Calridge Limited ν. UFS Capital Limited κ.α., Αρ. Αγωγής: 4149/2014, 4/3/2015

Calridge Limited ν. UFS Capital Limited κ.α., Αρ. Αγωγής: 4149/2014, 4/3/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2015:A83 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Τ. Καρακάννα, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 4149/2014 Μεταξύ: Calridge Limited Εναγόντων και

1. UFS Capital Limited κ.ά. Εναγομένων ----------------------- Αίτηση ημερ. 18 Νοεμβρίου 2014 4 Μαρτίου,
2. Για τους Αιτητές: κ. Κ. Μέσσιος με κα Δ. Καρή Για την Καθ΄ ων η Αίτηση 1 και 2: κα Ρ. Ιάσονος Για τους Καθ΄ ων η Αίτηση 3: κ. Κ. Φιλίππου για Χ"Αναστασίου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Οι ενάγοντες αξιώνουν από τους εναγομένους αποζημιώσεις για παράβαση συμφωνίας. Την 18.7.2014 καταχώρησαν μονομερή αίτηση με την οποία ζητούσαν προσωρινά διατάγματα εναντίον όλων των εναγομένων. Μετά από σχετικές οδηγίες του Δικαστηρίου, η αίτηση επιδόθηκε στους εναγομένους και ορίστηκε για ακρόαση. Στο στάδιο των αγορεύσεων, προτού όμως αυτές ολοκληρωθούν, οι Αιτητές καταχώρησαν την υπό κρίση Αίτηση με την οποία ζητούν την τροποποίηση της Αίτησης ημερομηνίας 18.7.2014 και την προσθήκη των πιο κάτω αιτητικών: "Κ. Παρεμπίπτον ή και Προστακτικό Διάταγμα του Δικαστηρίου που να ακυρώνει ή και να αναστέλλει την ισχύ της Συμφωνίας Εκχώρησης της Απαίτησης (Agreement on the assignment of the claim (cession)) με αριθμό 1S/14 ημερομηνίας 23 Σεπτεμβρίου 2014 δυνάμει της οποίας το δικαίωμα είσπραξης του υπολοίπου χρέους που οφειλόταν από τους Ενάγοντες στους Εναγόμενους 2 ήτοι το ποσό των Δολαρίων Η ΠΑ 20,490,703.02 ή οποιοδήποτε άλλο ποσό εκχωρήθηκε από τους Εναγόμενους 2 στην εταιρεία Chetriver Management Ltd με αριθμό εγγραφής 66532 στο επίσημο μητρώο εταιρειών των Marshal Islands μέχρι νεοτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Λ. Απαγορευτικό ή και Παρεμπίπτον ή και Ενδιάμεσο Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να παγοποιεί όλα τα περιουσιακά στοιχεία κάθε μορφής των Εναγομένων 2 συμπεριλαμβανομένων και όλων των τραπεζικών λογαριασμών ή και μετοχών ή και άλλων αξιών και ειδικότερα να διατάσσονται οι Εναγόμενοι 2 ή και οι αξιωματούχοι ή και οι διευθυντές αυτών ή και οι υπάλληλοι ή και οι υπηρέτες τους ή και οι διαχειριστές τους ή και οποιαδήποτε άλλα πρόσωπα ενεργούν κατ' εντολή τους οι οποίοι ελέγχουν ή και είναι εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες και/ή άλλως πως δικαιούχοι των Εναγομένων 2 από το να αποξενώσουν, διαθέσουν, δωρίσουν, επιβαρύνουν ή άλλως πως μεταφέρουν οποιοδήποτε μέρος ή ολόκληρα τα περιουσιακά τους στοιχεία συμπεριλαμβανομένων και όλων των τραπεζικών λογαριασμών ή και μετοχών ή και άλλων αξιών μέχρι του ποσού των Δολαρίων Η ΠΑ 39,734,972 ήτοι της τρέχουσας αξίας στις 22.09.2014 (0.77 Δολάρια ΗΠΑ ανά μετοχή) των 51,603,860 μετοχών της Ρωσικής δημόσιας εταιρείας Mechel ΟΑΟ με αριθμό εγγραφής (OGRN)1037703012896 και με αριθμό Ρωσικής φορολογικής ταυτότητας (INN) - 7703370008 («οι Μετοχές» και «Mechel ΟΑΟ» αντίστοιχα) μέχρι την τελική εκδίκαση της Αγωγής με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό ή και μέχρι την έκδοση οποιουδήποτε άλλου διατάγματος του Δικαστηρίου.» Η Αίτηση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση της δικηγόρου Μαριλένας Στυλιανού. Σύμφωνα με την ομνύουσα, η ανάγκη για τροποποίηση της Αίτησης προέκυψε όταν οι εναγόμενοι 2, την 23.9.2014, προέβηκαν σε εκχώρηση της απαίτησης μέσω συμφωνίας [agreement on the assignment of the claim (cession)] στην εταιρεία Chetriver Management Ltd. Σχετική ειδοποίηση αποστάληκε στους Αιτητές την επόμενη μέρα, 24.9.
3. Η πιο πάνω εκχώρηση μεταφέρει τον έλεγχο των επιδίκων μετοχών στην εταιρεία Chetriver Management Ltd. Είναι η θέση των Αιτητών ότι η αιτουμένη τροποποίηση γίνεται καλή τη πίστη και δεν θα προκαλέσει οποιαδήποτε ζημία στην άλλη πλευρά που δεν θα μπορούσε να αποζημιωθεί σε χρήμα. Επισημαίνεται επίσης ότι οι ένορκες δηλώσεις, που έχουν ήδη καταχωρηθεί, καλύπτουν πλήρως όλα τα σχετικά γεγονότα. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση-εναγόμενοι 1 και 2, καταχώρησαν ένσταση στην Αίτηση. Η ένστασή τους στηριζόταν σε τρεις λόγους, κατά την ακρόαση όμως περιορίστηκε σε ένα μόνο λόγο, ήτοι ότι η Αίτηση είναι νομικά ανυπόστατη. Η υπό κρίση Αίτηση στηρίζεται στη Δ.25, θ. 5 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου, η οποία προνοεί τα πιο κάτω: «Το Δικαστήριο ή Δικαστής μπορεί σε οποιοδήποτε χρόνο και με τέτοιους όρους ως προς τα έξοδα ή όπως το Δικαστήριο ή Δικαστής κρίνει δίκαιο, να τροποποιήσει οιανδήποτε έλλειψη ή λάθος σε οιαδήποτε διαδικασία και όλες οι αναγκαίες τροποποιήσεις θα γίνονται για το σκοπό αποπερατώσεως του πραγματικού ζητήματος ή στοιχείου που εγείρεται ή εξαρτάται από τη διαδικασία.» Η Δ.25 θ.5 αντιστοιχεί στο Order 28, rule 12 των παλαιών Αγγλικών Θεσμών. Το Order 28 rule 12 τροποποιήθηκε στη συνέχεια και επαναριθμήθηκε σε Order 20 rule
4. Στην τροποποιηθείσα διάταξη έχει συμπεριληφθεί ρητή πρόνοια ότι το Δικαστήριο μπορεί να εκδώσει διάταγμα τροποποίησης εγγράφου που κατατέθηκε στη διαδικασία και μετά από αίτημα ενός εκ των διαδίκων. Ως ανάφερα πρόσφατα στην απόφαση Αναφορικά με την εταιρεία Fragmento Ltd[1], η Δ.25, θ.5 δίνει εξουσία στο Δικαστήριο, με δική του πρωτοβουλία, να τροποποιήσει οποιοδήποτε λάθος ή παράλειψη στη διαδικασία. Η εξουσία αυτή πρέπει να ασκείται με φειδώ και μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις για προσδιορισμό της ουσίας της διαφοράς. Στο Annual Practice του 1982 τονίζεται η φειδώ με την οποία πρέπει να ασκείται η πιο πάνω εξουσία και περιγράφεται ο ρόλος του Δικαστή στην επίλυση της διαφοράς. Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα αυτούσιο: «Amendment by the Court of its own Motion.- Rule 8 empowers the Court to order an amendment to be made of its own motion (cf. O. 25, r.3, infra). The Court however, very rarely exercises this power. "In a civi suit the function of a court in this country ... is not inquisitorial" (per Pearce, L.J., in Fallon v. Calvert, [I960] 1 All E.R. p. 282): its function is to act as a kind of umpire (see Pollock and Maitland, the History of English Law, Vol. 2, p. 671; Holdsworth, History of English Law, Vol. 9, pp. 280-281), and it plays not an active but only a passive role in relation to the raising of the issues for its consideration and determination. It is not the duty of the Court to force upon the parties amendments for which they do not ask (per Fry, L.J., in Cropper v. Smith, 26 Ch. D. p. 715). Nevertheless, the power contained in this Rule is valuable and significant (for an instance of its exercise by Field, J., see Nottage v. Jackson