← Κύπρος

Thelpa (Developers) Ltd ν. Στέλλας Α. Σπυριδάκη κ.α., Αρ. Αγωγής 25/2015, 11/3/2015

Thelpa (Developers) Ltd ν. Στέλλας Α. Σπυριδάκη κ.α., Αρ. Αγωγής 25/2015, 11/3/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup

  1. on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2015:A94 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Γ. Πετάση - Κορφιώτη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής 25/2015 Μεταξύ: Thelpa (Developers) Ltd Εναγόντων και 1.Στέλλας Α. Σπυριδάκη 2.Ανδρέα Κ. Σπυριδάκη Εναγομένων Αίτηση ημερομηνίας 8.1.2015 για έκδοση προσωρινού διατάγματος Ημερομηνία: 11 Μαρτίου, 2015 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τους Ενάγοντες-Αιτητές: κ. Χρ. Παπαχρυσοστόμου Για την Εναγόμενη 1- Καθ' ης η αίτηση: κ. M. Μενελάου Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα αγωγή, η οποία καταχωρήθηκε στις 8.1.2015 με Ειδικά Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα, οι Ενάγοντες αξιώνουν από τους Εναγόμενους 1 και 2 αλληλέγγυα και κεχωρισμένα το ποσό των €90,100 δυνάμει γραμματίου συνήθους τύπου ημερομηνίας 2.1.2015, πλέον τόκους και έξοδα. Κατόπιν μονομερούς αίτησης ημερομηνίας 8.1.2015 οι Ενάγοντες-Αιτητές, εξασφάλισαν στις 12.1.2015 το πιο κάτω διάταγμα (στο εξής «το Προσωρινό Διάταγμα»): «1. Διάταγμα το οποίο εμποδίζει και απαγορεύει την Εναγόμενη 1 ή τους αντιπροσώπους και/ή υπαλλήλους της από του να πωλήσει ή και διαθέσει ή και δωρίσει ή και μεταβιβάσει ή καθ' οιονδήποτε τρόπο αποξενώσει ή και επιβαρύνει το ακίνητο υπ. αρ. εγγραφής 2/740, Δήμος Αγλαντζιάς, τοποθεσία Μαντολαξιά, μερίδιο το όλο, μέχρι πλήρους εκδίκασης της υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αγωγής, ή μέχρι και νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου» Η αίτηση συνοδευόταν από Ένορκη Δήλωση του κ. Δημήτρη Παπαχρυσοστόμου, ενός εκ των διευθυντών των Εναγόντων, ημερομηνίας 8.1.2015, αναφορά στο περιεχόμενο της οποίας θα γίνει στη συνέχεια. Το Προσωρινό Διάταγμα ορίστηκε επιστρεπτέο στις 21.1.2015 και στις 20.1.2015 καταχωρήθηκε Ειδοποίηση περί Πρόθεσης Ένστασης από την πλευρά της Εναγομένης 1-Καθ' ης η αίτηση, η οποία συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση του Εναγόμενου 2 κ. Ανδρέα Σπυριδάκη ίδιας ημερομηνίας. Η ένσταση βασίζεται, μεταξύ άλλων, στα άρθρα 4, 5, 7 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.6, στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν. 14/60, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.48 ΘΘ. 1-9, στα άρθρα 23, 26 και 30 του Συντάγματος και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Οι κυριότεροι λόγοι της ένστασης μπορούν να συνοψισθούν ως ακολούθως: (
  2. i)Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που καθορίζει το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν. 14/60και/ή η σχετική επί του θέματος νομολογία. (
  3. ii)Η ακίνητη περιουσία που αναφέρεται στην αίτηση των Εναγόντων - Αιτητών ημερομηνίας 8.1.2015 δεν αποτελεί αντικείμενο της αγωγής και σε κάθε περίπτωση επιζητείται η δέσμευση ακίνητης ιδιοκτησίας πολλαπλάσιας αξίας από το ισχυριζόμενο χρέος. (iii) Οι Αιτητές δεν προσήλθαν στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια και δεν αποκάλυψαν στο Δικαστήριο όλα και/ή όλα τα ουσιώδη γεγονότα τα οποία γνώριζαν και/ή τα οποία μπορούσαν να ανακαλύψουν με εύλογη επιμέλεια και/ή προσπάθησαν να παραπλανήσουν το Δικαστήριο προκειμένου να εξασφαλίσουν την έκδοση του Προσωρινού Διατάγματος. (
  4. iv)Η Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την αίτηση είναι άκυρη και/ή παράτυπη και παραβιάζει τις πρόνοιες της Δ.39 Θ. 2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας καθότι δεν αποκαλύπτεται η πηγή της πληροφόρησης του ενόρκως δηλούντα και/ή οι ισχυρισμοί του είναι αόριστοι και παρέμειναν χωρίς υποστήριξη. (
  5. v)Οι Αιτητές κωλύονται ως εκ της συμπεριφοράς τους να ισχυρίζονται και να αξιώνουν ως η αίτηση. (
  6. vi)Το Δικαστήριο θα πρέπει να διατηρήσει το status quo ante και να ακυρώσει το Προσωρινό Διάταγμα. (vii) Το ισχυριζόμενο γραμμάτιο ημερομηνίας 2.1.2015 ήταν αποτέλεσμα ψυχικής πίεσης ή/και εξαναγκασμού από τους Αιτητές προς τους Εναγομένους και σε κάθε περίπτωση δεν πληροί τις προϋποθέσεις που προβλέπονται από το άρθρο 78 του περί Συμβάσεων Νόμου, Κεφ. 149. (viii) Το ισοζύγιο της ευχέρειας (balance of convenience) γέρνει καθαρά υπέρ της προς την απόρριψη της αίτησης ημερομηνίας 8.1.2015 ενώ τυχόν επιτυχία της προκαλεί και/ή θα προκαλέσει τεράστιες και/ή ανεπανόρθωτες ζημιές στους Εναγόμενους. (
  7. ix)Οι Ενάγοντες είχαν μεριμνήσει για την εξασφάλιση τους εκ των προτέρων, καταρτίζοντας σύμβαση με πρόνοιες οι οποίες απέβλεπαν στην κατοχύρωση των οικονομικών τους συμφερόντων από τους Εναγόμενους και δεν θα έπρεπε να αναμένουν από το Δικαστήριο ενίσχυση της εν λόγω εξασφάλισης. (
  8. x)Τυχόν έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων θα επηρεάσει και/ή παραβιάσει τα συνταγματικά και/ή άλλα νόμιμα δικαιώματα των Εναγόντων και/ή τρίτων προσώπων. Να σημειωθεί ότι παρόλο που όπως αναγράφεται στην Ένσταση, αυτή καταχωρήθηκε από τους Εναγόμενους 1 και 2, η αίτηση και το Προσωρινό Διάταγμα αφορούν μόνο την Εναγόμενη 1. Οι θέσεις των δυο πλευρών Η θέση των Εναγόντων - Αιτητών Όπως έχει ήδη αναφερθεί, η αίτηση στα πλαίσια της οποίας εκδόθηκε το Προσωρινό Διάταγμα υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση ημερομηνίας 8.1.2015 ενός εκ των διευθυντών των Εναγόντων, ήτοι του κ. Δημήτρη Παπαχρυσοστόμου, όπου καταγράφονται συνοπτικά τα ακόλουθα: Οι Ενάγοντες είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης με διευθυντές τον ίδιο και τα παιδιά του Δέσπω, Χριστόδουλο και Θεοδώρα. Ο κ. Παπαχρυσοστόμου είναι εν ενεργεία δικηγόρος και μέτοχος στην δικηγορική εταιρεία Δημήτρης Παπαχρυσοστόμου ΔΕΠΕ και είναι το μοναδικό πρόσωπο που γνωρίζει όλα τα γεγονότα που έχουν σχέση με την παρούσα υπόθεση. Είναι, μάλιστα, το πρόσωπο που διαχειρίζεται, σχεδόν κατ' αποκλειστικότητα, όλες τις υποθέσεις των Εναγόντων από της ίδρυσης τους μέχρι σήμερα. Στις 2.1.2015 η Εναγόμενη 1 Στέλλα Σπυριδάκη υπέγραψε προς όφελος των Εναγόντων γραμμάτιο συνήθους τύπου (φωτοαντίγραφο του εν λόγω γραμματίου επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 1), επί του οποίου υπέγραψε σαν εγγυητής ο σύζυγος της Ανδρέας Σπυριδάκης/Εναγόμενος 2. Στη συνέχεια υπέγραψαν σαν μάρτυρες ο ίδιος ο κ. Παπαχρυσοστόμου και η κα Ουρανία Σαρρή, πάντοτε στην παρουσία και των δυο Εναγομένων και στην παρουσία και όψη αλλήλων. Η υπογραφή του γραμματίου συνήθους τύπου έγινε στο σπίτι των Εναγομένων 1 και 2 που βρίσκεται στην οδό Λιπέρτη 7, 2121 Αγλαντζιά. Στη συνέχεια συμφωνήθηκε με τους Εναγομένους 1 και 2 όπως το οφειλόμενο ποσό εξασφαλισθεί με υποθήκη του σπιτιού της Εναγομένης 1 στην οδό Λιπέρτη 7, Αγλαντζιά, πράγμα το οποίο η ίδια αργότερα αρνείτο. Τελικά, και ενώ οι Ενάγοντες απαίτησαν από τους Εναγόμενους 1 και 2 την εξόφληση του γραμματίου συνήθους τύπου, αυτοί δήλωσαν αδυναμία προς τούτο, και έτσι το ποσό του γραμματίου οφείλεται εις ολόκληρο πλέον τόκους και έξοδα. Ο Εναγόμενος 2 έχει μόνο ένα αυτοκίνητο ενώ δεν κατέχει ακίνητη περιουσία. Η Εναγομένη 1 έχει δύο καταστήματα στην περιοχή Τρυπιώτη, τα οποία όμως είναι υποθηκευμένα στην Τράπεζα Κύπρου με υποθήκες με αριθμούς Υ5946/2001 για €51.248,04 εντόκως προς 9,75% και με την Υ476/2010 για €68.500 με κυμαινόμενο επιτόκιο και με την Υ7522/2002 για €54.675,25 επίσης με κυμαινόμενο επιτόκιο. Σύμφωνα δε με πληροφόρηση που έλαβε ο κ. Παπαχρυσοστόμου, η οποία και επιβεβαιώθηκε από τον Εναγόμενο 2 προ ολίγων ημερών, εναντίον των Εναγομένων 1 και 2 κινήθηκαν αγωγές στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας εντός του 2013 από την Τράπεζα Κύπρου για οφειλές περί τις €200,000 περίπου. Η Εναγομένη 1 διαθέτει και την κατοικία στην οδό Λιπέρτη 7, 2121 Αγλαντζιά με αριθμό εγγραφής 2/740 Δήμος Αγλαντζιάς, τοποθεσία Μαντολαξιά, μερίδιο το όλο, η οποία κτίστηκε πριν από 30 χρόνια, ως επίσης και ένα μικρό διαμέρισμα το οποίο πώλησε πριν από καιρό χωρίς όμως να το μεταβιβάσει. Όπως τον έχουν πληροφορήσει οι Εναγόμενοι 1 και 2, η οικία με αρ. εγγραφής 2/740, Δήμος Αγλαντζιάς, έχει υποθηκευθεί περί το 2012 στην Ελληνική Τράπεζα για χρέος ύψους €150.000, το οποίο είναι έντοκο. Επειδή όπως τον έχει πληροφορήσει ο Εναγόμενος 2, οι Εναγόμενοι 1 και 2 δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους προς τις τράπεζες, αποφάσισαν να πωλήσουν το σπίτι τους στην Λιπέρτη 7 στην Αγλαντζιά και προς το σκοπό αυτό, ανέθεσαν την πώληση του στο γραφείο του εκτιμητή Αντώνη Λοϊζου, ενώ όπως έχει περιέλθει στην προσωπική του αντίληψη, επί της κατοικίας έχει αναρτηθεί σχετική διαφημιστική πινακίδα. Η αξία των δυο καταστημάτων ίδιου μεγέθους στην οδό Αγ. Ελένης στη Λευκωσία που είναι υποθηκευμένα στην Τράπεζα Κύπρου είναι μικρότερη από τα οφειλόμενα ποσά προς την Τράπεζα Κύπρου, ενώ παράλληλα κατά το 2014 οι Εναγόμενοι ανέθεσαν στα Κτηματικά Γραφεία Δανός την πώληση ενός εκ των δυο καταστημάτων για €60,000, πλην όμως δεν ανευρέθηκε αγοραστής. Η θέση της Εναγομένης 1-Καθ' ης η Αίτηση Στην Ένορκη Δήλωσή του ο κ. Ανδρέας Σπυριδάκης αναφέρει ότι στις 2.1.2015 ο κ. Παπαχρυσοστόμου επισκέφθηκε τον ίδιο και τη σύζυγό του Στέλλα Σπυριδάκη/Εναγόμενη 1, λέγοντας τους ότι είχε συγκεκριμένο αγοραστή/ενδιαφερόμενο για την αγορά της οικίας τους και θα ήθελε να την αξιολογήσει με σκοπό να αποκτήσει προσωπική αντίληψη της κατάστασής της. Αργότερα και μετά την περιήγηση στην οικία, ο κ. Παπαχρυσοστόμου υπέδειξε στον ίδιο και τη σύζυγό του το έγγραφο το οποίο επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 1 στην Ένορκη Δήλωσή του και τους ανέφερε ότι εάν δεν το υπογράψουν θα κινηθεί άμεσα νομικά εναντίον τους και θα επιβαρύνει την οικία τους με MEMO. Πέραν τούτων, όμως, ο κ. Παπαχρυσοστόμου τους ανέφερε ότι θα συνεχίσει να εισπράττει το ενοίκιο από το κατάστημα με αρ. εγγραφής 25/4227, Δήμος Λευκωσίας, ενορία Τρυπιώτη, μέχρι την από μέρους τους καταβολή του ποσού των €90.000 δυνάμει της σύμβασης ημερομηνίας 30.12.2013 (φωτοαντίγραφο της σύμβασης επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 1). Σύμφωνα δε με τα όσα αναφέρει ο κ. Σπυριδάκης, τόσο ο ίδιος όσο και η σύζυγός του υπέγραψαν το έγγραφο που τους παραδόθηκε από τον κ. Παπαχρυσοστόμου μετά από ψυχική πίεση ή/και εξαναγκασμό που υπέστηκαν από μέρους του. Μετά την υπογραφή του εν λόγω εγγράφου, το οποίο εξ' όσων συμβουλεύονται από τον δικηγόρο τους δεν πληροί τις προϋποθέσεις που προβλέπονται από το άρθρο 78 του περί Συμβάσεων Νόμου, Κεφ. 149, σχετικά με τα γραμμάτια συνήθους τύπου, ο κ. Παπαχρυσοστόμου ανέφερε στον κ. Σπυριδάκη ότι ήθελε να βρεθούν την Δευτέρα 5.1.2015 για να «ολοκληρώσουν την συμφωνία». Επισκέφθηκε, λοιπόν, το γραφείο του όπου του ανέφερε ότι έπρεπε να καταχωρηθεί επιβάρυνση/υποθήκη στην οικία τους. Ο κ. Σπυριδάκης του είχε πει ότι η οικία είναι ήδη υποθηκευμένη έναντι χρέους στην Ελληνική Τράπεζα και ότι σε κάθε περίπτωση θα έπρεπε να προηγηθεί κάποια συμφωνία επί τούτου. Ο κ. Παπαχρυσοστόμου δεν συζητούσε κάτι τέτοιο και για το λόγο αυτό οι Εναγόμενοι αρνήθηκαν να δώσουν τη συγκατάθεσή τους. Σε σχέση με τα όσα καταγράφονται στην Ένορκη Δήλωση του κ. Παπαχρυσοστόμου, ο κ. Σπυριδάκης επισημαίνει τα ακόλουθα: - Ουδέποτε απαιτήθηκε από τους Εναγόμενους η άμεση εξόφληση του ισχυριζόμενου χρέους αφού υπήρχε και/ή υπάρχει προφορική συμφωνία μεταξύ του ίδιου και του κ. Παπαχρυσοστόμου (εκ μέρους των Εναγόντων) για πώληση της κατοικίας τους, ενώ παράλληλα οι Ενάγοντες συνεχίζουν να λαμβάνουν το ενοίκιο από το κατάστημα υπ. αριθμό 4227 με βάση την σύμβαση ημερομηνίας 30.12.2013. - Οι υποθήκες Υ5946/2001, Υ476/2010 και Υ7522/2002 πράγματι υφίστανται, πλην όμως η υποθήκη με αριθμό Υ7522/2002 είναι παράτυπη αφού η επιβάρυνση με την οποία ήταν συνδεδεμένη έχει αποπληρωθεί, ενώ οι οποιεσδήποτε αγωγές της Τράπεζας Κύπρου εναντίον του και/ή της Εναγομένης 1 δεν αφορούν το ακίνητο με αριθμό εγγραφής 4227. - Τα ισχυριζόμενα χρέη προς την Ελληνική Τράπεζα δεν ανέρχονται στο αναφερόμενο ποσό των €150.000 και ουδέποτε ολοκληρώθηκε πώληση του αναφερόμενου διαμερίσματος, ούτε έχει καταχωρηθεί οποιοδήποτε πωλητήριο έγγραφο στο Κτηματολόγιο. - Η πώληση της οικίας στην οδό Λιπέρτη 7, Αγλαντζιά όχι μόνο ήταν στην προσωπική γνώση του κ. Παπαχρυσοστόμου και κατ' επέκταση των Εναγόντων, αλλά ο ίδιος ο κ. Παπαχρυσοστόμου ενεργεί ως μεσάζοντας στην προσπάθεια εξεύρεσης αγοραστή για πώληση της οικίας έναντι αμοιβής. - Η αξία των καταστημάτων είναι μεγαλύτερη από €60.000 (σχετικά με το θέμα αυτό επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 2 Έκθεση Εκτίμησης του ακινήτου με αρ. εγγραφής 25/4226 από τους Εκτιμητές Ακινήτων & Διαχειριστές Έργων Ανάπτυξης Αντώνης Λοίζου & Συνεργάτες (Chartered Surveyors)), ενώ ο κ. Παπαχρυσοστόμου απέκρυψε από το Δικαστήριο την ύπαρξη των δύο πωλητήριων εγγράφων σχετικά με τα καταστήματα αυτά τα οποία είναι κατατεθειμένα στο Κτηματολόγιο (τα Πωλητήρια Έγγραφα επισυνάπτονται ως Τεκμήρια 3 και 4 αντίστοιχα). - Πέραν των όσων αναφέρονται αμέσως πιο πάνω, για το κατάστημα υπ' αριθμό 25/4226 ενώ έχει ακυρωθεί η σύμβαση ημερομηνίας 22.6.2011 (όπως προκύπτει από τον όρο 2 της σύμβασης ημερομηνίας 30.12.2013) και έχουν επιστραφεί τα χρήματα στους Ενάγοντες, αυτοί και/ή ο κ. Παπαχρυσοστόμου αρνούνται να αποσύρουν το πωλητήριο έγγραφο από το Κτηματολόγιο, ενώ για το κατάστημα υπ' αριθμό 25/4227, οι Ενάγοντες παραπλανητικά απέκρυψαν από το Δικαστήριο ότι οι ίδιοι συνεχίζουν να λαμβάνουν τα ενοίκια του ως μέρος της σύμβασης ημερομηνίας 30.12.2013. - Η οικία στην οδό Λιπέρτη βρίσκεται σε καλή κατάσταση και ο κ. Παπαχρυσοστόμου προβαίνει σε ισχυρισμούς που δεν ευσταθούν, ενώ τα γραφεία εκτιμητών «Δανός» ουδέποτε έδωσαν εκτίμηση για την αξία του ακινήτου. - Οι Ενάγοντες δεν κινδυνεύουν να υποστούν οποιαδήποτε ζημιά σε περίπτωση που το Προσωρινό Διάταγμα δεν παραμείνει σε ισχύ αφού: (
  9. i)Yπάρχει προφορική συμφωνία για πώληση της εν λόγω οικίας μεταξύ των Εναγομένων 1 και 2 και του κ. Παπαχρυσοστόμου (διευθυντή και μετόχου των Εναγόντων). (
  10. ii)Yπάρχουν κατατεθειμένα πωλητήρια έγγραφα στο Κτηματολόγιο για δυο ακίνητα τα οποία έχουν πολλαπλάσια αξία από το ισχυριζόμενο χρέος, (iii) Οι Ενάγοντες λαμβάνουν ενοίκιο από το ακίνητο υπ' αριθμό 25/4227 παρά τον κατ' ισχυρισμό τερματισμό της σύμβασης ημερομηνίας 30.12.2013, και (
  11. iv)Οι Ενάγοντες παράτυπα ή/και παράνομα συνεχίζουν να έχουν κατατεθειμένο στο Κτηματολόγιο πωλητήριο έγγραφο για το ακίνητο 25/4226 μη επιτρέποντας την πώλησή του. Αγορεύσεις Η ακροαματική διαδικασία περιορίστηκε στις αγορεύσεις των ευπαίδευτων συνηγόρων και των δυο πλευρών και καμία πλευρά δεν ζήτησε την αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Ως εκ τούτου, η μαρτυρία η οποία βρίσκεται ενώπιον του Δικαστηρίου για τους σκοπούς της υπό κρίση αίτησης περιορίζεται στις Ένορκες Δηλώσεις που καταχωρήθηκαν από τις δυο πλευρές. Νομική πτυχή Η αίτηση βασίζεται στα άρθρα 4, 5, 7 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ. 6, στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν. 14/60, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48, ΘΘ. 1-3 και 8 και στην εγγενή και συμφυή εξουσία του Δικαστηρίου. Οι προϋποθέσεις που πρέπει απαραίτητα να συνυπάρχουν ώστε να δικαιολογείται η έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος με βάση το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν. 14/60, είναι οι ακόλουθες: (α) η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, (β) η ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο αιτών διάδικος σε θεραπεία ή ότι έχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας, και (γ) ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. (σχετικές είναι οι αποφάσεις Odysseos v. Pieris Estates

(1982)1 Α.Α.Δ. 557, Acropol Shipping Co Ltd v. Rossis
(1976)1 Α.Α.Δ. 38, Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 Α.Α.Δ. 263, National Bank of Greece v. Motovia
(1987)1 Α.Α.Δ. 303, KOT v. Θεωρή
(1989)1 Α.Α.Δ. 255, Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. X"Βασίλη
(1989)1 Α.Α.Δ. 152, και Cyprus Sulphur & Copper Co Ltd & άλλων ν. Παραλράμα Λτδ
(1990)1 Α.Α.Δ. 1051) Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση έχει επεξηγηθεί ότι ικανοποιείται με την κατάδειξη συζητήσιμης υπόθεσης, με αναφορά πάντοτε στα καταχωρημένα δικόγραφα. Το δεύτερο κριτήριο, που είναι σε κάποια έκταση αλληλένδετο με το πρώτο, επιβάλλει όπως ο αιτητής δείξει ότι έχει πιθανότητα επιτυχίας, η οποία έχει επεξηγηθεί ως κάτι περισσότερο από απλή πιθανότητα αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι το μέτρο απόδειξης σε αστικές υποθέσεις. Σε σχέση με την τρίτη προϋπόθεση, ήτοι ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, αυτή εξετάζεται υπό το πρίσμα του κατά πόσον η απόδοση αποζημιώσεων θα ήταν επαρκής θεραπεία κάτω από τα γεγονότα της υπόθεσης. Πλήρης δικαιοσύνη σημαίνει την απόδοση στον ενάγοντα της θεραπείας που δικαιούται σύμφωνα με το νόμο (Βλ. Αντωνίας Παναγίδου κ.ά. ν. Μαρίας Παναγίδου κ.ά.
(2001)1 Α.Α.Δ 396). Η υπό αναφορά προϋπόθεση ικανοποιείται όπου οι αποζημιώσεις θεωρούνται ότι δεν αποτελούν ικανοποιητική θεραπεία. Τέτοια περίπτωση υπάρχει όταν ο ενάγοντας δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί καθότι θα είναι αδύνατος ο υπολογισμός τυχόν αποζημιώσεων που θα δικαιούται. Αντίθετα, εκεί όπου η ζημιά μπορεί να υπολογιστεί, έστω και με κάποια δυσκολία, δεν θεωρείται ανεπανόρθωτης φύσεως και για αυτό το λόγο δεν μπορεί να ευσταθήσει ισχυρισμός ότι το Δικαστήριο δεν θα είναι σε θέση να αποδώσει πλήρη δικαιοσύνη. Το θέμα όμως δεν τελειώνει εδώ. Όπως υποδεικνύεται στην Οδυσσέως (πιο πάνω), στο τελικό στάδιο το Δικαστήριο πρέπει να σταθμίσει κατά πόσον είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το διάταγμα (σχετικές επί του θέματος είναι οι αποφάσεις Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Πασχάλη Χ''Βασίλη (πιο πάνω), Παλιομυλίτου ν. Παναγιώτου κ.α.
(2003)1 (Α) Α.Α.Δ. 407, K.Christodoulides Land and Building Developments Ltd v. Φιλόκυπρου Γεώργιου Ματθαίου
(2005)1 Α.Α.Δ. 310). Ο σκοπός ενός συντηρητικού διατάγματος που εκδίδεται με βάση το άρθρο 32 του Ν. 14/60 είναι κυρίως η διατήρηση της κατάστασης κατά την οποία προέκυψε η υπό εκδίκαση διαφορά και η διατήρηση της επίδικης περιουσίας εκκρεμούσης της ακρόασης και της εκδίκασης της αγωγής (Μichael v. Brevinos Limited
(1969)1 C.L.R. 578). Όπως αναφέρεται και πιο πάνω, η αίτηση βασίζεται, όχι μόνο επί του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 αλλά και στις πρόνοιες των άρθρων 4 και 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6. Δεδομένου ότι το ακίνητο του οποίου ζητείται η δέσμευση δεν αποτελεί το αντικείμενο της αγωγής, θεωρώ ότι το άρθρο 4 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, δεν μπορεί να έχει εφαρμογή στην υπό κρίση αίτηση. Σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 5 του Κεφ. 6, το Δικαστήριο μπορεί να εκδώσει σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας διάταγμα με το οποίο ο εναγόμενος να εμποδίζεται από του να αποξενώσει τόσο μέρος της ακίνητης ιδιοκτησίας του, όσο κατά τη γνώμη του Δικαστηρίου είναι αρκετό για να ικανοποιήσει την απαίτηση του ενάγοντα μαζί με τα έξοδα της δίκης. Στην υπόθεση Τσιολάκκης και άλλη ν. Στυλιανίδη
(1992)1 Α.Α.Δ. 782, υποδεικνύεται ότι ο όρος "good cause of action" στο άρθρο 5 του Κεφ. 6 έχει την ίδια έννοια με τον όρο «υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση» στο άρθρο 32
(1)του Νόμου 14/60 και ότι και στις δύο περιπτώσεις επιβάλλεται η αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης ως προϋπόθεση για την έκδοση συντηρητικού διατάγματος. Στην πιο πάνω απόφαση (στη σελίδα 785) αναφέρεται ότι «το άλλο στοιχείο που πρέπει να αποδειχθεί για την παρεμπόδιση αποξένωσης γης βάσει του άρθρου 5
(2)του Κεφ. 6, είναι η πιθανότητα παρεμβολής εμποδίου (hindered) στην ικανοποίηση απόφασης η οποία ήθελε εκδοθεί υπέρ του ενάγοντος». Ο συσχετισμός των προϋποθέσεων που καθορίζονται στα δυο πιο πάνω νομοθετήματα, ήτοι στο άρθρο 5 του Κεφ. 6 και στο άρθρο 32 του Ν. 14/60, αποτέλεσε αντικείμενο εξέτασης και ανάλυσης σε αρκετές αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου (βλ. Lakatamitis v. Theodorou
(1983)1 Α.Α.Δ. 520 και Ευρυπίδης Φ. Ζεμενίδης ν. Άννας Ζεμενίδη
(1992)1 Α.Α.Δ. 54). Μέσα από τη σχετική νομολογία μπορεί να εξαχθεί αβίαστα το συμπέρασμα ότι όταν το Δικαστήριο εκδίδει διάταγμα βάσει του άρθρου 32 του Νόμου 14/60, το οποίο θα μπορούσε να εκδοθεί και δυνάμει του άρθρου 5 του Κεφ. 6, πρέπει να λάβει υπόψη και τα ειδικά κριτήρια που εκτίθενται στο άρθρο 5 του Κεφ. 6. Έχοντας συνοψίσει τις νομικές αρχές που διέπουν την έκδοση παρεμπίπτοντων διαταγμάτων, θεωρώ ορθό να επισημάνω ότι σε αυτό το στάδιο της διαδικασίας, το Δικαστήριο δεν επιχειρεί να αποφασίσει επί των αμφισβητούμενων γεγονότων της ουσίας της αγωγής, ενώ προβαίνει σε διαπίστωση των γεγονότων τα οποία συνθέτουν την υπό εξέταση υπόθεση στη βάση των ενόρκων δηλώσεων. Περαιτέρω, το Δικαστήριο έχει υποχρέωση να αποφύγει να προχωρήσει σε αξιολόγηση της με τον πιο πάνω τρόπο προσκομισθείσας μαρτυρίας γιατί το δικαστικό αυτό έργο θα πρέπει να διεξαχθεί όταν θα εξετάζεται η ουσία της αγωγής. Το πιο πάνω εγχείρημα γίνεται μόνο για να διαπιστωθεί εάν υπάρχει το αναγκαίο υλικό για τη διαπίστωση ύπαρξης των τριών προϋποθέσεων του άρθρου 32 του Νόμου Ν. 14/60 (βλέπε C.T. Tobacco Ltd ν. Εκδόσεις Αρκτίνος κ.α.
(2003)1(Β) Α.Α.Δ. 853). Τα δικαιώματα των διαδίκων θα αποφασιστούν μετά την ολοκλήρωση της μαρτυρίας από το μόνο αρμόδιο σώμα που δεν είναι άλλο από το Δικαστήριο το οποίο θα εκδικάσει την ουσία της υπόθεσης. Εξέταση των θέσεων που προβλήθηκαν από τις δύο πλευρές Ακυρότητα και Παρατυπία της Ένορκης Δήλωσης του κ. Δημήτρη Παπαχρυσοστόμου Κρίνω σκόπιμο να εξετάσω σε πρώτο στάδιο τη θέση της Εναγόμενης 1 - Καθ' ης η Αίτηση επί το ότι η Ένορκη Δήλωση του κ. Δημήτρη Παπαχρυσοστόμου που συνοδεύει την αίτηση είναι άκυρη και/ή παράτυπη και παραβιάζει τις πρόνοιες της Δ.39 Θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας που έχουν ως ακολούθως: «2. Affidavits shall be confined to such facts as the witness is able of his own knowledge to prove, but on interlocutory applications an affidavit may contain statements of information and belief, with the sources and grounds thereof. The costs of every affidavit which shall unnecessarily set forth matter of hearsay, or argumentative matter, or copies of or extracts from documents, shall be paid by the party filing the same». Όπως προβάλλεται από την πλευρά της Καθ' ης η Αίτηση στην Ένσταση της, ο κ. Παπαχρυσοστόμου δεν αποκαλύπτει την πηγή της πληροφόρησής του με τρόπο ώστε οι ισχυρισμοί οι οποίοι προβάλλονται να είναι αόριστοι και χωρίς υποστήριξη. Παρόλα αυτά, η θέση αυτή δεν προωθήθηκε από τον συνήγορο της Καθ' ης η Αίτηση κατά το στάδιο των αγορεύσεων και σε κάθε περίπτωση δεν μπορεί να ευσταθήσει αφού ο κ. Δημήτρης Παπαχρυσοστόμου αναφέρει την πηγή της πληροφόρησής του εκεί όπου ήταν απαραίτητο, συμμορφούμενος με τις πρόνοιες της Δ.39 Θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Απόκρυψη ουσιωδών στοιχείων και μη προσέλευση των Εναγόντων - Αιτητών στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια Είναι νομολογιακά θεμελιωμένο ότι όπου ο αιτητής επιδιώκει την έκδοση προσωρινού διατάγματος στα πλαίσια μονομερούς αίτησης, υπέχει υποχρέωση αποκάλυψης στο Δικαστήριο όλων των ουσιωδών στοιχείων και γεγονότων τα οποία θα μπορούσαν να ασκήσουν επιρροή στη δικαστική κρίση. Ο αιτητής υποχρεούται να φέρει σε γνώση του Δικαστηρίου οποιαδήποτε γεγονότα γνωρίζει σε σχέση με την υπόθεση, αλλά και εκείνα που θα μπορούσε με εύλογη επιμέλεια να ανακαλύψει, τα οποία ενδεχομένως να είναι ευνοϊκά για τον απόντα διάδικο και θα μπορούσαν να επηρεάσουν την κρίση του Δικαστηρίου. Το καθήκον για πλήρη αποκάλυψη συναρτάται άμεσα με την καλή πίστη η οποία πρέπει να επιδεικνύεται οποτεδήποτε επιδιώκεται θεραπεία στην απουσία του αντιδίκου. Παράλειψη παρουσίασης ουσιαστικών γεγονότων στην μονομερή αίτηση, θεωρείται ως είδος εξαπάτησης του Δικαστηρίου, το οποίο ακυρώνει τη διαταγή που έδωσε χωρίς να εξετάσει την ουσία της υπόθεσης. Τα γεγονότα πρέπει, ωστόσο, να είναι ουσιώδη για την απόφαση του Δικαστηρίου στην μονομερή αίτηση (βλέπε μεταξύ άλλων Zachariades Ltd v. Economides
(1989)1 C.L.R. 437 στη σελίδα 443, 446, Άνθιμος Δημητρίου ν. The Dolphin Insurance Company Limited κ.α.
(1990)1 Α.Α.Δ. 352, Gircotis & Achilleos Limited v. Chr. M. Sarlis & Co. M.S. κ.α.
(1992)1 Α.Α.Δ. 360 και Χριστιάνα Στυλιανού ν. Ανδρέα Στυλιανού
(1992)1 Α.Α.Δ. 583). Επί τούτου αξίζει να γίνει αναφορά στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου ημερομηνίας 19.6.2009 στην Πολιτική Έφεση 181/2007, Κατερίνα Τσιερκέζου ν. Dragon Tourist Enterprises Ltd, όπου υποδείχθηκε ότι «το θέμα της απόκρυψης γεγονότων συνιστά ένα σημαντικό στοιχείο στην έκδοση ενός προσωρινού διατάγματος και το Δικαστήριο διατηρεί τη διακριτική ευχέρεια να εξετάσει αυτόβουλα αν ένας διάδικος έχει προβεί σε απόκρυψη γεγονότων, όταν από τη μαρτυρία που έχει παρουσιαστεί μια τέτοια ενέργεια κρίνεται επιβεβλημένη». Στην σχετικά πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου ημερομηνίας 16.2.2012, στην Πολιτική Έφεση με αρ. 263/2009, CTO Public Company Limited κ. ά. ν. BAT (Cyprus) Limited κ.ά., σημειώθηκαν τα ακόλουθα τα οποία θεωρώ ότι συνοψίζουν τις γενικές αρχές που διέπουν το υπό εξέταση θέμα: «Καθοδηγητική για το ζήτημα της υποχρέωσης αποκάλυψης όλων των ουσιωδών γεγονότων, όταν υποβάλλονται μονομερείς αιτήσεις, είναι η απόφαση στην υπόθεση Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου κ.α.
(1995)1 Α.Α.Δ. 248 όπου έγινε ευρεία παράθεση κυπριακής και αγγλικής νομολογίας. Στην υπόθεση εκείνη έγινε ειδική αναφορά στις κατευθυντήριες γραμμές που δόθηκαν στην απόφαση του Αγγλικού Εφετείου στην υπόθεση Brink´s Mat Ltd v. Elcombe
(1988)1 W.L.R.
  1. Σ΄ αυτές περιλαμβάνεται το καθήκον του αιτητή για πλήρη και δίκαιη αποκάλυψη όλων των ουσιωδών γεγονότων. Τα ουσιώδη γεγονότα είναι εκείνα που είναι σημαντικό να τα γνωρίζει το δικαστήριο που επιλαμβάνεται της αιτήσεως. Το ουσιώδες προς αποκάλυψη αποφασίζεται από το δικαστήριο και όχι από τους νομικούς συμβούλους του αιτητή. Ο αιτητής έχει καθήκον να προβαίνει σε έρευνα ως προς τα γεγονότα της υπόθεσης. Το εύρος της έρευνας εξαρτάται από τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Αν αποδειχθεί ουσιαστική απόκρυψη γεγονότος, το δικαστήριο θα πρέπει να βεβαιωθεί ότι ο αιτητής δεν αποκομίζει πλεονέκτημα από την απόκρυψη. Η ουσιαστικότητα και σημασία του γεγονότος που απεκρύβη κρίνεται από τον εκδικάζοντα Δικαστή, με γνώμονα τη σημασία του γεγονότος σε σχέση με τα επίδικα θέματα. Τελικά, το εκδικάζον δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια ως προς το κατά πόσον θα ακυρώσει ή όχι ένα παρεμπίπτον διάταγμα που εκδόθηκε στη βάση αιτήσεως στην οποία απεκρύβη κάποιο γεγονός. Όπως τονίστηκε στη Γρηγορίου (ανωτέρω) το δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια, παρόλη την απόδειξη «ουσιαστικής» μη αποκάλυψης που δικαιολογεί την άμεση ακύρωση του διατάγματος που εκδόθηκε στη μονομερή αίτηση, να διατάξει τη συνέχιση της ισχύος του ή να εκδώσει νέο διάταγμα με όρους.» Κρίνω ορθό όπως το ζήτημα εξεταστεί προτού το Δικαστήριο υπεισέλθει στην ουσία της αίτησης καθότι τυχόν κατάληξη ότι οι Ενάγοντες-Αιτητές απέκρυψαν ουσιώδη γεγονότα θα οδηγούσε στην ακύρωση του Προσωρινού Διατάγματος. Όπως προκύπτει από την Ένσταση και την συνοδεύουσα αυτήν Ένορκη Δήλωση του κ. Σπυριδάκη, η πλευρά της Καθ' ης η αίτηση ισχυρίζεται ότι οι Ενάγοντες - Αιτητές απέκρυψαν από το Δικαστήριο τα ακόλουθα γεγονότα με αποτέλεσμα το Προσωρινό Διάταγμα να μην μπορεί να οριστικοποιηθεί:
  2. Τους όρους και τις προϋποθέσεις των συμβάσεων ημερομηνίας 22.6.2011 και 30.12.2013 μεταξύ των διαδίκων.
  3. Οι Ενάγοντες έχουν καταθέσει Πωλητήριο Έγγραφο στο Κτηματολόγιο για το κατάστημα υπ' αριθμό 25/4226, Δήμος Λευκωσίας, ενορία Τρυπιώτη, το οποίο συνεχίζουν να έχουν κατατεθειμένο κατά παράβαση των όρων της σύμβασης ημερομηνίας 30.12.2013, μη επιτρέποντας την πώληση του.
  4. Οι Ενάγοντες έχουν καταθέσει και συνεχίζουν να έχουν κατατεθειμένο στο Κτηματολόγιο Πωλητήριο Έγγραφο για το κατάστημα υπ' αριθμό 25/4227, Δήμος Λευκωσίας, ενορία Τρυπιώτη.
  5. Την ύπαρξη προφορικής συμφωνίας μεταξύ του Δημήτρη Παπαχρυσοστόμου, διευθυντή και μετόχου των Εναγόντων, και των Εναγομένων 1 και 2 για πώληση του ακινήτου υπ' αρ. εγγραφής 2/740 έναντι συμφωνημένης αμοιβής.
  6. Ο κ. Δημήτρης Παπαχρυσοστόμου έχει παρουσιάσει πρόταση και/ή ενδιαφερόμενο για αγορά του ακινήτου υπ' αρ. εγγραφής 2/740 έναντι συμφωνημένης αμοιβής η οποία συνδέεται άμεσα με τους Ενάγοντες και/ή τη σύμβαση ημερομηνίας 30.12.
  8. Ακόμη και σήμερα οι Ενάγοντες συνεχίζουν να επωφελούνται ή/και να καρπώνονται του ενοικίου από το κατάστημα υπ' αριθμό 25/4227 το οποίο έχουν ενοικιάσει σε τρίτο πρόσωπο.
  9. Το ακίνητο υπ' αριθμό 25/4227 είναι υποθηκευμένο έναντι δανείου στην Ελληνική Τράπεζα. Θα προχωρήσω στην εξέταση του κάθε στοιχείου ξεχωριστά: - Αναφορικά με την ύπαρξη συμβάσεων μεταξύ των διαδίκων ημερομηνίας 22.6.2011 και 30.12.2013, παρατηρείται ότι αυτές δεν αλλοιώνουν ούτε και διαφοροποιούν με οποιοδήποτε τρόπο την απαίτηση των Εναγόντων η οποία προκύπτει από το κατ' ισχυρισμό γραμμάτιο συνήθους τύπου το οποίο σύμφωνα με τον κ. Δημήτρη Παπαχρυσοστόμου υπογράφηκε στις 2.1.2015 από την Εναγόμενη 1 με εγγυητή τον Εναγόμενο
  10. Αξίζει δε να σημειωθεί ότι στο εν λόγω έγγραφο, το οποίο κατατέθηκε ως Τεκμήριο 1, αναφέρεται ότι το ποσό των €90.100 «αποτελεί συμφωνηθείσα αποζημίωση και επιστροφή των χρημάτων που πληρώθηκαν έναντι του τιμήματος αναφορικά με τη σύμβαση ημερ. 22.6.2011, σχετικά με την πώληση της έγγραφης 4227, Κατάστημα στον Τρυπιώτη, Δήμος Λευκωσίας», με τρόπο ώστε σε κάθε περίπτωση να μην τίθεται θέμα απόκρυψής της. - Το ίδιο ισχύει και σε σχέση με την κατάθεση των Πωλητηρίων Εγγράφων για τα καταστήματα υπ. αρ. 25/4227 και 25/4226, ενορία Τρυπιώτης, Δήμος Λευκωσίας στο Κτηματολόγιο, τα οποία πηγάζουν από και σχετίζονται με τις συμβάσεις ημερομηνίας 30.12.2013 και 22.6.2011 και εν πάση περιπτώσει δεν αλλοιώνουν την εικόνα που έχει παρουσιαστεί από τον κ. Παπαχρυσοστόμου σε σχέση με την απαίτηση των Εναγόντων εναντίον των Εναγομένων 1 και
  11. - Η ύπαρξη της ισχυριζόμενης προφορικής συμφωνίας για πώληση του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 2/740 έναντι συμφωνημένης αμοιβής επίσης δεν κρίνεται ουσιώδης αλλά αντίθετα επιβεβαιώνει τη θέση του κ. Παπαχρυσοστόμου περί πρόθεσης της Εναγομένης 1 για πώληση του εν λόγω ακινήτου. - Η θέση του κ. Σπυριδάκη περί είσπραξης του ενοικίου του καταστήματος υπ. αρ. 25/4227 από τους Ενάγοντες αφενός δεν υποστηρίζεται από οποιαδήποτε στοιχεία, αφετέρου δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί ουσιώδης με δεδομένη την υπογραφή του γραμματίου στις 2.1.2015 (το ποσό του οποίου ήταν πληρωτέο σε πρώτη ζήτηση) και την καταχώρηση της αγωγής στις 8.1.
  12. - Τέλος, η ύπαρξη υποθήκης επί του ακινήτου υπ. αρ. 25/4227 έχει αναφερθεί από τον κ. Παπαχρυσοστόμου στην Ένορκη Δήλωσή του (σχετική είναι η παράγραφος 9 αυτής). Στη βάση των όσων καταγράφονται πιο πάνω, κρίνεται ότι τα πιο πάνω γεγονότα δεν είναι τέτοια που θα επηρέαζαν ουσιαστικά την κρίση του Δικαστηρίου σε σχέση με την έκδοση του Προσωρινού Διατάγματος στα πλαίσια της μονομερούς αίτησης αφού ακόμα και εάν αποκαλυπτόταν στο Δικαστήριο, δεν θα διαφοροποιούσαν τα γεγονότα που σχετίζονταν με την ύπαρξη οφειλόμενου υπολοίπου από τους Εναγόμενους προς τους Ενάγοντες δυνάμει γραμματίου συνήθους τύπου σύμφωνα με τις δικογραφημένες θέσεις τους, και κατ' επέκταση την κρίση του Δικαστηρίου σε σχέση με την έγκριση του αιτήματος. Σχετική επί τούτου είναι η απόφαση ημερομηνίας 12.11.2012 στην Πολιτική Έφεση αρ. 258/2009, Favero General trading Ltd κ.ά. ν. Medousa Constructions Ltd, όπου επισημάνθηκε ότι η υποχρέωση ενός αιτητή για αποκάλυψη αφορά τα γεγονότα τα οποία σχετίζονται με το βάσιμο της απαίτησης του και την πιθανότητα επιτυχίας της. Όπως, άλλωστε, έχει νομολογηθεί, η αποτυχία αποκάλυψης αυτή καθ' εαυτή θα πρέπει να εξεταστεί στην ολότητα της αίτησης. Στην Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου
(1995)1 Α.Α.Δ. 246, αναφέρθηκε ότι ένα διάταγμα είναι δυνατόν να μην ακυρωθεί γι' αυτή και μόνο την παράλειψη αν κατά τα άλλα επί της ουσίας υπήρχαν τόσα άλλα στοιχεία ενώπιον του Δικαστηρίου που θα δικαιολογούσαν, εν πάση περιπτώσει, την έκδοση του διατάγματος. Επομένως, στη βάση των πιο πάνω, η θέση της Καθ' ης η αίτηση περί απόκρυψης ουσιωδών γεγονότων από το Δικαστήριο από μέρους των Εναγόντων-Αιτητών δεν μπορεί να επιτύχει. Δεδομένης της πιο πάνω κατάληξής μου, θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσον πληρούνται οι προϋποθέσεις των άρθρων επί των οποίων στηρίζεται η αίτηση. Εφαρμογή των προϋποθέσεων του άρθρου 32 του Νόμου 14/60 και του άρθρου 5 του Κεφ. 6 Στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο θα πρέπει να απαντήσει στο ερώτημα του κατά πόσον πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60, όπως επίσης τα ειδικά κριτήρια του άρθρου 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6. Χωρίς σε καμία περίπτωση να προβαίνω σε συμπεράσματα αναφορικά με το πραγματικό και νομικό καθεστώς της υπόθεσης καθώς κάτι τέτοιο δεν είναι επιτρεπτό σε τέτοιου είδους διαδικασίες (βλέπε Joniteno (πιο πάνω), Γρηγορίου (πιο πάνω) και Milton Investment Company Ltd κ.α. v. Dryden Group Ltd, ECLI:CY:AD:2014:A220, Πολιτική Έφεση αρ. 424/2011, απόφαση ημερομηνίας 27.3.2014), θεωρώ ότι τα όσα προκύπτουν από την Ένορκη Δήλωση του κ. Δημήτρη Παπαχρυσοστόμου που συνοδεύει την αίτηση καταδεικνύουν ότι πληρούνται οι δύο πρώτες προϋποθέσεις του άρθρου 32
(1)του Ν. 14/60 και η πρώτη προϋπόθεση του άρθρου 5
(2)του Κεφ.
  1. Πιο συγκεκριμένα, με βάση τις δικογραφημένες θέσεις των Εναγόντων, όπως αυτές προκύπτουν από την Έκθεση Απαίτησης, αλλά και τα όσα καταγράφονται στην Ένορκη Δήλωση του κ. Παπαχρυσοστόμου, η αξίωσή τους βασίζεται σε οφειλή δυνάμει γραμματίου συνήθους τύπου το οποίο υπογράφθηκε από την Εναγόμενη 1 με την εγγύηση του Εναγόμενου 2 (αντίγραφο του εγγράφου επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 1 στην Ένορκη Δήλωση του κ. Παπαχρυσοστόμου), και το ποσό του γραμματίου που ήταν πληρωτέο σε πρώτη ζήτηση εξακολουθεί να οφείλεται εις ολόκληρο. Αξιοσημείωτο είναι ότι από την Ένορκη Δήλωση του κ. Σπυριδάκη διαπιστώνεται καταρχήν ότι από την πλευρά των Εναγομένων 1 και 2 δεν αμφισβητείται η υπογραφή του εν λόγω εγγράφου, παρόλο που προβάλλεται η θέση ότι αυτή έλαβε χώρα υπό συνθήκες ψυχικής πίεσης και/ή εξαναγκασμού, όπως επίσης ότι το έγγραφο δεν αποτελεί γραμμάτιο συνήθους τύπου εν τη εννοία του άρθρου 78 του περί Συμβάσεων Νόμου, Κεφ.
  2. Σε σχέση δε με το ποσό του γραμματίου που αξιώνεται με την αγωγή, παρόλο που υπάρχει ισχυρισμός ότι αυτό ουδέποτε απαιτήθηκε και οι Ενάγοντες επωφελούνται του ενοικίου από το κατάστημα με αριθμό 25/4227 το οποίο ανήκει στην Εναγόμενη 1, εντούτοις από την πλευρά των Εναγομένων 1 και 2 δεν προωθείται θέση περί εξόφλησης του ποσού του γραμματίου. Υπό αυτά τα δεδομένα, θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσον ικανοποιείται η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32
(1)του Νόμου 14/60 και η δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 5
(2)του Κεφ.
  1. Σε σχέση με το θέμα αυτό, η πλευρά της Εναγόμενης 1 υποστηρίζει αφενός ότι το Προσωρινό Διάταγμα επιδιώκεται ώστε να ασκηθεί αφόρητη πίεση στους Εναγόμενους, αφετέρου ότι η συνέχιση της ισχύος του δεν είναι αναγκαία ενόψει του ότι: Οι Ενάγοντες είναι εξασφαλισμένοι λόγω της σύμβασής τους με την Εναγόμενη
  2. Το ακίνητο το οποίο δεσμεύεται με το Προσωρινό Διάταγμα δεν είναι το μόνο περιουσιακό στοιχείο των Εναγομένων. Οι Ενάγοντες άμεσα ή έμμεσα έχουν υπό τον έλεγχο τους αριθμό περιουσιακών στοιχείων των Εναγομένων 1 και 2 και επιζητούν τη δέσμευση περιουσίας πολλαπλάσιας αξίας από το ισχυριζόμενο οφειλόμενο ποσό. Εξετάζοντας τις θέσεις των δυο πλευρών σε συνάρτηση με το ζήτημα του ισοζυγίου της ευχέρειας παρατηρούνται τα ακόλουθα: Όπως προκύπτει από το Ειδικά Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα, η απαίτηση των Εναγόντων-Αιτητών εναντίον των Εναγομένων είναι για το ποσό των €90,100 πλέον τόκους και έξοδα. Με το Προσωρινό Διάταγμα δεσμεύεται το ακίνητο με αρ. εγγραφής 2/740, η αξία του οποίου σύμφωνα με τον κ. Παπαχρυσοστόμου δεν υπερβαίνει το ποσό των €400,000, ενώ ο κ. Σπυριδάκης ισχυρίζεται ότι η αξία αυτή είναι περί τις €600,
  3. Σε σχέση με την οικονομική κατάσταση της Εναγόμενης 1 δεν αναφέρεται οτιδήποτε άλλο πέραν των όσων καταγράφονται στην Ένορκη Δήλωση του κ. Σπυριδάκη αναφορικά με την ακίνητη περιουσία που είναι εγγεγραμμένη επ' ονόματι της. Πιο συγκεκριμένα, γίνεται αναφορά στα ακόλουθα ακίνητα: - Δυο καταστήματα με αρ. εγγραφής 25/4226 και 25/4227 (αξίας πέραν των €60,000 το κάθε ένα) τα οποία είναι βεβαρημένα με τις υποθήκες Υ5946/2001 για το ποσό των €51.248,04, Υ476/2010 για ποσό €68,500 και Υ7522/2002 για €54.675,25, παρόλο που ο κ. Σπυριδάκης ισχυρίζεται ότι η τελευταία υποθήκη είναι παράτυπη καθότι έχει εξοφληθεί. Περαιτέρω, προβάλλεται η θέση ότι οι αγωγές που εγέρθηκαν από την Τράπεζα Κύπρου εναντίον των Εναγομένων 1 και 2 δεν αφορούν το ακίνητο με αριθμό
  4. - Ένα διαμέρισμα σε σχέση με το οποίο δεν ολοκληρώθηκε οποιαδήποτε πώληση και ούτε έχει καταχωρηθεί οποιοδήποτε πωλητήριο έγγραφο στο Κτηματολόγιο. Πέραν τούτου, από την πλευρά του κ. Σπυριδάκη δεν δίδονται λεπτομέρειες ως προς την αξία του διαμερίσματος ούτε γίνεται οποιαδήποτε αναφορά στο κατά πόσον είναι βεβαρημένο με οποιοδήποτε τρόπο. - Το ακίνητο με αριθμό εγγραφής 2/740 σε σχέση με το οποίο εκδόθηκε το Προσωρινό Διάταγμα. Έχοντας υπόψη όλα τα πιο πάνω σε συνδυασμό με το σύνολο των στοιχείων που έχουν τεθεί υπόψη μου από τις δυο πλευρές κρίνεται ότι υπό τις περιστάσεις το ισοζύγιο της ευχέρειας (balance of convenience) κλίνει υπέρ της διατήρησής του Προσωρινού Διατάγματος για τους ακόλουθους λόγους: Τα καταστήματα που ανήκουν στην Εναγόμενη 1 βαρύνονται με τις υποθήκες που καταγράφονται πιο πάνω σε σχέση και/ή προς εξασφάλιση χρεών των Εναγομένων 1 και 2 και/ή της Εναγόμενης 1 στην Τράπεζα Κύπρου, τα οποία σύμφωνα με τον κ. Παπαχρυσοστόμου ανέρχονται σε €200,000 περίπου. Να σημειωθεί ότι η θέση του κ. Σπυριδάκη περί είσπραξης του ενοικίου (το ύψος του οποίου εν πάση περιπτώσει δεν αναφέρεται) του καταστήματος με αρ. εγγραφής 25/4227 από τους Ενάγοντες δεν θα μπορούσε να διαφοροποιήσει τα δεδομένα ενόψει του ότι το έγγραφο ημερομηνίας 2.1.2015 (το οποίο αποτελεί τη βάση της αγωγής των Εναγόντων) αφορά το ποσό των €90,100 που ήταν πληρωτέο σε πρώτη ζήτηση και σύμφωνα με τους Ενάγοντες δεν έχει πληρωθεί. Σε σχέση με το Πωλητήριο Έγγραφο για το κατάστημα με αριθμό εγγραφής 4226 το οποίο κατατέθηκε στο Κτηματολόγιο δυνάμει της σύμβασης ημερομηνίας 22.6.2011 (Τεκμήριο 4 στην Ένορκη Δήλωση του κ. Σπυριδάκη) παρατηρείται ότι η εν λόγω σύμβαση ακυρώθηκε δυνάμει της σύμβασης ημερομηνίας 30.12.2013 και σε αυτή τη βάση η Εναγόμενη 1 έχει τη δυνατότητα ανά πάσα στιγμή να αξιώσει και ενδεχόμενα να επιτύχει την απόσυρσή του σε περίπτωση που θεωρεί ότι κακώς παραμένει κατατεθειμένο. Το δε Πωλητήριο Έγγραφο σε σχέση με το κατάστημα με αριθμό εγγραφής 4227 στα πλαίσια της σύμβασης ημερομηνίας 22.6.2011 (Τεκμήριο 3 στην Ένορκη Δήλωση του κ. Σπυριδάκη) κατατέθηκε στο Κτηματολόγιο προκειμένου να εξασφαλιστεί η μεταβίβαση του επ' ονόματι των Εναγόντων, η οποία δεν έγινε μέχρι σήμερα παρά τις πρόνοιες του όρου 5 της σύμβασης ημερομηνίας 30.12.
  5. Από την πλευρά της Εναγόμενης 1 δεν δίδονται οποιαδήποτε στοιχεία είτε σε σχέση με την αξία του διαμερίσματος είτε σε σχέση με την κατάσταση του, με τρόπο ώστε το στοιχείο αυτό να μην μπορεί να αξιολογηθεί κατάλληλα στα πλαίσια αυτά. Οι Εναγόμενοι 1 και 2 έχουν διάφορες οφειλές προς την Τράπεζα Κύπρου όσο και προς την Ελληνική Τράπεζα για το ύψος των οποίων οι ίδιοι δεν δίδουν συγκεκριμένα στοιχεία, πέραν της αναφοράς του κ. Σπυριδάκη ότι το χρέος στην Ελληνική Τράπεζα δεν ανέρχεται σε €150,000 (ως ήταν η θέση του κ. Παπαχρυσοστόμου), όπως ούτε για τις προσπάθειες που κατ' ισχυρισμό καταβάλλουν για διευθέτηση των υποθέσεων που εκκρεμούν εναντίον τους και/ή της Εναγόμενης
  6. Από το περιεχόμενο της Ένορκης Δήλωσης του κ. Ανδρέα Σπυριδάκη δεν διαπιστώνεται οποιαδήποτε δυσχέρεια των Εναγομένων από την συνέχιση του Προσωρινού Διατάγματος σε ισχύ, ιδιαίτερα έχοντας υπόψη τη θέση του κ. Παπαχρυσοστόμου επί το ότι η οικία στην οδό Λιπέρτη 7 με αριθμό εγγραφής 2/740, είναι υποθηκευμένη στην Ελληνική Τράπεζα από το 2012 για το ποσό των €150,
  7. Οι θέσεις του κ. Σπυριδάκη επί το ότι οι Ενάγοντες επιδιώκουν την έκδοση και διατήρηση του Προσωρινού Διατάγματος με σκοπό να ασκηθεί πίεση στους Εναγόμενους 1 και 2 και ότι οι Ενάγοντες είναι εξασφαλισμένοι λόγω της μεταξύ των διαδίκων συμφωνίας δεν βρίσκουν έρεισμα στην ενώπιον μου τεθείσα μαρτυρία. Με αυτά ως δεδομένα και έχοντας πάντοτε κατά νου τα όσα είχαν λεχθεί στην απόφαση Marketrends (Capital Market) Ltd v. Μιχάλη Γεωργίου
(2002)1 Α.Α.Δ. 1759, επί το ότι η εξουσία του Δικαστηρίου για δέσμευση περιουσιακών στοιχείων που δεν αποτελούν το αντικείμενο της αγωγής «πρέπει να ασκείται με φειδώ, και όχι ως μέτρο γενικής εξασφάλισης ενάγοντα που βρίσκεται αντιμέτωπος με τη μη πληρωμή χρέους», κρίνω ότι ικανοποιείται και η τρίτη προϋπόθεση του εδαφίου
(1)του άρθρου 32 του Νόμου 14/60, όπως επίσης η δεύτερη προϋπόθεση του εδαφίου
(2)του άρθρου 5 του Κεφ.6, χωρίς ωστόσο να διαφεύγει της προσοχής του Δικαστηρίου ότι η αξία του είναι μεγαλύτερη της αξίωσης των Εναγόντων εναντίον των Εναγομένων. Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα πιο πάνω, κρίνω ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ των Εναγόντων-Αιτητών. Κατεπείγον Το τελευταίο θέμα που πρέπει εξετασθεί είναι αυτό που σχετίζεται με το κατεπείγον. Έχει νομολογηθεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου ότι στο μονομερές στάδιο της αίτησης ο παράγοντας του χρόνου είναι σημαντικός. Ο αιτητής θα πρέπει να καταδείξει το κατεπείγον της αίτησης ώστε να δικαιολογείται η μονομερής εξέτασή της και να παρακαμφθεί ο κανόνας της φυσικής δικαιοσύνης και το δικαίωμα της άλλης πλευράς να ακουστεί πριν την έκδοση του διατάγματος. Το άρθρο 9
(1)του Κεφ. 6 έχει εφαρμογή, όλως εξαιρετικά, σε περίπτωση επείγουσας ή άλλης ειδικής περίστασης που να δικαιολογεί την έκδοση του διατάγματος μονομερώς. Απουσία του στοιχείου του κατεπείγοντος στερεί το Δικαστήριο από την ανάληψη σχετικής εξουσίας και επαναφέρει την ακύρωσή του λόγω έλλειψης δικαιοδοσίας (βλέπε μεταξύ άλλων Αναφορικά με την Σταύρος Hotel Apartments
(1994)1 Α.Α.Δ. 836, Demstar v. Zim Israel (πιο πάνω) και Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου
(1998)1 Α.Α.Δ. 598). Επίσης, σημαντικά είναι τα όσα λέχθηκαν από τον έντιμο Δικαστή Κωνσταντινίδη στο ακόλουθο απόσπασμα στην απόφαση C. Phasarias (Automotive Centre) Limited v. Σκυροποιϊα «Λεωνικ» Λιμιτεδ (πιο πάνω), στις σελίδες 789 - 790: «Δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε πως αναδύεται ως ανάγκη η προσαγωγή μαρτυρίας για πράγματι πρόθεση του εναγομένου για αποξένωση ή επιβάρυνση. Εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η αποξένωση ή η επιβάρυνση, εφόσον γίνουν, στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως θα εκδοθεί. Ο κίνδυνος, δηλαδή, να μην ικανοποιηθεί η δικαστική απόφαση αν μεταβιβαστεί ή επιβαρυνθεί η περιουσία. (Βλ. Lakatamitis (ανωτέρω) στη σελ. 525). Έχουμε υπόψη την Κυριάκος Παναγιώτου ν. Σταυρινής Κολλάτου
(1999)1 Α.Α.Δ. 1306. Εκεί έγινε αναφορά σε πρόθεση αποξένωσης αλλά αυτή ήταν η μαρτυρία που υπήρχε και δεν απασχόλησε τέτοιο θέμα. Όπως δε εξηγήθηκε στην απόφαση του Λοΐζου Π. στην Ζεμενίδης (ανωτέρω) εκδίδεται το διάταγμα "ώστε να αποφευχθεί τέτοια αποξένωση ως αποτέλεσμα της οποίας να μή μπορεί να ικανοποιηθεί ο ενάγων". Τα ίδια και στην Τσιολάκκη και άλλη (ανωτέρω). Όπως αναφέρεται στην απόφαση του Πική Δ., όπως ήταν τότε, στη σελίδα 785, εκείνο που απαιτείται είναι "η πιθανότητα παρεμβολής εμποδίου (hindered) στην ικανοποίηση απόφασης η οποία ήθελε εκδοθεί υπέρ του ενάγοντος" Αποτελεί ισχυρισμό της Εναγόμενης 1 - Καθ' ης η Αίτηση ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις που κατέστησαν το Προσωρινό Διάταγμα κατεπείγον. Σε σχέση με το επείγον στην έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, ο κ. Δημήτρης Παπαχρυσοστόμου, αφού αναφέρει στην Ένορκη Δήλωσή του ότι η Εναγόμενη 1 κατέχει δυο καταστήματα τα οποία είναι υποθηκευμένα στην Τράπεζα Κύπρου για ποσά μεγαλύτερα της αξίας τους, όπως επίσης ένα διαμέρισμα το οποίο έχει πωληθεί αλλά δεν έχει ακόμα μεταβιβαστεί, ισχυρίζεται ότι απομένει το ακίνητο της στην οδό Λιπέρτη 7 στην Αγλαντζιά, την οποία σκοπεύει να πωλήσει και στα πλαίσια αυτά ανέθεσε μαζί με τον σύζυγό της στο γραφείο του εκτιμητή κ. Αντώνη Λοϊζου την πώλησή του. Σύμφωνα, μάλιστα, με τα όσα αναφέρονται στην Ένορκη Δήλωσή του, όπως έχει ο ίδιος αντιληφθεί, επί της κατοικίας έχει αναρτηθεί και σχετική διαφημιστική πινακίδα. Υπό αυτά τα δεδομένα και ειδικότερα έχοντας υπόψη την επιβάρυνση των δυο καταστημάτων με τις υποθήκες με αριθμούς Υ5946/2011 και Υ476/2010 (στοιχείο που δεν αμφισβητείται από την Καθ' ης η αίτηση), όπως επίσης ότι η Καθ' ης η αίτηση πράγματι προτίθεται να πωλήσει την επίδικη κατοικία και την επίδραση που πιθανόν να είχε η αποξένωση ή η υποθήκευση του επίδικου ακινήτου, εάν γινόταν, στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως να εκδοθεί υπέρ των Εναγόντων και τον κίνδυνο να μην ικανοποιηθεί η δικαστική απόφαση αν μεταβιβαστεί ή υποθηκευθεί, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι το γραμμάτιο υπογράφθηκε στις 2.1.2015 (και το ποσό των €90.100 ήταν πληρωτέο σε πρώτη ζήτηση) και το Ειδικά Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα όπως επίσης η αίτηση για την έκδοση του Προσωρινού Διατάγματος καταχωρίθηκαν στις 8.1.2015, κρίνω ότι κατά την έκδοση του Προσωρινού Διατάγματος υπήρχαν ενώπιον του Δικαστηρίου οι συνθήκες του κατεπείγοντος, ώστε να μην δικαιολογείται η ακύρωση του Προσωρινού Διατάγματος ούτε και για αυτό το λόγο. Όπως, άλλωστε, υποδεικνύεται στην υπόθεση Κώστας Καλόγηρου ν. C.C.F. Credit Capital Finance Ltd
(2005)1 Α.Α.Δ. 1237, η κάθε περίπτωση κρίνεται υπό το φως των δικών της γεγονότων και περιστατικών με γνώμονα πάντοτε το κατά πόσον η έκδοση του διατάγματος είναι αναγκαία για να καταστεί δυνατή η απονομή της δικαιοσύνης σε κάθε στάδιο. Στην εν λόγω υπόθεση κρίθηκε για του σκοπούς του κατεπείγοντος σημαντικός ήταν ο χρόνος τερματισμού της συμφωνίας και όχι το διάστημα για το οποίο ο λογαριασμός παρουσίαζε το ίδιο υπόλοιπο και ότι τυχόν προηγούμενες συζητήσεις που δεν είχαν κατάληξη ήταν πλέον δευτερεύοντα ζητήματα τα οποία δεν θα μπορούσαν να επηρεάσουν το Δικαστήριο στην άσκηση της διακριτικής του εξουσίας. Συμπέρασμα του Δικαστηρίου Συνεκτιμώντας, λοιπόν, όλα τα υπόλοιπα στοιχεία κρίνω ότι το Προσωρινό Διάταγμα θα πρέπει να εξακολουθήσει να ισχύει και για τους λόγους που επεξήγονται πιο πάνω οριστικοποιείται μέχρι την εκδίκαση και πλήρη αποπεράτωση της αγωγής. Τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ των Εναγόντων-Αιτητών και εναντίον της Εναγομένης 1 - Καθ' ης η αίτηση όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, θα είναι, όμως, πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) ................ Γ. Πετάση-Κορφιώτη, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.