Α.Θ. ΛΟIΖΟΥ & ΥΙΟΣ ΛΙΜΙΤΕΔ ν. ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΑΠΟΓΡΑΜΜΑ ΛΙΜΙΤΕΔ, Αρ. Αγωγής: 1381/14, 4/3/2015

(9)12, Δ.6 Θ14, Δ.33 Θ5, Δ.57 Θ2 και Δ.64 Θ1, ως επίσης στο άρθρο 31 του περί Δικαστηρίου Ν14/60, στο άρθρο 30

(3)του συντάγματος και επί των συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η πιο πάνω αίτηση εκτίθενται στην επισυνημμένη στην αίτηση ένορκη δήλωση του κ. Χάρη Κωνσταντινίδη από την Λάρνακα, ο οποίος όπως δηλώνει είναι διευθυντής των Εναγομένων και είναι πλήρως εξουσιοδοτημένος να προβεί στην εν λόγω ένορκη δήλωση. Γνωρίζει όλα τα γεγονότα προσωπικά καθώς και από πληροφορίες και συμβουλές που έχει λάβει από τον φάκελο της υπόθεσης και τους δικηγόρους των Εναγομένων. Συνοψίζοντας τους ισχυρισμούς γεγονότων που εκθέτει ο κ. Κωνσταντινίδης στην ένορκη δήλωση του, παρατηρώ ότι το καθοριστικό για την υπόθεση των Εναγομένων στοιχείο είναι ότι καταχώρισαν σημείωμα εμφάνισης μέσω των δικηγόρων τους Ανδρέας Β. Ζαχαρίου και Σία ΔΕΠΕ στις 8/4/14, δηλαδή κατά την ίδια ακριβώς ημερομηνία που το Δικαστήριο προχώρησε να εκδώσει την εκκαλούμενη απόφαση ημερομηνίας 8/4/14 στη βάση μονομερούς αίτησης των Εναγόντων ημερομηνίας 31/3/14 η οποία αίτηση στηριζόταν στην διαταγή Δ.17 Θ3 και ειδικότερα επί του ισχυρισμού των Εναγόντων ότι πιστό αντίγραφο του κλητηρίου εντάλματος είχε επιδοθεί στους Εναγόμενους στις 13/3/14 και οι Εναγόμενοι είχαν παραλείψει να καταχωρήσουν εμφάνιση στην βλεπόμενη προθεσμία ή/και μέχρι τις 31/3/14 που οι Ενάγοντες καταχώρισαν την δική τους αίτηση για απόφαση. Σύμφωνα με τα διαλαμβανόμενα στην παράγραφο 3 της ένορκης δήλωσης του κ. Κωνσταντινίδη οι Εναγόμενοι έλαβαν για πρώτη φορά γνώση περί της έκδοσης της απόφασης του Δικαστηρίου στην αγωγή ημερομηνίας 8/4/14 μόλις στις 2/7/14 όταν παρέλαβαν ειδοποίηση κατάσχεσης της κοινής τους περιουσίας. Στην παράγραφο 4 της ένορκης δήλωσης του κ. Κωνσταντινίδη ισχυρίζεται και εισηγείται ότι το Δικαστήριο παράτυπα και αντικανονικά προχώρησε στην έκδοση της απόφασης εναντίον των Εναγομένων για τον λόγο ότι την ημερομηνία που δόθηκε απόφαση υπήρχε ήδη καταχωρημένη εμφάνιση εκ μέρους των Εναγομένων και η οποία εκ λάθους του Πρωτοκολλητείου δεν τοποθετήθηκε στο φάκελο του Δικαστηρίου με αποτέλεσμα να οδηγήσει το Δικαστήριο στην έκδοση της απόφασης εναντίον των Εναγομένων. Προχωρά στην παράγραφο 5 της ένορκης του δήλωσης ο κ. Κωνσταντινίδης και ισχυρίζεται ότι έχει καλή υπεράσπιση, τη βάση της οποίας επεξηγεί στην ίδια παράγραφο, και λέει επίσης στην παράγραφο 6 ότι είναι ορθό και προς το συμφέρον της δικαιοσύνης να παραμεριστεί η απόφαση που εκδόθηκε στις 8/4/14 για να μπορέσουν οι Εναγόμενοι να προβάλουν τις θέσεις τους περί της υπεράσπισής του. Οι Ενάγοντες φέρουν ένσταση στην αίτηση παραμερισμού, η οποία και καταχωρήθηκε στις 24/10/

1. Η ένσταση στηρίζεται στους ίδιους θεσμούς που παρατίθενται στην αίτηση των Εναγομένων και ως λόγοι ένστασης που προβάλλονται είναι ότι υπήρξε αδικαιολόγητη καθυστέρηση καταχώρησης εμφάνισης στην αγωγή ότι δεν αποκαλύπτεται καλή ή εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση από την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, ότι η παρούσα διαδικασία είναι επιπόλαια και ενοχλητική, ότι η ακύρωση και ο παραμερισμός της έκδοσης απόφασης θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά στους Ενάγοντες παρεμποδίζοντας τους να εισπράξουν το λαβείν τους από την προς όφελος τους νομότυπα εκδοθείσα απόφαση. Προτού υπεισέλθω στην νομική πτυχή της αίτησης και να διατυπώσω την εκτίμησή μου όσον αφορά την εφαρμογή στην παρούσα υπόθεση, κρίνω κατάλληλο να σημειώσω ότι από τα στοιχεία του φακέλου του Δικαστηρίου που είναι ενώπιον μου διαπιστώνω τα εξής: (α) Η αγωγή καταχωρήθηκε στις 7/3/
2. (β) Το κλητήριον ένταλμα επιδόθηκε στον διευθυντή της Εναγόμενης κ. Χάρη Κωνσταντινίδη στις 13/3/14 όπως τούτο αποδεικνύεται στην όψη της ενόρκου δηλώσεως του επιδότη ημερομηνίας 14/3/14 η οποία βρίσκεται στον φάκελο του Δικαστηρίου. Δεν έχει εξάλλου αμφισβητηθεί από τους Εναγόμενους αιτητές ότι έλαβαν επίδοση του κλητηρίου κατά την εν λόγω ημερομηνία και ότι η επίδοση αυτή έγινε νομότυπα, εξού και δεν έχει διατυπωθεί στην αίτηση τέτοιος ισχυρισμός ούτε και ζητήθηκε να αντεξετασθεί ο επιδότης. (γ) Η αίτηση των Εναγόντων για απόφαση ημερομηνίας 30/3/14 ορίστηκε από το Πρωτοκολλητείο για ακρόαση στις 14/2/14 και ως φαίνεται από το πρακτικό της απόφασης που εκδόθηκε κατά την εν λόγω ημερομηνία ενώπιον μου εμφανίστηκε ο κ. Γ. Χαραλάμπους δικηγόρος των Εναγόντων και αφότου διαπίστωσα ότι υπήρχε στο φάκελο η ένορκη δήλωση επίδοσης του κλητηρίου χωρίς να υπάρχει μέχρι εκείνη τη στιγμή στο φάκελο μου καταχωρημένο σημείωμα εμφάνισης, επέτρεψα στον κ. Χαραλάμπους να προχωρήσει στην απόδειξη της αίτησης των Εναγόντων, όπως και ήταν έτοιμος να αποδείξει με ένορκη δήλωση της κας Στέλλας Χριστοφή ημερομηνίας 7/4/
3. Αυτά ήταν τα δεδομένα κατά την στιγμή έκδοσης της εκκαλούμενης Απόφασης. Κατά την ακρόαση της υπό κρίση αίτησης παραμερισμού, η οποία διεξήχθη στη βάση γραπτών αγορεύσεων και οι οποίες παραδόθηκαν στο Δικαστήριο στις 15/12/14, το Δικαστήριο έκρινε σκόπιμο όπως ορίσει σε νέα δικάσιμο ημερομηνίας 2/2/15 την υπόθεση για τυχόν διευκρινίσεις που θα είχε επί των γραπτών αγορεύσεων. Αναβλήθηκε η δικάσιμος ημερομηνίας 2/2/15 για 25/2/15 και κατά την δικάσιμο ημερομηνίας 25/2/15 ο κ. Βασίλης Λοΐζου έθεσε υπόψη του Δικαστηρίου πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου ημερομηνίας 8/7/14 στην πολιτική έφεση αρ. 291/10 μεταξύ Ανθέας Μιχαήλ και Marfin Popular Bank Co Ltd (Χριστοδούλου Δ.) και εισηγήθηκε ότι η εν λόγω απόφαση είναι απόλυτα σχετική και θα μπορούσε να τύχει εφαρμογής επί των γεγονότων της παρούσας υπόθεσης. Ο κ. Χαραλάμπους από πλευράς των Εναγόντων-Καθ' ων η αίτηση δήλωσε στο Δικαστήριο ότι είχε υπόψη του την συγκεκριμένη απόφαση στην έφεση, αλλά εισηγήθηκε προς το Δικαστήριο ότι δεν θα ήταν επιτρεπτό να ενεργήσει το Δικαστήριο στη βάση των όσων λέχθηκαν στην εν λόγω υπόθεση για το λόγο ότι σε εκείνη την υπόθεση η ακρόαση της αίτησης είχε διεξαχθεί στη βάση επιχειρηματολογίας δυνάμει της διαταγής Δ.16 Θ7, ενώ στην παρούσα υπόθεση δεν υπήρχε οποιοδήποτε θέμα περί εφαρμογής της Δ.16 Θ7 στο στάδιο της γραπτής αγόρευσης των συνηγόρων των Εναγόντων. Επί αυτού του σημείου θεωρώ δίκαιο να παρατηρήσω ότι πράγματι η γραπτή αγόρευση των Εναγόντων αναπτύχθηκε στη βάση επιχειρηματολογίας που ταιριάζει στη διαταγή Δ.17 Θ
4. Δεν θεωρώ αναγκαίο να υπεισέλθω τώρα στις λεπτομέρειες της εν λόγω επιχειρηματολογίας. Ωστόσο, κρίνω ότι, με το δεδομένο ότι το Δικαστήριο δεν είχε ακόμη επιφυλάξει απόφαση όταν στις 25/2/15 ήγειρε το ζήτημα περί εφαρμογής της διαταγής Δ.16 Θ7, ο κ. Λοΐζου δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι το έπραξε έξω από το πλαίσιο ακρόασης της αίτησης. Κρίνω επίσης δίκαιο να παρατηρήσω ότι εξ αρχής η νομική βάση της αίτησης παραμερισμού περιελάμβανε αναφορά στην Δ.64 των θεσμών πολιτικής δικονομίας. Ως εκ τούτου, κρίνω κατά αναλογία προς ότι ελέχθη από το Ανώτατο Δικαστήριο στην πολιτική έφεση αρ. 291/10, ότι δηλαδή το λάθος στην νομική βάση της αίτησης, ήτοι η επίκληση της διαταγής Δ.17 Θ10 αντί της Δ.16 Θ7, υπό τα περιστατικά της εν λόγω υπόθεσης, που είναι πανομοιότυπα με αυτά της παρούσας υπόθεσης και θα εξηγήσω πιο κάτω ποια η ομοιότητα, μπορούσε να θεραπευτεί βάσει της Δ.64 στην πολιτική έφεση 291/
5. Σε εκείνην την υπόθεση, το Δικαστήριο επιφύλαξε απόφαση στις 12/11/09 και έκδωσε απόφαση. Το σημείωμα εμφάνισης δεν ήταν ενώπιον του Δικαστηρίου όταν εξέδιδε την απόφασή του. Ακούγοντας την αίτηση παραμερισμού, το πρωτόδικο Δικαστήριο αναγνώρισε ότι το κατά πόσο το σημείωμα εμφάνισης καταχωρήθηκε πριν την έκδοση της απόφασης ή μετά ήταν δυνατό να διαπιστωθεί εφόσον δεν σημειώθηκε η ώρα έκδοσης της απόφασης ούτε η ώρα καταχώρισης του σημειώματος εμφάνισης. Δεδομένης αυτής της αμφισβήτησης έκρινε ότι ήταν δίκαιο να δεχθεί την δικαιότερη για την Εναγόμενη περίπτωση, ότι δηλαδή είχε καταχωρήσει την εμφάνισή της πριν να εκδώσει τις αποφάσεις. Το Εφετείο επιδοκιμάζοντας αυτή την προσέγγιση του πρωτόδικου Δικαστηρίου έκρινε ότι η ορθή πορεία των πραγμάτων σε τέτοια περίπτωση θα ήταν ο παραμερισμός της υπόθεσης στην αγωγή με έξοδα υπέρ της Ενάγουσας και εναντίον της Εναγομένης όπως προβλέπεται στην Δ.16 Θ
6. Προχώρησε το Εφετείο και είπε ότι τούτων δεδομένων κακώς το πρωτόδικο υπεισήλθε σε αξιολόγηση επιχειρηματολογίας που άπτεται της Δ.17 Θ10 του κατά πόσο είχε αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως καλή υπεράσπιση. Αποδέχθηκε την έφεση με έξοδα υπέρ της εφεσείουσας. Αναφέρω ότι η Δ.10 Θ7 δίδει δικαίωμα στην Εναγομένη να καταχωρίσει εμφάνιση οιονδήποτε χρόνο πριν την έκδοση απόφασης. Στην παρούσα υπόθεση το σημείωμα εμφάνισης καταχωρήθηκε κατά την ημέρα που εκδόθηκε η απόφαση και δεν μπορώ να διαπιστώσω από τα στοιχεία του φακέλου εφόσον το Πρωτοκολλητείο δεν έθεσε ώρα καταχώρισης επί του σημειώματος εμφάνισης αν αυτό είχε καταχωρηθεί πριν ή μετά την έκδοση απόφασης. Αναγνωρίζω συγχρόνως ότι ούτε και στη δική μου απόφαση υπήρχε ώρα εκδίκασης παρά μόνο την ημέρα εκδίκασης της. Υπό τις συνθήκες αυτές θεωρώ ότι είναι κατάλληλη περίπτωση όπως επιτρέψω την τροποποίηση νομικής βάσης της αίτησης παραμερισμού, ώστε να ισχύουν σε αυτήν η Δ.16 Θ 7 και εν συνεχεία όπως αποδεχτώ τον παραμερισμό της απόφασης ημερομηνίας 8/4/
7. Δικαστήριο προς κ. Λοΐζου: Ως προς τα έξοδα κ. Λοΐζου, εδώ είχε γίνει ακρόαση της αίτησης με ένσταση άρα θα μπορούσατε να ζητούσατε τα έξοδα της αίτησης. Εφόσον το αποτέλεσμα σε αυτήν είναι υπέρ σας. Από την άλλη όμως, όπως θα αναγνωρίζατε υπήρξε από δικής σας πλευράς κάποια καθυστέρηση στην έγερση του ζητήματος διαταγής Δ.16 Θ7 άρα διερωτούμαι κατά πόσο η πλευρά σας θα ήταν διατεθειμένη να μην ζητήσει έξοδα. Λέω τούτο γιατί διαπιστώνω ότι το Εφετείο στην πολιτική έφεση 291/10 επιδίκασε τα έξοδα υπέρ της εφεσείουσας Εναγομένης παρά το ότι η διαταγή Δ.16 Θ7 είναι στην Ενάγουσα που προβλέπει να επιδικάζονται τα έξοδα. Καλύτερα να τοποθετηθείτε για το ζήτημα των εξόδων, για να διευκολύνετε και εσείς την διαδικασία κάπως. κ. Γ. Χαραλάμπους: Αν θα μπορούσα να έχω τον λόγο η εισήγησή μου θα ήταν κάθε πλευρά τα έξοδά της όσον αφορά τα έξοδα της αίτησης παραμερισμού της απόφασης αλλά όσον αφορά τα αρχικά έξοδα για την αίτηση απόφασης στα οποία υποβλήθηκε η Ενάγουσα για την αίτηση ημερομηνίας 31/3/14 για απόδειξη της αγωγής θεωρώ ότι δικαιούμαστε στα έξοδα και εισηγούμαι όπως αυτά συμφωνηθούν με τον αντίδικο. κ. Λοΐζου: Αποδέχομαι τα έξοδα στην αίτηση παραμερισμού να επιβαρύνουν την κάθε πλευρά τα δικά της και όσον αφορά τα έξοδα στα οποία έχει υποβληθεί η Ενάγουσα για την καταχώριση της αίτησης ημερομηνίας 31/3/14 είμαι έτοιμος να δεχθώ όπως αυτά επιβαρύνουν τους Εναγόμενους ως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Δικαστήριο: Κατάληξη. Εκδίδεται διάταγμα τροποποίησης της νομικής βάσης της αίτησης παραμερισμού ώστε να εισαχθεί σε αυτήν η διαταγή Δ.16 Θ
8. Δίδω οδηγίες όπως το διάταγμα συνταχθεί εντός 15 ημερών από σήμερα. Να μεριμνήσει για τούτο η πλευρά των Εναγομένων. Να καταχωρηθεί η τροποποιημένη αίτηση εντός πέντε

(5)ημερών από την σύνταξη του διατάγματος. Ο παραμερισμός της απόφασης 8/4/14 να λογίζεται ότι έγινε κατά την ημερομηνία καταχώρισης της τροποποιηθείσας αίτησης και να αρχίζει από αυτήν την ημέρα η προθεσμία για την καταχώριση έκθεσης υπεράσπισης ως οι θεσμοί προβλέπουν. Τα έξοδα της αίτησης παραμερισμού να επιβαρύνουν κάθε πλευρά τα δικά της. ΄Οσον αφορά τα έξοδα στα οποία υπεβλήθει η πλευρά των Εναγόντων αναφορικά με την αίτηση ημερομηνίας 31/3/14 μέχρι του σημείου της σύνταξης της απόφασης εκείνης, αυτά επιδικάζονται υπέρ των Εναγόντων και εναντίον των Εναγομένων όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, θα είναι πληρωτέα στο τέλος της δίκης στην αγωγή. (Υπ.) Α. Πανταζή-Λάμπρου. Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΠΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο