Άντρη Δημοσθένους ν. Κυπριακή Δημοκρατία Μέσω του Γενικού Εισαγγελέα κ.α., Αρ. Αγωγής : 4519/14, 31/3/2015

Άντρη Δημοσθένους ν. Κυπριακή Δημοκρατία Μέσω του Γενικού Εισαγγελέα κ.α., Αρ. Αγωγής : 4519/14, 31/3/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2015:A139 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ν. Γιαπανά, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής : 4519/14 Μεταξύ :- Άντρη Δημοσθένους Ενάγουσας Και

1. Κυπριακή Δημοκρατία Μέσω του Γενικού Εισαγγελέα
2. Ανδρέας Χασαπόπουλος Εναγομένων Αίτηση για διαγραφή εναγομένου Ημερ.31.3.15 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τον εναγόμενο 2 - Αιτητή : κα Λοΐζου Για την ενάγουσα - καθ' ης η αίτηση: κα Ντ. Βαρωσιώτου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η ενάγουσα δια γενικώς οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος (Ο.2, r.1) απαιτεί εναντίον των εναγομένων από κοινού και/ή κεχωρισμένως αποζημιώσεις για δυσφήμιση που περιέχονται σε άρθρο της εφημερίδας Πολίτης το οποίο αποδίδει στην ενάγουσα μεταξύ άλλων το ποινικό αδίκημα της κλοπής και/ή του αθέμιτου πλουτισμού σε βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας και άλλα συναφή και προσβάλλει το κύρος και την ηθική αξιοπρέπεια της ενάγουσας, συνεπεία του οποίου πλήγηκε το καλό της όνομα και η υπόληψη της. Αξιώνει επίσης διάταγμα που να διατάσσει τους εναγομένους να αποσύρουν το δυσφημιστικό δημοσίευμα και να τους απαγορεύσει να δημοσιεύουν λιβέλους και δηλώσεις δυσφημιστικού περιεχομένου για την ενάγουσα. Απαιτεί τέλος αποζημιώσεις. ΟΙ εναγόμενοι καταχώρισαν σημείωμα εμφάνισης, ενώ για τον εναγόμενο 2 η εμφάνιση ήταν υπό διαμαρτυρία. Στην συνέχεια ο εναγόμενος 2 καταχώρισε την υπό κρίσιν αίτηση επιζητώντας την διαγραφή του από διάδικος γιατί δεν αποκαλύπτεται αγώγιμο δικαίωμα εναντίον του. Νομική βάση της αίτησης, όπως αυτή προωθήθηκε και στην γραπτή αγόρευση της κας Λοΐζου εκ μέρους του Γενικού Εισαγγελέα, είναι η Δ.27, Θ.3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Το αίτημα έχει περαιτέρω ως νομική βάση και την Δ.9, Θ.5 και
3. Πραγματικό υπόβαθρο αποτελεί η συνοδεύουσα την αίτηση ένορκη δήλωση του Γενικού Ελεγκτή Οδυσσέα Μιχαηλίδη, με κύριο θέμα ότι ο εναγόμενος 2 είναι λειτουργός στο γραφείο του και η έκθεση που ετοίμασε ο εναγόμενος 2, έγινε κατά την εκτέλεση των καθηκόντων του και με την έγκριση και την σύμφωνο γνώμη του. Είναι περαιτέρω η θέση του ότι σύμφωνα με το άρθρο 172 του Συντάγματος η Δημοκρατία ευθύνεται για κάθε πράξη των υπαλλήλων ή αρχών της Δημοκρατίας κατά την άσκηση των καθηκόντων τους και συνεπώς δυνάμει του άρθρου 57 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60, αγωγές κατά της Δημοκρατίας εγείρονται εναντίον του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας ως εναγομένου. Ως εκ τούτου ο εναγόμενος 2 θα πρέπει να διαγραφεί από εναγόμενος και να παραμεριστεί το κλητήριο και η επίδοση της αγωγής εναντίον του. Η ενάγουσα καθ' ης η αίτηση έφερε ένσταση προβάλλουσα διάφορους λόγους, μεταξύ των οποίων ότι η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί γιατί δεν έχει ακόμη καταχωρηθεί έκθεση απαιτήσεως, θέση που προωθεί και δια της ενόρκου δηλώσεως της, αλλά και στην αγόρευση της δικηγόρου της. Ειδικότερα ότι η αίτηση αφενός είναι πρόωρη και αφετέρου η αγωγή εναντίον του εναγομένου 2 εγείρεται τόσο υπό την προσωπική, όσο και υπό την επαγγελματική του ιδιότητα. Οι δικηγόροι δια των γραπτών τους αγορεύσεων αναλύουν τις αντίστοιχες θέσεις τους. Κρίνεται πως η απάντηση στο εγειρόμενο υπό της ενάγουσας θέμα του παραδεκτού της αίτησης πριν την καταχώριση της έκθεσης απαιτήσεως, θα πρέπει να εξεταστεί πρώτο, αφού η απάντηση στο ερώτημα που τίθεται ενέχει ως θέμα προτεραιότητας άμεσης εξέτασης. Η θέση της κας Λοίζου για τον Γενικό Εισαγγελέα, με αναφορά σε πρωτόδικη απόφαση, είναι πως η Δ.27, Θ.3 δεν προσδιορίζει ότι θα πρέπει προηγουμένως να καταχωρηθεί έκθεση απαιτήσεως και στην συνέχεια να υποβληθεί η αίτηση και συνεπώς δεν καθίσταται εξ αυτού του λόγου μοιραία η αίτηση. Αντίθετη είναι η εισήγηση της κας Βαρωσιώτου για την ενάγουσα, ότι η αίτηση είναι πρόωρη γιατί δεν έχει ακόμη καταχωρηθεί η έκθεση απαιτήσεως και με παραπομπή σε νομολογία είναι η θέση της ότι η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Το δικαστήριο έχει μελετήσει τις εκατέρωθεν εισηγήσεις και έχει μελετήσει τις αποφάσεις που παραπέμπει η κάθε πλευρά και τις έχει πλήρως υπόψη του. Η Δ.27, Θ.3 επί της οποίας ουσιαστικά στηρίζεται το αίτημα προνοεί: «
4. The Court may order any pleading to be struck out on the ground that it discloses no reasonable cause of action or answer, and in any such case or in case of the action or defence being shown by the pleadings to be frivolous or vexatious, the Court may order the action to be stayed or dismissed, or judgment to be entered accordingly as may be just». Καταλυτική εν σχέση με το εγερθέν και υπό συζήτηση θέμα αλλά και ως προς την ερμηνεία της διαταγής αυτής, είναι κατά την κρίση του δικαστηρίου η αναφορά στην σχετική Διαταγή της λέξης pleading, ήτοι αν αφορά την έκθεση απαιτήσεως μόνο, ή περιλαμβάνει και την γενική οπισθογράφηση. Η Δ.20, Θ.1 είναι σχετική αναφορικά με τα δικόγραφα και προνοεί ότι : «
5. Where the writ is specially indorsed under Order 2, rule 6, no further statement of claim shall be delivered, unless the Court or a Judge shall otherwise order. In other cases the plaintiff shall, subject to Order 17, rule 11, as to filing a statement of claim when there is no appearance, file and deliver a statement of claim within ten days after appearance, unless the time is enlarged by the Court or a Judge». Επίσης σχετική είναι η Δ.19, Θ.1 και 2 σύμφωνα με την οποία: «
6. The following rules of pleading shall apply.
7. The plaintiff shall, subject to the provisions of Order 20, and at such time and in such manner as therein prescribed, deliver to the defendant a statement of his claim, and of the relief or remedy to which he claims to be entitled. .. « Στην αντίστοιχη Αγγλική Διαταγή (O.26, r.4) Annual Practice 1958, σελ.575, υπό τον τίτλο Application, αναφέρεται ότι: « but a stay will not be ordered before delivery of a statement of claim» Στο σύγγραμμα Bullen and Leake and Jacob's Precedents of Pleadings, 1975, 12η Έκδοση, σελ.142, υποδεικνύεται πως εφόσον η έκθεση απαιτήσεως αποκαλύπτει κάποια αιτία αγωγής (some cause of action), ή κάποιο ερώτημα κατάλληλο για εξέταση ακόμα και να είναι αδύνατο, δεν αποτελεί λόγο για απόρριψη της αγωγής. Εξάγεται πως είναι επί της εκθέσεως απαιτήσεως που ασκείται το όλο εγχείρημα και όχι επί της γενικής οπισθογραφήσεως, ως είναι η παρούσα υπόθεση. Και ο λόγος είναι γιατί ως υποδεικνύεται και στο πιο πάνω σύγγραμμα (σελ.70), στην περίπτωση που η έκθεση απαιτήσεως δεν είναι οπισθογραφημένη, ως είναι για παράδειγμα δυνάμει της Δ.2, Θ.6, αλλά είναι σε ξεχωριστό έγγραφο, που είναι η περίπτωση της γενικής οπισθογραφήσεως της αγωγής δυνάμει της Δ.2, Θ.1, τότε στην έκθεση απαιτήσεως θα πρέπει να γίνεται αναφορά στην αιτία της αγωγής της γενικής οπισθογράφησης και περαιτέρω, τυχόν ελαττώματα στην γενική οπισθογράφηση μπορούν να θεραπευτούν δια της ορθής και κατάλληλης δικογραφήσεως στην έκθεση απαιτήσεως. Σε τέτοια περίπτωση μπορεί να επενεργήσει με τον ίδιο τρόπο ως εάν να ελήφθη άδεια για την τροποποίηση της. Και αντιστρόφως και σύμφωνα με την Δ.20, Θ.1Α, ο ενάγων μπορεί με την έκθεση απαιτήσεως του να μεταβάλει, τροποποιήσει ή και επεκτείνει την απαίτηση του χωρίς να απαιτείται η τροποποίηση της γενικής οπισθογραφήσεως. Ως δε υποδεικνύεται στο Annual Practice ανωτέρω, σελ.623, υπό τον τίτλο General Indorsement: « In a general indorsement it is not essential to set forth the precise ground of complaint, or the precise remedy or relief to which the plaintiff considers himself entitled. Hence whenever a statement of claim is delivered, the plaintiff may therein alter, modify, or extend his claim without amendment of the indorsement of the writ». Είναι για αυτόν το λόγο που όταν το αίτημα για διαγραφή της εκθέσεως απαιτήσεως βασίζεται στην ανυπαρξία λογικής βάσης της αγωγής εναντίον του εναγομένου, δεν επιτρέπεται η προσαγωγή μαρτυρίας, αφού είναι εκ των δικογράφων που θα εξεταστεί και θα ασκηθεί η διακριτική εξουσία του δικαστηρίου (δες Bullen and Leake ανωτέρω σελ.141). Και στην προκειμένη υπόθεση στην γενική οπισθογράφηση της αγωγής δεν προσδιορίζεται οτιδήποτε που θα μπορούσε να παράσχει ικανοποιητικό έδαφος και βάση ώστε να μπορεί να εξεταστεί το αίτημα. Αντίθετα και ως επιβεβαίωση της πιο πάνω αρχής, το δικαστήριο καλείται να αποφασίσει το εγερθέν αίτημα επί γεγονότων που παρουσιάζονται, δίκην μαρτυρίας, στις αντίστοιχες ένορκες δηλώσεις, που βεβαίως δεν είναι επιτρεπτό. Είναι γνωστή η αρχή, όπως πολύ παραστατικά περιγράφεται στην υπόθεση Courtis and others v. Iassonides