ΚΟΣΜΟΣ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΛΤΔ ν. K & A INSURANCE AGENCIES LTD κ.α., Αρ. Αγωγής: 230/14, 30/4/2015

(3)ημέρες από τη λήξη της, το γραμμάτιο αυτό θα καθίστατο ληξιπρόθεσμο και κάθε οφειλόμενο ποσό του αμέσως απαιτητό». Με επιστολή της ημερ. 20.4.2010 (τεκμήριο 3), η καθ΄ης η αίτηση 1 αναγνώρισε την οφειλή και αποδέχθηκε όπως οποιεσδήποτε εισπράξεις ασφαλίστρων αποδίδονται αμέσως στην αιτήτρια και η προμήθεια που δικαιούτο από ασφάλιστρα να μην της καταβάλλεται, αλλά να λογίζεται προς μείωση του χρεωστικού της υπολοίπου. Τελικώς, η συνεργασία της αιτήτριας με την καθ΄ ης η αίτηση 1 έληξε ουσιαστικά στις 30.11.2013, οπότε και το χρεωστικό της υπόλοιπο ανερχόταν σε €104.901,38 (κατάσταση λογαριασμού - τεκμήριο 4), πλέον τόκους. Το εν λόγω ποσό, παρά τις οχλήσεις, παραμένει μέχρι σήμερα οφειλόμενο, εξ ου και η καταχώρηση της αγωγής και της επακόλουθης παρούσας Αίτησης για συνοπτική απόφαση, η οποία, κατά τον ενόρκως δηλούντα, δικαιολογείται, αφού οι καθ΄ων η αίτηση δεν έχουν οποιαδήποτε υπεράσπιση στην εναντίον τους απαίτηση και ο μοναδικός σκοπός που καταχώρησαν εμφάνιση είναι η καθυστέρηση και η παρακώλυση της δικαστικής διαδικασίας. Οι καθ΄ων η αίτηση αντέδρασαν, καταχωρώντας ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης στις 21.1.2015 (εφεξής η Ένσταση). Η 'Ένσταση εδράζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.18 θθ 1, 2, 3, 6 και 9, Δ.48 θθ 2, 3 και 4, στα άρθρα 78-81 του περί Συμβάσεων Νόμου Κεφ. 149, στο άρθρο 30

(1)και

(2)του Συντάγματος, στις συμφυείς εξουσίες, πρακτική και νομολογία του Δικαστηρίου. Στην Ένσταση εγείρεται πλειάδα ειδικών λόγων ένστασης, οι οποίοι καλύπτουν όλο το φάσμα των πραγματικών και νομικών παραμέτρων της υπό εξέταση Αίτησης. Από πλευράς γεγονότων, συνοδεύεται από κοινή ένορκη δήλωση των καθ΄ ων η αίτηση 2 και 3, οι οποίοι, για τους λόγους που εξηγούν, θεωρούν ότι η αιτήτρια δεν έχει αποσείσει το βάρος το οποίο επωμίζεται για να δικαιούται σε συνοπτική απόφαση. Ακόμη και αν το Δικαστήριο κρίνει διαφορετικά, θεωρούν και πάλι, ότι, έχουν δικαίωμα να ακουστούν στα πλαίσια μιας κανονικής ακροαματικής διαδικασίας, αφού, ανάμεσα σε άλλα, έχουν υπεράσπιση. Συγκεκριμένα το τεκμήριο 1 - το οποίο φαίνεται να είναι η προεξάρχουσα βάση αγωγής της αιτήτριας - δεν υπεγράφη στην παρουσία δύο μαρτύρων και εν πάση περιπτώσει ήταν το προϊόν εξαναγκασμού από την αιτήτρια και τους εκπροσώπους της, αφού αν δεν υπογράφετο θα ακυρώνετο η μεταξύ τους συνεργασία με κίνδυνο να χάσουν το χαρτοφυλάκιο και τα εισοδήματα τους, γεγονός βέβαια που επήλθε στη συνέχεια, παρά την υπογραφή του εν λόγω εγγράφου. Όπως και να΄χει, ζητούν απόρριψη της Αίτησης και οδηγίες του Δικαστηρίου για την καταχώρηση υπεράσπισης. Κατά την ακροαματική διαδικασία δεν αντεξετάστηκαν οι ενόρκως δηλούντες με αποτέλεσμα να δοθεί απευθείας ο λόγος στους συνηγόρους να επιχειρηματολογήσουν. Αμφότεροι ετοίμασαν, υιοθέτησαν και κατέθεσαν πολυσέλιδες γραπτές αγορεύσεις, οι οποίες συνοδεύονται από πλαισιωτική των θέσεων τους, νομολογία. Στις αγορεύσεις, εγείρονται διάφορα ζητήματα, τα οποία έχω διεξέλθει με προσοχή και στα οποία - στο βαθμό που απαιτείται προς επίλυση της παρούσας διαφοράς - θα αναφερθώ στη συνέχεια. Πρώτα όμως κάποιες γενικές αρχές. Το νομικό υπόβαθρο αιτήσεων αυτής της φύσεως, είναι η Διαταγή 18 Θ.1 (α) των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας η οποία διαλαμβάνει ως εξής: (a) Where the defendant appears to a writ of summons specially indorsed under Order 2 rule 6, the plaintiff may on affidavit made by himself, or by any other person who can swear positively to the facts, verifying the cause of action, and the amount claimed (if any), and stating that in his belief there is no defence to the action, apply for judgment for the amount so indorsed, together with interest (if any), or for the recovery of the land, (with or without rent), or for the delivering up of a specific chattel, as the case may be, and costs. And judgment for the plaintiff may be given thereupon, unless the defendant shall satisfy the Court that he has a good defence to the action on the merits, or disclose such facts as may be deemed sufficient to entitle him to defend." Από τις πιο πάνω πρόνοιες προκύπτουν τρεις προκαταρκτικές προϋποθέσεις που θα πρέπει να εκπληρωθούν για να δύναται το Δικαστήριο να εκδώσει συνοπτική απόφαση. Πρώτον, το κλητήριο ένταλμα να είναι ειδικώς οπισθογραφημένο σύμφωνα με τη Διαταγή 2, Θεσμός 6, δεύτερον, ο εναγόμενος να έχει καταχωρήσει σημείωμα εμφανίσεως και τρίτον, η αίτηση να συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του ιδίου του ενάγοντος ή άλλου προσώπου που μπορεί να ορκιστεί θετικά ως προς τα γεγονότα της υπόθεσης και που να επαληθεύει το αγώγιμο δικαίωμα, το αξιούμενο ποσό (εάν υπάρχει) και να δηλώνει ότι κατά την πεποίθηση του δεν υπάρχει υπεράσπιση στην αγωγή (βλ. Stavrinides ν. Chekoslovenska Obchondi Banka A.S.

(1972)1 A.A.Δ. 130). Παράλειψη του ενάγοντος να εκπληρώσει με τρόπο αυστηρό τις πιο πάνω προϋποθέσεις αφαιρεί παντελώς από το Δικαστήριο τη δικαιοδοσία έκδοσης συνοπτικής απόφασης (βλ. Δημητρίου ν. Τράπεζα Κύπρου Λτδ

(1997)1 Α.Α.Δ. 782 και Μεττή κ.α v. Τράπεζα Κύπρου Λτδ

(2002)1(Α) Α.Α.Δ. 417). Εάν όμως τα καταφέρει το βάρος μετακυλά στους ώμους του εναγόμενου να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι έχει καλή υπεράσπιση ή να αποκαλύψει τέτοια γεγονότα που να είναι επαρκή για να του δώσουν το δικαίωμα να υπερασπισθεί στην αγωγή (βλ. Kyprianides v. Ioannou

(1966)1 C.L.R. 265, CY.E.M.S. Co. v. Central Co-operative Industries

(1982)1 C.L.R. 897, Hermes Insurance Co Ltd v. Theodorides

(1983)1 C.L.R. 333, Αυγουστή κ.α ν. Πίριλλου

(1997)1(Α) Α.Α.Δ. 5, Subotic v. Στυλιανίδη

(1998)1(Α) Α.Α.Δ.22 και Μεττή κ.α [πιο πάνω]). Στην πράξη είναι αρκετό για τον εναγόμενο να αποκαλύψει γεγονότα ικανά να καταδείξουν καλόπιστα την ύπαρξη δικάσιμου θέματος. Άδεια για καταχώριση υπεράσπισης θα πρέπει να του παρέχεται, ακόμα και όταν φαίνεται ότι δεν έχει πολλές πιθανότητες επιτυχίας (βλ. Jacobs v. Booth´s Distillery Co

(1901)85 L.T. 262, Παύλου ν. Οργανισμού Χρηματοδοτήσεως Τραπέζης Κύπρου Λτδ,

(2001)1 Α.Α.Δ. 1051). Η δικαιοδοσία δυνάμει της Διαταγής 18 θα πρέπει να ασκείται φειδωλά, ούτως ώστε διάδικος να μην αποκλείεται από την έγερση οποιασδήποτε υπεράσπισης την οποία μπορεί πράγματι να διαθέτει (βλ. Aglo - Italian Bank v. Wells (and Davies) 38 L.T.197, C.A., Ford v. Harvey and Others, 9 T.L.R. 328, Simon and Co v. Palmer´s Stores

(1912)1 K.B. 259 και το Annual Practice του 1958, σελ. 243). Έχοντας κατά νου τις πιο πάνω αρχές, επανέρχομαι στα επιμέρους ζητήματα της παρούσας Αίτησης. Σε σχέση με τη νομική βάση στην οποία εδράζεται η Αίτηση - το οποίο είναι ένα από τα πολλά ζητήματα που εγείρει η πλευρά των καθ' ων η Αίτηση - ξεκαθαρίζω, ότι, η επιτακτική υποχρέωση καταγραφής της νομικής βάσης που ανακύπτει από τη Νομολογία, αφορά στο δικαιοδοτικό και ουσιαστικό πλαίσιο στο οποίο εδράζεται μια Αίτηση - στην προκειμένη περίπτωση πρωτευόντως η Διαταγή 18 - και όχι το ουσιαστικό δίκαιο στο οποίο εδράζεται η βάση της αγωγής - στην προκειμένη περίπτωση το άρθρο 79 του Κεφ.

1. Συνεπώς η εδώ νομική βάση είναι ορθή και πλήρης και ουδεμία αντικανονικότητα προκύπτει. Απ' εκεί και πέρα όμως, ασχολούμενος απευθείας με τις προκαταρκτικές προϋποθέσεις που πρέπει απαραιτήτως και αυστηρώς να εκπληρούνται για ενεργοποίηση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου για έκδοση συνοπτικής απόφασης, βρίσκω, σε συμφωνία με τον συνήγορο των καθ' ων η αίτηση, ότι, η τρίτη προϋπόθεση δεν έχει εκπληρωθεί και εξηγώ∙ η προεξάρχουσα βάση της αγωγής είναι αναμφίβολα το τεκμήριο 1 - το οποίο στην όψη του - αλλά και ως διασαφηνίζεται στην αγόρευση του συνηγόρου της αιτήτριας (βλ. σελ 7 -σημείο Β της αγόρευσης του) φαίνεται και φέρεται να είναι γραμμάτιο συνήθους τύπου. Σύμφωνα με το άρθρο 78 του Κεφ. 149: «Γραμμάτιο συνήθους τύπου» είναι γραπτή υπόσχεση, που παρέχεται από ένα πρόσωπο σε άλλο, υπογράφεται από το πρόσωπο που την παρέχει στην παρουσία δύο τουλάχιστο μαρτύρων ικανών προς το συμβάλλεσθαι, για πληρωμή, σε πρώτη ζήτηση ή σε ορισμένο χρόνο ή σε προσδιορίσιμο μέλλοντα χρόνο προς πρόσωπο το οποίο ορίζεται στο γραμμάτιο, ποσού χρημάτων, πλέον τόκο που ορίζεται σε αυτό κατά ανώτατο όριο προς εννέα τοις εκατό κατ΄ έτος, και σε περίπτωση λήψης δικαστικών μέτρων επ΄αυτού, τα συναφή έξοδα και αναφέρει την αντιπαροχή για την οποία παρέχεται η υπόσχεση.» (η υπογράμμιση είναι δική μου). Ως προκύπτει ρητά από το λεκτικό του πιο πάνω άρθρου, απαραίτητη προϋπόθεση για να θεωρηθεί ένα υποσχετικό έγγραφο, γραμμάτιο συνήθους τύπου - το οποίο αποτελεί μια ισχυρή μορφή εξασφάλισης - είναι, να υπογράφεται στην παρουσία δύο μαρτύρων. Αναφύει απ' αυτό, ότι σε μια αίτηση για συνοπτική απόφαση, το πρόσωπο που προβαίνει στην ένορκη δήλωση, πρέπει απαρέγκλιτα να ορκίζεται θετικά και για το γεγονός τούτο και να επαληθεύει το αγώγιμο δικαίωμα. Εδώ, ο ενόρκως δηλών, μολονότι αναφέρει ότι ήταν ένας από τους δύο μάρτυρες (παρ. 2 της Ε/Δ), παραλείπει να επιβεβαιώσει ότι η υπογραφή του χρεώστη (και των εγγυητών), τέθηκε στην παρουσία δύο μαρτύρων. Η παράλειψη είναι ουσιαστική και όχι τυπική και δεν συμπληρώνεται από την παρουσίαση του ίδιου του εγγράφου (τεκμήριο 1), αφού από την ανάγνωση του και μόνο δεν διαπιστώνεται το ζητούμενο γεγονός. Συνεπώς ελλείψει αντίθετης επιβεβαίωσης, δεν μπορεί π.χ. να αποκλειστεί το ενδεχόμενο οι υπογραφές των μαρτύρων να τέθηκαν σε διαφορετικό χρόνο. Ομοίως, φρονώ, πως ούτε το αξιούμενο ποσό επαληθεύεται. Στο τεκμήριο 1 γίνεται λόγος για την καταβολή τεσσάρων εφάπαξ δόσεων των €30.000 προς εξόφληση του οφειλομένου ποσού. Καμία αναφορά δεν γίνεται για μικρότερες και διαφορετικού τύπου πληρωμές και για αύξηση του χρέους με μεταγενέστερες χρεώσεις. Εδώ, από τα υπάρχοντα στοιχεία, φαίνεται, ότι η αιτήτρια, στηριζόμενη σε προγενέστερη συγκατάθεση της καθ' ης η αίτηση 1 που αναλήφθηκε στα πλαίσια της συνεργασίας τους (τεκμήριο 3), χρέωνε και πίστωνε τον λογαριασμό της καθ' ης η αίτηση 1 και διεκδικεί το υπόλοιπο, το οποίο, κατά τους υπολογισμούς της ανακύπτει, δυνάμει του τεκμηρίου
2. Συνεπώς, η επαλήθευση που επιχειρείται δεν ανακύπτει από το τεκμήριο 1 και τις όποιες πληρωμές έγιναν στα πλαίσια του για μείωση του αναφερόμενου χρέους, αλλά από κατάσταση λογαριασμού στην οποία περιλαμβάνονται οι χρεωπιστώσεις, στις οποίες αναφέρθηκε προηγουμένως (τεκμήριο 4). Η κατάσταση αυτή επισημαίνω, δεν αποτελεί αφ εαυτής απόδειξη της αλήθειας των καταχωρήσεων που περιλαμβάνει - πολλές εκ των οποίων, ως σωστά επισημαίνεται από το συνήγορο των καθ' ων η αίτηση, αφορούν μεταγενέστερες της ημερομηνίας υπογραφής του τεκμηρίου 1, χρεώσεις. Αντίθετα, για να αποδειχθούν, οι καταχωρήσεις αυτές χρήζουν ατομικής εξήγησης και ανάλυσης. Συνεπώς ουδόλως μπορεί να θεωρηθεί ότι έχει επαληθευθεί χρέος ύψους €104,901,38 πλέον τόκους 6% πληρωτέο μάλιστα δυνάμει του τεκμηρίου
3. Υπάρχουν κι άλλα ζητήματα τα οποία μπορεί να σχολιασθούν, αλλά θα το αποφύγω για να μην προκρίνω ή προδεσμεύσω την εξαγωγή συμπερασμάτων, που ορθό είναι να γίνεται στο τέλος της δίκης και στη βάση ολόκληρης της προσκομισθείσας μαρτυρίας. Παρενθετικά όμως να επισημαίνω πως ακόμα και αν η αιτήτρια περνούσε τη σκόπελο των προκαταρκτικών προϋποθέσεων, πάλι θα απέρριπτα την Αίτηση, αφού οι καθ' ων η αίτηση ισχυρίζονται ότι δικαιούνται στην "Υπεράσπιση του Εξαναγκασμού" που προβλέπεται στο άρθρο 80 του Κεφ.
4. Είναι άγνωστο προς το παρόν αν εγείρουν το θέμα ευκαιριακά ή όχι. Πάντως δίνουν λεπτομέρειες σε λογική έκταση και στην εδώ διαδικασία, οι ισχυρισμοί τους, δεν αντικρούστηκαν από την αιτήτρια. Για τους λόγους όμως που εξήγησα ανωτέρω, κρίνω ότι η αιτήτρια απέτυχε να ικανοποιήσει την τρίτη προϋπόθεση για ενεργοποίηση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου για έκδοση συνοπτικής απόφασης. Ως εκ τούτου η Αίτηση απορρίπτεται. Οι καθ' ων η αίτηση είναι ελεύθεροι να καταχωρήσουν Υπεράσπιση εντός 30 ημερών από σήμερα. Τα έξοδα όπως θα υπολογισθούν από τον πρωτοκολλητή στο τέλος της διαδικασίας, επιδικάζονται υπέρ των καθ' ων η αίτηση και εναντίον της αιτήτριας. (Υπ) ............................... Στ. Ν. Σταύρου, Α.Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο