MARSTON EQUITIES LTD ν. GLOBAL IRON ORE LTD κ.α., Αρ. Αίτησης: 520/14, 5/5/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2015:A180 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Παπαϊωάννου, Ε.Δ. Αρ. Αίτησης: 520/14 ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΑΦΟΡΩΣΙ ΤΟΝ ΠΕΡΙ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΝΟΜΟ, ΚΕΦ.113, άρθρα 276 μέχρι 283 και άρθρα 284 μέχρι 297 και άρθρα 298 μέχρι 344 και ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΑΦΟΡΩΣΙ ΤΗΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ GLOBAL IRON ORE LTD Μεταξύ: MARSTON EQUITIES LTD, από τις Βρετανικές Παρθένες Νήσους Αιτήτριας και 1.GLOBAL IRON ORE LTD (υπό εκούσια εκκαθάριση) 2.ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΟΥΣΙΟΥΤΤΑΣ ως εκκαθαριστής της εταιρείας Global Iron Ore Ltd 3.CORPORATE RECOVERY AND INSOLVENCY GROUP LTD, η οποία διεξάγει επιχείρηση υπό την ονομασία (trading
- as)CRI GROUP Καθ' ων η αίτηση Ημερομηνία: 5/5/15 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Αιτήτρια: κ. Χρ. Φρακάλας για Ιωαννίδης, Δημητρίου ΔΕΠΕ Για την Αιτήτρια εμφανίζεται επίσης κατόπιν καταχωρηθέντος σημειώματος εμφάνισης ο κ. Κώστας Δημητριάδης για Κώστας Π. Δημητριάδης ΔΕΠΕ Για τους Καθ' ων η αίτηση: κα. Α. Ιωάννου, για Αργεντούλλα Ιωάννου ΔΕΠΕ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Σε σχέση με το κατά πόσο το Δικαστήριο μπορεί να αποφασίσει αν οι συνήγοροι είναι εξουσιοδοτημένοι από την αιτήτρια. Προτού υπεισέλθω στο επίδικο θέμα κρίνω σκόπιμο να παραθέσω σύντομο ιστορικό της υπόθεσης: Στις 1/7/14 το δικηγορικό γραφείο Ιωαννίδης Δημητρίου ΔΕΠΕ καταχώρησε «Αίτηση δια κλήσεως από την εταιρεία Marston Equities Ltd, από τις Βρετανικές Παρθένες Νήσους» με την οποία ζητούσε διάφορα διατάγματα μεταξύ των οποίων Διάταγμα για συνέχιση της εκκαθάρισης της εταιρείας GLOBAL IRON ORE LTD με την εποπτεία του Δικαστηρίου. Την ίδια μέρα καταχώρησε μονομερή αίτηση από τη Marston Equities Ltd με την οποία ζητούσε «Διάταγμα του Δικαστηρίου που να αναστέλλει τη διαδικασία εκκαθάρισης της εταιρείας GLOBAL IRON ORE LTD μέχρι την αποπεράτωση της Γενικής Αίτησης αρ.520/14 ημερομηνίας 1/7/14 και οποιαδήποτε έφεση σε σχέση με αυτή ή οποιοδήποτε περί του αντιθέτου διάταγμα του Δικαστηρίου». Η μονομερής αίτηση υποστηρίχτηκε από την ένορκη δήλωση της κας Εντουϊνας Χατζηχάννα δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο των κ.κ Ιωαννίδη Δημητρίου ΔΕΠΕ. Στις 4/7/14 το Δικαστήριο έκδωσε το μονομερές διάταγμα, ως η αίτηση, αφού έδωσε άδεια για την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης υπό τον όρο ότι οι αιτητές ή εξουσιοδοτημένοι αντιπρόσωποι τους θα υπογράψουν σχετική εγγύηση ύψους €70.000, ορίζοντας το επιστρεπτέο στις 11/7/14. Παρεμβάλλω εδώ ότι το σχετικό εγγυητήριο υπεγράφη «διά και μέσω» του εξουσιοδοτημένου αντιπροσώπου της εταιρείας Marston Equities Ltd, Χρίστου Φρακάλα. Αντίγραφο της εξουσιοδότησης (AUTHORISATION) της Marston Equities Ltd για υπογραφή, εκτέλεση και παράδοση του εγγυητηρίου εκ μέρους της εταιρείας βρίσκεται μαζί με το εγγυητήριο στο φάκελο της υπόθεσης. Στις 11/7/14 εμφανίστηκε το δικηγορικό γραφείο της κας Αργεντούλας Ιωάννου ΔΕΠΕ και για τους τρεις καθ' ων η αίτηση. Το εν λόγω γραφείο καταχώρησε την ένσταση του στις 24/10/14. Στις 15/1/15 καταχωρήθηκε δια κλήσεως αίτηση για την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης «σε σχέση με την αίτηση της αιτήτριας ημερομηνίας 1/7/14 και σε απάντηση της ένορκης δήλωσης του κ. Μιχάλη Μουσιούττα ημερομηνίας 24/10/14». Σ' αυτήν καταχωρήθηκε ένσταση στις 21/1/15. Για λόγους που φαίνονται στο πρακτικό το Δικαστήριο όρισε την υπόθεση στις 29/1/15 και για διευκρινίσεις, στις 16/2/15 για αγορεύσεις, 4/2/15, 10/2/15, 16/2/15 και 2/3/15 για διευκρινίσεις και 18/3/15 για αγορεύσεις καθώς και 20/3/15. Στις 20/3/15 η κα Αργεντούλα Ιωάννου έθεσε θέμα «τερματισμού των υπηρεσιών» των δικηγόρων της αιτήτριας από την αιτήτρια εταιρεία, το μοναδικό διευθυντή της εταιρείας, παρουσιάζοντας σχετική επιστολή και e-mail προς τον κ. Φρακάλα ημερ. 18/3/15 από κάποιο Syed Jaffery, διευθυντή, ο οποίος φαίνεται ως ο μοναδικός διευθυντής και μέτοχος της Marston Equities Ltd σε πιστοποιητικό (Certificate of Incumbency) που παρουσίασε. Ακολούθως ο κος Φρακάλας ζήτησε λίγες μέρες για να διερευνήσει, όπως ανέφερε, το θέμα και η υπόθεση ορίστηκε στις 2/4/15 και 3/4/15. Στις 3/4/15 παρουσιάστηκε ο κ. Κώστας Δημητριάδης ο οποίος ανέφερε στο δικαστήριο ότι καταχώρησε γραπτό σημείωμα εμφάνισης για την αιτήτρια και κατέχει γραπτές οδηγίες (έγγραφα σφραγισμένα και χαρτοσημασμένα) να αποσύρει την κυρίως αίτηση στην παρούσα διαδικασία. Ο κ. Φρακάλας ανέφερε πως δεν μπορεί να δίδεται δικαίωμα εμφάνισης στο κ. Δημητριάδη και πως θα παρουσιάσει σχετικά έγγραφα, που έχει στην κατοχή του που αφορούν το θέμα διορισμού τους και θέμα του ποιος είναι ο διευθυντής των αιτητών. Ζήτησε ως προς τούτο την άδεια του Δικαστηρίου. Σύμφωνα με τον κ. Φρακάλα τα έγγραφα καταδεικνύουν ποιοι είναι οι διευθυντές και από ποιους πήραν οδηγίες καθώς και ότι ορθά τους έχουν διορίσει ως δικηγόρους, όπως ανέφερε, οι υφιστάμενοι δικηγόροι της αιτήτριας. Ήταν η θέση της κας Ιωάννου ότι σήμερα έχουν νόμιμα τερματιστεί οι υπηρεσίες των Ιωαννίδη Δημητρίου ΔΕΠΕ και ότι είναι καθήκον του Δικαστηρίου να μην συνεχίσει να αποδέχεται την αντιπροσώπευση τους αφού νόμιμα διορισμένος είναι ο κ. Δημητριάδης. Έχοντας υπόψη τα όσα λέχθηκαν από τους συνηγόρους το Δικαστήριο ζήτησε από τους συνηγόρους να αγορεύσουν σε σχέση με το κατά πόσο το Δικαστήριο μπορεί να εξετάσει και αποφασίσει ποιος από τους συνηγόρους έχει εξουσιοδότηση να εκπροσωπεί την αιτήτρια και πως θα προχωρήσει το Δικαστήριο σε αυτή τη περίπτωση. Στις 21/4/15 οι συνήγοροι παρέδωσαν στο Δικαστήριο γραπτές αγορεύσεις σε σχέση με το θέμα με το οποίο κλήθηκαν. Η κα Ιωάννου συμφώνησε με την αγόρευση του κ. Δημητριάδη και δεν αγόρευσε. Αξίζει να σημειωθεί πως ο κ. Φρακάλας είπε επί λέξει τα ακόλουθα, προφορικά: «Για να μην υπάρχουν υπόνοιες παρακοής του Δικαστηρίου παραδίδω και την αγόρευση μου και τα σχετικά έγγραφα χωρίς να σημαίνει ότι συναινώ σε αυτή τη διαδικασία. Αυτή είναι η αγόρευση μου εντιμοτάτη και συμμορφώνομαι με τις οδηγίες του Δικαστηρίου». Ακολούθως παρέδωσε αντίγραφα των εγγράφων που κατέθεσε στο Δικαστήριο την ίδια ώρα στην κα Ιωάννου και κ. Δημητριάδη. Ο κ. Φρακάλας στην γραπτή αγόρευση του εισηγήθηκε ότι στην περίπτωση αυτή «το καθορισμένο δικονομικό πλαίσιο είναι οι θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας και ειδικότερα η Διαταγή 48.Θ.8
(4)». Ήταν η θέση του ότι η εξουσία του Δικαστηρίου να ρυθμίζει τη διαδικασία ενώπιον του, αναγόμενη στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου, δεν αποτελεί μέσο, ούτε παρέχει ευχέρεια απόκλισης ή παράκαμψης των δικονομικών κανόνων. Η διεξαγωγή μιας δικαστικής διαδικασίας σύμφωνα με τους θεσμοθετημένους κανόνες αποτελεί το πρωταρχικό καθήκον του Δικαστηρίου. Στην προκειμένη περίπτωση, εισηγήθηκε, παρέχεται το δικονομικό πλαίσιο για παρέμβαση στην υπό εξέλιξη διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου. Η Δ.48 Θ.8
(4)είναι σχετική και προδιαγράφει το πλαίσιο, βάσει του οποίου πρόσωπο μπορεί να παρέμβει σε δικαστική διαδικασία εάν και εφόσον το επιθυμεί. Παρέπεμψε επίσης σχετικά στην υπόθεση ABP Holdings κ.α
(1996)1 ΑΑΔ 557. Όπως επί λέξει ακολούθως ανέφερε: «Παρατηρείται κατά τη ταπεινή μας άποψη μια πρωτοφανής και κατάφωρη παραβίαση του δικονομικού πλαισίου που καθορίζει την δικαστική διαδικασία. Δεν παρέχεται η ευχέρεια έγερσης θέματος που αφορά την νομική αντιπροσώπευση διαδίκου και το θέμα αυτό να τίθεται από τους ίδιους τους καθ' ων η αίτηση. Κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει, ως προαναφέρουμε, στα πλαίσια αίτησης για παρέμβαση από τον ίδιο τον ενδιαφερόμενο ή εμφανιζόμενο μέρος ούτως ώστε να διασφαλιστεί η εγκυρότητα των ισχυρισμών του, αλλά και για να δοθεί η ευκαιρία στην άλλη πλευρά να αξιολογήσει και να τοποθετηθεί επί των ισχυρισμών του. Εύλογα εξ' άλλου, προκαλεί εντύπωση το γεγονός της εμφάνισης ενός προσώπου, το οποίο ισχυρίζεται ότι είναι ο διευθυντής των αιτητών με τους δικηγόρους των καθ' ων η αίτηση που δηλώνει ότι δεν επιθυμεί την συνέχιση της ισχύος των εκδοθέντων διαταγμάτων και ότι ο ίδιος δεν έχει δώσει οδηγίες για την έγερση της υπό αναφορά αίτησης». Καταλήγοντας, εισηγήθηκε ότι το Δικαστήριο δεν έχει δικαίωμα ούτε εξουσία σ' αυτό το στάδιο να τοποθετηθεί επί του θέματος της νομικής αντιπροσώπευσης. Η μη ενεργοποίηση του αναγκαίου δικονομικού πλαισίου για να ακουστεί και παραθέσει τις θέσεις του κάποιο πρόσωπο στα πλαίσια εκκρεμούσης δικαστικής διαδικασίας, καθιστά αδύνατη την αξιολόγηση οποιουδήποτε θέματος και οποιωνδήποτε ισχυρισμών, ούτως ώστε αυτοί οι ισχυρισμοί να μπορούν να απαντηθούν και συνακόλουθα να αξιολογηθούν από το ίδιο το Δικαστήριο. Ο κ. Δημητριάδης από την άλλη με αναφορά σε κυπριακή και αγγλική νομολογία εισηγήθηκε ότι η εξουσία του Δικαστηρίου να αναστείλει την ενώπιον του διαδικασία λόγω έλλειψης εξουσιοδότησης απορρέει από τη σύμφυτη εξουσία του. Ήταν η θέση του ότι το Δικαστήριο έχει δικαιοδοσία να αποφασίσει επί της νομιμότητας του διορισμού και της εξουσιοδότησης δικηγόρου και οφείλει να αναστείλει της ενώπιον του διαδικασία σε περίπτωση που ικανοποιηθεί ότι αυτή ξεκίνησε και προωθείται από δικηγόρους που δεν είναι προς τούτο δεόντως διορισμένοι και εξουσιοδοτημένοι. Το δικηγορικό γραφείο Ιωαννίδης Δημητρίου ΔΕΠΕ σύμφωνα με την εισήγηση του δεν παρουσίασε οποιοδήποτε έγγραφο που να υποστηρίζει ή αποδεικνύει ότι ήταν δεόντως εξουσιοδοτημένο να καταχωρήσει και να προωθήσει την κυρίως αίτηση. Στην περίπτωση αυτή εισηγήθηκε ότι η Marston Equities Ltd ουδέποτε εξουσιοδότησε την καταχώρηση και προώθηση της κυρίως αίτησης ή οποιωνδήποτε σχετικών ενδιάμεσων αιτήσεων και κατά συνέπεια το Δικαστήριο θα πρέπει να αναστείλει την εκδίκαση της κυρίως αίτησης και να ακυρώσει τα διατάγματα που εκδόθηκαν στα πλαίσια αυτής. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η Κυπριακή Νομολογία επί του θέματος της αμφισβήτησης εξουσιοδότησης συνηγόρου είναι περιορισμένη. Στην υπόθεση Union Des Cooperatives Agricoles des Cereales de Semences v Apak Agro Industries Ltd κ.α
(1998)1 ΑΑΔ 542 ανατράπηκε ως εσφαλμένη η κατάληξη του πρωτόδικου Δικαστηρίου περί μη απόδειξης της οντότητας των εφεσειόντων. Κρίθηκε ότι οι παραδοχές των εφεσιβλήτων και όσα εξυπακούονταν από αυτές ήταν αντιφατικές της θέσης τους περί νομικής ανυπαρξίας των εφεσειόντων. Ήταν τόσο ισχυρές που επικράτησαν εναντίον της θέσης περί νομικής ανυπαρξίας των εφεσειόντων. Στην πιο πάνω υπόθεση έγινε αναφορά στην υπόθεση Russian Commercial and Industrial Bank v Comptoir D' Escompte de Mulhouse
(1925)AC 112, απόφαση της Δικαστικής Επιτροπής της Βουλής των Λόρδων (House of Lords) στην οποία κρίθηκε ότι η αμφισβήτηση εξουσίας του ενάγοντα να κινήσει αγωγή εξ' ονόματος της ενάγουσας εταιρείας δεν μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο αντιδικίας, με την έγερση του θέματος στην Υπεράσπιση. Η θεραπεία έγκειτο στη λήψη μέτρων, σε αρχικό στάδιο της διαδικασίας για τη διαγραφή του ενάγοντα και τον τερματισμό της διαδικασίας. Ο Καλλής Δ. είπε τα ακόλουθα στις σελίδες 552-553 της απόφασης του: «Στην Russian Commercial and Industrial Bank (πιο πάνω) θεωρήθηκε ότι το ζήτημα διέπεται από τα όσα αποφασίσθηκαν στην Richmond v Branson & Son
(1914)1 Ch. 968 από το Δικαστή Warrington. Στην τελευταία αυτή υπόθεση η αγωγή είχε εγερθεί εκ μέρους του πλησιέστερου φίλου του ενάγοντα ο οποίος περιγραφόταν ως πρόσωπο που δεν είχε σώας τα φρένας («of unsound mind»). Με την υπεράσπιση τους οι εναγόμενοι ανέφεραν, ανάμεσα σ' άλλα, ότι ο ενάγων δεν είχε σώας τα φρένας. Όπως εξηγείται από τον Atkin L.J στην απόφαση του Εφετείου στην Russian Commercial and Industrial Bank (πιο πάνω)
(1923)2 Κ.Β. 630, 671, 672 στην περίπτωση της υπόθεσης Richmond (πιο πάνω) το ζήτημα είναι κατά πόσο η αγωγή έχει εγερθεί με την εξουσιοδότηση υφιστάμενου αντιπροσωπευόμενου ο οποίος έχει ικανότητα να ενάγει («the question is whether the action has been brought with the authority of an existing principal, himself capable of suing»). Ο Δικαστής Warrington έθεσε το ζήτημα ως πιο κάτω στην υπόθεση Richmond, πιο πάνω: "Το ουσιαστικό ζήτημα είναι η εξουσιοδότηση του δικηγόρου. Αποτελεί αυτό ζήτημα το οποίο μπορεί να εγερθεί σαν σχετικό θέμα στην αγωγή και στη δίκη; Δεν έχει γίνει αναφορά σε αυθεντία η οποία υποστηρίζει θετικά μια τέτοια θέση και κατά την γνώμη μου, είναι αδύνατο, σύμφωνα με την συνήθη πρακτική και δικονομία του δικαστηρίου να δικαιολογηθεί τέτοια θέση. Η εργασία αυτού του Δικαστηρίου δεν θα μπορούσε να διεξαχθεί εάν δεν θα μπορούσε να υποθέσει ότι ο δικηγόρος έχει εξουσιοδότηση εκτός και μέχρις ότου η εξουσιοδότηση εκείνη έχει αμφισβητηθεί και αποδειχθεί ότι δεν υφίστατο με την χρήση του κατάλληλου διαδικαστικού διαβήματος δηλαδή αίτηση από τους ενδιαφερόμενους διαδίκους για αναστολή της διαδικασίας λόγω έλλειψης εξουσιοδότησης." ("But the real question is the authority of the solicitor. Is that a question which can be raised as a relevant issue in the action and at the trial? No authority has been cited in support of the affirmative of such a proposition, and, in my opinion, it is impossible, according to the ordinary practice and procedure of the Court, to justify that proposition. The business of the Court could not be carried on if one were not entitled to assume the authority of the solicitor unless and until that authority has been disputed and shewn not to exist in the proper form of proceeding, namely, a substantive application on the part of the parties concerned to stay the proceedings on the ground of want of authority.")» Επίκληση της απόφασης Richmond (πιο πάνω) έγινε και στην απόφαση στην αίτηση 78/2002 ημερ. 28/8/
- Αναφορικά με την αίτηση των Watford Petroleum Ukraine Holdings Ltd στην οποία ο κύριος λόγος στον οποίο βασίστηκε η αίτηση ήταν ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν έπρεπε να ενεργήσει αυτοβούλως και να αποφασίσει τον παραμερισμό του δικηγόρου που εμφανιζόταν μέχρι τότε για την αιτήτρια εταιρεία και να αποδεχθεί το διορισμό του άλλου δικηγόρου που είχε εμφανιστεί. Στις 9/8/2002 το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν επέτρεψε στη Χριστίνα Σαρρή, που εμφανιζόταν εκ μέρους του δικηγορικού γραφείου «Πολάκης Σαρρής & Σία» για την ενάγουσα εταιρεία να εμφανισθεί, αναφέροντας ότι υπήρχε ειδοποίηση αλλαγής δικηγόρου. Ουδεμία ειδοποίηση περί αλλαγής δικηγόρου είχε προηγουμένως δοθεί στο δικηγορικό γραφείο της ενάγουσας εταιρείας. Ακολούθως το Δικαστήριο έδωσε την άδεια στο δικηγόρο Γιώργο Θεοδοσίου να εμφανιστεί ως νέος δικηγόρος της ενάγουσας, ο οποίος ευθύς αμέσως απέσυρε τόσο την αγωγή όσο και το προσωρινό διάταγμα. Το Δικαστήριο αφού δέχθηκε την πιο πάνω εισήγηση προέβηκε στην απόρριψη της αγωγής όπως επίσης και του προσωρινού διατάγματος. Δόθηκε πρωτοβάθμια άδεια για καταχώρηση αίτησης τύπου certiorari και mandamus. Στην απόφαση του ημερ. 13/5/03 στην αίτηση αρ. 84/2002, Αναφορικά με την Εταιρεία Watford Petroleum Ukraine Holdings Ltd ο Ηλιάδης, Δ. απέρριψε την εισήγηση περί ύπαρξης νομικού σφάλματος και είπε τα ακόλουθα: «Η εισήγηση της αιτήτριας για την ύπαρξη νομικού σφάλματος δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Από το περιεχόμενο των πρακτικών του Δικαστηρίου της 9/8/2002 φαίνεται ότι στο Δικαστήριο παρευρισκόταν η κα Σαρρή εκ μέρους του δικηγορικού γραφείου "Πολάκης Σαρρής & Σία" που ενεργούσαν ήδη ως δικηγόροι της αιτήτριας. Εδώ θα πρέπει να σημειωθεί ότι προφανώς εκ λάθους στο σχετικό πρακτικό η κα Σαρρή εμφανίζεται εκ μέρους της εναγόμενης εταιρείας Commercial Bank Privatbank International Banking Unit. Ακολούθως εμφανίσθηκε ο δικηγόρος Γ. Θεοδοσίου που δήλωσε ότι εμφανιζόταν εκ μέρους της αιτήτριας εταιρείας, παρουσιάζοντας προς τούτο γραπτή εξουσιοδότηση από δύο πρόσωπα που κατείχαν 51% των μετοχών της αιτήτριας εταιρείας. Αν υπήρχε οποιαδήποτε αμφισβήτηση του δικαιώματος του Γ. Θεοδοσίου να εμφανισθεί εκ μέρους της αιτήτριας, θα αναμενόταν η αντίδραση της κας Σαρρή, η οποία εκπροσωπούσε μέχρι τότε την αιτήτρια εταιρεία. Όμως μια τέτοια αντίδραση δεν φαίνεται από τα πρακτικά του Δικαστηρίου ότι εκδηλώθηκε και το Δικαστήριο αφού διαπίστωσε ότι υπήρχε μέσα στο φάκελο του Δικαστηρίου ειδοποίηση διορισμού δικηγόρου προχώρησε σύμφωνα με τις πρόνοιες της Διαταγής 3 στην αποδοχή της εμφάνισης του κ. Γ. Θεοδοσίου. Ο ισχυρισμός της αιτήτριας ότι δεν επετράπηκε από το πρωτόδικο Δικαστήριο στην κα Σαρρή να εμφανισθεί και να δηλώσει οτιδήποτε στη διαδικασία δεν επιβεβαιώνεται από τα πρακτικά, που αποτελούν τη μόνη ένδειξη ως προς το τι είχε διαδραματισθεί». ......... «Μέσα στα πιο πάνω πλαίσια δεν μπορώ παρά να παραγνωρίσω εκείνους τους ισχυρισμούς που προβάλλει η αιτήτρια εταιρεία αναφορικά με τις παραστάσεις της δικηγόρου κας Σαρρή που δεν συμπεριλαμβάνονται στα πρακτικά της διαδικασίας της 9/8/2002 και να απορρίψω την εισήγηση για την ύπαρξη νομικού σφάλματος. Ένα Δικαστήριο δεν έχει υποχρέωση να εξετάζει τους λόγους αλλαγής ενός δικηγόρου εφόσον η αλλαγή συνάδει με τους σχετικούς δικονομικούς κανόνες. Στην παρούσα περίπτωση η αλλαγή του δικηγόρου έγινε νομότυπα σύμφωνα με τις πρόνοιες της Διαταγής
- Το Δικαστήριο δεν είχε την υποχρέωση να εξετάσει τη νομιμότητα του διορισμού του κ. Γ. Θεοδοσίου εφόσο, όπως διαφαίνεται από τα σχετικά πρακτικά, δεν προβλήθηκε προς τούτο οποιαδήποτε ένσταση. Συνακόλουθα η εισήγηση για την ύπαρξη νομικού σφάλματος απορρίπτεται». Δεν θεωρώ ότι οι πιο πάνω υποθέσεις είναι ιδιαίτερα διαφωτιστικές ως προς το πλαίσιο άσκησης της εξουσίας του Δικαστηρίου να αποφασίσει σε σχέση με την εξουσιοδότηση (authority) υφιστάμενου αντιπροσωπευόμενου. Έχω ανατρέξει σε αγγλική νομολογία και συγκεκριμένα στην υπόθεση John Shaw & Sons (Salford) Ltd v Shaw
(1935)2 K.B 113 στην οποία με έχει παραπέμψει ο κ. Δημητριάδης. Η πιο πάνω αγωγή αφορούσε αγωγή της ενάγουσας εταιρείας εναντίον των Peter και John Shaw, διευθυντών της ενάγουσας για οφειλόμενο ποσό. Στην εν λόγω αγωγή το πρωτόδικο Δικαστήριο αρνήθηκε να απορρίψει την υπόθεση στη βάση υπεράσπισης ότι η αγωγή άρχισε χωρίς την εξουσιοδότηση της ενάγουσας εταιρείας. Στην πιο πάνω απόφαση ο Greer L.J παρά το ότι έκρινε ότι η αγωγή είχε αρχίσει με βάση εξουσιοδοτημένων αντιπροσώπων της εταιρείας, πραγματεύτηκε το επίδικο ερώτημα κατά πόσο το Δικαστήριο μπορεί να αποφασίσει το ερώτημα κατά πόσο η αγωγή κινήθηκε από εξουσιοδοτημένους αντιπροσώπους της εταιρείας. Λέχθηκαν στη σελ. 130 τα ακόλουθα διαφωτιστικά τα οποία θεωρώ σκόπιμο να παραθέσω επί λέξει: "In my judgment neither Lord Cave nor Lord Atkinson nor Atkin L.J by what they said in Russian Commercial and Industrial Bank v Comptoir d' Escompte de Mulhouse
(1925)A.C.112 intended to lay down as a rule of law that when it is clear from the evidence given in an action that the supposed plaintiff did not authorize the bringing of the action, the Court is bound to allow the action to go on to judgment, and thereby allow judgment to be obtained in favour of a person or company, ex hypothesi not present in Court and not asking for a judgment, or against a person or company who have not been served with process and have never instructed any one to appear on their behalf. I understand Daimler Co. v Continental Tyre and Rubber Co. to be a decision to the effect that where the Court is informed of facts which prove conclusively that the solicitors had no authority to bring the action, the action should be struck out. The want of authority was established by the failure of proof that the Continental Company had before the war clothed the English secretary with authority to commence actions on their behalf, and the in-capacity of the enemy directors in whom authority to bring actions was vested after the war had begun, made it clear to demonstration that the action was unauthorized. In Russian Commercial and Industrial Bank v Comptoir d' Escompte de Mulhouse the Court held that the evidence established that the English representative of the Russian corporation had authority to bring the action, but Lords Cave and Atkinson and Atkin L.J went beyond what was necessary to decide the case and expressed the opinion that the point of want of authority could not be raised by way of defence, but ought to be raised by notice of motion to stay or dismiss the action. These observations do not, in my judgment, mean that if the facts actually put in evidence prove that the solicitors commenced the proceeding without any authority from the named plaintiff, the Court ought to ignore those facts and give judgment in favour of or against a party who ex hypothesi is not present in Court. In my opinion the court has inherent jurisdiction to say "as it is clearly established that the action has been brought by solicitors who were not authorized by the named plaintiff to bring it, we will strike it out". (υπογράμμιση δική μου). Θεωρώ ότι προκύπτει καθαρά από το πιο πάνω απόσπασμα η συμφυής εξουσία του Δικαστηρίου σε περιπτώσεις που η αγωγή έχει καταχωρηθεί από μη εξουσιοδοτημένους από τον ενάγοντα δικηγόρους να απορρίψει την υπόθεση. Αυτό βέβαια, σύμφωνα με τον πιο πάνω Δικαστή ισχύει όταν με βάση τα γεγονότα που έχουν παρουσιαστεί ως μαρτυρία αποδεικνύεται η μη εξουσιοδότηση. Τόσο στη Russian Commercial and Industrial Bank (πιο πάνω) όσο και στη Richmond v Branson δεν αμφισβητήθηκε η συμφυής εξουσία του Δικαστηρίου να απορρίπτει υπόθεση όταν τα γεγονότα είναι ενώπιον του Δικαστηρίου. Θα πρέπει να γίνεται αίτημα (substantive motion) όπου υπάρχουν ερωτήματα επί των γεγονότων για να αποφασιστεί κατά πόσο υπήρχε εξουσιοδότηση. Θεωρώ συνεπώς πως η απάντηση στο κατά πόσο το παρόν Δικαστήριο έχει εξουσία να αποφασίσει αν οι συνήγοροι είναι εξουσιοδοτημένοι από την αιτήτρια είναι θετική. Απομένει, θεωρώ, συνεπώς να εξεταστεί αν έχει τεθεί ενώπιον μου το αποδεικτικό υπόβαθρο στο οποίο να μπορεί να στηριχτεί συμπέρασμα εξουσιοδότησης ή μη της αιτήτριας εταιρείας. Στην παρούσα περίπτωση θεωρώ ότι ελλείπει το αναγκαίο επαρκές ή παραδεκτό αποδεικτικό υπόβαθρο που να βοηθήσει το Δικαστήριο να προβεί σε συμπέρασμα σε σχέση με το ποιο γραφείο έχει εξουσιοδοτηθεί από την αιτήτρια να την εκπροσωπήσει ούτως ώστε να ασκήσει τη συμφυή του εξουσία. Το Δικαστήριο με βάση τα έγγραφα που βρίσκονται στο φάκελο του δεν μπορεί να προβεί σε ασφαλή συμπεράσματα σε σχέση με την εκπροσώπηση της εταιρείας. Το Δικαστήριο δεν είναι σε θέση π.χ να γνωρίζει ποια βαρύτητα μπορεί να προσδώσει στο certificate of incumbency που έχει παραδώσει στο Δικαστήριο ο κ. Jaffery, στα αντίγραφα των εγγράφων που έχει παρουσιάσει ο κ. Φρακάλας, ή στην «επιστολή τερματισμού» προς τον κ. Φρακάλα. Ούτε και στις γραπτές οδηγίες που ο κ. Δημητριάδης έχει στη κατοχή του. Έχω δε υπόψη το γεγονός ότι ο κ. Δημητριάδης δήλωσε ρητά στις 3/4/15 ότι δεν έχει αμφισβητήσει την εμφάνιση ή την ορθότητα, όπως ανέφερε, της εκπροσώπησης του κ. Φρακάλα. Κατά συνέπεια δεν μπορώ να ασκήσω τη συμφυή μου εξουσία στα πλαίσια αυτής της διαδικασίας και να απορρίψω την αίτηση, ως το αίτημα του κ. Δημητριάδη. Εν όψει των όσων έχουν λεχθεί στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας δράττομαι της ευκαιρίας να αναφέρω τα ακόλουθα: Έστω και αν η διαδικασία που έχει εισηγηθεί ο κ. Φρακάλας προς αμφισβήτηση της εξουσιοδότησης της αιτήτριας είναι η ενδεδειγμένη, θέμα το οποίο δεν αποφασίζω, αυτό δεν οδηγεί σε τυπολατρική αντίκριση των κανόνων της πολιτικής δικονομίας, οι οποίοι δεν πρέπει να καθίστανται κατά την άποψη μου εμπόδιο στην ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Υπενθυμίζω ότι όπως εξάλλου έχει λεχθεί χαρακτηριστικά στην απόφαση στην Αίτηση της Brainpedia Holdings Ltd
(2010)1 AAΔ 1713, στη σελ. 1720: «Από τη στιγμή που έλαβε γνώση (η αιτήτρια) και θεωρεί ότι από το Προσωρινό Διάταγμα επηρεάζονται τα συμφέροντα της, έχει τη δυνατότητα να παρέμβει στη διαδικασία, είτε εμφανιζόμενη κατά την ημερομηνία που αυτό ορίστηκε επιστρεπτέο ή κατά άλλο τρόπο και να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου, στο οποίο εκκρεμεί το όλο θέμα, όλα όσα θεωρεί ότι έχουν σχέση με την υπόθεση της και προωθεί με την παρούσα». (Υπ).......... Μ. Παπαϊωάννου, Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΑΙ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο