Vitaly Ivanovich Smagin ν. Tufts Invest and Trade Inc. κ.α., Αρ. Αγωγής: 8994/2010, 25/2/2015

Vitaly Ivanovich Smagin ν. Tufts Invest and Trade Inc. κ.α., Αρ. Αγωγής: 8994/2010, 25/2/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2015:A66 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Τ. Καρακάννα, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 8994/2010 Μεταξύ: Vitaly Ivanovich Smagin Ενάγοντα και

1. Tufts Invest and Trade Inc. κ.ά. Εναγομένων --------------------------- Αίτηση ημερομηνίας 22 Ιανουαρίου 2014 από εναγομένους 2 και 4 25 Φεβρουαρίου,
2. Για τους Αιτητές-εναγόμενους 2 και 4: κκ. Α. και Λ. Χαβιαράς Για τους Καθ΄ ων η Αίτηση-ενάγοντες: κ. Χρ. Φρακάλας ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Την 26.10.2010 καταχωρήθηκε η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή. Την επομένη ημέρα εξασφαλίστηκε προσωρινό διάταγμα εναντίον κάποιων εκ των εναγομένων, μεταξύ των οποίων και των εναγομένων 1, 2, 4, 5, 11, 13, 14, 16 και 17, οι οποίοι έχουν τον τόπο διαμονής τους ή την έδρα τους στο εξωτερικό. Την 5.11.2010 εξασφαλίστηκε, στα πλαίσια μονομερούς αιτήσεως, άδεια για καταχώρηση και σφράγιση του κλητηρίου εντάλματος και διάταγμα επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας με υποκατάστατο τρόπο, ήτοι με ιδιωτική ταχυδρομική υπηρεσία, στους εναγομένους 1, 2, 4, 5, 11, 13, 14, 16 και
3. Ακολούθως, το διάταγμα ημερομηνίας 5.11.2010 τροποποιήθηκε, με την αντικατάσταση των λέξεων «ιδιωτική ταχυδρομική υπηρεσία» με τις λέξεις «μέσω του Υπουργείου Δικαιοσύνης και ή με προσωπική επίδοση». Λίγο χρόνο αργότερα, όλοι οι εναγόμενοι, πλην του εναγομένου 4, καταχώρησαν αιτήσεις με τις οποίες ζητούσαν άδεια για καταχώρηση εμφάνισης υπό διαμαρτυρία και οδηγίες και ή διαταγή ότι η εμφάνισή τους θα μετατρεπόταν σε άνευ όρων, εκτός αν καταχωρείτο αίτηση για αναστολή της διαδικασίας εντός καθορισμένης προθεσμίας. Οι αιτήσεις και οι ένορκες δηλώσεις που τις υποστήριζαν ήταν πανομοιότυπες σε όλες τις περιπτώσεις. Όλες οι ένορκες δηλώσεις υπογράφονταν από τη Μισιελλίνα Χριστοδούλου. Οι λόγοι επί των οποίων εδράζετο η αίτηση περιέχονταν στις παραγράφους 4 και 5 της ένορκης δήλωσης, τις οποίες παραθέτω αυτούσιες: «
4. Από την γενική οπισθογράφηση του κλητηρίου εντάλματος ως επίσης και από τις ένορκες δηλώσεις του κ. Αγαπητού φαίνεται να εμπλέκονται συμφωνίες που είτε καταρτίσθηκαν εκτός δικαιοδοσίας είτε που εν πάση περιπτώσει αφορούν υποχρεώσεις που θα εκτελούνταν στο εξωτερικό. Ταυτόχρονα φαίνεται να προβάλλονται απαιτήσεις σε σχέση με την ιδιοκτησία αλλοδαπών εταιρειών αλλά και την ιδιοκτησία ακίνητης περιουσίας. Δεν υπάρχει έκθεση απαίτησης για να καθίσταται σαφής ποια είναι ακριβώς η αιτία αγωγής εναντίον καθενός από τους εναγομένους ενώ ταυτόχρονα φαίνεται να εκκρεμεί και διεθνής διαιτησία στο Λονδίνο η οποία άπτεται ή έχει το ίδιο αντικείμενο με ολόκληρη την αιτία αγωγής στην Κύπρο ή με ουσιώδες μέρος της.
5. Ενόψει των όσων αναφέρονται στην προηγούμενη παράγραφο δεν είμαστε σε θέση να συμβουλεύσουμε τους αιτητές κατά πόσο θα πρέπει να εγείρουν υπό μορφή προδικαστικής ένστασης έλλειψη δικαιοδοσίας του δικαστηρίου ή κατά πόσο θα επιδιώξουν αναστολή της διαδικασίας δεδομένης της εκκρεμότητας της διεθνούς διαιτησίας ή κατά πόσο θα ζητήσουν αναστολή της διαδικασίας στην βάση ότι η Κύπρος δεν είναι forum conveniens.» Όλοι οι εναγόμενοι, εξαιρουμένου του εναγομένου 4, εξασφάλισαν την αιτούμενη άδεια για καταχώρηση εμφάνισης υπό διαμαρτυρία. Η άδεια που δόθηκε ήταν πανομοιότυπη σε όλες τις περιπτώσεις, δόθηκε όμως υπό τους πιο κάτω όρους: «. η εμφάνιση των αιτητών θα μετατραπεί σε άνευ όρων εμφάνιση εκτός εάν εντός 8 εβδομάδων από την παράδοση σε αυτούς της έκθεσης απαίτησης των εναγόντων καταχωρήσουν αίτηση για αναστολή της διαδικασίας και/ή παραμερισμού της και/ή ακύρωση του κλητηρίου εντάλματος είτε στη βάση έλλειψης δικαιοδοσίας ή φορέα ευκολίας (forum non convenience) ή για άλλου λόγου που επιτρέπει ο νόμος ή η νομολογία». Την 25.4.2013 καταχωρήθηκε μονομερής αίτηση για υποκατάστατη επίδοση στους εναγομένους 2, 4, 5, 13, 14 και 17 διά δημοσιεύματος σε Ρωσική εφημερίδα της ειδοποίησης του κλητηρίου εντάλματος, της αίτησης και του διατάγματος σφράγισης του κλητηρίου εντάλματος και για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας και των μονομερών αιτήσεων και των διαταγμάτων που εκδόθηκαν για ανανέωση του κλητηρίου εντάλματος. Την 4.7.2013 εκδόθηκε το αιτούμενο διάταγμα. Η έκθεση απαίτησης καταχωρήθηκε την 27.11.
6. Με την υπό κρίση Αίτηση οι εναγόμενοι 2 και 4 ζητούν τον παραμερισμό και ή ακύρωση του διατάγματος ημερομηνίας 4.7.2013, στο οποίο γίνεται αναφορά αμέσως πιο πάνω, και διάταγμα με το οποίο να παραμερίζεται και ή ακυρώνεται η υποκατάστατη επίδοση των εγγράφων που περιλαμβάνονται στο διάταγμα αυτό. Είναι η θέση των Αιτητών ότι η επίδοση ήταν «. εικονική και όχι πραγματική, αφού πέραν της ειδοποίησης του κλητηρίου εντάλματος δεν έχει δημοσιευτεί ή δοθεί, ή έστω κοινοποιηθεί στους εναγομένους κανένα άλλο από τα προαναφερθέντα έγγραφα». Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι εναγόμενοι να αγνοούν τα γεγονότα επί των οποίων στηρίχθηκε το Δικαστήριο για να εκδώσει το διάταγμα υποκατάστατης επίδοσης, ως επίσης και τα υπόλοιπα διατάγματα και τους στερήθηκε η ευκαιρία να τα αμφισβητήσουν. Ισχυρίζονται περαιτέρω ότι το διάταγμα για υποκατάστατη επίδοση, ημερομηνίας 4.7.2013, εκδόθηκε χωρίς να υπάρχει μαρτυρία «για εκ πρώτης όψεως καλό αγώγιμο δικαίωμα εναντίον των Εναγομένων-Αιτητών» και «δεν προκύπτει από την αίτηση, στη βάση της οποίας εκδόθηκε το διάταγμα ημερομηνίας 4.7.2013, ότι οι εναγόμενοι-αιτητές είναι αναγκαίοι διάδικοι στην παρούσα αγωγή». Η Διαταγή 5, θεσμός 9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, που παρέχει τη δυνατότητα υποκατάστατης επίδοσης, δεν έχει εφαρμογή στην παρούσα περίπτωση όπου επιχειρείται επίδοση εκτός δικαιοδοσίας. Το θέμα επίδοσης δικαστικών εγγράφων διέπεται από το Νόμο 172/86, Κυρωτικός της Συνθήκης μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών για Παροχή Νομικής Συνδρομής σε Θέματα Αστικού και Ποινικού Δικαίου Νόμου του
7. Ο ενάγοντας είχε υποχρέωση να πείσει το Δικαστήριο ότι η Ρωσική Ομοσπονδία δεν ενίσταται στην επίδοση δικαστικών εγγράφων μέσω δημοσίευσης σε Ρωσική εφημερίδα. Η Συνθήκη της Χάγης, που κυρώθηκε με το Νόμο 40/82, την οποία υπέγραψαν τόσο η Ρωσική Ομοσπονδία, όσο και η Κύπρος, περιέχει πρόνοια για την ελευθερία επίδοσης εγγράφων σε συμβαλλόμενο κράτος, σχετικό είναι το άρθρο
8. Η Ρωσική Ομοσπονδία έχει θέσει ρητή επιφύλαξη σε σχέση με το εν λόγω άρθρο. Οι ενάγοντες καταχώρησαν ένσταση στην Αίτηση. Είναι η θέση τους ότι τα δικαστικά έγγραφα επιδόθηκαν αρχικά μέσω ιδιωτικής ταχυδρομικής υπηρεσίας στους Αιτητές. Στη συνέχεια έγινε προσπάθεια για επίδοσή τους μέσω του Υπουργείου Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξεως στην αρμόδια αρχή που είχε ορίσει η Ρωσία, αυτό όμως δεν κατέστη εφικτό. Αυτός ήταν και ο λόγος που οι ενάγοντες αποτάθηκαν εκ νέου στο Δικαστήριο και εξασφάλισαν διάταγμα υποκατάστατης επίδοσης των εγγράφων. Είναι η θέση των εναγόντων, Καθ΄ ων η Αίτηση στην παρούσα διαδικασία, ότι προσπάθησαν να φέρουν σε γνώση των Αιτητών με κάθε δυνατό τρόπο την ύπαρξη της παρούσας διαδικασίας, πράγμα το οποίο πέτυχαν. Οι Αιτητές καταχώρησαν σημειώματα εμφάνισης και συμμετείχαν ενεργά στη διαδικασία χωρίς να θέσουν ζήτημα κακής επίδοσης. Η καταχώρηση σημειωμάτων εμφάνισης τούς κατέστησε «ενεργά εμπλεκόμενους στη δικαστική διαδικασία» και ταυτόχρονα τους παρείχε τη δυνατότητα επιθεώρησης του δικαστικού φακέλου. Ο χρόνος που παρήλθε μεταξύ της καταχώρησης των σημειωμάτων εμφάνισης και της υπό κρίση Αίτησης είναι ιδιαίτερα μεγάλος, γεγονός που καταδεικνύει, σύμφωνα πάντα με τους Καθ΄ ων η Αίτηση, απεμπόληση του δικαιώματος των Αιτητών για αμφισβήτηση της επίδοσης. Η υπό κρίση Αίτηση σκοπό έχει την παρακώλυση, την καθυστέρηση και τον εκτροχιασμό της διαδικασίας. Η παράλειψη καταχώρησης αίτησης για αναστολή της διαδικασίας και ή παραμερισμό του κλητηρίου εντάλματος εντός οκτώ εβδομάδων από την καταχώρηση της έκθεσης απαίτησης, κατέστησε την εμφάνιση των Αιτητών σε «άνευ όρων εμφάνιση» και «εξανέμισε οιανδήποτε δυνατότητα για αμφισβήτηση των εγκυρότητας της επίδοσης των δικαστικών εγγράφων». Αυτές ήταν συνοπτικά οι θέσεις των δύο μερών, ως αυτές προβάλλονται μέσα από τις ένορκες δηλώσεις. Εν πρώτοις, θα ήθελα να παρατηρήσω ότι ο εναγόμενος 4 δεν έχει καταχωρήσει εμφάνιση στη διαδικασία. Το γεγονός αυτό διέλαθε της προσοχής τόσο των δικηγόρων που καταχώρησαν την Αίτηση όσο και των δικηγόρων των Καθ΄ ων η Αίτηση. Ενόψει τούτου θεωρώ ότι δεν υπάρχει έγκυρη Αίτηση ενώπιόν μου εκ μέρους του εναγομένου
9. Η παρούσα Αίτηση είναι μια από τις αιτήσεις που καταχωρούνται κατά σωρηδόν στα Κυπριακά Δικαστήρια τα τελευταία δύο χρόνια. Η παρούσα υπόθεση αποτελεί κλασικό δείγμα των δυσκολιών που αντιμετωπίζει ένας διάδικος να επιδώσει δικαστικά έγγραφα στην αλλοδαπή. Ιδιαίτερη δυσκολία παρουσιάζει η επίδοση εγγράφων σε χώρες εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στη συγκεκριμένη περίπτωση οι ενάγοντες προσπάθησαν να επιδώσουν τα δικαστικά έγγραφα με κάθε δυνατό τρόπο μέσω ταχυμεταφορέα, μέσω του Υπουργείου Δικαιοσύνης και διά δημοσιεύσεως σε Ρωσική εφημερίδα. Από τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιόν μου προκύπτει ότι οι εναγόμενοι 1, 2, 5, 11, 13, 14, 16 και 17 έλαβαν γνώση έγκαιρα για την ύπαρξη της αγωγής, εφόσον όλα τα έγγραφα, συμπεριλαμβανομένων της Ειδοποίησης και του Κλητηρίου Εντάλματος, που αποτελούν τα βασικά έγγραφα, τους είχαν επιδοθεί μέσω ταχυμεταφορέα στα αρχικά στάδια της διαδικασίας. Καταχώρησαν σημειώματα εμφάνισης και ταυτόχρονα επιφύλαξαν τα δικαιώματά τους να ζητήσουν τον παραμερισμό του κλητηρίου. Παρουσιάστηκαν στη διαδικασία και επανειλημμένα αμφισβήτησαν την έκδοση του προσωρινού διατάγματος. Αδυνατώ να αντιληφθώ πώς έχουν παραβιαστεί τα Συνταγματικά δικαιώματά τους. Είναι η θέση τους ότι στερήθηκαν του δικαιώματος να ενημερωθούν για το περιεχόμενο της μονομερούς αίτησης για υποκατάστατη επίδοση και κατ΄ επέκταση τους στερήθηκε η ευκαιρία να την αμφισβητήσουν. Από τα στοιχεία όμως που έχουν θέσει δε οι ίδιοι ενώπιον του Δικαστηρίου, προκύπτει ότι είχαν την ευκαιρία να επιθεωρήσουν το φάκελο του Δικαστηρίου. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση, γίνεται αναφορά στο περιεχόμενο της πιο πάνω μονομερούς αίτησης, γεγονός που καταρρίπτει και τον πιο πάνω ισχυρισμό τους. Προς υποστήριξη των θέσεών τους επικαλέστηκαν, μεταξύ άλλων, την απόφαση Earlsfield Steel Ltd v. Joint Stock Company Elecgrometallurgigcal Steel Works Dneprospetsstal for A.N. Kyjmin[1]. Στην πιο πάνω υπόθεση το Δικαστήριο έκρινε ότι στην περίπτωση διατάγματος που εξασφαλίζετο μονομερώς, το διάταγμα θα ήταν δεσμευτικό για το διάδικο από την ημερομηνία επίδοσης σ΄ αυτόν του επισήμου αντιγράφου της μονομερούς αίτησης. Εν πάση δε περιπτώσει, το διάταγμα ούτως ή άλλως θα έπρεπε να είχε επιδοθεί ώστε να λάμβαναν γνώση οι εφεσίβλητοι της πρόνοιας για το χρόνο μέσα στον οποίο θα έπρεπε να είχαν καταχωρήσει εμφάνιση. Το γεγονός ότι η Διαταγή 6 δεν προέβλεπε ρητά για επίδοση του διατάγματος, δεν αναιρούσε την υποχρέωση για επίδοση «εφόσον σε διαφορετική περίπτωση το Διάταγμα δεν θα μετατρεπόταν σε δεσμευτικό, τουλάχιστον αναφορικά με το χρόνο εμφάνισης». Η απόφαση Earlsfield Steel, ανωτέρω, έτυχε εξέτασης στην πρόσφατη απόφαση Alpha Bank Cyprus Ltd και
10. Si Senh Dan κ.ά.[2]. Ένα από τα θέματα που εξέτασε το Δικαστήριο είναι τις επιπτώσεις από την παράλειψη επίδοσης της μονομερούς αίτησης, όπως στην προκειμένη περίπτωση. Το Εφετείο τόνισε ότι εκείνο που θα πρέπει να εξετάζει το Δικαστήριο είναι τις επιπτώσεις από τυχόν παραβάσεις. Η παράβαση από μόνη της δεν οδηγεί σε ακύρωση. Παραθέτω αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα από την απόφαση Alpha Bank Cyprus Ltd (ανωτέρω): «Όμως εκεί που η Earlsfield Steel, ανωτέρω, διαφέρει, είναι ως προς τις επιπτώσεις. Εκεί τα θέματα κρίθηκαν αυστηρά με βάση διακρατική συμφωνία μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Ουκρανίας, η οποία επικυρώθηκε με το Νόμο 8(ΙΙ)/
11. Στην προκειμένη περίπτωση, τα θέματα θα πρέπει να κριθούν με βάση το πιο φιλελεύθερο πνεύμα του ΕΚ 1393/2007, όπως το έχουμε εξηγήσει πιο πάνω. Επομένως, εκείνο που διαφέρει εδώ είναι οι επιπτώσεις από τυχόν παραβάσεις. Με δεδομένη την παράβαση της Δ.48 θ. 13 θα πρέπει να αναζητηθούν οι συνέπειες. Ενδεχομένως η παράβαση της Δ.48 θ. 13 να είχε ιδιαίτερη σημασία στην περίπτωση λήψης απόφασης ή σε σχέση με το χρόνο που το διάταγμα καθίστατο δεσμευτικό για το διάδικο (Δ.48 θ.12). Όμως η παράβαση της στην προκειμένη περίπτωση δεν είναι τέτοια που από μόνη της θα έπρεπε να οδηγήσει σε ακύρωση της επίδοσης δυνάμει του ΕΚ 1393/
12. Με δεδομένο ότι επιδόθηκαν τα βασικά και πιο σημαντικά εναρκτήρια έγγραφα που προβλέπονται στο διάταγμα, το κενό θα μπορούσε εύκολα να θεραπευθεί, εάν δεν διαπιστώνονταν άλλα σημαντικά κωλύματα, με την εκ των υστέρων επίδοση του εγγράφου που δεν επιδόθηκε. Διαφορετική προσέγγιση δεν θα ήταν σε αρμονία με τον ΕΚ 1393/2007 ο οποίος θέτει ως ύψιστη προτεραιότητα την καλύτερη, ταχύτερη και αποτελεσματικότερη διαβίβαση δικαστικών εγγράφων, μεταξύ των κρατών μελών. Εν πάση περιπτώσει, η παράλειψη συμπερίληψης αντίγραφου της αίτησης και της ένορκης δήλωσης σύμφωνα με τη Δ.48 θ. 13 δεν έχει τη σημασία που αποδίδει ο ευπαίδευτος συνήγορος για τους Εφεσίβλητους. Ειδικά η περίπτωση επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας καλύπτεται από τη Δ.6 στην οποία περιέχονται λεπτομερέστατες πρόνοιες ως προς την ακολουθητέα διαδικασία. Μάλιστα η Δ.6 θ.5 περιέχει και συγκεκριμένες πρόνοιες ως προς το περιεχόμενο του ιδίου του διατάγματος. Επομένως στις περιπτώσεις υποκατάστατης επίδοσης δυνάμει του Καν. 1393/2007, η Δ.48 θ. 13 αποκτά ιδιαίτερη δυναμική, ανάλογα με το αν η παράλειψη διασυνδέεται με ερημοδικία του εναγομένου. Στην προκειμένη περίπτωση δεν υπάρχει τέτοια διασύνδεση. Κατά την κρίση μας, η διαπιστούμενη παράλειψη ήταν θεραπεύσιμη, δυνάμει της Δ.64 και σύμφωνα με το πνεύμα του Καν. 1393/2007 και τους τρόπους που προβλέπονται στο Τμήμα 2 του Κανονισμού (βλ. Alder v. Orlowski, C-325/11, ημερ. 19.12.2012, ανωτέρω). Εναπόκειτο πλέον στους Εφεσείοντες να αιτηθούν από το δικαστήριο την κατάλληλη θεραπεία δυνάμει των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας (βλ. σχετικά Dasaki Entertainment Co Ltd v. Ιερού Ναού Παναγίας Χρυσελεούσης Στροβόλου (Αρ. 2)