: Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 747/13 Μεταξύ: Χριστόφορου Ανδρέου Ενάγοντα-Αιτητή και ΦΙ. ΠΑΣ. ΕΡΓΟΛΗΠΤΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΛΤΔ Εναγόμενης-Καθ' ης η αίτηση ------------------------- Αίτηση ημερομηνίας 01/09/2014 για επαναφορά της αγωγής ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 17 Νοεμβρίου, 2014. ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Ενάγοντα-Αιτητή: κ. Κουμής για κ. Ν. Νικολάου. Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο Ενάγοντας-Αιτητής με την αίτησή του, ημερομηνίας 01/09/2014, ζήτησε την επαναφορά της αγωγής, η οποία έχει απορριφθεί στις 07/07/14 λόγω του ότι είχε εκπνεύσει το Κλητήριο Ένταλμα χωρίς να ανανεωθεί. Επιπρόσθετα ζήτησε την παράταση του χρόνου για ανανέωση του Κλητηρίου Εντάλματος καθώς και αυτή τούτη την ανανέωσή του. Ως νομική βάση για την αίτηση καταγράφηκαν η Δ.4, η Δ.26 θ.14, η Δ.48 θ.1-4, 8 και 9, η Δ.57 θ.2 και η Δ.64 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, το Άρθρο 30.2 του Συντάγματος και οι συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η Αίτηση υποστηρίχθηκε από την Ένορκη Δήλωση του κ. Κουμή, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο του κ. Νικόλα Νικολάου. Σύμφωνα με τον ομνύοντα το Κλητήριο Ένταλμα είχε καταχωριστεί στις 12/06/13 πλην όμως δεν κατέστη δυνατή η επίδοσή του παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες που είχαν γίνει από τον Ενάγοντα και τον ιδιώτη επιδότη, λόγω του ότι οι διευθυντές και αντιπρόσωποι της εταιρείας είχαν αρνηθεί να ανοίξουν την πόρτα του γραφείου ή και είχαν αρνηθεί να παραλάβουν την αγωγή διώχνοντας τον επιδότη και αρνούμενοι να συνεργαστούν μαζί του. Στις 24/07/14 είχε καταχωριστεί αίτηση για παράταση της ισχύος του Κλητηρίου Εντάλματος και ανανέωσής του, η οποία επεστράφη από το Πρωτοκολλητείο λόγω του ότι στο μεταξύ είχε απορριφθεί η αγωγή. Δεν λήφθηκε οποιαδήποτε ειδοποίηση από τον Ενάγοντα για την πρόθεση απόρριψης. Ο Ενάγοντας μόλις ενημερώθηκε για την απόρριψη καταχώρισε την υπό κρίση αίτηση για επαναφορά. Ζητήθηκε από το Δικαστήριο η θέση του Ενάγοντα-Αιτητή, ο οποίος καταχώρισε γραπτή αγόρευση. Ήταν η θέση του συνηγόρου του Αιτητή ότι με βάση τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, όπως αυτή διατυπώθηκε στην Χαραλαμπίδης ν. Πέτρου κ.α.
(2002)1 (Γ) Α.Α.Δ. 161, υπάρχει η δυνατότητα για έκδοση διατάγματος επαναφοράς όταν η αγωγή έχει απορριφθεί χωρίς να διαγνωστεί η ουσία της. Οπόταν το θέμα αφήνεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Με παραπομπή στο περιεχόμενο της Ένορκης Δήλωσης που συνοδεύει την Αίτηση, εισηγήθηκε ότι το αίτημα επαναφοράς δικαιολογείται και ότι η καταχώριση νέας αγωγής θα δημιουργήσει αχρείαστα έξοδα και θα προκαλέσει αχρείαστη καθυστέρηση. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Το σωστό δικαιοδοτικό πλαίσιο της παρούσας είναι, κατά τη γνώμη μου, η Δ.26 θ.14. Εξ' άλλου οι νομικές αρχές που ισχύουν για την επαναφορά αγωγής δυνάμει της Δ.33, εφαρμόζονται αναλογικά και στις περιπτώσεις επαναφοράς αγωγής που απορρίφθηκε λόγω μη προώθησης, όπως συνέβη στην παρούσα υπόθεση. Σχετική είναι μεταξύ άλλων η απόφαση Παπανικολάου ν. Κότσαπα
(2004)1 Α.Α.Δ 1800, όπου στη σελ.1804 λέχθηκαν μεταξύ άλλων και τα εξής: «Η αγωγή προφανώς απορρίφθηκε λόγω μη προώθησης της, οι δε γενικές αρχές που ισχύουν και για παραμερισμό απόφασης και επαναφορά της αγωγής έχουν ανάλογη εφαρμογή και στην παρούσα περίπτωση.» Στην πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Βερεγγάρια Παπακόκκινου, Αλέκα Παπακόκκινου ν. Χριστόφορος Πελακάνος Λτδ κ.α.
(2009)1 (Β) Α.Α.Δ. 1275, στις σελίδες 1282-1283 καταγράφηκαν τα ακόλουθα: «Στη Mesolongitis v. Koutas
(1986)1 C.L.R. 161 αποφασίστηκε ότι η επαναφορά αγωγής η οποία απορρίφθηκε λόγω μη προώθησής της και χωρίς αναφορά στην ουσία της, μπορεί να γίνει δυνάμει της Διαταγής 33, θ.5, μόνο από το ίδιο το δικαστήριο που την απέρριψε μετά από αίτημα του διαδίκου ο οποίος επηρεάστηκε από την απορριπτική απόφαση. Ανάλογη ήταν και η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Evagorou v. Christodoulou and another
(1982)1 C.L.R. 771 αναφορικά με την ερμηνεία της Διαταγής 26, θ. 14 η οποία διέπει την επαναφορά αγωγής η οποία απορρίφθηκε, ερήμην της άλλης πλευράς, όχι επί της ουσίας, αλλά λόγω παράλειψης διαδίκου να πράξει τα δέοντα. Βλ. επίσης Toumbouros Est. Ltd v. Ιωαννίδου κ.ά.
(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1512. Στην προκείμενη περίπτωση, η απόφαση ημερ. 30.6.2005 δεν εκδόθηκε επί της ουσίας της διαφοράς. Το δικαστήριο, απορρίπτοντας την αγωγή, δεν αξιολόγησε μαρτυρία ούτε προέβη σε διαπιστώσεις επί νομικών ή πραγματικών ζητημάτων αναφορικά με την ουσία της διαφοράς. Προδήλως, η αγωγή απορρίφθηκε ερήμην των εφεσειουσών επειδή αυτές παρέλειψαν να εμφανιστούν κατά την ορισθείσα δικάσιμο και να προωθήσουν την υπόθεσή τους.» Στην Evagorou v. Christodoulou and another
(1982)1 C.L.R. 771 λέχθηκε ότι το Δικαστήριο διατηρεί, δυνάμει της Δ.26 θ.14, τη διακριτική ευχέρεια να παραμερίσει διάταγμα για απόρριψη αγωγής που εκδόθηκε λόγω μη προώθησης της υπόθεσης και αφού προηγήθηκε ειδοποίηση του Πρωτοκολλητή δυνάμει της Δ.17 θ.14
(2). Στην υπόθεση εκείνη, ο Πρωτόδικος Δικαστής έκρινε ότι η αγωγή που απορρίφθηκε λόγω μη προώθησης δεν μπορούσε να επαναφερθεί γιατί υπήρχε ρητή πρόνοια στους θεσμούς ότι αυτή η απόρριψη δεν επηρεάζει το δικαίωμα καταχώρησης νέας αγωγής. Το Εφετείο ανέτρεψε το πιο πάνω σκεπτικό, τονίζοντας ότι δυνάμει της Δ.26 θ.14, παρέχεται πάντοτε διακριτική ευχέρεια επαναφοράς της αγωγής που απορρίφθηκε λόγω μη προώθησης. Παραθέτω το πιο κάτω χαρακτηριστικό απόσπασμα από την απόφαση: «The trial Judge took the view that an action dismissed under Ord. 17, r.14, cannot be revived on a consideration of the provisions of Ord. 17; r.14
(2)particularly that part laying down that dismissal shall not prejudice the right to the institution of a fresh action. With respect, this provision does not render the action dismissed void ab initio. All it suggests is that dismissal shall be no bar to the institution of fresh proceedings based upon the same facts. In other words it reiterates the well-established rule that dismissal of an action not emanating from an evaluation of the merits of the case does not make the matter res judicata. The attention of the learned trial Judge was not drawn, it seems, either to the provisions of Ord. 26, r.14 or those of Ord. 64, r.2 of the Civil Procedure Rules. Ord. 26, r.14, expressly provides that any judgment by default whether given under Ord. 26 or under any other order of the Civil Procedure Rules may be set aside. Judgment is any order finally disposing of the matter whether on the merits or on any other ground. So, in virtue of the plain provisions of this rule the order for the dismissal of the action by default could be set aside on appropriate terms. Ord. 26, r.14, derives its origin from R.S.C. Ord. 27, r.15 (old English Rules). Therefore, a study of its interpretation and application in England throws light on the ambit and scope of Ord. 26, r.14. (See the Annual Practice 1958, p. 615). In Evans v. Bartlam [1937] A.C. 473 it was pointed out that the discretion of the Court to set aside a judgment by default is not subject to any limitations other than those that may be imposed by the Court in the exercise of its discretion. There is jurisdiction to set aside any judgment not founded on an appraisal of the merits of the case and revoke the prior exercise of the coercive power of the Court.» Προκύπτει από το ιστορικό της αγωγής ότι ο Ενάγοντας δεν επέδειξε αδικαιολόγητη ολιγωρία στην προώθηση της υπόθεσής του. Η δικαιολογία που παρατέθηκε στην Ένορκη Δήλωση του κ. Κουμή που συνοδεύει την Αίτηση, ενισχύεται και από το περιεχόμενο του δικαστικού φακέλου. Το Κλητήριο Ένταλμα είχε λήξει 12/06/2014 και η αγωγή είχε απορριφθεί στις 07/07/2014, ενώ λίγο αργότερα, στις 27/07/2014, είχε καταχωριστεί και αίτηση για ανανέωσή του. Έχει επανειλημμένα νομολογηθεί ότι σε αιτήσεις όπως η παρούσα, το Δικαστήριο εξισορροπεί το δικαίωμα ακρόασης του διαδίκου με την ανάγκη ταχείας διεκπεραίωσης της υπόθεσης. Είναι γι' αυτό που όταν η συμπεριφορά διαδίκου είναι τέτοια που να αποτελεί καταφρόνηση της διαδικασίας, το Δικαστήριο μπορεί να αρνηθεί το αίτημα επαναφοράς (βλ. Παπανικολάου ν. Κότσαπα, ανωτέρω). Όμως, όπως έχει προαναφερθεί, δεν έχει αποδειχθεί στην παρούσα εσκεμμένη και περιφρονητική καθυστέρηση εκ μέρους του Ενάγοντα στην προώθηση της υπόθεσης. Έχοντας υπόψη το πιο πάνω στοιχείο και συνυπολογίζοντας όλους τους σχετικούς με την παρούσα παράγοντες, κρίνω ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου θα πρέπει να ασκηθεί υπέρ του αιτήματος του Ενάγοντα. Από όλα τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιόν μου, κρίνω ότι είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης όπως εγκριθεί το αίτημα επαναφοράς της αγωγής και να δοθεί έτσι η ευκαιρία στον Ενάγοντα να παρουσιάσει την υπόθεση του ενώπιον του Δικαστηρίου. Σύμφωνα με τη Δ.26 θ.14, παραμερισμός απόφασης που λήφθηκε ερήμην διαδίκου, μπορεί να επιτευχθεί με όρους που το Δικαστήριο θα κρίνει δίκαιους. Στην παρούσα περίπτωση βρίσκω ότι η απόφαση απόρριψης της αγωγής θα πρέπει να παραμεριστεί με όρους ως προς τα έξοδα. Το κύριο κριτήριο στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου σε σχέση με τα έξοδα αποτελεί η υπαιτιότητα των δύο μερών για τη δημιουργία τους (βλ. Phylactou v. Michael
(1982)1 C.L.R. 204). Με την επαναφορά δεν χάνονται έξοδα σε σχέση με την ουσία της υπόθεσης. Αυτό γιατί η υπόθεση επανέρχεται στο στάδιο της όπως ήταν πριν απορριφθεί η Αγωγή. Τα έξοδα, όμως, της παρούσας Αίτησης θα πρέπει να τα επιβαρυνθεί ο Ενάγοντας αφού η προώθηση της υπόθεσης αποτελεί αποκλειστική ευθύνη του Ενάγοντα. Ενόψει όλων των πιο πάνω, εκδίδεται διάταγμα επαναφοράς της αγωγής στο στάδιο που βρισκόταν στις 07/07/2014, ημερομηνία που απορρίφθηκε. Εκδίδεται παράλληλα διάταγμα ανανέωσης του Κλητηρίου Εντάλματος για περαιτέρω έξι
(6)μήνες από την λήξη του. (Υπ.) ....................................... Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο