ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ ν. ΧΑΡΙΚΛΕΙΑ ΣΙΑΚΑΛΛΗ-ΠΑΠΑΛΕΟΝΤΙΟΥ κ.α., Αρ. Αγωγής: 196/2014, 24/11/2014

(4)των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Η αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της ίδιας της Εναγόμενης 2 η οποία αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι εξαιτίας οικονομικών προβλημάτων που είχε η θυγατέρα και ο γαμπρός της, και διότι η ίδια είχε εγγυηθεί οικονομικές τους υποχρεώσεις οι σχέσεις τους έχουν διασαλευτεί και ως αποτέλεσμα δεν έχουν καμία επικοινωνία. Αναφέρει επίσης ότι στις αρχές Φεβρουαρίου 2014 οι Εναγόμενοι 1 και 3, ενημέρωσαν την ίδια και τον σύζυγο της ότι θα μεταβούν στο εξωτερικό «για να εργαστούν και να αποπληρώσουν τα χρέη τους». Από τις αρχές Φεβρουαρίου 2014, λέει, οπόταν και οι Εναγόμενοι 1 και 3 αναχώρησαν για το εξωτερικό, δεν έχει επικοινωνία μαζί τους και δεν γνωρίζει που βρίσκονται. Τελειώνει αναφέροντας ότι δεν έχει καμία δυνατότητα να επικοινωνήσει μαζί τους. Οι Ενάγοντες/Καθ' ων η Αίτηση έφεραν ένσταση στην έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Οι λόγοι ένστασης που προβάλλουν περιλαμβάνουν το ότι η αίτηση είναι παράτυπη, ότι η Εναγόμενη 2/Αιτήτρια ψεύδεται όταν ισχυρίζεται ότι δεν έχει επικοινωνία με τους Εναγόμενους 1 και 3, ότι η καταχώρηση της αίτησης συνιστά πρόφαση για καθυστέρηση εκδίκασης της αγωγής, ότι η Εναγόμενη 2/Αιτήτρια δεν έδειξε ότι έχει επηρεαστεί δυσμενώς συνεπεία του διατάγματος υποκατάστατης επίδοσης, ότι το εν λόγω διάταγμα εκδόθηκε νομότυπα, ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για παραμερισμό του και ότι θα ήταν άδικη η ακύρωση του. Η ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση υπαλλήλου των Εναγόντων στην οποία παραθέτει το ιστορικό του φακέλου μέχρι την έκδοση του διατάγματος για υποκατάστατη επίδοση. Συμπληρώνει ότι ενημερώθηκε από κάποια συνάδελφο του ότι είχε επικοινωνήσει με τους Εναγόμενους 1 και 3 οι οποίοι της είπαν ότι θα μεταβούν στη Ρόδο για να εργαστούν. Ο ενόρκως δηλών επισυνάπτει επίσης ένορκη δήλωση του ιδιώτη επιδότη που διενήργησε την επίδοση στην Εναγόμενη 2/Αιτήτρια, ο οποίος λέει ότι ενημερώθηκε από γείτονες ότι οι Εναγόμενοι 1 και 3 βρίσκονται στη Ρόδο όπου μεταβαίνουν τακτικά για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Σύμφωνα με την ένορκη δήλωση του ιδιώτη επιδότη τα ίδια τον ενημέρωσε και η Εναγόμενη 2/Αιτήτρια η οποία του ανέφερε επίσης, λέει, ότι δεν γνωρίζει πότε θα επιστρέψουν στην Κύπρο. Κατά την ακρόαση, αμφότεροι συνήγοροι συμφώνησαν όπως προσκομιστούν οι ενόρκως δηλούντες, για σκοπούς αντεξέτασης από την άλλη πλευρά. Αντεξεταζόμενη η Εναγόμενη 2/Αιτήτρια, εξήγησε ότι οι Εναγόμενοι 1 και 3 έφυγαν από την Κύπρο περί τις αρχές Φεβρουαρίου

1. Ανέφερε επίσης ότι οι σχέσεις τους διαταράχθηκαν εξαιτίας των οικονομικών προβλημάτων που αντιμετωπίζουν. Είπε ότι γνωρίζει πως όταν έφυγαν, οι Εναγόμενοι 1 και 2 πήγαν αρχικά στην Ελλάδα αλλά μετά αναχώρησαν για άλλη χώρα και τώρα δεν γνωρίζει που βρίσκονται. Η τελευταία επικοινωνία που είχαν, είπε, ήταν ένα τηλέφωνο που δέχτηκε από την κόρη της, Εναγόμενη 1, πριν φύγουν από την Ελλάδα. Από τότε, επέμενε ότι δεν έχουν καμία επαφή. Αξιολογώντας τη μαρτυρία της Εναγόμενης 2/Αιτήτριας, για τον περιορισμένο βεβαίως σκοπό της παρούσας διαδικασίας, αναφέρω ότι μου έκανε καλή εντύπωση. Δεν διέκρινα από μέρους της οποιαδήποτε διάθεση υπεκφυγής ή παραπλάνησης του Δικαστηρίου. Απαντούσε τις ερωτήσεις που της υποβάλλονταν με τρόπο, κατά την κρίση μου, ειλικρινή, παρά τη συναισθηματική της φόρτιση. Επομένως, καταλήγω ότι έχω ικανοποιηθεί ότι κατέθεσε την αλήθεια και ότι από τον Φεβρουάριο 2014 - και κατ΄ επέκταση κατά τον χρόνο που επιδόθηκε σε αυτήν το κλητήριο ένταλμα δια τους Εναγόμενους 1 και 3 - η Εναγόμενη 2/Αιτήτρια δεν είχε καμία επικοινωνία με τους Εναγόμενους 1 και 3, αλλά ούτε και τη δυνατότητα να επικοινωνήσει μαζί τους. Αναφορικά με τη μαρτυρία του κ. Μάριου Σωφρονίου, του ενόρκως δηλούντα για την πλευρά των Εναγόντων/Καθ΄ων η Αίτηση, κρίνω ότι η μαρτυρία του δεν ήταν βοηθητική. Όπως ανέφερε και ο ίδιος αντεξεταζόμενος, δεν έχει καθόλου άμεση γνώση για τα γεγονότα αλλά τα όσα περιλαμβάνονται στην ένορκη του δήλωση του τα είχε αναφέρει άλλη συνάδελφος του. Όταν ερωτήθηκε κατά πόσο αυτά που του είπε η εν λόγω συνάδελφος του, ήταν ψευδή ή λανθασμένα, απάντησε ότι δεν είναι σε θέση να γνωρίζει. Στη βάση του περιεχομένου της δια ζώσης μαρτυρίας του, και ειδικότερα λαμβάνοντας υπόψη ότι δεν έχει καμία άμεση γνώση των γεγονότων αλλά ούτε και ήταν σε θέση να επιβεβαιώσει την αλήθεια των όσων εξ ακοής κατέθετε, καταλήγω ότι θα ήταν ακροσφαλές να βασιστώ στη μαρτυρία του για να καταλήξω σε οποιαδήποτε συμπεράσματα αναφορικά με τα γεγονότα. Να αναφέρω επίσης ότι άκουσα με προσοχή τα όσα ανέφεραν οι συνήγοροι των διαδίκων στις αγορεύσεις τους. Διάταγμα για υποκατάστατη επίδοση εκδίδεται στη βάση της Δ.5 θ.9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας σε περιπτώσεις όπου το Δικαστήριο διαπιστώνει ότι δεν είναι δυνατή η προσωπική επίδοση με τον τρόπο που καθορίζει η Δ.5 θ.
2. Καίριας σημασίας σε περιπτώσεις όπου το Δικαστήριο εξετάζει κατά πόσο να εκδώσει διάταγμα υποκατάστατης επίδοσης είναι: «. κατά πόσο ο προσφερόμενος τρόπος {υποκατάστατος επίδοσης} θα θέσει κατά λογική προοπτική, αν όχι βεβαιότητα, το κλητήριο υπόψη του εναγόμενου»[1]. Έχω επίσης κατά νου ότι, στα πλαίσια μιας αίτηση υποκατάστατης επίδοσης, το βάρος βρίσκεται στους ώμους του ενάγοντα και είναι επαυξημένο αφού το δικαίωμα εναγόμενου να πληροφορείται για διαδικασία που κινήθηκε εναντίον του προστατεύεται από το Σύνταγμα[2]. Ουσιαστική νομική βάση της υπό κρίση αίτησης είναι η Δ.48 θ.8

(4)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας η οποία παρέχει την ευχέρεια στο Δικαστήριο να παραμερίσει προηγούμενο διάταγμα του το οποίο εκδόθηκε μονομερώς[3]. Συγκεκριμένα, η Δ.48 θ.8

(4)προνοεί τα ακόλουθα: «Any person (other than the applicant) affected by an order made ex parte may apply by summons to have it set aside or varied and the Court or Judge may set aside or vary such order on such terms as may seem just.» Σε σχέση με τον σκοπό της Δ.48 θ.8

(4), παραπέμπω στην Έλλη Νικολαϊδου ν. Νίκου Αττίπα κ.α.

(1999)1 ΑΑΔ 1620, όπου το Εφετείο αναφέρει ότι: «Στόχος της Δ.48 θ.8

(4)εμφανώς είναι η παροχή δυνατότητας επανεξέτασης θέματος που ρυθμίστηκε ex parte, όταν εκείνος που επηρεάζεται επιθυμεί να ασκήσει το θεμελιώδες δικαίωμά του να ακουσθεί με προοπτική την ακύρωση ή την διαφοροποίησή του.»[4] Το βασικό επιχείρημα του συνηγόρου των Εναγόντων/Καθ' ων η Αίτηση, είναι ότι η Εναγόμενη 2/Αιτήτρια δεν είναι πρόσωπο το οποίο επηρεάζεται από το διάταγμα υποκατάστατης επίδοση και επομένως δεν νομιμοποιείται να προωθεί την παρούσα αίτηση στη βάση της Δ.48 θ.8

(4). Σύμφωνα με το διάταγμα για υποκατάστατη επίδοση, το κλητήριο ένταλμα θα επιδίδετο στους Εναγόμενους 1 και 3 δια της επίδοσης του στην Εναγόμενη 2/Αιτήτρια. Το Δικαστήριο εξέδωσε το διάταγμα υποκατάστατης επίδοσης στη βάση ένορκης δήλωσης στην οποία προβάλλονταν συγκεκριμένοι ισχυρισμοί για την Εναγόμενη 2/Αιτήτρια. Η Εναγόμενη 2/Αιτήτρια είναι το πρόσωπο στο οποίο πράγματι επιδόθηκε το κλητήριο ένταλμα για τους Εναγόμενους 1 και 3 στις 7.5.2014. Επομένως, κατά την κρίση μου, η Εναγόμενη 2/Αιτήτρια είναι πρόσωπο το οποίο επηρεάζεται από (affected by) το μονομερώς εκδοθέν διάταγμα υποκατάστατης επίδοσης. Είναι συνεπώς πρόσωπο το οποίο μπορεί να αποταθεί στο Δικαστήριο και να ζητήσει τον παραμερισμό του δυνάμει της Δ.48 θ.8

(4). Στη βάση της κατάληξης αυτής, και με τα πιο πάνω δεδομένα, παραμένει προς εξέταση αν το διάταγμα υποκατάστατης επίδοσης θα πρέπει να παραμεριστεί όπως ζητά η Εναγόμενη 2/Αιτήτρια ή όχι. Επί αυτού, όπως προκύπτει και από την αξιολόγηση της δια ζώσης μαρτυρίας που δόθηκε στα πλαίσια της παρούσας αίτησης, η Εναγόμενη 2/Αιτήτρια πέτυχε να αποδείξει με ικανή μαρτυρία ότι κατά τον χρόνο έκδοσης του διατάγματος υποκατάστατης επίδοσης και κατά τον χρόνο επίδοσης σε αυτήν του κλητηρίου εντάλματος για τους Εναγόμενους 1 και 3, η ίδια δεν είχε καμία επικοινωνία μαζί τους αλλά ούτε και τη δυνατότητα να επικοινωνήσει μαζί τους. Συνακόλουθα, με την υποκατάστατη επίδοση του κλητηρίου εντάλματος, δεν υπήρχε καμία λογική προοπτική[5] να περιέλθει σε γνώση των Εναγομένων 1 και 3 η αγωγή που εκκρεμούσε εναντίον τους. Η κατάληξη αυτή κρίνει και το αποτέλεσμα της παρούσας αίτησης η οποία επιτυγχάνει. Εκδίδεται διάταγμα παραμερισμού του διατάγματος ημερομηνίας 31.3.2014 για υποκατάστατη επίδοση του κλητηρίου εντάλματος και, κατ' επέκταση, η επίδοση του κλητηρίου εντάλματος προς τους Εναγομένους 1 και 3 δια της επίδοσης του στην Εναγόμενη 2 που διενεργήθηκε με βάση το εν λόγω διάταγμα. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ της Εναγόμενης 2/Αιτήτριας και εναντίον των Εναγόντων/Καθ΄ων η Αίτηση όπως θα υπολογιστούν και θα εγκριθούν. (Υπ.) ........... Γ. Κυθραιώτου-Θεοδώρου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Σταύρου Φραγκέσκου κ.α. ν Χριστίνας Γεωργίου Γρηγορίου

(2000)1 ΑΑΔ 1765 [2] Σχετικά, Annual Practice του 1958, σελ. 133, Gouner Jevdet Mehmet and Others v Vassiliko Cement Works Ltd

(1979)1 JSC 18 [3] Σχετικές οι In re Julia S. Hadjisoteriou

(1986)1 CLR 429, Έλληνας v. Χριστοδούλου κ.ά.

(1995)1 ΑΑΔ 438, Βούρου

(2003)1(B) AΑΔ 1176, Μανώλη κ.ά.

(2004)1(Γ) ΑΑΔ 1443, και Πεδίου

(2004)1(Γ) ΑΑΔ 1995 [4] Σχετικές και οι Re Ανδρέα Πεδίου, Αίτηση Αρ. 165/04

(2004)1 ΑΑΔ 1995, Re Αντώνη Βούρου, Αίτηση Αρ. 70/03

(2003)1 ΑΑΔ 1176 και Re Αδάμου Μανώλη κ.α., Αίτηση Αρ. 114/04

(2004)1 ΑΑΔ 1443 [5] Σταύρου Φραγκέσκου κ.α. ν Χριστίνας Γεωργίου Γρηγορίου (ανωτέρω). cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο