← Κύπρος

HEKRO DR Ιng e.h Hermann Kronseder Sicherteits und Verpackungstechnik Gmbh ν. STARCARE LTD κ.α., Αριθ. Αγωγής: 3767/12, 24/4/2015

HEKRO DR Ιng e.h Hermann Kronseder Sicherteits und Verpackungstechnik Gmbh ν. STARCARE LTD κ.α., Αριθ. Αγωγής: 3767/12, 24/4/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2015:A163 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Χ. Ι. Πογιατζή, Π.Ε.Δ. Αριθ. Αγωγής: 3767/12 HEKRO DR Ιng e.h Hermann Kronseder Sicherteits und Verpackungstechnik Gmbh, εκ Γερμανίας, που ενάγουν προσωπικά και/ή ως μέτοχοι για λογαριασμό των ιδίων και/ή όλων των άλλων μετόχων της Εναγόμενης Αρ.1 πλήν εκείνων που είναι Εναγόμενοι, Eνάγoντες και

  1. STARCARE LTD, από Λευκωσία,
  2. ABACUS (CYPRUS) LTD, από Λευκωσία,
  3. ABACUS SECRETARIAL LTD, από Λευκωσία,
  4. ΣΟΦΙΑ ΙΩΑΝΝΟΥ, από Λευκωσία,
  5. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ, από Λευκωσία,
  6. ANATOLIY KIPISH, από Λουξεμβούργο,
  7. ΟΧSANA OATSYURKO KIPISH, από Λουξεμβούργο,
  8. VICTOR KIPISH, από Λουξεμβούργο,
  9. FORDON DEVELOPMENTS, από Βρεττανικές Παρθένες Νήσους,
  10. FARETEX TRADE LTD, από Marshall Islands,
  11. HEKRO PET LTD, από Ουκρανία,
  12. TRANSOCIAL OVERSEAS HOLDINGS LTD, από Λευκωσία,
  13. ABACUS (NOMENEES) LTD, από Λευκωσία,
  14. C & L NOMINEES LIMITED, από Λευκωσία,
  15. AFAITH INVESTMENTS LTD, μέσω των Κυπρίων Διευθυντών αυτών Εναγομένων αρ. 17 και 18,
  16. ΣΤΕΛΛΑ ΡΑΟΥΝΑ, από τη Λευκωσία,
  17. ΔΕΣΠΩ ΑΝΤΩΝΙΟΥ, από τη Λευκωσία,
  18. NEMIROFF VODKA LTD, από Βρεττανικές Παρθένες Νήσους,
  19. ΝΕΜΙROFF HOLDINGS LTD, από Λευκωσία,
  20. UKRAINIAN VODKA COMPANY NEMIROFF, από Ουκρανία,
  21. BARCLAYS BANK PLC, από Λευκωσία,
  22. FORDON TRADE & INVEST CORP, από Βρεττανικές Παρθένες Νήσους, μέσω των Κυπρίων Διευθυντών αυτών Στέλλας Ραουνά και Μαρίας Πίττα, Εναγόμενοι -------------------- ΑΙΤΗΣΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 16 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ, 2013, ΓΙΑ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΕΝΑΓΟΜΕΝΩΝ ΚΑΙ/Η ΓΙΑ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΚΑΙ/Η ΠΑΡΑΜΕΡΙΣΜΟ ΚΑΙ/Η ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΤΟΥ ΚΛΗΤΗΡΙΟΥ ΕΝΤΑΛΜΑΤΟΣ ΚΑΙ/Η ΤΗΣ ΕΚΘΕΣΕΩΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΩΣ: Ημερομηνία: 24 Απριλίου, 2015 Εμφανίσεις: Για Αιτητές-Εναγομένους 2-5 και 13-17: Κύπρος Ιωαννίδης, Κώστας Φιλίππου για Χ"Αναστασίου, Ιωαννίδη Δ.Ε.Π.Ε. Για Καθ΄ ων η Αίτηση-Ενάγοντες: Χάρης Μαμαντόπουλος για Σάββας Μαμαντόπουλος & Συνεταίροι Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα Αίτησή τους οι Αιτητές αιτούνται διάφορες θεραπείες οι οποίες βασικά εστιάζονται στη διαγραφή τους από Εναγόμενους και κατ΄ επέκταση στην απόρριψη της αγωγής εναντίον τους. Παρατίθεται αυτούσιο το αιτητικό: «

(1)Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσεται η διαγραφή των Εναγομένων 2, 3, 4, 5, 13, 14, 16 και/ή 17 από το κλητήριο ένταλμα, ως πρόσωπα που προστέθηκαν λανθασμένα και/ή χωρίς εύλογη αιτία ως Εναγόμενοι.
(2)Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσεται η διαγραφή και/ή ο παραμερισμός και/ή η απόρριψη της έκθεσης απαίτησης και/ή του κλητηρίου εντάλματος στην υπό την πιο πάνω αριθμό και τίτλο αγωγή σε σχέση με τους Εναγόμενους 2, 3, 4, 5, 13, 14, 16 και/ή 17 για το λόγο ότι δεν αποκαλύπτεται οποιαδήποτε εύλογη βάση αγωγής εναντίον των Εναγομένων 2, 3, 4, 5, 13, 14, 16 και/ή 17.
(3)Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσεται η διαγραφή και/ή ο παραμερισμός και/ή η απόρριψη της έκθεσης απαίτησης και/ή του κλητηρίου εντάλματος στην υπό την πιο πάνω αριθμό και τίτλο αγωγή σε σχέση με τους Εναγόμενους 2, 3, 4, 5, 13, 14, 16 και/ή 17 δυνάμει κωλύματος (estoppel) που πηγάζει από συμφωνία συμβιβασμού ημερομηνίας 6/6/2012 με την οποία οι Ενάγοντες απάλλαξαν τους Εναγόμενους 2, 3, 4, 5, 13, 14, 16 και/ή 17 και/ή αποποιήθηκαν κάθε αγώγιμου δικαιώματος κατά των Εναγομένων 1, 3, 4, 5, 13, 14, 16 και/ή 17.
(4)Περαιτέρω και/ή διαζευκτικά, διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσεται η διαγραφή των θεραπειών (prayers) (Γ), (Δ), (Η), (Θ), (Κ), (Λ) (Μ), (Ν), (Π) (Ρ) και/ή (Σ) της έκθεσης απαίτησης και/ή του κλητήριου εντάλματος στην υπό την πιο πάνω αριθμό και τίτλο αγωγή σε σχέση με τους Εναγόμενους 2, 3, 4, 5, 13, 14, 16 και 17 για το λόγο ότι δεν αποκαλύπτεται οποιαδήποτε εύλογη βάση αγωγής εναντίον των Εναγομένων 2, 3, 4, 5, 13, 14, 16 και 17.
(5)Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσεται η απόρριψη της αγωγής σε σχέση με τους Εναγόμενους 2, 3, 4, 5, 13, 14, 16 και 17 για το λόγο ότι αυτή είναι αντικανονική και/ή παράτυπη και/ή προδήλως αβάσιμη και/ή καταπιεστική και/ή επιπόλαια και καταχρηστική (frivolous and vexatious) και/ή δεν αποκαλύπτει οποιαδήποτε εύλογη βάση αγωγής εναντίον των Εναγομένων 2, 3, 4, 5, 13, 14, 16 και 17.
(6)Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσεται η απόρριψη της αγωγής σε σχέση με τους Εναγόμενους 2, 3, 4, 5, 13, 14, 16 και 17 δυνάμει κωλύματος (estoppel) που πηγάζει από συμφωνία συμβιβασμού ημερομηνίας 6/6/2012 με την οποία οι Ενάγοντες απάλλαξαν τους Εναγόμενους 2, 3, 4, 5, 13, 14, 16 και/ή 17 και/ή αποποιήθηκαν κάθε αγώγιμου δικαιώματος κατά των Εναγομένων 2, 3, 4, 5, 13, 14, 16 και/ή 17.
(7)Στην περίπτωση που απορριφθεί από το Σεβαστό Δικαστήριο η παρούσα αίτηση, Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου με το οποίο παρατείνεται ο χρόνος καταχώρισης της υπεράσπισης από τους Εναγομένους 2, 3, 4, 5, 13, 14, 16 και 17 σε 30 ημέρες από την ημερομηνία έκδοσης απόφασης στην παρούσα αίτηση.
(8)Έξοδα (περιλαμβανομένων εξόδων της αγωγής) πλέον Φ.Π.Α. πλέον έξοδα επίδοσης.» Η Αίτηση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.9, θθ. 4, 5, 10 και 11, Δ.19 θθ.4 και 26, Δ.27, θ.3, Δ.48, θθ. 1-4, 7 και 9 και Δ.57, θ.2, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60, Άρθρο 31, καθώς και στους κανόνες του Δικαίου της Επιείκειας και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Οι Αιτητές, με την Ένορκη Δήλωση της Εναγομένης 4 - Αιτήτριας, Σοφίας Ιωάννου, που υποστηρίζει την Αίτηση, ισχυρίζονται ότι η αγωγή της Ενάγουσας δεν αποκαλύπτει αγώγιμο δικαίωμα εναντίον των Αιτητών. Επιπρόσθετα, ισχυρίζονται ότι η ενάγουσα εμποδίζεται (is estopped) από του να προωθήσει την παρούσα αγωγή εναντίον των Αιτητών αφού η προηγηθείσα αγωγή 4240/11 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας καθώς και η επιτευχθείσα Συμφωνία Συμβιβασμού σ΄ αυτήν η οποία είχε ως αποτέλεσμα τη διακοπή της, δημιουργούν κώλυμα (estoppel) στην προώθηση της παρούσας αγωγής σε βάρος τους. Από την άλλη η ενάγουσα απορρίπτει τις πιο πάνω θέσεις. Ειδικές αναφορές στους εκατέρωθεν ισχυρισμούς θα γίνουν αναλυτικότερα πιο κάτω. Δ.9, θθ. 4, 5, 10 και 11, Δ.19, θθ.4 και 26, Δ.27, θ.3: ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Όπως αναφέρεται πιο πάνω, η αίτηση βασικά στηρίζεται στις πιο πάνω δικονομικές πρόνοιες οι οποίες όντως αποδίδουν στο Δικαστήριο εξουσία διαγραφής διαδίκων και δικογράφων είτε μέρους τους, είτε ολόκληρων. Το Δικαστήριο διαθέτει, προς τούτο, διακριτική ευχέρεια. Σε όλες τις πιο πάνω όμως περιπτώσεις, η σταθερή θέση της νομολογίας ήταν και παραμένει η ίδια ότι η εξουσία του Δικαστηρίου θα πρέπει να ασκείται με φειδώ και σε εξαιρετικές μόνο περιπτώσεις. Αρχίζοντας με τη Δ.9, θ.10 τω Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η εν λόγω διάταξη παρέχει ευρεία εξουσία στο Δικαστήριο για προσθήκη και/ή διαγραφή διαδίκου, εξουσία η οποία μπορεί να ασκηθεί είτε με αίτηση οποιουδήποτε διαδίκου ή ακόμη και αυτεπάγγελτα. Η εν λόγω εξουσία επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Στη Mepa Underwriting Management Limited κ.α.
(1977)1 (Β) Α.Α.Δ. 772 λέχθηκαν τα ακόλουθα (σελίδα 778): «Το ζήτημα της προσθήκης διαδίκου εμπίπτει εντός της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου. Όπως έχει νομολογηθεί το δικαστήριο διαθέτει ευρεία διακριτική ευχέρεια να κάμει οποιεσδήποτε αναγκαίες τροποποιήσεις σε σχέση με τους διαδίκους με το να τους προσθέσει, να τους διαγράψει ή να τους αντικαταστήσει και να επιφέρει τέτοιες αλλαγές όσες είναι αναγκαίες για να καταστήσει δυνατή την αποτελεσματική εκδίκαση όλων των μεταξύ των διαδίκων επίδικων θεμάτων.» Στην P.T. Kiani Kertas v. Interorient Navigation Company Limited κ.α. (Αρ.1)
(2001)1 (Α) Α.Α.Δ. 300 (Αγωγή Ναυτοδικείου) αναφέρθηκαν τα ακόλουθα (σελίδες 307-308): «Όπως όμως δείχνει η νομολογία, η εξουσία του δικαστηρίου να διατάξει τη διαγραφή εναγομένου, επιφέροντας τη δραστική συνέπεια της απόρριψης της αγωγής εναντίον του, όχι μόνο πρέπει να ασκείται και ως εκ τούτου με φειδώ αλλά και μπορεί να ασκείται μόνο προκειμένου περί καθαρής περίπτωσης. Όπως παρατήρησε ο Λοϊζου, Π., στην υπόθεση Δ. Νικολάου & Υιοί Λτδ ν. 1. Compania Espanola de Laminaction, S.A. 2. The Ship "Four Star II" (όπως τροποποιήθηκε Δ. Νικολάου & Υιοί Λτδ ν. 1. Four Star Lines S.A., 2. The Ship "Four Star II)
(1989)1 C.L.R. 623, στις σελίδες 627-628: «Έχει καθιερωθεί από τη νομολογία μας ότι εφόσον υπάρχουν διαφορές ως προς τα νομικά και πραγματικά θέματα - και στην υπόθεση εκείνη υπήρχαν τέτοιες διαφορές σχετικά με τη φορτωτική και τη συμφωνία μεταφοράς του φορτίου, όπως εδώ - οι διαφορές πρέπει να εκδικάζονται και αποφασίζονται από το Δικαστήριο κατά την ακρόαση της αγωγής και όχι σε ενδιάμεσο στάδιο όπου η μαρτυρία ενώπιον του δικαστηρίου είναι οι ένορκοι δηλώσεις.» Σχετικά είναι επίσης αυτά που αναφέρθηκαν στην Παγκυπριακή Ασφαλιστική Λτδ ν. Μηνά
(2003)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1818. Στην Χ"Δαυίδ ν. Χ"Δαυίδ κ.α.
(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 1176, αναφέρθηκε ότι η απόφανση ως προς το κατά πόσο βρίσκονται όλοι οι αναγκαίοι διάδικοι ενώπιον του Δικαστηρίου, είναι συναρτημένη με τα επίδικα θέματα όπως αυτά προσδιορίζονται στις έγγραφες προτάσεις. Επιπρόσθετα, η Αίτηση βασίζεται τόσο στη Δ.27, θθ 2 και 3, όσο και στη Δ.19, θ.26 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Παρόλον ότι το πότε τυγχάνει εφαρμογής η καθεμιά από τις εν λόγω διατάξεις εμφαίνεται από το ίδιο το λεκτικό τους, έχει καταστεί σαφές ότι η μεν Δ.19, θ.26 περιορίζει τη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου σε διαγραφή μέρους μόνο των δικογράφων, ενώ η Δ.27, θ.3 μπορεί να οδηγήσει σε διαγραφή ολόκληρου του δικογράφου μέχρι και αναστολή ή απόρριψη της αγωγής. Σιακόλας ν. Federal Bank of Lebanon (SAL)
(1998)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1338, Cyber Group Ltd v. Χαραλαμπίδη κ.α.
(2004)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1852. Στην Σιακόλας
(1998), λέχθηκαν τα ακόλουθα αναφορικά με τη Δ.19, θ.26: «Η ερμηνεία της διαταγής αυτής δεν παρουσιάζει δυσκολία. Είναι καθαρό από τη φρασεολογία της ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου περιορίζεται στη διαγραφή μέρους των δικογράφων και όχι ολόκληρης της αγωγής, όπως υποστήριξε ο δικηγόρος του εφεσείοντα. Εξάλλου η σχετική αίτηση πρέπει να υποβάλλεται ταχέως (promptly) και κατά κανόνα προτού κλείσουν τα δικόγραφα. Η ερμηνεία που δίδουμε συνάδει και με τη νομολογία και την πρακτική που ακολουθείται από τα Αγγλικά Δικαστήρια, με βάση την αντίστοιχη αγγλική Δ.19 θ.27 πριν από την τροποποίησή της. (Βλ Supreme Court Practice 1958).» Πιο κάτω στην ίδια απόφαση λέχθηκαν τα ακόλουθα αναφορικά με τη Δ.27, θ.3: «Συμφωνούμε με το πρωτόδικο Δικαστήριο ότι ο θεσμός αυτός δίδει στο Δικαστήριο τη διακριτική ευχέρεια να απορρίψει μια αγωγή όταν η αγωγή δεν αποκαλύπτει καλή βάση αγωγής ή είναι επιπόλαιη ή παρενοχλητική (frivolous or vexatious). Η εξουσία αυτή του Δικαστηρίου ασκείται με εξαιρετική φειδώ. (Βλ. In Re Pelmaco Development Ltd
(1991)1 Α.Α.Δ. 246). Με την υπό κρίση αίτηση δεν προβάλλονται τέτοιες θέσεις και οι πρόνοιες του θ.3 δεν καλύπτουν την περίπτωση για την οποία επιζητείται η απόρριψη της αγωγής». Στην Μavromoustakis v. Yeroudes (Executor)
(1965)1 C.L.R. 176, 183-184, αναφέρθηκαν τα πιο κάτω τα οποία επίσης υιοθετήθηκαν και στην Papamichael v. Chaholiades
(1970)1 C.L.R. 305: «Speaking of this jurisdiction to dismiss actions in limine, Lord Herschell in Lawrance v. Norreys (Lord)
(1890)15 App. Cas. 210, said (at page 219): "It is a jurisdiction which ought to be very spaningly exercised, and only in very exceptional cases". In Dyson v. Attorney-General
(1911)1 K.B. 410 at page 418, Fletcher Moulton, L.J. said: «.To my mind it is evident that our judicial system would never permit a plaintiff to be 'driven from the judgment seat' in this way without any court having considered his right to be heard, excepting in cases where the cause of action was obviously and almost incontestably bad". That is, undoubtedly, the test to be applied and the language used there is strong language. If there is a point capable or worthy of being argued it was clearly impossible to strike out an action in limine (per Tucker, L.J. in Law v. Dearley
(1950)1 All E.R. 124, at page 127). According to the notes to the English R.S.C. Order 25, rule 4, in the Annual Practice, it has been held in many cases that it is only in plain and obvious cases that recourse should be had to the summary process under this Rule, and that this procedure can only be adopted when it can be clearly seen that a claim is, on the face of it, obviously unsustainable, or that the case is clear beyond doubt. So Long as the statement of claim discloses some cause of action, or raises some question fit to be decided by a court, the mere fact that the case is weak, and not likely to succeed, is no ground for striking it out». Οι πιο πάνω αρχές επαναλήφθηκαν και διασαφηνίστηκαν περαιτέρω στην In re Pelmako Developments Ltd
(1991)1 Α.Α.Δ. 246 όπου αναφέρθηκε ότι κάθε αίτημα για διαγραφή δικογράφου, συνιστά εξαιρετικό μέτρο το οποίο δικαιολογείται μόνο όταν αδιαμφισβήτητα το δικόγραφο στερείται νομικού ή πραγματικού ερείσματος. Το δικόγραφο του οποίου επιδιώκεται η διαγραφή, αξιολογείται αυτοτελώς με βάση την αντικειμενική υπόσταση του περιεχομένου του, ανεξάρτητα από τη μαρτυρία η οποία το υποστηρίζει. Η επίκληση της συμφυούς δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου για τη διαγραφή δικογράφου, ασκείται με εξαιρετική φειδώ και μόνο εφόσον διαπιστώνεται ότι το δικόγραφο συνιστά κατάχρηση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, δηλαδή, χρήση των μέσων του δικαίου για αλλότριους σκοπούς. Τέτοια άσκηση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου δικαιολογείται μόνο εφόσον το δικόγραφο κρίνεται αναντίλεκτα ανυπόστατο. Διαφορετικά, η διαγραφή θα συνεπαγόταν και παραβίαση του δικαιώματος διαδίκου να προσφύγει ενώπιον του Δικαστηρίου, δικαίωμα το οποίο κατοχυρώνεται από το Άρθρο 30.1 του Συντάγματος. Βλέπε επίσης Σιακόλας
(1998), πιο πάνω, Cyber Group Ltd
(2004), πιο πάνω, και Συμβούλιο Αποχετεύσεων Λεμεσού - Αμαθούντος κ.α. ν. Κυπριακή Δημοκρατία
(2007)1(Α) Α.Α.Δ. 21. Επιπρόσθετα, στην Λοϊζος Λουκά και Υιοί Λτδ ν. Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος Α.Ε.
(1999)1(Β) Α.Α.Δ. 1316, τονίστηκε ότι απόρριψη αγωγής θα πρέπει να διατάσσεται μόνο σε περιπτώσεις που το δικόγραφο του Ενάγοντος δεν περιέχει, έξω από κάθε αμφιβολία, αιτία αγωγής και όπου η αγωγή δεν μπορεί να διασωθεί μετά από τροποποιήσεις που μπορεί νόμιμα το Δικαστήριο να επιτρέψει. Είναι για αυτό το λόγο που διαφαίνεται μία σταθερή τάση φειδωλής χρήσης της εξουσίας αυτής ενώ η αγωγή βρίσκεται ακόμη στα σπάργανα. Αναφορικά με τη φρασεολογία στη Δ.19, θ.26, ότι διαγραφή μέρους δικογράφου διατάσσεται όπου αυτό τείνει να επηρεάσει δυσμενώς, να προκαλέσει αμηχανία ή να καθυστερήσει τη δίκαιη δίκη της αγωγής (tend to prejudice, embarrass, or delay the fair trial of the action), οι λέξεις αυτές έχουν ερμηνευτεί φιλελεύθερα από τα Δικαστήρια. Αν ο Εναγόμενος δεν διασαφηνίσει ποίο μέρος της έκθεσης απαίτησης παραδέχεται και ποίο αρνείται, το δικόγραφο του προκαλεί αμηχανία. Απλή όμως πολυλογία δεν προκαλεί αφ΄ εαυτής αμηχανία. Ούτε και διαγράφεται ισχυρισμός ως προκαλών αμηχανία απλώς επειδή ο αντίδικος ισχυρίζεται ότι είναι αναληθής. Το γεγονός και μόνο ότι μία έκθεση απαιτήσεως περιλαμβάνει πολλές αιτίες αγωγής, δεν προκαλεί αμηχανία εάν προβάλλονται χωριστά στο δικόγραφο. Αξίωση για διαζευκτική θεραπεία, δεν προκαλεί αμηχανία. Το ίδιο ισχύει και για ασυμβίβαστες υπερασπίσεις. Το Δικαστήριο δεν υποδεικνύει στα μέρη πώς θα διαμορφώσουν την υπόθεσή τους, εφόσον αυτά δεν παραβαίνουν τους κανόνες. Δικόγραφα, έστω και αν δεν είναι απόλυτα σύμφωνα με τους σχετικούς κανόνες, δεν διαγράφονται. Το γεγονός ότι δικόγραφο περιέχει αχρείαστα ζητήματα δεν είναι αρκετό για να οδηγήσει σε διαγραφή του, εφόσον δεν προκαλείται ζημιά στον αντίδικο. Εάν, όμως, σε δικόγραφο, περιέχονται ισχυρισμοί παντελώς άσχετοι, από τους οποίους θα προκληθούν έξοδα και καθυστέρηση στην υπόθεση, τότε αυτοί δικαιολογείται να διαγραφούν. Ισχυρισμοί που προβάλλονται για ανεντιμότητα και συμπεριφορά προσβλητική για τον αντίδικο, εφόσον δεν είναι σχετικοί με τα επίδικα ζητήματα, θεωρούνται σκανδαλώδεις. Annual Practice
(1960), σελ. 478-479, Annual Practice
(1958)σελ. 477-479, Athina Leathergoods Ltd v. Χαραλάμπους κ.α.
(2000)1(Β) A.A.Δ. 787, Soboh Petroleum (Cyprus) Ltd v. Abdallah κ.α. Π.Ε. 69/2011, ημερομηνίας 19.7.
  1. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Έχοντας υπ΄ όψιν τις πιο πάνω νομικές αρχές, προχωρώ στην κατάληξη του Δικαστηρίου επί των εγειρόμενων θεμάτων: (Α) Η αγωγή 4240/11 Οι Αιτητές διασυνδέουν την παρούσα αγωγή με την παράγωγη αγωγή 4240/11 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, η οποία είχε καταχωριστεί στις 16.6.2011 από πλευράς Εναγόντων στην παρούσα αγωγή. Στην εν λόγω αγωγή είχαν περιληφθεί 12 εναγόμενοι οι οποίοι είναι εναγόμενοι και στην παρούσα αγωγή. Πιο συγκεκριμένα είναι οι Εναγόμενοι 1-7, 9-12 και 22, με διαφορετική όμως σειρά. Με την πιο πάνω αγωγή, οι Ενάγοντες αξίωναν διάφορες θεραπείες οι οποίες περιλάμβαναν γενικές, ειδικές και τιμωρητικές αποζημιώσεις, καθώς και διατάγματα και δηλώσεις του Δικαστηρίου. Αιτία αγωγής ήταν η κατ΄ ισχυρισμόν καταδολίευση και/ή υπεξαίρεση των περιουσιακών στοιχείων της Εναγομένης 2 (Εναγόμενη 1 στην παρούσα αγωγή) και/ή κατάχρηση της θέσης εμπιστοσύνης και/ή καταδολίευση της μειοψηφίας καθώς και άλλες παρεμφερείς αξιώσεις. Είναι παραδεκτό ότι στις 6.6.2012, η εν λόγω αγωγή «απεσύρθη χωρίς βλάβη». Οι Αιτητές αναφέρουν ότι η αγωγή διεκόπη, παρόλον ότι κατά την απόσυρσή της δεν περιελήφθη πρόνοια ως προς τα Έξοδα όπως επιβάλλει η Δ.15 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Όμως στο σημείο που δεν υπάρχει αμφισβήτηση από οποιαδήποτε πλευρά είναι στο ότι ο τρόπος που απεσύρθη η αγωγή, αφήνει ανοικτό και επιτρεπτό το ενδεχόμενο επαναφοράς της. (Β) Η Συμφωνία Συμβιβασμού ημερομηνίας 5.6.2012 Είναι παραδεκτό ότι στις 5.6.2012 υπεγράφη Συμφωνία Συμβιβασμού μεταξύ της Ενάγουσας αφενός και των Εναγομένων 2-5, στην παρούσα αγωγή, αφετέρου. Αποτέλεσμα του εν λόγω συμβιβασμού ήταν η απόσυρση της αγωγής 4240/
  2. Σύμφωνα με τους Αιτητές, η Συμφωνία Συμβιβασμού προνοούσε όπως η Εναγομένη 2 μεταβιβάσει, όπως και έπραξε, μετοχές που αντιστοιχούσαν στο 29.9% του εκδομένου μετοχικού κεφαλαίου της Εναγομένης 1 στην Ενάγουσα και η Ενάγουσα απάλλαξε τους Εναγομένους 2-5, καθώς και τους αξιωματούχους, διοικητικούς συμβούλους, θυγατρικές εταιρείες, σχετιζόμενα πρόσωπα, ασφαλιστές και αντασφαλιστές από οποιαδήποτε ευθύνη ως αξιωματούχοι της Εναγομένης
  3. Σχετική είναι η Παράγραφος 5.1 της εν λόγω Συμφωνίας. Κατά την άποψή τους, οι Αιτητές είναι πρόσωπα τα οποία απαλλάσσονται από τη Συμφωνία Συμβιβασμού. Συγκεκριμένα, οι Αιτητές - Εναγόμενοι 2-5 κατονομάζονται ρητά στη Συμφωνία. Οι Εναγόμενες 13 και 14 εταιρείες αποτελούν εταιρείες του Ομίλου Εταιρειών Abacus και συνδεόμενες εταιρείες με την Abacus (Cyprus) Ltd (είναι θυγατρικές της εταιρείας Abacus Ltd). Οι Εναγόμενες 16 και 17, φυσικά πρόσωπα, είναι υπάλληλοι και αξιωματούχοι της Abacus Ltd και των θυγατρικών της εταιρειών. Ως αποτέλεσμα των πιο πάνω, κατά τους Αιτητές, η Ενάγουσα κωλύεται (is estopped) από του να εγείρει την παρούσα αγωγή. Η Συμφωνία Συμβιβασμού δημιουργεί νομικό κώλυμα (estoppel) στην έγερσή της. Τονίζεται ότι η παρούσα αγωγή καταχωρίστηκε στις 6.6.2012, ήτοι μια μέρα μόνο μετά την υπογραφή της Συμφωνίας Συμβιβασμού και την ίδια μέρα που είχε αποσυρθεί η αγωγή 4240/
  4. Από την πλευρά της η Καθ΄ ης η Αίτηση - Ενάγουσα ισχυρίζεται ότι η Συμφωνία Συμβιβασμού είναι άκυρη και άνευ νομικού αποτελέσματος αφού αυτή είχε υπογραφεί κατόπιν αθέμιτων πιέσεων εκ μέρους των Εναγομένων 1-
  5. Διαπιστώνεται ότι τέτοιος ισχυρισμός δεν περιλαμβάνεται στην Έκθεση Απαιτήσεως, αλλά επ΄ αυτού η Ενάγουσα ισχυρίζεται ότι στην παρούσα διαδικασία η εν λόγω Συμφωνία δεν είναι επίδικη, ούτε είναι νομικά ορθό να γίνει αντικείμενο εξέτασης στην παρούσα διαδικασία. Επειδή η απόφανση του Δικαστηρίου στο κεφάλαιο αυτό είναι συνδεδεμένη με το επόμενο θέμα που θα εξεταστεί, θα παρατεθεί μετά την ανάλυση και του επόμενου θέματος. (Γ) Μη Ύπαρξη Αγώγιμου Δικαιώματος Σε συνέχεια των πιο πάνω ισχυρισμών τους, οι Αιτητές ισχυρίζονται ότι ούτε από την Έκθεση Απαιτήσεως, αλλά ούτε από την Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει την Ένσταση της Καθ΄ ης η Αίτηση-Ενάγουσας, προκύπτει οποιοδήποτε αγώγιμο δικαίωμα εναντίον τους. Σύμφωνα με τη θέση τους, η Ενάγουσα δεν εμπλέκει τους Αιτητές ούτε σε οποιαδήποτε αδικοπραξία, ούτε και αποκαλύπτεται οποιοδήποτε αγώγιμο δικαίωμα εναντίον τους. Από την άλλη, η Ενάγουσα ισχυρίζεται ότι έχει διαπραχθεί το αστικό αδίκημα της απάτης εναντίον της Εναγομένης 1 από πλευράς Εναγομένων 6-12, 18-20 και 22 και οι Εναγόμενοι 2-5 - Αιτητές έχουν αναμιχθεί αθώα ή όχι σε τέτοιες αδικοπραξίες. Επιπρόσθετα έχουν στην κατοχή τους έγγραφα σχετικά με την υπόθεση τα οποία είναι υπόχρεοι να καταθέσουν στο Δικαστήριο, καθώς και σύμφωνα με τις αρχές του Δικαίου της Επιείκειας (Equity) θα πρέπει να αποκαλύψουν την αλήθεια στο Δικαστήριο. Οι αντίστοιχοι ισχυρισμοί της Ενάγουσας εμφαίνονται στις Παραγράφους 22-25 της Ένορκης Δήλωσης που συνοδεύει την Ένστασή της, όπου ισχυρίζεται ότι κατόπιν ενεργειών των Εναγομένων 2-5 αυτοί, λαμβάνοντας οδηγίες από τον Εναγόμενο 6, έχουν παραβιάσει τα προσωπικά δεδομένα της Ενάγουσας καθώς και της Εναγομένης 1 με τους ακόλουθους τρόπους: (α) απέρριπταν παράνομα και/ή αντικαταστατικά αιτήματα της Ενάγουσας για ενημέρωση, (β) δεν ετοίμασαν οικονομικές καταστάσεις (audited financial statements) της Εναγομένης 1 από τουλάχιστον το έτος 2008, (γ) ουδέποτε παραχωρήθηκαν μερίσματα στην Ενάγουσα, παρόλον ότι η Εναγομένη 1 είχε μεγάλο κύκλο εργασιών και μεγάλα κέρδη κατ΄ έτος, (δ) η Ενάγουσα, αν και ήταν ιδιοκτήτρια του 30% των μετοχών της Εναγομένης 1, εμποδίστηκε από τους Εναγομένους 2-5 - Αιτητές, να έχει πρόσβαση στα εταιρικά έγγραφα της Εναγομένης 1 και/ή να πληροφορηθεί τις συναλλαγές της. Αναφορικά με την Εναγομένη 15 εταιρεία η Ενάγουσα αναφέρει ότι έχει συνεννοηθεί ως εναγομένη αφού ανήκει (beneficially owned) στους Εναγομένους 6 και 8 και χρησιμοποιείται απ΄ αυτούς ως το όχημα (vehicle) για να κατέχουν και ελέγχουν άμεσα και έμμεσα το 34.96% που είναι ιδιοκτήτες οι Εναγόμενοι 6 και 8 στο μετοχικό κεφάλαιο των Εναγομένων 18-20 ως και σ΄ άλλες θυγατρικές εταιρείες της Εναγομένης
  6. Οι Εναγόμενες 13 και 14 είναι οι εγγεγραμμένοι κάτοχοι όλων των μετοχών της Εναγομένης 15, ενώ η Εναγόμενες 16 και 17 εργάζονται στον Όμιλο Abacus και είναι οι Διευθυντές της Εναγομένης
  7. (Δ) Κατάληξη Δικαστηρίου Έχοντας μελετήσει τους εκατέρωθεν ισχυρισμούς σε συνδυασμό με τις νομικές αρχές που εκτίθενται πιο πάνω, έχω καταλήξει ότι η παρούσα Αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί για τους λόγους που αναπτύσσονται πιο κάτω. Όπως αναλυτικά αναφέρεται πιο πάνω, η εξουσία του Δικαστηρίου είτε για διαγραφή διαδίκου, είτε για διαγραφή δικογράφου, ή μέρους αυτού, θα πρέπει να ασκείται με φειδώ και σε εξαιρετικές μόνο περιπτώσεις. Εκείνο που παρατηρείται στην παρούσα υπόθεση είναι ότι προωθούνται από αμφότερες τις πλευρές ισχυρισμοί για περίπλοκα γεγονότα τα οποία αμφισβητούνται από την αντίδικη πλευρά. Συμφωνώ δε με την πλευρά της Καθ΄ ης η αίτηση ότι θα ήταν πρόωρο και λανθασμένο για το Δικαστήριο να αξιολογήσει και αποφανθεί επί των αμφισβητούμενων γεγονότων. Επιπρόσθετα στους εκατέρωθεν ισχυρισμούς αναμιγνύονται και περίπλοκα νομικά θέματα. Τα πιο πάνω εμφαίνονται, εκτός από τις ένορκες Δηλώσεις που συνοδεύουν Αίτηση και Ένσταση, και από την Έκθεση Απαίτησης που έχει καταχωριστεί στις 18.12.
  8. Η Έκθεση Απαίτησης αποτελείται από 43 σελίδες, 92 παραγράφους ενώ η περιπλοκότητα των θεμάτων διαφαίνεται και από τη φύση των αιτούμενων θεραπειών. Αναγιγνώσκοντας την Έκθεση Απαίτησης, διαπιστώνεται ότι κάποιες από τις αιτούμενες θεραπείες αφορούν και στους Αιτητές. Συγκεκριμένα στα αιτητικά Δ, Η, Θ, Μ και Ν επιζητούνται θεραπείες εναντίον όλων των Αιτητών ενώ τα αιτητικά Κ και Λ αναφέρονται στην Αιτήτρια - Εναγομένη
  9. Όσον αφορά στο λοιπό περιεχόμενο της Έκθεσης Απαίτησης υπάρχουν αναφορές στους Αιτητές όπως και οι ίδιοι διαπίστωσαν κατά την αγόρευση του δικηγόρου τους. Φυσικά οι Αιτητές ανέγνωσαν το περιεχόμενο των παραγράφων της Έκθεσης Απαίτησης στις οποίες αναφέρονται αναλυτικά, ως υποστηρίζον τις δικές τους θέσεις. Πιο συγκεκριμένα, στις Παραγράφους 1-5 της Έκθεσης Απαίτησης, παρατίθεται η ιδιότητα των Εναγομένων 2-5 (Αιτητών) και η σχέση που αυτοί έχουν με την Εναγομένη
  10. Στις Παραγράφους 13-15, παρατίθεται η ιδιότητα των Εναγομένων 13-17 (Αιτητών). Στην Παράγραφο 17, περιγράφεται η σχέση της Εναγομένης 15 (Αιτήτριας) με την Εναγομένη
  11. Στις Παραγράφους 38, 39 και 45 περιγράφονται γεγονότα που αφορούν στην Εναγομένη 2, ενώ στην Παράγραφο 47 περιγράφονται γεγονότα που κατ΄ ισχυρισμόν εμπλέκουν τους Εναγομένους 2-5 και στις Παραγράφους 49-55 αναφέρονται γεγονότα που κατ΄ ισχυρισμόν αφορούν στους Εναγομένους 2-
  12. Ένα βασικό επιχείρημα το οποίο έχει προωθηθεί από πλευράς Αιτητών είναι ότι η Παράγραφος 79 της Έκθεσης Απαίτησης από μόνη της αποδεικνύει ότι η Ενάγουσα δεν έχει βάση αγωγής εναντίον των Εναγομένων 13-
  13. Συγκεκριμένα, στην εν λόγω Παράγραφο, η Ενάγουσα αναφέρει ότι συνένωσε τους εν λόγω Εναγομένους στην αγωγή για να πετύχει την έκδοση διαταγμάτων παγοποίησης τύπου Chabra των περιουσιακών στοιχείων των Εναγομένων 6 και
  14. Οι Αιτητές ισχυρίζονται ότι, όπως προκύπτει από τη νομολογία, τα διατάγματα τύπου Chabra είναι διατάγματα απαγορευτικής φύσεως εναντίον μη διαδίκων κατά των οποίων δεν προκύπτει οποιαδήποτε βάση αγωγής. Ορθά, αναφέρουν οι Αιτητές, η δικαιοδοσία για έκδοση διαταγμάτων τύπου Chabra προκύπτει από την ομώνυμη Αγγλική απόφαση T.S.B. Private Bank International S.A. v. Chabra and Another [1992] 1 W.L.R.
  15. Tα διατάγματα τύπου Chabra θα μπορούσε να λεχθεί ότι είναι άλλη μία προέκταση των διαταγμάτων τύπου Mareva και στρέφονται εναντίον τρίτων προσώπων εναντίον των οποίων δεν υπάρχει ανεξάρτητη και/ή πραγματική αιτία αγωγής (substantive cause of action). Στην εν λόγω υπόθεση όμως, το τρίτο πρόσωπο είχε προστεθεί ως διάδικος και αίτηση του για να διαγραφεί από διάδικος απερρίφθη. Το σκεπτικό της απόφασης του High Court της Αγγλίας ήταν ότι η προσθήκη του τρίτου προσώπου ως διαδίκου ήταν, υπό τις περιστάσεις, αναγκαία για αποτελεσματική επίλυση όλων των αμφισβητούμενων θεμάτων. Επομένως θα έπρεπε να παραμείνει ως διάδικος, έστω και εάν η αιτία αγωγής δεν στρεφόταν ουσιαστικά εναντίον του. Δικαιολογημένη κρίθηκε και η έκδοση διατάγματος παγοποίησης εφόσον από την αίτηση προέκυπτε ότι η εν λόγω απαίτηση εναντίον του τρίτου προσώπου ήταν βοηθητική και παρεμπίπτουσα (ancillary and incidental) της απαίτησης εναντίον του βασικού εναγομένου. Κατά συνέπεια, προκύπτει ότι ακόμη και σε περιπτώσεις που η μόνη απαίτηση εναντίον του τρίτου προσώπου είναι για έκδοση διατάγματος παγοποίησης τύπου Chabra, αυτός δύναται να προστίθεται ως εναγόμενος. Θα μπορούσε φυσικά να λεχθεί ότι στην παρούσα περίπτωση αυτή η ανάγκη πλέον δεν υφίσταται αφού το θέμα έκδοσης ενδιάμεσου διατάγματος έχει επιλυθεί οριστικά με την ακύρωση και απόρριψη του. Επομένως δεν υπάρχει πλέον λόγος οι Εναγόμενοι 13-17 να παραμένουν ως διάδικοι. Η απαίτηση όμως εναντίων των Εναγομένων 13-17 δεν περιορίζεται στο θέμα αυτό. Πιο πάνω περιγράφονται οι απαιτήσεις και αιτούμενες θεραπείες εναντίον όλων των Αιτητών οι οποίες, ορθά ή λανθασμένα, καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα και γεγονότων και θεραπειών. Δεν είναι όμως το κατάλληλο στάδιο για το Δικαστήριο να αποφανθεί για το ορθό των ενεργειών της Ενάγουσας ενόψει του ότι κάτι τέτοιο σε μια υπόθεση με τόσο περίπλοκα γεγονότα θα περιλάμβανε και αξιολόγηση των εκατέρωθεν ισχυρισμών, κάτι που θα ήταν σφάλμα. Η πιο πάνω κατάληξη και σκεπτικό του Δικαστηρίου καλύπτει όλο το φάσμα των επιχειρημάτων των Αιτητών περιλαμβανομένων και της Συμφωνίας Συμβιβασμού αλλά και της μη ύπαρξης αγώγιμου δικαιώματος όπως αναπτύσσεται πιο πάνω. Κατά συνέπεια, η Αίτηση απορρίπτεται με Έξοδα σε βάρος των Αιτητών τα οποία να υπολογιστούν από την Πρωτοκολλητή και να είναι πληρωτέα μετά το πέρας της υπόθεσης. [Υπ.] Χ. Ι. Πογιατζής, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /μκστ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.