← Κύπρος

Χάρης Σταυράκης κ.α. ν. TUBO CW BAR LTD κ.α., Αρ. Αγωγής: 7655/2014, 20/3/2015

Χάρης Σταυράκης κ.α. ν. TUBO CW BAR LTD κ.α., Αρ. Αγωγής: 7655/2014, 20/3/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2015:A109 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. ΠΑΝΤΑΖΗ - ΛΑΜΠΡΟΥ, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 7655/2014 ΜΕΤΑΞΥ:

  1. Χάρης Σταυράκης, από τη Λευκωσία
  2. Ρένος Σταυράκης, από τη Λευκωσία Εναγόντων και
  3. TUBO CW BAR LTD
  4. Στέλιος Γαβριηλίδης, από τη Λακατάμεια
  5. Ιωάννα Λουκάτζιη, από τη Λευκωσία
  6. Κάτια Καττιρτζιή Σπίριτου, από το Στρόβολο Εναγομένων Ημερομηνία: 20.3.2015 Εμφανίσεις: Για τους Ενάγοντες - Αιτητές꞉ κα Έλλη Μιχαήλ, για Ρ & Χ Σταυράκης Δ.Ε.Π.Ε. Για τους Εναγόμενους - Καθ' ων η αίτηση꞉ κ. Λουκάς Χαβιαράς, για Κούσιος Κορφιώτης Παπαχαραλάμπους Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Αναφορικά με την αίτηση των Εναγόντων, ημερ. 28.1.2015, για άδεια καταχώρισης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης Α. Εισαγωγή Στις 22.12.2014 οι Ενάγοντες στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή καταχώρισαν μονομερή αίτηση με την οποία ζητούσαν την έκδοση προσωρινών απαγορευτικών Διαταγμάτων δυνάμει του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60), με τα οποία να απαγορεύεται στους Εναγόμενους αρ. 1 ιδιοκτήτες του υποστατικού γνωστού ως TUBO COCTAIL WINE BAR στην οδό Σοφούλη, καθώς επίσης στους Εναγόμενους 2, 3 και 4 και στους εργοδοτούμενους, αντιπροσώπους και υπηρέτους τους από το να προκαλούν οχληρία στους ενάγοντες με το να παίζουν μουσική ή/και με το να προκαλούν θόρυβο εκτός του εν λόγω υποστατικού ή/και με το να λειτουργούν υπαίθρια ή/και να χρησιμοποιούν το δημόσιο πεζοδρόμιο έμπροσθεν ή παραπλησίως του εν λόγω υποστατικού για τους σκοπούς της επιχείρησής τους. Η προαναφερθείσα μονομερής αίτηση τέθηκε ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου στις 23.12.2014 και με δεδομένο ότι το Δικστήριο δεν ικανοποιήθηκε ότι συνέτρεχαν οι νόμιμες προϋποθέσεις για την έκδοση των πιο πάνω προσωρινών Διαταγμάτων μονομερώς, δόθηκαν οδηγίες όπως η αίτηση επιδοθεί στους Εναγόμενους. Ακολούθησε η καταχώρηση ένστασης στην αίτηση από τους Εναγόμενους στις 19.1.2015 κατόπιν άδειας του Δικαστηρίου. Β. Η υπό κρίση αίτηση Στις 28.1.2015, και ενώ η αίτηση για την έκδοση των προσωρινών διαταγμάτων ήταν ορισμένη για ακρόαση στις 9.2.2015, οι Ενάγοντες καταχώρισαν την υπό κρίση αίτηση με την οποία αιτούνται - «
  7. Διάταγμα και/ή άδεια του Σεβαστού Δικαστηρίου που να επιτρέπει την καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης ως το Παράρτημα «Α» στην αίτηση.
  8. Οποιαδήποτε άλλη διαταγή και/ή θεραπεία ήθελε το Δικαστήριο κρίνει δίκαιη και/ή εύλογη υπό τις περιστάσεις και
  9. Έξοδα της αίτησης πλέον ΦΠΑ.». Η υπό κρίση αίτηση βασίζεται στους θεσμούς της Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 Θ.Θ.1, 2, 3 , 4

(1)και
(2), Δ.39, και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η υπό κρίση αίτηση εκτίθενται στην ένορκη δήλωση (στο εξής «η Ε/Δ») του κ. Χάρη Σταυράκη, από την Λευκωσία, ημερ. 28.1.2015, που είναι ο Ενάγων αρ. 1 στην ως άνω αγωγή. Όπως εξηγεί ο κ. Χ. Σταυράκης στην Ε/Δ του, με την επιδιωκόμενη Συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση, προσχέδιο της οποίας επισυνάπτεται ως Παράρτημα Α στην Ε/Δ του, οι Ενάγοντες επιθυμούν να απαντήσουν στους ισχυρισμούς που προέβαλαν οι Εναγόμενοι στην Ειδοποίηση περί πρόθεσης Ένστασης μέσω της ένορκης δήλωσης του κ. Στέλιου Γαβριηλίδη, του οποίους ισχυρισμούς οι Ενάγοντες απορρίπτουν ως ψευδείς, ανακριβείς κα/ή παραπλανητικούς. Συγχρόνως, με την επιδιωκόμενη ένορκη δήλωση οι Ενάγοντες επιθυμούν να θέσουν υπόψη του Δικαστηρίου «νέα και ουσιώδη γεγονότα» που έχουν προκύψει μετά την καταχώριση της μονομερούς αίτησης, ημερ. 22.12.
  1. Γ. Η ένσταση των Εναγομένων Οι Εναγόμενοι - Καθ' ων η αίτηση ενίστανται στην υπό κρίση αίτηση. Καταχώρησαν, συναφώς, στις 6.2.2015 Ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης, η οποία βασίζεται στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς, Δ.47, Δ.48, θ.1, 2, 3, 7 και 9, Δ.39 και Δ.64, στο Δίκαιο της Επιείκειας και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Οι συγκεκριμένοι λόγοι της ένστασης που δικογραφούνται είναι οι ακόλουθοι: «
  2. Η αίτηση δεν πληροί τις απαραίτητες προϋποθέσεις για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων και/ή είναι αντικανονική και/ή παράτυπη και/ή καταχρηστική και/ή κακόπιστη. Οι Αιτητές δεν αποκαλύπτουν καλό λόγο και/ή δεν δείχνουν καλό λόγο ώστε το Δικαστήριο να επιτρέψει την καταχώρηση Συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης. Η Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την αίτηση δεν είναι ικανοποιητική για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων και/ή είναι αόριστη και/ή καλύπτεται από γενικούς και αόριστους ισχυρισμούς.
  3. Οι Αιτητές με την καταχώρηση Συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης, επιδιώκουν και/ή επιχειρούν την τροποποίηση και/ή την αλλοίωση των γεγονότων που θεμελιώνουν την ένορκη δήλωση της αίτησης ημερομηνίας 22.12.2014 και/ή την συμπλήρωση αδικαιολόγητων και/ή ηθελημένων κενών και/ή επιχειρούν να διορθώσουν λάθη και/ή παραλείψεις και/ή την εισαγωγή ανεπίτρεπτης και/ή μη αποδεκτής μαρτυρίας και/ή μαρτυρίας άσχετης με τα επίδικα θέματα και/ή μαρτυρία η οποία δεν επιτρέπεται στον παρόν στάδιο.
  4. Οι Αιτητές δεν απαντούν στην ένσταση των Καθ' ων η Αίτηση αλλά επιχειρούν κατά ανεπίτρεπτο τρόπο την εισαγωγή μαρτυρίας και/ή ισχυρισμών και/ή γεγονότων που ήταν γνωστά στους Αιτητές κατά την ημερομηνία καταχώρησης της αίτησης ημερομηνίας 22.12.2014 και/ή δεν αφορά γεγονότα τα οποία έλαβαν χώρα μετά την καταχώρηση της αίτησης ημερομηνίας 22.12.
  6. Τυχόν έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων θα πλήξει τα δικαιώματα των Καθ' ων η Αίτηση και/ή δεν θα εξυπηρετήσει το συμφέρον της δικαιοσύνης.
  7. Οι Αιτητές δεν νομιμοποιούνται στα αιτούμενα διατάγματα καθότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του Νόμου και/ή αντίκεινται στην Νομολογία.». Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η ένσταση των Εναγομένων εκτίθενται στην ένορκο δήλωση του κ. Στέλιου Γαβριηλίδη, Εναγομένου αρ. 2 στην ως άνω αγωγή, ημερομηνίας 6.2.
  8. Αρνείται ουσιαστικά ο κ. Γαβριηλίδης τον ισχυρισμό του Ενάγοντος αρ. 1 ότι τα γεγονότα που θέλει να καλύψει με την επιδιωκόμενη Συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση είναι μεταγενέστερα της αγωγής και της αίτησης για την έκδοση των προσωρινών διαταγμάτων. Απεναντίας, ο κ. Γαβριηλίδης θεωρεί ότι τα γεγονότα αυτά ήταν γνωστά στους αιτητές πριν την αγωγή και ότι τούτο από μόνο του καθιστά καταχρηστική την υπό κρίση αίτηση. Περαιτέρω, ο κ. Γαβριηλίδης ισχυρίζεται ότι στο προσχέδιο της Συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης δεν εντοπίζονται απαντητικοί ισχυρισμοί, αλλά αντίθετα επιδιώκεται με αυτήν «η τροποποίηση ή αλλοίωση των γεγονότων που θεμελιώνουν την ένορκη δήλωση της αίτησης ημερ. 22.12.2014 και τη συμπλήρωση αδικαιολόγητων ή ηθελημένων κενών». Επισημαίνει, περαιτέρω, ότι οι πράξεις των Εναγομένων για τις οποίες γίνεται λόγος στη Συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση δεν διευκρινίζεται πού τοποθετούνται χρονικά, δηλαδή δεν εξειδικεύεται πότε έλαβαν χώρα αυτές. Παραπέμπει ενδεικτικά στις παρα. 5 έως 17 του προσχεδίου της Συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης. Καταλήγει ο κ. Γαβριηλίδης να εισηγείται την απόρριψη της αίτησης, με έξοδα εναντίον των Εναγόντων - Αιτητών και υπέρ των Εναγομένων - καθ'ων η αίτηση. Δ. Νομική πτυχή όσον αφορά τη δικονομική δυνατότητα καταχώρισης Συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης Η Δ.48, Θ.4
(2), η οποία δίδει το δικαιοδοτικό υπόβαθρο για έκδοση του αιτούμενου διατάγματος προνοεί τα ακόλουθα: «Το Δικαστήριο ή Δικαστής, μετά από αίτηση ή προφορικό αίτημα, μπορεί, για καλό λόγο, να επιτρέψει την καταχώρηση συμπληρωματικών ένορκων δηλώσεων. Η ακρόαση αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Διαταγή 39.». Όπως επισημάνθηκε από τον Έντιμο Δικαστή Φωτίου στην Αίτηση των Φιλόκυπρου Ματθαίου και άλλων για έκδοση ενταλμάτων της Φύσεως Certiorari, Prohibition και MANDAMUS
(2008)1 A.A.Δ. 510, το κατά πόσον θα επιτραπεί σε ένα διάδικο να καταχωρήσει συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση σε μια αίτηση ενδιάμεσης φύσεως εμπίπτει σαφώς στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Ο αιτητής θα πρέπει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο θετικά για την ύπαρξη «καλού λόγου» ώστε να δοθεί άδεια για καταχώρηση συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης. Όσον αφορά την έννοια της φράσης «καλός λόγος», αυτή θα πρέπει να ερμηνεύεται σε συνάρτηση πάντα με το γενικότερο δικαίωμα κάθε διαδίκου να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου όλο το, κατά την άποψη του, αναγκαίο υλικό πριν την ακρόαση της αίτησης, με δεδομένη τη σχετικότητα των ισχυρισμών αυτών. Στην απόφαση ημερ. 10.4.2012 στην Πολιτική Έφεση Αρ. 242/2011, 1. Βερεγγάρια Παναγιώτη Παπακοκκίνου, 2. Αλέκα Παναγιώτη Παπακοκκίνου ν Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, το Εφετείο κατέστησε σαφές ότι δεν είναι δυνατόν να εγκριθεί η καταχώριση συμπληρωματικής ενόρκου δηλώσεως όπου αυτή περιέχει απλή επανάληψη των όσων είναι ήδη δικογραφημένα στην αρχική ένορκη δήλωση. Επιτρέπεται με βάση τη νομολογία η καταχώρηση ένορκης δήλωσης προς αντίκρουση αμφισβητούμενων ισχυρισμών. Στην απόφαση Κώστα v. Κώστα
(2003)1 ΑΑΔ 269 το Εφετείο επικυρώνοντας πρωτόδικη απόφαση με την οποία απορρίφθηκε η αίτηση υπέδειξε: «Τούτο ο Εφεσείων απέτυχε εντελώς να κάνει εφ΄όσον ούτε αντεξέτασε την Εφεσίβλητη για να υποσκάψει ενδεχομένως τους δικούς της ισχυρισμούς ούτε επεδίωξε να καταχωρήσει συμπληρωματική ένορκη δήλωση για να τους αντικρούσει και να θέσει τη δική του εκδοχή ενώπιον του Δικαστηρίου» Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται υπέρ της χορήγησης άδειας για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης εκεί όπου αυτά που επιδιώκεται να εισαχθούν είναι στοιχεία που σχετίζονται με τους ισχυρισμούς και τις θέσεις που προβάλλει ο αντίδικος με τους δικούς του ισχυρισμούς. Στο ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση A. Messios & Sons Ltd κ.α ν Ανδρέα Λεωνίδου
(2010)1 Α.Α.Δ. 195 συνοψίζονται τα στοιχεία που λαμβάνει υπόψη του το Δικαστήριο για την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας σύμφωνα με τη Δ.48, Θ.4
(2)꞉ «Μελετήσαμε με προσοχή τα ενώπιόν μας στοιχεία υπό το φως των εισηγήσεων των δύο πλευρών. Θεωρούμε ότι η διακριτική ευχέρεια που παρέχεται στο δικαστήριο από τις σχετικές δικονομικές πρόνοιες, είναι ορθό και δίκαιο να ασκηθεί, στην προκείμενη περίπτωση υπέρ των εφεσειόντων-αιτητών. Κατά την εκτίμησή μας τα στοιχεία που επιθυμούν να θέσουν ενώπιον του δικαστηρίου, οι εφεσείοντες-αιτητές, με τις δύο ένορκες δηλώσεις για τις οποίες ζητούν την άδεια του δικαστηρίου να καταχωρήσουν, είναι στοιχεία που σχετίζονται με τους ισχυρισμούς και τις θέσεις που πρόβαλε ο εφεσίβλητος-καθ' ου η αίτηση στην αρχική του ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της ένστασης στην αίτηση επαναφοράς της έφεσης. Δεν πρόκειται, κατά την κρίση μας, για ανεπίτρεπτη μαρτυρία ούτε για επανάληψη των αρχικών ισχυρισμών των εφεσειόντων, αλλά για διευκρινίσεις και ισχυρισμούς που είναι επιθυμητό να επιτραπεί στους εφεσείοντες-αιτητές να προβάλουν, ώστε το δικαστήριο να έχει ενώπιον του ολοκληρωμένη και σφαιρική εικόνα των γεγονότων.». Αυστηρή αντιμετώπιση των αιτήσεων για άδεια καταχώρισης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης επιβάλλεται, σύμφωνα με τη νομολογία, όταν στη βάση της αρχικής ένορκης δήλωσης παρασχέθηκε ενδιάμεση θεραπεία. Ειδικότερα, στην απόφαση Stavros Georghiou & Son (Scrap Metals) Ltd v. του πλοίου LIRA
(2001)1 A.A.Δ. 1220, τονίσθηκε ότι «. σε περιπτώσεις που το Δικαστήριο παρέχει θεραπεία, ύστερα από μονομερή αίτηση [.] και υπάρχει παράλειψη πληροφόρησης, δεν επιτρέπεται με βάση τη νομολογία η επανόρθωση της παράλειψης πρωθύστερα έτσι ώστε να μεταβληθεί ή αλλοιωθεί η εικόνα που δόθηκε πρωταρχικά στο Δικαστήριο για να παράσχει τη θεραπεία». Στην παρούσα υπόθεση, με δεδομένο ότι δεν εκδόθηκε οποιοδήποτε προσωρινό διάταγμα στη βάση της μονομερούς αίτησης, δεν τίθεται ζήτημα αυστηρής αντιμετώπισης της επιδιωκόμενης εισαγωγής συμπληρωματικής μαρτυρίας, εφόσον εδώ δεν τίθεται ζήτημα αναπλήρωσης κενού πληροφόρησης το οποίο να επέδρασε στη χορήγηση προσωρινής θεραπείας. Δεν χορηγήθηκε τέτοια προσωρινή θεραπεία μονομερώς. Απεναντίας, βρίσκεται σε εξέλιξη η εκδίκαση της αίτησης για προσωρινή θεραπεία κατόπιν ειδοποίησης που δόθηκε στους Καθ' ων η αίτηση με οδηγίες του Δικαστηρίου. Είναι σημαντικότερο, στο πλαίσιο της δια κλήσεως δικαστικής διαδικασίας να διασφαλίσει ότι δεν θα εμποδιστούν οι Ενάγοντες - Αιτητές από το να αντικρούσουν με κατάλληλη μαρτυρία τους ισχυρισμούς των Καθ' ων που έχουν στην πορεία της διαδικασίας εγερθεί. Προχωρώ, λοιπόν, πιο κάτω να εξετάσω κατά πόσον αναδεικνύεται «καλός λόγος» στη βάση του προσχεδίου της Συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης ως το Παράρτημα Α για να επιτραπεί η καταχώρισή της. Ε. Κατά πόσον αποκαλύπτεται «καλός λόγος» παραχώρησης της αιτούμενης άδειας. Αναφορά στο ουσιαστικό δίκαιο που διέπει την αίτηση για την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, καθώς και στο δίκαιο που αφορά στο αστικό αδίκημα της ιδιωτικής οχληρίας. Θεωρώ απαραίτητο να αναφερθώ επιγραμματικά στη νομική πτυχή της υπόθεσης. Αυτό που αναμένεται από τους Ενάγοντες να αποδείξουν κατά την ακρόαση της αίτησης, ημερ. 22.12.2014, για την έκδοση των προσωρινών διαταγμάτων, στη βάση του άρθρου 32 του Ν.14/60, είναι- (α) η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, (β) η ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο αιτών διάδικος σε θεραπεία, (γ) το ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, εκτός αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Επιπρόσθετα με τις πιο πάνω τρεις προϋποθέσεις το Δικαστήριο θα πρέπει να σταθμίσει αν είναι εύλογο και δίκαιο να εκδώσει ή διατηρήσει το διάταγμα σε ισχύ [Odysseos v. Pieris Estates and Others
(1982)1 CLR 557]. Το πραγματικό υπόβαθρο της αίτησης πρέπει να διακριβούται μέσα από τις αντίστοιχες ένορκες δηλώσεις τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Δ.39 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Στο στάδιο όμως αυτό το Δικαστήριο δεν αναμένεται να αξιολογήσει τη μαρτυρία που τίθεται ενώπιον του και πρέπει να αποφεύγει τη διεξοδική διευκρίνιση και εξέταση επίδικων θεμάτων της αγωγής. Σ΄αυτό το στάδιο το Δικαστήριο καλείται μόνο να εξετάσει κατά πόσο πληρούνται οι τρεις προϋποθέσεις που θέτει το Άρθρο 32 του Νόμου 14/60 όπως αναφέρθηκαν ανωτέρω. Σε ενδιάμεσες αιτήσεις, όπως η παρούσα τα θέματα δεν αποφασίζονται τελεσίδικα από το Δικαστήριο το οποίο θα πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε τελικά συμπεράσματα ως προς το πραγματικό και νομικό υπόβαθρο της υπόθεσης (Jonitexo Ltd ν. Adidas
(1984)1 CLR 263 και Γρηγορίου κ.ά. ν. Χριστοφόρου κ.ά.
(1995)1 ΑΑΔ 248). Έχοντας υπόψη τις πιο πάνω νομολογημένες αρχές, κρίνω ότι στην παρούσα υπόθεση η ύπαρξη ή μη καλού λόγου για την παραχώρηση άδειας για Συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση είναι ορθό και δίκαιο να συσχετισθεί και με τους περιορισμούς που υφίστανται νομολογιακά όσον αφορά το μέτρο απόδειξης που χρειάζεται να αποσείσουν οι Ενάγοντες στο πλαίσιο της αίτησης για προσωρινά διατάγματα. Χρήσιμο είναι να αναφερθώ επιγραμματικά και στο ουσιαστικό δίκαιο όσον αφορά τo αστικό αδίκημα επί του οποίου εδράζεται κατ' ισχυρισμόν το αγώγιμο δικαίωμα των Εναγόντων - Αιτητών, ήτοι εκείνο του αδικήματος της ιδιωτικής οχληρίας. Αυτό ρυθμίζεται με τις διατάξεις του άρθρου 46 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148, και οι υπερασπίσεις ρυθμίζονται στα άρθρα 47 και 48 του ιδίου Νόμου. Παραθέτω τα εν λόγω άρθρα: «
  1. Ιδιωτική οχληρία συνίσταται στο ότι πρόσωπο επιδεικνύει συμπεριφορά ή διεξάγει τις εργασίες του ή χρησιμοποιεί ακίνητη ιδιοκτησία που ανήκει σε αυτό κατά κυριότητα ή κατέχεται από αυτό, με τρόπο ώστε κατά συνήθεια να παρεμβαίνει στην εύλογη χρήση και απόλαυση, αφού ληφθούν υπόψη η θέση και η φύση αυτής, της ακίνητης ιδιοκτησίας οποιουδήποτε άλλου προσώπου: Νοείται ότι ο ενάγοντας δεν τυγχάνει αποζημίωσης σε σχέση με ιδιωτική οχληρία εκτός αν εξαιτίας αυτής υπέστη ζημιά: Νοείται περαιτέρω ότι οι διατάξεις του άρθρου αυτού δεν εφαρμόζονται καθόσον αφορά παρέμβαση στο φως.».
  2. Συνιστά υπεράσπιση σε αγωγή που εγείρεται για ιδιωτική οχληρία ότι η πράξη για την οποία εγείρεται η αγωγή τελέστηκε βάσει των όρων οποιουδήποτε συμφώνου ή σύμβασης δεσμευτικής για τον ενάγοντα, που επενεργεί για όφελος του εναγόμενου.
  3. Δεν συνιστά υπεράσπιση σε αγωγή που εγείρεται για ιδιωτική οχληρία το ότι η οχληρία προϋφίστατο της κτήσης από τον ενάγοντα κυριότητας ή κατοχής επί της ακίνητης ιδιοκτησίας που επηρεάζεται από την οχληρία.». Η νομική πτυχή του συγκεκριμένου αστικού αδικήματος της ιδιωτικής οχληρίας, αναλύθηκε, μεταξύ άλλων, στην απόφαση του Ναθαναήλ, Δ στην υπόθεση Ανδρέα Παπά ν Νόνας Α. Οικονομίδου, κ.α.
(2012)1 Α.Α.Δ.
  1. Παραθέτω σχετικά αποσπάσματα, τα οποία έχω λάβει υπόψη κατά την αξιολόγηση πιο κάτω του δικαιολογημένου ή μη (ήτοι της ύπαρξης ή μη καλού λόγου) παραχώρησης στους Ενάγοντες - Αιτητές της αιτούμενης άδειας για Συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση꞉ · Όπως αναφέρεται και στον Salmond on the Law of Torts, 16η έκδ., σελ. 53: «Nuisance is commonly a continuing wrong- that is to say, it consists in the establishment or maintenance of some state of affairs which continuously or repeatedly causes the escape of noxious things on to the plaintiff´s land (e.g. a stream of foul water, or the constant noise or smell of a factory) ..... The very word connotes some continuity.» Σε μετάφραση: «Η οχληρία είναι συνήθως συνεχιζόμενη αδικοπραξία - δηλαδή, συνίσταται στην θεμελίωση ή διατήρηση μιας κατάστασης πραγμάτων που συνεχώς ή επαναληπτικά προκαλεί τη διαφυγή επιβλαβών πραγμάτων επί της γης του ενάγοντος (για παράδειγμα μια ροή ακάθαρτου νερού ή ο συνεχής θόρυβος ή η οσμή από ένα εργοστάσιο) ... Η ίδια η λέξη υπονοεί την ύπαρξη συνέχειας.». · «Στην υπόθεση Rapier v. London Transways Co Ltd [1893] 2 Ch. 558, λέχθηκε ότι η οχληρία είναι ζήτημα βαθμού το οποίο θα πρέπει να κρίνεται σύμφωνα με την κοινή λογική του μέσου ανθρώπου. Στην υπόθεση Dunton v. Dover District Council [1978] 76 LGR 87, αναφέρθηκε ότι είναι οι ίδιοι οι Δικαστές που πρέπει να σχηματίζουν γνώμη για το θόρυβο και την οχληρία που δημιουργείται σύμφωνα με τις καθημερινές εμπειρίες, παρά το γεγονός ότι η ύπαρξη σύγχρονης τεχνολογικής μέτρησης της έντασης, για παράδειγμα, του ήχου με decibels, μπορεί να βοηθήσει το Δικαστήριο στη διαπίστωση του μεγέθους του προβλήματος. Τέτοια μαρτυρία, αν και βοηθητική, δεν είναι όμως αναγκαία για τη διαπίστωση της οχληρίας, σύμφωνα με το σύγγραμμα, Buckley: The Law of Nuisance.» · «Κάθε υπόθεση αποφασίζεται βέβαια στη βάση των δικών της δεδομένων.» · «Tο Δικαστήριο αποφάσισε την ύπαρξη ή μη της οχληρίας και της διαρκούς ενόχλησης στη βάση του ορθού νομικού μέτρου έχοντας δηλαδή κατά νου το επίπεδο του μέσου πολίτη. Στη σελ. 66 της απόφασης του, τονίστηκε ακριβώς αυτό το σημείο ότι το Δικαστήριο πρέπει να ικανοποιηθεί κατά πόσο το επίπεδο άνεσης των εφεσιβλήτων επηρεάστηκε με βάση το επίπεδο του μέσου πολίτη.». · «Προσδιορίστηκε λοιπόν ότι η οχληρία και η ενόχληση θα πρέπει να αποδεικνύονται ως γεγονότα που επηρεάζουν τη διαβίωση αντικειμενικά και κατά εύλογο τρόπο, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη ιδιαίτερες ευαισθησίες ή παράλογες αντιδράσεις των περιοίκων. Το ζητούμενο σε κάθε περίπτωση είναι ο επηρεασμός και η σε υπολογίσιμη έκταση επέμβαση στην απόλαυση των συνηθισμένων ανέσεων της ζωής, στη βάση μιας εύλογης αντίληψης των δεδομένων. Η σε υπολογίσιμη έκταση επέμβαση («substantial interference»), σημαίνει να μην είναι «merely trifling or fanciful or such as an average and reasonable man is content to submit to» («... απλώς μηδαμινή ή φανταστική ή τέτοια που ένας μέσος και λογικός άνθρωπος αποδέχεται») (Salmond- ανωτέρω - σελ. 56 και Walter v. Selfie [1851] 4 D G & Sm 315). Όπως αναφέρεται και στον Street on Torts 11η έκδ., σελ. 394, στην πάροδο του χρόνου τα Δικαστήρια αποφασίζοντας τη σοβαρότητα της επέμβασης ενεργούν στη βάση δύο βασικών, αλλά όχι αποκλειστικών, κριτηρίων: την ευαισθησία του παραπονούμενου και την περιοχή όπου δημιουργείται η οχληρία.». · «Ο ιδιαίτερα ευαίσθητος παραπονούμενος περιλαμβάνει και εκείνον που χρησιμοποιεί το υποστατικό του κατά ένα ιδιαίτερο τρόπο ή διεξάγει από εκεί μια λεπτή εμπορική δραστηριότητα («delicate trade»). Όπως εξηγείται στο Street on Torts - ανωτέρω - σελ. 394-395, τα Δικαστήρια δεν θα επιτρέψουν σε ένα ενάγοντα να μετατρέψει μια συνήθη αθώα διεργασία σε οχληρία. Εδώ, όμως, οι εφεσίβλητοι απλώς χρησιμοποιούσαν το υποστατικό τους ως κατοικία και τίποτε πέραν αυτού.». Χρήσιμη καθοδήγηση για τους σκοπούς της παρούσας υπόθεσης έκρινα επίσης την απόφαση του Γαβριηλίδη, Δ., στην υπόθεση A.N. Stasis Estates LTD ν
  2. Jean Griffin, κ.α.
(2006)1 Α.Α.Δ. 104. Παραθέτω τα εξής αποσπάσματα που εμφανίζουν ενδιαφέρον꞉ «Το ίδιο ισχύει και για την περιοχή όπου δημιουργείται οχληρία. Κάτι που σε μια περιοχή, η άσκηση μιας επιχείρησης θα θεωρείτο οχληρία μπορεί να μην είναι τέτοια, σε άλλη. (Sturges v. Bridgman [1879] 11 Ch D 852 και Adams v. Ursell [1913] 1 Ch 299 και Street on Torts -ανωτέρω - σελ. 394). Στην Halsey v. Esso Petroleum [1961] 2 All E.R. 145, θεωρήθηκε οχληρία η οσμή λαδιού στα σύνορα μιας βιομηχανικής περιοχής.» «[...] ο δικηγόρος της εφεσείουσας μας παρέπεμψε στη μαρτυρία του Νίκου Πασπαλλή (ΜΕ5), την οποία αποδέχθηκε το πρωτόδικο Δικαστήριο, με την εισήγηση ότι η μαρτυρία του, ότι από τα έτη 1991-1992 μέχρι το έτος 2001, δηλαδή μέσα σε περίοδο δέκα περίπου ετών, οι λάκκοι του ξενοδοχείου υπερχείλισαν "αρκετές φορές", δεν αποδείκνυε ότι η παρέμβαση ήταν κατά συνήθεια. Ο λόγος αυτός δεν ευσταθεί. Η αναφορά του μάρτυρα σε "αρκετές φορές" ήταν η απάντησή του στην ερώτηση κατά πόσο η υπερχείλιση των λάκκων του ξενοδοχείου ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό ή συνέβηκε πολλές φορές. Στη συνέχεια της μαρτυρίας του, και μάλιστα κατά την αντεξέταση, ο μάρτυρας ανέφερε ότι οι επισκέψεις του στο χώρο αναφορικά με το πρόβλημα ήταν, πάντοτε κατά την υπό συζήτηση περίοδο, "πάρα πολλές". Εύλογα, επομένως, μπορούσε να συναχθεί το συμπέρασμα ότι η παρέμβαση ήταν κατά συνήθεια, ήτοι συστηματική, αν και όχι σταθερή και συνεχής. (Βλ. σχετικά Araouzos and Another v. Ioannou
(1980)1 CLR 591 και Demetriou v. Aristodemou
(1988)1 CLR 615). · Αν η οχληρία που δημιουργείται σε μια περιοχή που ήδη υπάρχουν και άλλες οχληρίες από άλλες πηγές αποτελεί ουσιαστική προσθήκη στην όλη κατάσταση ενόχλησης και ταλαιπωρίας, τότε η ενόχληση αυτή συνιστά οχληρία, (Polsue & Alfieri Ltd v. Rushmer
(1907)A.C.121, HadjiChristodoulou v. Aristedou
(1981)1 CLR 287 και Σαββιτζιήκκης-Καρπασίτης κ.ά. ν. Σιόκουρου, Πολ. Εφ. 10927, 27.3.2002). Εκτίμηση Δικαστηρίου όσον αφορά την υπό κρίση αίτηση Στην παρούσα υπόθεση, όταν πρωτοήρθαν οι Ενάγοντες στο Δικαστήριο καταχωρώντας την αγωγή και την αίτηση ημερ. 22.12.2014 για την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, αποκάλυπταν, στην ένορκη δήλωση που τη συνόδευε, ότι το επίδικο υποστατικό, το οποίο κατ' ισχυρισμόν βρίσκεται σε απόσταση 15 μέτρων από τα υπνοδωμάτια των Εναγόντων, λειτουργούσε μέχρι το 2013 ως κατάστημα πώλησης CD, ενώ έκτοτε μετάλλαξε τη λειτουργία του σε μπαρ / εστιατόριο, προκαλώντας κατ' ισχυρισμόν οχληρία λόγω θορύβου και ειδικότερα λόγω της υπαίθριας χρήσης μεγαφώνων με την ένταση της μουσικής να αυξάνεται σε ψηλά επίπεδα μέχρι και τις 1 π.μ.. Τα πλέον πρόσφατα γεγονότα, που κατ' ισχυρισμόν οδήγησαν τους Ενάγοντες - Αιτητές στο Δικαστήριο στις 22.12.2014 να αιτούνται την προσωρινή θεραπεία, άρχισαν να εκτυλίσσονται το Δεκέμβριο του 2014, όταν «η κατάσταση εκτροχιάστηκε εντελώς, αφού την Κυριακή 7.12.14 ξεκίνησε από η ώρα 4.00 μ.μ. μέχρι αργά το βράδυ υπαίθρια εκδήλωση στο πεζοδρόμιο με ζωντανή μουσική ή disc jockey και επίπεδα μουσικής, τραγουδιού και ουρλιακτών σαν να επρόκειτο για συναυλία σε γήπεδο. Αυτό επαναλήφθηκε την Κυριακή 14.12.2014, καθώς και την επόμενη Κυριακή 21.12.
  1. [.]». Με την επιδιωκόμενη Συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση (στο εξής «η Σ.Ε/Δ»), ο Ενάγων αρ. 1 επιχειρεί να εισάξει ορισμένα έγγραφα ως τεκμήρια και δίδει προς τούτο το σχετικό υπόβαθρο και/ή τις σχετικές επεξηγήσεις. Σημειωτέον ότι τα ίδια τα εν λόγω τεκμήρια δεν είναι επισυνημμένα στο προσχέδιο της Σ.Ε.Δ. Επισημαίνω, λοιπόν, πιο κάτω ποια τεκμήρια επιχειρείται να κατατεθούν και με ποιο υπόβαθρο. Επεξηγώ, συγχρόνως, σε σχέση με ποιες παραγράφους ή ποια τεκμήρια δεν θεωρώ ότι υφίσταται καλός λόγος να δοθεί άδεια για ενσωμάτωσή τους στην επιδιωκόμενη Σ.Ε/Δ. Σε σχέση με τις λοιπές παραγράφους, για τις οποίες δεν δίνω ειδική αιτιολογία για τον αποκλεισμό τους, κρίνω ότι υφίσταται καλός λόγος να δοθεί άδεια ενσωμάτωσής τους στην επιδιωκόμενη Σ.Ε/Δ καθότι είναι σχετικά προς ό,τι οι Ενάγοντες χρειάζεται να αποδείξουν στο πλαίσιο της αίτησης ημερ. 22.12.
  2. · Στην παρα. 2 της Σ.Ε/Δ. - Ουδέν νέο έγγραφο ή ισχυρισμός νέου γεγονότος εγείρεται, παρά μόνον αναγνωρίζει ο Ενάγων αρ. 1, υπό το φως της άδειας που οι Εναγόμενοι εμφανίστηκαν να έχουν στην κατοχή τους για την πώληση οινοπνευματοδών ποτών, ότι ο ισχυρισμός περί του αντιθέτου που ο ίδιος ήγειρε στην αρχική του Ε.Δ. ήταν προϊόν παραπλάνησής του από λειτουργό του Δήμου Λευκωσίας. · Στην παρα. 3 της Σ.Ε/Δ - Εισάγεται ως Τεκμήριο 1 το αποτέλεσμα έρευνας στον Έφορο Εταιρειών όσον αφορά το όνομα με το οποίο είναι εγγεγραμμένη η ιδιοκτήτρια εταιρεία του επίδικου υποστατικού προς απόδειξη ως ορθού του ονόματος υπό το οποίο ενάγεται. · Στην παρα. 4 της Σ.Ε/Δ - Εισάγονται ως Τεκμήρια 2 και 3, αντίστοιχα, η επιστολή των Εναγόντων ημερ. 8.1.2015 προς τον Έπαρχο Λευκωσίας και η απαντητική επιστολή ημερ. 17.1.2015 από τον Έπαρχο προς τους Ενάγοντες με την οποία γνωστοποιήθηκε στους Ενάγοντες η απόρριψη από 16.1.2015 της αίτησης των Εναγομένων για άδεια χρήσης μεγαφώνων είτε εντός είτε εκτός του επίδικου υποστατικού. Στην ίδια παράγραφο της Σ.Ε.Δ επιχειρείται η εισαγωγή, ως Τεκμηρίου 4, δέσμης όλων των επιστολών που οι Ενάγοντες απέστειλαν προς διάφορες αρχές της Δημοκρατίας και οι απαντήσεις που έλαβαν, χωρίς να δίδεται οποιαδήποτε ένδειξη για το περιεχόμενό τους. Ως προς το Τεκμήριο 4, είναι αόριστη η αναφορά στην αλληλογραφία που καλύπτει και δεν το θεωρώ κατάλληλο να επιτρέψω την εισαγωγή του, αφού ενδέχεται να καταληφθούν εξ απίνης οι Εναγόμενοι αναφορικά με το περιεχόμενό τους. Κατά τα λοιπά, επιτρέπω το περιεχόμενο της παρα.
  3. · Στην παρα. 5 της Σ.Ε/Δ - Εισάγεται ως Τεκμήριο 5 αριθμός (απροσδιόριστος) προειδοποιητικών επιστολών (άγνωστης ημερομηνίας) που οι Ενάγοντες απέστειλαν προληπτικά σε δύο γειτονικά υποστατικά που λειτουργούν ως bar και επεξηγείται από τον Ενάγοντα ότι εκείνα βρίσκονται σε μεγαλύτερη απόσταση από την οικία των Εναγόντων γι' αυτό και ως επί το πλείστον δεν τους προκαλούν οχληρία. Και πάλιν, ως προς αυτό καθ' εαυτό το Τεκμήριο 5, είναι αόριστη η αναφορά στην ύπαρξη τέτοιων επιστολών, εφόσον δεν δίδεται ένδειξη της χρονολόγησής τους, αν είναι πριν ή μετά την έγερση της παρούσας αγωγής και εφόσον δεν αφορά τα διάδικα μέρη της παρούσας αγωγής, δεν το θεωρώ κατάλληλο να επιτρέψω την εισαγωγή τους. Διαφορετικά θα αντίκρυζα το αίτημα ενδεχομένως, αν οι Εναγόμενοι είχαν ήδη την ευκαιρία να γνωρίζουν το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 5 προκειμένου να τοποθετούνταν επ' αυτού στην ένστασή τους. Κατά τα λοιπά επιτρέπω να εισαχθεί το περιεχόμενο της παρα.
  4. · Στην παρα. 6 της Σ.Ε.Δ - Ουδέν τεκμήριο επιχειρείται να εισαχθεί. Ό,τι καταγράφεται στην εν λόγω παράγραφο αποτελεί την απάντηση ή εκτίμηση του Ενάγοντος αρ. 1 σε σχέση με ισχυρισμό των Εναγομένων, σύμφωνα με την οποία το αν άλλοι προκαλούν οχληρία ή όχι ουδεμία σχέση έχει με την τεράστια οχληρία που προκαλεί το επίδικο υποστατικό και σε σχέση με την οποία ηγέρθηκε η ως άνω αγωγή. Στην παρα. 7 της Σ.Ε.Δ. - γίνεται αναφορά στο ότι «Τις μέρες αυτές συναθροίζονται περί τα 300 άτομα, που όπως πληροφορούμαι, είναι φοιτητές σε ειδική εκδήλωση που οργανώνουν γι' αυτούς οι εναγόμενοι, κατακλύζοντας όλο το υποστατικό τους, όλο το δημόσιο πεζοδρόμιο και μέρος των χώρων στάθμευσης επί της οδού σε μία οργανωμένη βασικά συναυλία με μικρόφωνα, μεγάφωνα εντός και εκτός και δυο τραγουδιστές οι οποίοι αρχίζουν «πρόβες» από η ώρα 4.30 μ.μ. Γύρω στις 6.00 μ.μ. περίπου όλα αυτά τα άτομα έχουν καταφθάσει και αρχίζουν όλοι μαζί να τραγουδούν και να ουρλιάζουν ενώ παίζει ζωντανή μουσική και τραγούδι.». Έχει δίκαιο ο Εναγόμενος αρ. 2 να λέγει στην Ε/Δ που συνοδεύει την Ένσταση ότι ο χρονικός προσδιορισμός των γεγονότων που περιγράφονται στην παρα. 7 είναι ασαφής. Πρόδηλα όμως αφήνεται από τον Ενάγοντα αρ. 1 να νοηθεί στο πιο πάνω κείμενο ότι πρόκειται για γεγονότα πιο πρόσφατα, δηλαδή μεταγενέστερα της καταχώρησης της αίτησης ημερ. 22.12.2014 και είναι προφανώς η πρόθεση του Ενάγοντος αρ.1 να δείξει ότι οι συναθροίσεις έξω από το επίδικο υποστατικό τύπου υπαίθριας συναυλίας πρόκειται για συνεχιζόμενο φαινόμενο οχληρίας και όχι για ένα μεμονωμένο συμβάν. Θα επιτρέψω την εισαγωγή της παρούσας παραγράφου με τη Σ.Ε/Δ. Επί της όποιας ασάφεια διατηρεί ο Εναγόμενος αρ. 2 την ευχέρεια να ζητήσει αντεξέταση του ομνύοντος. · Στην παρα. 8 της Σ.Ε/Δ - επιχειρείται να εισαχθεί ως Τεκμήριο 6 ένα USB στο οποίο ο Ενάγων αρ. 1 προσωπικά αποθήκευσε δύο βίντεο μικρής διάρκειας (περί τα 20 δευτερόλεπτα έκαστο) το οποίο αυτός τράβηξε ως ισχυρίζεται «δύο συνεχείς Κυριακές» ανεβαίνοντας στην ταράτσα πάνω από την οικία του Ενάγοντα αρ.
  5. Σκοπός της κατάθεσης του συγκεκριμένου τεκμηρίου είναι να αποδειχθεί στο Δικαστήριο ο βαθμός οχληρίας που οι εναγόμενοι δημιουργούν με αναφορά στα γεγονότα που περιγράφονται στην παρα. 7 ανωτέρω. Δεν θεωρώ κατάλληλο να επιτρέψω την κατάθεση του συγκεκριμένου Τεκμηρίου 6, καθ΄ότι δεν μπορεί να αναμένεται, για τους λόγους που εξήγησα αναλύοντας το ουσιαστικό δίκαιο της ενδιάμεσης αίτησης βάσει του άρθρου 32 του Ν.14/60, ότι το Δικαστήριο θα υπεισέλθει στο πλαίσιο της εν λόγω ενδιάμεσης αίτησης σε έλεγχο του περιεχομένου του Τεκμηρίου 6, ήτοι σε επιθεώρηση του βίντεου προς εξαγωγή οποιωνδήποτε συμπερασμάτων και ευρημάτων ως προς τα γεγονότα. Κάτι τέτοιο θα συνιστούσε παρεκτροπή από το πλαίσιο της δίκης στο πλαίσιο ενδιάμεσης αίτησης βάσει του άρθρου
  6. · Στην παρα. 9 της Σ.Ε.Δ - Αρνείται ο Ενάγων αρ. 1 τον ισχυρισμό περί υπαίθριας λειτουργίας του επίδικου υποστατικού μόνον κατά τους θερινούς μήνες και ισχυρίζεται ότι κατά τον ίδιο τρόπο λειτουργεί και κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Αναφέρει επίσης αριθμό καταγγελιών που εκκρεμούν στην Αστυνομία για οχληρία υπό του επίδικου υποστατικού, με ειδική αναφορά σε καταγγελία που έγινε στις 18.1.2015, ήτοι μεταγενέστερα της καταχώρισης της αίτησης ημερ. 22.12.
  7. · Στην παρα. 10 της Σ.Ε.Δ - επιχειρείται η εισαγωγή ως Τεκμηρίου 7 της αποτύπωσης ηλεκτρονικών μηνυμάτων που αναταλλάγησαν μεταξύ του Ενάγοντος αρ. 1 και του Εναγομένου αρ. 2 και τα οποία ο Ενάγων αρ. 1 κατ' ισχυρισμόν αποθήκευσε στη μνήμη του κινητού του. Ο χρόνος ανταλλαγής των μηνυμάτων αυτών - αν προηγείται ή έπεται της καταχώρισης της αίτησης για τα προσωρινά διατάγματα - δεν προσδιορίζεται στη Σ.Ε.Δ, παρά μόνον αναφέρεται σε ανταλλαγή μηνυμάτων μετά τον Οκτώβριο του
  8. Και πάλιν δεν θεωρώ ορθό να επιτρέψω το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 10, τόσο λόγω του ότι παραμένει άγνωστο το περιεχόμενό του όσο και λόγω του ότι δεν έχει προσδιορισθεί επακριβώς η χρονική του διάσταση, ώστε να μπορούσα να αποκλείσω το ενδεχόμενο να αφορά σε επικοινωνία που εξ αρχής θα μπορούσαν να είχαν αποκαλύψει οι Ενάγοντες στην αίτηση για τα προσωρινά διάταγμα, εάν και εφόσον τη θεωρούσαν ουσιώδη. Ούτε θα πρέπει να αναμένεται, άλλωστε, από το Δικαστήριο να ανατρέξει σε αλληλογραφία από το 2013 μέχρι σήμερα για να κρίνει αν πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/
  9. Αποκλείω την εισαγωγή ολόκληρης της παρα. 10 του προσχεδίου Σ.Ε/Δ. · Στην παρα. 11 της Σ.Ε.Δ παρατίθεται απαντητικός ισχυρισμός όσον αφορά την πρόσοψη των υπνοδωματίων των Εναγόντων και όσον αφορά τους λόγους για τους οποίους δεν προέβη στην αρχική ένορκη δήλωση ο ίδιος ο Εναγόμενος αρ.
  10. · Στην παρα. 12 της Σ.Ε.Δ - δεν εγείρεται οποιοσδήποτε ισχυρισμός γεγονότων παρά μόνο ο Ενάγων προβαίνει σε σχολιασμό ισχυρισμού του κ. Γαβριηλίδη. · Στην παρα. 13 της Σ.Ε.Δ - Ο Ενάγων αρ. 1 δίδει τη δική του εκδοχή ως προς το αν προκλήθηκε οχληρία το βράδυ της 23.12.
  11. · Στην παρα. 14 της Σ.Ε.Δ - ο Ενάγων αρ. 1 δίδει τη δική του εκτίμηση για το αν ένα γειτονικό υποστατικό, το Fubar, προκαλεί οχληρία. · Στην παρα. 15 της Σ.Ε.Δ - ο Ενάγων αρ. 1 αναφέρει την πληροφόρηση που έχει συλλέξει σχετικά με το ότι η λειτουργία και διαχείρηση του επίδικου υποστατικού δεν αποτελεί την κύρια εργασία οποιουδήποτε εκ των εναγομένων. Δεν βλέπω να υπάρχει οποιαδήποτε σχετικότητα της παρούσας παραγράφου με τα επίδικα θέματα και θεωρώ κατάλληλο να μην δώσω άδεια για ενσωμάτωσή της στη Σ.Ε./Δ. · Στην παρα. 16 της Σ.Ε.Δ - Ο Ενάγων επαναλαμβάνει τον ισχυρισμό του ότι έχει διαπιστώσει ο ίδιος προσωπικά την οχληρία. · Στην παρα. 17 της Σ.Ε.Δ - ο Ενάγων ισχυρίζεται ότι δεν είναι αναγκαίο να προβεί σε επιστημονική μέτρηση της οχληρίας σε ντεσιμπέλ «αφού αυτή είναι πασιφανής». · Στην παρα. 19 της Σ.Ε.Δ απορρίπτει τον ισχυρισμό του Εναγομένου ότι ο ίδιος προέβη σε κατηγορίες και βρισιές προς το άτομο των εναγομένων. · Στην παρα. 20 της Σ.Ε.Δ απορρίπτει τα περί ύπαρξης ελατηρίου εκδίκησης των Εναγομένων. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Έχοντας υπόψη μου τους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς και τις προμνησθείσες νομολογημένες αρχές, κρίνω ότι είναι ορθό και δίκαιο να ασκήσω τη διακριτική μου ευχέρεια υπέρ της χορήγησης άδειας στους Ενάγοντες για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης ως το προσχέδιο αυτής (βλ. το Παράρτημα Α στην Ε/Δ ημερ. 28.1.2015), εκτός στο βαθμό που έχω αποκλείσει ανωτέρω το περιεχόμενο ορισμένων παραγράφων και/ή τεκμηρίων που αναφέρονται σε αυτήν και ειδικότερα αποκλείω τα Τεκμήρια 4, 5, 6 και 10 που αναφέρονται στο Παράρτημα Α, ως επίσης ολόκληρο το περιεχόμενο των παρα. 10 και 15 του Παραρτήματος Α. Δεδομένου του αποτελέσματος, κρίνω δίκαιο όπως επιδικάσω τα έξοδα υπέρ των Εναγόντων - Αιτητών και εναντίον των Εναγομένων - Καθ' ων η αίτηση, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Θα είναι όμως πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας στην αίτηση ημερ. 22.12.
  12. (υπ.) ................................... Α. Πανταζή - Λάμπρου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.