Αναφορικά με την Αίτηση του Νίκου Χριστοφή ν. Αναφορικά με την Εταιρεία CHRISTOFI BROS TRADING LTD, Αίτηση Εταιρείας Αριθ.: 317/13, 10/3/2015

(2), Δ.64, θθ. 1-3 καθώς και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Ισχυρισμοί Αιτητή Ο Αιτητής αποδίδει τη μη ταυτόχρονη καταχώριση της Ένορκης Δήλωσης με την Αίτηση σε αβλεψία και/ή παράλειψη της γραμματέως του δικηγόρου του. Ισχυρίζεται περαιτέρω ότι το περιεχόμενο της Ένορκης Δήλωσης το μόνο που περιλαμβάνει, είναι να υιοθετεί την κυρίως Αίτηση. Επισυνάπτει δε προς επιβεβαίωση τούτου, την προτιθέμενη Ένορκη Δήλωση. Θεωρεί, εν κατακλείδι, την παράλειψη τυπική και δυνάμενη να θεραπευθεί. Ισχυρισμοί Καθ΄ ης η Αίτηση Η Καθ΄ ης η Αίτηση, με συνολικά δέκα λόγους ένστασης, προβάλλει βασικά τους πιο κάτω ισχυρισμούς: (α) δεν πληρούνται σε καμία απολύτως περίπτωση οι προϋποθέσεις της Δ.64, (β) η παράλειψη καταχώρισης Ένορκης Δήλωσης ταυτόχρονα με την Αίτηση, είναι θεμελιώδης και δεν θεραπεύεται δυνάμει της Δ.64, (γ) η εν λόγω παράλειψη επιφέρει ακυρότητα στην Αίτηση Εκκαθάρισης, (δ) η διαδικασία, παρότι άκυρη, προχώρησε και με έκδοση Προσωρινού Διατάγματος, λήφθηκαν δε διάφορα διαδικαστικά μέτρα στηριζόμενα σε μία άκυρη εξ υπαρχής διαδικασία. Νομική Πτυχή- Συμπεράσματα Το βασικό ερώτημα στο οποίο καλείται να απαντήσει το Δικαστήριο είναι το κατά πόσο, σε περιπτώσεις αιτήσεων εκκαθάρισης εταιρείας, η παράλειψη καταχώρισης Ένορκης Δήλωσης ταυτόχρονα με την Αίτηση Εταιρείας (company petition), είναι θεραπεύσιμη με βάση τη Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Το σχετικό μέρος της εν λόγω Διαταγής, όπως αυτή τροποποιήθηκε και τέθηκε σε ισχύ στις 24.2.1995, έχει ως ακολούθως: «ORDER 64: EFFECT OF NON-COMPLIANCE 1.

(1)Η μη συμμόρφωση, λόγω οποιασδήποτε πράξεως ή παραλείψεως, με τα προβλεπόμενα από τους παρόντες Κανονισμούς, αναφορικά με χρόνο, τόπο, τρόπο, τύπο, περιεχόμενο ή οτιδήποτε άλλο κατά την έναρξη ή τη φερόμενη έναρξη οποιασδήποτε διαδικασίας, ή σε σχέση με αυτή, θα θεωρείται παρατυπία και δε θα καθιστά άκυρη τη διαδικασία, οποιοδήποτε βήμα στη διαδικασία, ή οποιοδήποτε έγγραφο, απόφαση ή διάταγμα σε αυτή.

(2)Τηρουμένης της παραγράφου

(3), το Δικαστήριο δύναται, εφόσο διαπιστώσει τέτοια μη συμμόρφωση με τους Κανονισμούς, όπως προβλέπεται στην παράγραφο

(1), και υπό τέτοιους όρους ως προς τα έξοδα ή άλλως, όπως κρίνει δίκαιο, να παραμερίσει εξ ολοκλήρου ή εν μέρει τη διαδικασία στην οποία επεσυνέβη η μη συμμόρφωση, οποιοδήποτε βήμα έγινε στη διαδικασία εκείνη, ή οποιοδήποτε έγγραφο, απόφαση ή διάταγμα σε αυτή, ή ασκώντας τις εξουσίες που του παρέχουν οι παρόντες Κανονισμοί, να επιτρέψει τέτοιες τροποποιήσεις, εάν χρειάζονται, και να εκδώσει τέτοιο διάταγμα, εάν χρειάζεται, αναφορικά με τη διαδικασία γενικά, όπως κρίνει πρέπον.

(3)Το Δικαστήριο δε θα παραμερίζει εξ ολοκλήρου οποιαδήποτε διαδικασία, ή το κλητήριο ένταλμα, ή άλλο εναρκτήριο μέσο με το οποίο έχει αρχίσει η διαδικασία, για το λόγο ότι έχει χρησιμοποιηθεί διαφορετικό εναρκτήριο μέσο για την έναρξη της διαδικασίας από εκείνο που απαιτεί οποιοσδήποτε από τους παρόντες Κανονισμούς.» Προτού προχωρήσω σε περαιτέρω εξέταση του θέματος, θεωρώ ορθό να εξετασθεί κατά πόσον οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας και κατ΄ επέκταση η Δ.64, εφαρμόζονται σε περιπτώσεις όπως η παρούσα. Θεσμοί που αφορούν σε εταιρικές αιτήσεις είναι οι Περί Εταιρειών Κανονισμοί, καθώς και οι Περί Εταιρειών (Εκκαθάριση) Κανονισμοί του 1933. Αμφότεροι όμως εμπεριέχουν πρόνοιες για εφαρμογή των εν ισχύ θεσμών πολιτικής δικονομίας όπου διαπιστώνεται κενό και όπου οι εν λόγω Κανονισμοί δεν συγκρούονται μεταξύ τους. Σχετικές πρόνοιες είναι ο Κανονισμός 3 των Περί Εταιρειών Θεσμών και ο Κανονισμός 92 των Περί Εταιρειών (Εκκαθάριση) Κανονισμών του 1933, ο οποίος μάλιστα προχωρεί και ένα βήμα πάρακάτω προνοώντας για εφαρμογή ακόμη και των Περί Πτωχεύσεως Θεσμών σε κάποιες περιπτώσεις. K.M.C. Motors Ltd v. Jorephanco Trading and Contracting Company

(1984)1 C.L.R. 390, Karaoglanian & Sons Ltd v. Karaoglanian and Another

(1976)12 J.S.C. 1875. Με δεδομένο όμως ότι οι Περί Εταιρειών (Εκκαθάριση) Κανονισμοί του 1933, εφαρμόζονται σε διαδικασίες μετά την έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης, αυτό που θα απασχολήσει την παρούσα υπόθεση είναι οι Περί Εταιρειών Κανονισμοί, οι οποίοι τέθηκαν σε ισχύ από τις 31.12.1953 και ισχύουν μέχρι και σήμερα. Θεωρώ δε σε συνέχεια αυτού ότι, όπου δεν υπάρχει ρητή πρόνοια στους εν λόγω Περί Εταιρειών Κανονισμούς, ακολουθούνται, κατά κανόνα οι πρόνοιες των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας (Demades, πιο πάνω). Είναι μάλιστα στα πλαίσια αυτά που σε εταιρική αίτηση εκκαθάρισης λόγω καταπίεσης της μειοψηφίας το Δικαστήριο είχε εξετάσει αίτηση για διαγραφή της στα πλαίσια της Δ.19, θ.26 και Δ.27, θ.3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. In re Pelmako Development Ltd

(1991)1 A.A.Δ. 246. Κατά συνέπεια καταλήγω ότι η φύση της διαδικασίας σε συνδυασμό με τους θεσμούς που τυγχάνουν εφαρμογής σε τέτοιες περιπτώσεις, επιτρέπουν την εξέταση της παρούσας περίπτωσης στα πλαίσια της Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η ερμηνεία και εύρος της νέας Δ.64 τέθηκε και εξετάστηκε σε αρκετές αποφάσεις της νομολογίας. Στη Φαλέκκου ν. Χριστοφίδη Π.Ε. 63/2010, ημερομηνίας 17.12.2013, λέχθηκαν τα ακόλουθα: (Ερωτοκρίτου, Δ): «Βασικά η νέα Δ.64 κατάργησε τη διάκριση μεταξύ άκυρης και αντικανονικής διαδικασίας. Δόθηκε στο Δικαστήριο η διακριτική ευχέρεια σε περίπτωση μη συμμόρφωσης με τους Κανονισμούς είτε να παραμερίσει τη διαδικασία, είτε να θεωρήσει τη μη συμμόρφωση θεραπεύσιμη και να εκδώσει διάταγμα για διόρθωση ή άρση της παρατυπίας. Η νομολογία καθιέρωσε κριτήρια για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου με προεξάρχoν ότι η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας υπέρ της άρσης της παρατυπίας, δεν θα οδηγούσε σε πασιφανή αδικία στην άλλη πλευρά. Σχετικές είναι οι υποθέσεις Karl Heinz Wunderlich κ.α. ν. Παναγιώτου

(1999)1Α ΑΑΔ 366, Landbroke Group Plc κ.α. ν. Παπακόκκινου

(1999)1(Γ) ΑΑΔ 1535 και η αγγλική υπόθεση Metroinvest Ansalt and Others v. Commercial Union [1985] 1 WLR 513.» Επιπρόσθετα, στην Ans Secretaries Ltd v. Οrianda Management FZ LLC κ.α., ECLI:CY:AD:2014:A458, Π.Ε. 362/09, ημερομηνίας 3.7.2014, αναφέρθηκε ότι, με τη νέα Δ.64, η προσπάθεια του Δικαστηρίου θα πρέπει πάντοτε να κλείνει υπέρ της διάσωσης οποιουδήποτε δικονομικού μέτρου που παρεκκλίνει από τους Θεσμούς, ενώ προηγουμένως αυτό θα θεωρείτο άκυρο. Υπενθυμίζεται όμως η πιο πάνω νομολογία ότι η Δ.64 δεν είναι πανάκεια και δεν μπορεί να χρησιμοποιείται για να θεραπεύει θεμελιώδεις παραλείψεις και ελαττώματα, αντίθετα προς αυτούς. Η Αρέστη ν. Ερμογένους

(2010)1(Γ) ΑΑΔ 1844, επανέλαβε τις τεθείσες αρχές και έκαμε ρητή αναφορά στην Εταιρεία Dasaki Entertainment Co Ltd v. Ιερού Ναού Παναγίας Χρυσελεούσης,

(2009)1(Α) ΑΑΔ. 356, στην οποία ο Φωτίου, Δ, διαβάζοντας την ομόφωνη Απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου ανέφερε στις σελ. 361-362: «Ο σκοπός της νέας Δ.64 είναι η κατάργηση της διάκρισης μεταξύ άκυρου και αντικανονικού μέτρου, εξισώνοντας έτσι κάθε μορφή παρέκκλισης από τους Θεσμούς με αντικανονικότητα δυνάμενη να θεραπευθεί. Το θέμα παραμένει στη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου (βλ. μεταξύ άλλων, Θαλασσινός ν. Δημοκρατίας

(1995)3 Α.Α.Δ. 255, Panayiotis Georghiou (Catering) Ltd v. Δημοκρατίας κ.ά.

(1996)3 Α.Α.Δ. 323 (απόφαση 11 από 13 Δικαστές), Λοίζου ν. Χαραλάμπους άλλως Καρούσος κ.ά.

(1996)1 Α.Α.Δ. 167, Καλιά κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(1996)3 Α.Α.Δ. 149, Wunderlich κ.ά. ν. Παναγιώτου

(1999)1 Α.Α.Δ. 366 και Μιχαήλ ν. Ττουνιά

(2004)1 Α.Α.Δ. 113). Στην προαναφερθείσα υπόθεση Καλιά κ.ά. ν. Δημοκρατίας σελ. 151-152 διαβάζουμε τα εξής: «Με την κατάργηση της Δ.64 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών και την αντικατάστασή της με τη Δ.64 του περί Πολιτικής Δικονομίας (Τροποποιητικού) Διαδικαστικού Κανονισμού του 1995, που δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας στις 24.2.95, η διάκριση μεταξύ άκυρης και παράτυπης διαδικασίας καταργήθηκε και η μη συμμόρφωση, λόγω οποιασδήποτε πράξεως ή παραλείψεως, με τα προβλεπόμενα από τους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς, αναφορικά με χρόνο, τόπο, τρόπο, τύπο, περιεχόμενο ή οτιδήποτε άλλο κατά την έναρξη ή την φερόμενη έναρξη οποιασδήποτε διαδικασίας, ή σε οποιοδήποτε στάδιο οποιασδήποτε διαδικασίας, ή σε σχέση με αυτή, θα θεωρείται παρατυπία. Πέραν αυτού, με τη νέα Δ.64, παρέχεται η διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο διάσωσης της παράτυπης διαδικασίας στην κατάλληλη περίπτωση. Κατά συνέπεια θέση ότι μια έφεση είναι θνησιγενής όταν κανένας από τους λόγους της δεν είναι αιτιολογημένος και επομένως δεν είναι έγκυρη, καταργήθηκε με την τροποποίηση του Καν. 64, αλλά η οποιαδήποτε παρατυπία θα πρέπει να θεραπεύεται. Η θεραπεία αυτή επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η οποία θα πρέπει να ασκείται με φειδώ και η οποιαδήποτε παρέκκλιση από τους Θεσμούς θα πρέπει να αντιμετωπίζεται έγκαιρα. Όσο μεγαλύτερη είναι η καθυστέρηση στη λήψη διορθωτικών μέτρων, τόσο μεγαλύτερο είναι το βάρος που αναλαμβάνει ο αιτητής να πείσει το Δικαστήριο να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια προς όφελός του. (Βλ., μεταξύ άλλων, Πολ. Έφεση αρ. 8946 Νίκος Λοίζου ν. Γεώργιος Χαραλάμπους και Άλλοι, ημερ. 15/2/96, Α.Ε. αρ. 1432, Κυπριακή Δημοκρατία ν. Lion Insurance Agency Ltd (ανωτέρω), Α.Ε. 1359, Σπύρου Γιάννη ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, ημερ. 21/7/95 και Α.Ε. 1166 Γρηγόρης Θαλασσινός ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, ημερ. 30/5/95).» Είναι λοιπόν φανερό ότι σε περιπτώσεις που πριν την τροποποίηση της Δ.64 το δικαστήριο, με βάση τη νομολογία που ίσχυε τότε, ήταν υπόχρεο να καταλήξει ότι κάποια παράλειψη συμμόρφωσης με τους Θεσμούς οδηγούσε σε ακυρότητα, με τη νέα Δ.64 έχει διακριτική εξουσία να θεωρήσει την μη συμμόρφωση ως απλή παρατυπία, που δεν οδηγεί κατ΄ ανάγκη σε ακυρότητα.» Η εν λόγω υπόθεση έθετε προς κρίση το ερώτημα κατά πόσο παράλειψη συμμόρφωσης με τη Δ.2, θ.10 είναι μοιραία ή θεραπεύεται με τη Δ.64. Η Δ.2, θ.10 είναι η ακόλουθη: «10. Σε αγωγές για ανάκτηση κατοχής ακίνητης περιουσίας η οπισθογράφηση στο κλητήριο πρέπει να εκθέτει την αξία της επίδικης περιουσίας που ζητείται η ανάκτησή της, και στις αγωγές για παράνομη επέμβαση η αξία του μέρους εκείνου που γίνεται η επέμβαση.» Η απάντηση στο πιο πάνω ερώτημα ήταν θετική και ο Φωτίου, Δ, εξετάζοντας και άλλες παρόμοιες περιπτώσεις που μπορεί να τεθούν, ανέφερε στις σελ. 360-361: «Αν το θέμα αυτό εξεταζόταν πριν την 24/2/95, που τροποποιήθηκε η Δ.64, τότε, σύμφωνα με την μέχρι τότε νομολογία που ερμήνευσε παρόμοιες πρόνοιες των Θεσμών που ήταν επιτακτικής μορφής, θα ήταν ορθή η θέση του ευπαιδεύτου συνηγόρου των εφεσειόντων, ότι δηλαδή η παράλειψη συμμόρφωσης με τη Δ.2, Κ.10 θα ήταν μοιραία για την υπόθεση (αγωγή) των εφεσιβλήτων. Η υπόθεση Evagorou v. Christodoulou & Another

(1982)1 C.L.R. 733 είναι καθοδηγητική για την προ της 24/2/95 κατάσταση σχετικά με τη μη συμμόρφωση με τους θεσμούς και δίδονται εκεί παραδείγματα όπου η μη συμμόρφωση θεωρήθηκε ουσιώδης με αποτέλεσμα να καθιστά άκυρη τη διαδικασία. Στην υπόθεση Demetriou & Another v. Prodromou

(1983)1 C.L.R. 301 αποφασίστηκε ότι η παράλειψη του ενάγοντα σε αγωγή διαχείρισης (probate action) να συμμορφωθεί με τις πρόνοιες της Δ.2, Κ.13, να συνοδεύεται δηλαδή η αγωγή με ένορκη δήλωση του ενάγοντα που να επαληθεύει την οπισθογράφηση του κλητηρίου, ήταν μοιραία για την αγωγή. Παρομοίως στην υπόθεση Σακκούλα & άλλος ν. Αρέστη

(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 355, αποφασίστηκε ότι η παράλειψη συμμόρφωσης με τις πρόνοιες της Δ.25 Κ.2 που διαλαμβάνει ότι σε περίπτωση τροποποίησης δικογράφων θα πρέπει (shall) το τροποποιημένο δικόγραφο να καταχωρείται είτε σε 15 μέρες, είτε στο χρόνο που καθορίζει το δικαστήριο, διαφορετικά το διάταγμα τροποποίησης καθίσταται από μόνο του άκυρο (ipso facto void), είναι τέτοια που δεν μπορεί να θεραπευθεί με παράταση του χρόνου. Δόθηκε έμφαση στην φράση «shall become ipso facto void». Στην υπόθεση Αθανασιάδη ν. Αλεξάνδρου

(1991)1 Α.Α.Δ. 745, αποφασίστηκε ότι η παράλειψη καταχώρισης αίτησης για οδηγίες σε 10 μέρες από την ημερομηνία που οι έγγραφες προτάσεις θεωρούνται ότι έκλεισαν (η αίτηση είχε καταχωρηθεί την 11η μέρα) ήταν επίσης μοιραία.» Από το όλο σκεπτικό της πιο πάνω Απόφασης, φαίνεται ότι η νέα Δ.64 θεραπεύει πλέον τις εν λόγω παραλείψεις ή παρατυπίες. Στέκομαι ιδιαίτερα στη Δ.2, θ.13 που επιβάλλει υποχρέωση όπως σε Αγωγές Διαχείρισης (Probate Actions), η Αγωγή συνοδεύεται με Ε/Δ του Ενάγοντα που να επαληθεύει την Οπισθογράφηση του Κλητηρίου. Προηγουμένως τέτοια παράλειψη θεωρείτο μοιραία, ενώ αυτό που αφήνεται να εννοηθεί από την πιο πάνω Απόφαση είναι ότι τώρα, μπορεί να θεραπευθεί. Αυτό ενισχύει τη θέση του Αιτητή ότι η παράλειψη καταχώρισης Ε/Δ ταυτόχρονα με την Αίτηση όταν το επιβάλλουν ρητά οι Θεσμοί, είναι πλέον παράλειψη η οποία δύναται να θεραπευθεί με τη Δ.64. Υιοθετώ τη θέση αυτή, με την προσθήκη ότι θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη και ο πιθανός δυσμενής επηρεασμός των συμφερόντων της άλλης πλευράς. Βλ. Κτηματικές Επιχειρήσεις Μάκης Αυξεντίου Λτδ ν. Κυριακίδη κ.ά.

(2000)1(Α) Α.Α.Δ. 601, Χ"Χαμπής, Δ., στις σελ. 604-

1. Στην παρούσα περίπτωση η παράλειψη του Αιτητή ήταν η μη καταχώριση ταυτόχρονα με την Αίτηση (Petition) της Ένορκης Δήλωσης η οποία, κατά κανόνα, επιβεβαιώνει το περιεχόμενο του petition. Είναι δε γνωστή ως «statutory affidavit». Ηalsbury's, 3η έκδοση, Volume 6, Companies, Winding up by the Court, paragraph 1054, "Affidavit verifying petition", Palmer's, Company Law (21st edition, 1968) σελ. 747, Ποιητής, Η Εκκαθάριση Εταιρειών, 1η Έκδοση, 2013, σελ. 61-
2. Κατά συνέπεια, η καταχώριση της Ένορκης Δήλωσης που συνοδεύει την κύρια Αίτηση δεν θα προσέθετε οτιδήποτε το νέο στα υπάρχοντα γεγονότα στα οποία στηρίζεται αυτή και δεν θα έθετε την πλευρά της Καθ΄ ης η Αίτηση προ απροόπτου. Αυτό εξάλλου αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι η πλευρά του Aιτητή έχει επισυνάψει την προτιθέμενη Ένορκη Δήλωση στην Αίτησή της. Δεν μου διαφεύγει το γεγονός ότι η πλευρά της Καθ΄ ης η Αίτηση έχει θέσει θέμα καθυστέρησης στην υποβολή της Αίτησης καθώς και το γεγονός ότι, στη βάση μιας παράτυπης και άκυρης εξ αρχής διαδικασίας, στηρίχθηκαν άλλες διαδικασίες. Καθυστέρηση δεν μπορεί να λεχθεί ότι διαπιστώνεται αφού η κύρια Αίτηση είχε καταχωριστεί στις 30.4.2013 και η παρούσα στις 3.7.2013 δηλαδή λίγο περισσότερο από δύο μήνες μετέπειτα. Στο άλλο θέμα που εγείρεται, είναι γεγονός ότι την κύρια Αίτηση ακολούθησαν αριθμός άλλων Αιτήσεων, μεταξύ αυτών, Αίτηση για Ενδιάμεσο Διάταγμα καθώς και Αίτηση για Διορισμό Προσωρινού Εκκαθαριστή. Η πορεία δε της υπόθεσης αποδεικνύει και την έντονη αντιπαράθεση στην οποία βρίσκονται οι διάδικοι. Θεωρώ ότι, εάν η κύρια διαδικασία ήταν άκυρη εξ υπαρχής, τότε μοιραία θα ήταν και η τύχη όλων των άλλων διαδικασιών που επακολούθησαν. Η διάσωση όμως της κύριας διαδικασίας περισώζει και αυτές. Με βάση όλα τα πιο πάνω, καταλήγω ότι το Δικαστήριο, ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια, είναι δίκαιο όπως εκδοθεί Διάταγμα άρσης της παρατυπίας εφόσον δεν έχω πεισθεί για τυχόν δυσμενή επηρεασμό των δικαιωμάτων της Καθ΄ ης η Αίτηση. Εκδίδεται Διάταγμα άρσης της παράλειψης του Αιτητή και του δίδεται δικαίωμα όπως καταχωρίσει Ένορκη Δήλωση η οποία να επισυνάπτεται στην κύρια Αίτηση ημερομηνίας 30.4.
3. Η εν λόγω Ένορκη Δήλωση να καταχωριστεί εντός δέκα ημερών από σήμερα. Έξοδα: Η παρούσα διαδικασία προέκυψε λόγω παράλειψης του Αιτητή, γι΄ αυτό και τα Έξοδα της διαδικασίας και αυτά που θα προκύψουν απ΄ αυτή είναι δίκαιο όπως επιδικαστούν σε βάρος του και υπέρ της Καθ΄ ης η Αίτηση. Προς τούτο εκδίδεται σχετικό Διάταγμα. [Υπ.] Χ. Ι. Πογιατζής, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /μκστ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο