ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ν. ΜΙΧΑΛΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ, Αρ. Αγωγής: 5328/2013, 8/5/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2015:A184 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Στ. Ν. Σταύρου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 5328/2013 Μεταξύ: ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ Ενάγοντος και ΜΙΧΑΛΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ Εναγομένου ___________________ Αίτηση Παραμερισμού ημερ. 27.3.2014 8 Μαΐου,
- Εμφανίσεις: Για Εναγόμενο - Αιτητή: κα Σ. Νικολάου για Κούσιος, Κορφιώτης, Παπαχαραλάμπους ΔΕΠΕ. Για Ενάγοντα - Καθ' ου η αίτηση: κα Μ. Μιλτιάδους για Δρ. Κ. Χρυσοστομίδης & Σία ΔΕΠΕ. Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα Αίτηση, o εναγόμενος (εφεξής ο αιτητής) επιδιώκει τον παραμερισμό απόφασης που εκδόθηκε εναντίον του ερήμην στις 12.12.2013, δυνάμει της οποίας διατάχθηκε να παραδώσει στον ενάγοντα (εφεξής ο καθ' ου η αίτηση), την κατοικία στην οδό Μεσαορίας 78 στον Κυβερνητικό Οικισμό Κόκκινες στον Στρόβολο, εντός 3 ημερών από την επίδοση του διατάγματος. Η εν λόγω κατοικία είχε παραχωρηθεί στον πατέρα του αιτητή με άδεια χρήσης ημερ. 5.11.1980 - η οποία συμπεριλάμβανε και τον ίδιο, ως διαμένοντα. Μετά τον θάνατο των γονιών του αιτητή και αφού εν τω μεταξύ μεσολάβησαν διάφορες άλλες διαδικασίες, η Επιτροπή Στεγαστικής Βοήθειας με απόφαση της ημερ. 17.5.2007, αποφάσισε να ακυρώσει την έγκριση που είχε δοθεί - μεταξύ άλλου, λόγω του θανάτου των γονιών του αιτητή πριν την 7.4.2006 - με αποτέλεσμα η άδεια χρήσης να παύσει να ισχύει. Ο αιτητής, ενημερώθηκε για την πιο πάνω απόφαση με επιστολή ημερ. 22.7.2011, η οποία του επιδόθηκε στις 26.7.
- Εναντίον της απόφασης (η οποία επισήμως, διαλαμβάνεται στην επιστολή ημερ. 22.7.2011), ο αιτητής καταχώρησε την Προσφυγή 1315/11, η οποία απερρίφθη στις 30.1.
- Εναντίον της απορριπτικής απόφασης, καταχωρήθηκε έφεση η οποία ακόμα εκκρεμεί. Στηριζόμενη λοιπόν στην πιο πάνω Εκτελεστή Διοικητική Πράξη και στην επακόλουθη Παράνομη Επέμβαση που συντελείται εξαιτίας της μη συμμόρφωσης του αιτητή μ' αυτή, ο καθ' ου η αίτηση καταχώρησε την παρούσα αγωγή και πέτυχε την έκδοση της προαναφερθείσας απόφασης/διατάγματος ημερ. 12.12.2013, την οποία ο αιτητής, δια της παρούσας Αίτησης επιδιώκει τον παραμερισμό. Η Αίτηση στηρίζεται στο ορθό νομικό υπόβαθρο, ενώ από πλευράς γεγονότων πλαισιώνεται από ένορκη δήλωση του ίδιου του αιτητή. Στην ένορκη αυτή δήλωση, ο αιτητής αναγνωρίζει ότι το καταχωρηθέν στις 8.8.2013, Κλητήριο Ένταλμα, του επιδόθηκε κανονικά στις 29.8.
- Επικοινώνησε τότε τηλεφωνικώς με τους δικηγόρους του, οι οποίοι του ανέφεραν ότι θα πρέπει να μεταβεί στα γραφεία τους, ώστε να μπορέσουν να προβούν στην καταχώρηση σημειώματος εμφάνισης εκ μέρους του. Ωστόσο, λόγω των πολλαπλών προβλημάτων υγείας που αντιμετωπίζει - επ΄ αυτού επισυνάφθηκε δέσμη ιατρικών πιστοποιητικών (τεκμήρια 1(α)-(στ)) - δεν μπορούσε να μετακινηθεί. Προσθέτει επιπλέον, ότι είναι άνεργος, διαμένει μόνος του αφού είναι σε διάσταση με τη σύζυγο του εδώ και χρόνια και εκτελεί τις καθημερινές του εργασίες και γενικά επιβιώνει με τη βοήθεια συγγενών και γειτόνων. Στις 16.1.2014 επισκέφθηκε ξαφνικά την κατοικία στην οποία διαμένει, δικαστικός επιδότης και του επέδωσε την απόφαση ημερ. 12.12.
- Επικοινώνησε αμέσως με τους δικηγόρους του, τους ενημέρωσε σχετικά και αυτοί τον διαβεβαίωσαν ότι θα λάβουν άμεσα όλα τα δέοντα μέτρα. Με δυσκολία μεταφέρθηκε στα γραφεία των δικηγόρων για σκοπούς ετοιμασίας της Αίτησης, η οποία ενόψει του όγκου και των ιατρικών πιστοποιητικών που θα έπρεπε να εξασφαλιστούν, καταχωρήθηκε δύο μήνες μετά την ημέρα που έλαβε γνώση της εναντίον του απόφασης, χρονικό διάστημα το οποίο, ως τον πληροφορούν οι δικηγόροι του, δεν αποτελεί υπέρμετρη και αδικαιολόγητη καθυστέρηση. Σε σχέση με την ουσία της υπόθεσης, θεωρεί κατ΄ αρχάς ότι εγείρεται θέμα δεδικασμένου αφού εκδικάστηκε ήδη η αγωγή 970/00 η οποία απερρίφθη στις 11.2.
- Περαιτέρω, σε σχέση με τα επίμαχα γεγονότα καταχωρήθηκε η Προσφυγή 3115/11 η οποία απερρίφθη μεν αλλά επί της απορριπτικής απόφασης καταχωρήθηκε η Έφεση 35/13 η οποία ακόμα εκκρεμεί. Στο πλαίσιο αυτό, ο αιτητής προβαίνει σε μια αναδρομή των διαδικασιών και διαδραματισθέντων που αφορούν την επίδικη κατοικία, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι τόσο η απόφαση της Διοίκησης, όσο και η πρωτόδικη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Προσφυγή 3115/11, είναι εσφαλμένη και αυτός είναι νόμιμος δικαιούχος της χρήσης της εν λόγω κατοικίας. Για τον λόγο αυτό, ως τον συμβουλεύουν οι δικηγόροι του, η έφεση που έχει καταχωρήσει έχει σημαντικές πιθανότητες επιτυχίας. Συνάμα αυτό αποτελεί συζητήσιμη ή εκ πρώτης όψεως βάσιμη υπεράσπιση στην παρούσα αγωγή. Για τους προαναφερθέντες λόγους, ο αιτητής ζητά όπως παραμερισθεί η εκδοθείσα εναντίον του απόφαση και του δοθεί η δυνατότητα να υπερασπισθεί. Στον αντίποδα, ο καθ' ου η αίτηση με την Ειδοποίηση περί Πρόθεσης Ένστασης (εφεξής η Ένσταση), ημερ. 12.9.2014, αντιτίθεται στην Αίτηση, προβάλλοντας τους εξής ειδικούς λόγους ένστασης: «(Α) Ο Εναγόμενος/Αιτητής παρέλειψε να καταχωρήσει την επίδικη αίτηση ημερ. 27.3.2014 μέσα σε εύλογο χρονικό διάστημα και ουδεμία ή καμία ικανοποιητική ή σοβαρή εξήγηση δίδεται στην ένορκη δήλωση του που συνοδεύει την επίδικη αίτηση, ή οπουδήποτε αλλού, για την δύο
(2)μηνών και έντεκα
(11)ημερών καθυστέρηση που σημειώθηκε μεταξύ της ημερομηνίας κοινοποίησης της απόφασης στον Εναγόμενο/Αιτητή (16.1.2014) και της καταχώρησης της επίδικης αίτησης (27.3.2014). (Β) Η όλη συμπεριφορά και διαγωγή του Εναγομένου/Αιτητή, τόσο πριν την καταχώρηση της αγωγής, όσον και μετά την έκδοση της απόφασης στην Αγωγή, ήταν τέτοια που συνιστά αδικαιολόγητη περιφρόνηση προς τη δικαστική διαδικασία και προς τα δικαιώματα του Ενάγοντα/Καθ΄ου η αίτηση, ώστε να μην νομιμοποιείται και/ή να αποστερείται του δικαιώματος να ζητεί τον παραμερισμό της εναντίον του εκδοθείσας απόφασης. Ειδικότερα, δεν δίνονται από τον Εναγόμενο/Αιτητή οποιεσδήποτε ή ικανοποιητικές εξηγήσεις, μεταξύ άλλων,
(1)για την παράλειψη του Εναγομένου/Αιτητή, πριν την καταχώρηση της αγωγής, να ανταποκριθεί στις διπλοσυστημένες επιστολές που του απεστάλησαν από τις αρμόδιες αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας ημερ. 22.7.2011 και 8.2.2013,
(2)για την παράλειψη του Εναγομένου/Αιτητή να καταχωρήσει Σημείωμα Εμφάνισης στην Αγωγή, καθώς και
(3)για τη γενικότερη αδιαφορία που επέδειξε προς την όλη εξέλιξη της υπόθεσης εναντίον του, από τη στιγμή της επίδοσης σ΄ αυτόν του Κλητηρίου Εντάλματος της Αγωγής και ειδικότερα, παρά τις επιστολές των δικηγόρων του Ενάγοντα/Καθ΄ου η Αίτηση ημερ. 9.10.2013 και 22.10.
- (Γ) Ο Εναγόμενος/Αιτητής δεν παραθέτει στην αίτησή του ή στην ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει οποιαδήποτε πειστικά και/ή επαρκή στοιχεία που να καταδεικνύουν ότι υπάρχει εκ πρώτης όψεως, τουλάχιστον, καλή υπεράσπιση στην αξίωση σε σχέση με την οποία εκδόθηκε η απόφαση ημερ. 12.12.2013». Η Ένσταση επίσης εδράζεται στις σωστές νομικές διατάξεις, ενώ από πλευράς πραγματικής θεμελίωσης, συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Γιάννου Χρίστου ο οποίος είναι ανώτερος λειτουργός στο Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως και υπεύθυνος για θέματα διαχείρισης προσφυγικών οικισμών Λευκωσίας. Ως αναφέρει ο ενόρκως δηλών, έχει στην κατοχή του το φάκελο της υπόθεσης και γνωρίζει πολύ καλά τα γεγονότα. Αφού παραθέτει τη διαφωνία του με τους κύριους ισχυρισμούς του αιτητή, αναφέρει, σε σχέση με τη διαδικαστική πορεία της όλης υπόθεσης τα εξής: Η αγωγή καταχωρήθηκε στις 8.8.2013 και επιδόθηκε στον αιτητή στις 29.8.
- Στη συνέχεια, ο προτιθέμενος να αναλάβει την υπόθεση, δικηγόρος του αιτητή, κ. Ανδρέας Παπαχαραλάμπους, απέστειλε επιστολή στις 3.9.2013 πληροφορώντας ότι θα προχωρούσε στην καταχώρηση σημειώματος εμφάνισης, πράγμα όμως που παρέλειψε να πράξει εντός της ταχθείσας, από τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, προθεσμίας. Μάλιστα, η δικηγόρος κα Γεωργία Γεωργίου, η οποία εργάζεται στο δικηγορικό γραφείο των δικηγόρων του καθ΄ ου η αίτηση, απέστειλε υπενθυμητική επιστολή ημερ. 9.10.2013 (τεκμήριο 2), με την οποία ενημερώνει τους δικηγόρους του αιτητή ότι αν δεν καταχωρήσουν εμφάνιση, θα προχωρήσει με την καταχώρηση αίτησης για την έκδοση απόφασης. Δεν υπήρξε οποιαδήποτε ανταπόκριση, με αποτέλεσμα στις 11.10.2013, να καταχωρηθεί πράγματι η προαναφερθείσα αίτηση και να οριστεί ενώπιον του Δικαστηρίου στις 22.10.
- Εκείνη την ημέρα η κα Γεωργίου δεν προχώρησε σε απόδειξη, αλλά αντίθετα ενημέρωσε το Δικαστήριο για την επιστολή του κ. Παπαχαραλάμπους και ζήτησε όπως η αίτηση ορισθεί σε άλλη ημερομηνία για απόδειξη για να του δοθεί περαιτέρω χρόνος να καταχωρήσει εμφάνιση. Έτσι η αίτηση αναβλήθηκε και ορίστηκε για απόδειξη στις 27.11.
- Για την εξέλιξη αυτή, η κα Γεωργίου απέστειλε και δεύτερη επιστολή προς τον δικηγόρο του αιτητή, ημερ. 22.10.2013 (τεκμήριο 3), με την οποία τον ενημέρωνε πως αν δεν καταχωρηθεί εμφάνιση, θα προχωρήσει σε απόδειξη της υπόθεσης. Και πάλι δεν υπήρξε οποιαδήποτε ανταπόκριση, με αποτέλεσμα στις 27.11.2013, η συνήγορος, προς απόδειξη της υπόθεσης, να προσαγάγει προφορική μαρτυρία και το Δικαστήριο να επιφυλάξει την απόφαση του. Μερικές ημέρες μετά και συγκεκριμένα στις 12.12.2013, το Δικαστήριο έχοντας ικανοποιηθεί για το εύλογο της απαίτησης του καθ΄ ου η αίτηση, εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση/διάταγμα. Στο ίδιο πλαίσιο, ο ενόρκως δηλών απορρίπτει τον ισχυρισμό ότι τα ιατρικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο αιτητής, εμπόδισαν στο να καταχωρηθεί εγκαίρως σημείωμα εμφάνισης, επισημαίνοντας ότι πρόκειται για χρόνιες παθήσεις και προβλήματα. Κάποια δε πιστοποιητικά που επισυνάπτονται, επισημαίνει, χρονολογούνται από τις αρχές της δεκαετίας του ΄
- Όπως και να΄ χει, ούτε αυτά ούτε και οι άλλοι ισχυρισμοί του αιτητή, δικαιολογούν την παράλειψη καταχώρησης εμφάνισης. Η δε δικονομική συμπεριφορά του αιτητή αποτελεί καταφρόνηση της δικαστικής διαδικασίας. Τέλος, ο ενόρκως δηλών απορρίπτει και τους ισχυρισμούς του αιτητή περί της ύπαρξης υπεράσπισης, επικαλούμενος τη νομιμότητα της απόφασης της Διοίκησης και της ορθότητας της επακόλουθης πρωτόδικης απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Προσφυγή 1315/
- Χαρακτηρίζει τον αιτητή ως παράνομο επεμβασία που κανένα δικαίωμα κατοχής δεν έχει επί της επίδικης κατοικίας. Μάλιστα στο πλαίσιο αυτό, αναφέρει, ότι, ο καθ΄ ου η αίτηση, επιφυλάσσει τα δικαιώματα του για διεκδίκηση αποζημιώσεων στα πλαίσια ξεχωριστής αγωγής. Οι ισχυρισμοί του αιτητή καταλήγει, συνιστούν απλώς μια εκ των υστέρων προσπάθεια αιτιολόγησης της δικής του αντισυμβατικής συμπεριφοράς και παραγνώρισης των έννομων συμφερόντων του καθ΄ ου η αίτηση. Στη βάση αυτή ζητά την απόρριψη της Αίτησης με έξοδα σε βάρος του αιτητή. Κατά την ακροαματική διαδικασία δεν κλήθηκαν οι ενόρκως δηλούντες για αντεξέταση με αποτέλεσμα οι εμφανισθέντες δικηγόροι να καταθέσουν και να υιοθετήσουν εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις, στις οποίες αναπτύσσονται οι εκατέρωθεν θέσεις των μερών. Τις αγορεύσεις αυτές, τις μελέτησα με ενδελέχεια και προσοχή, λαμβάνοντας υπόψη μου κάθε τι που καταγράφεται σ' αυτές. Αναφορά δε σε επιμέρους ισχυρισμούς, στον βαθμό που απαιτείται για επίλυση της επίδικης διαφοράς, θα γίνει σε κατοπινό στάδιο. Πρώτα όμως το θεωρώ χρήσιμο να προβώ σε μια σκιαγράφηση των εφαρμοστέων νομικών αρχών. Η ερήμην απόφαση που εκδόθηκε στην παρούσα υπόθεση λήφθηκε βάσει των προνοιών της Διαταγής 17 Θ.1 - 3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, ελλείψει δηλαδή καταχώρισης εμφάνισης από μέρους του αιτητή. Απόφαση που λαμβάνεται κατ' αυτόν τον τρόπο δύναται να παραμεριστεί βάσει της Διαταγής 17 Θ.
- Στηριζόμενο κατά βάση στη θεμελιακή επί του θέματος αγγλική υπόθεση Evans v. Bartlam [1937] 2 All E.R. 646, το Ανώτατο Δικαστήριο έχει, σε μεγάλο αριθμό αποφάσεων του, καθορίσει με σαφήνεια τις αρχές που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη από τα Δικαστήρια κατά την ενάσκηση της διακριτικής τους ευχέρειας για τον παραμερισμό δικαστικής απόφασης. Ακολουθεί ενδεικτική αναφορά σε μερικές εξ αυτών. Στην Πατούρης v. Hellenic Bank Ltd
(2001)1(Γ) Α.Α.Δ. 2118, αναφέρθηκαν τα εξής: "Καθιερωμένες μπορεί να θεωρηθούν οι αρχές που διέπουν και προσμετρούν στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου σ'αυτό το πεδίο. Απαραίτητη είναι η επεξήγηση των λόγων για τη μη εμφάνιση του εναγομένου και η αποκάλυψη συζητήσιμης ή εκ πρώτης όψεως βάσιμης υπεράσπισης." Στην Bush κ.α. ν. Γιαννή
(2001)1 Α.Α.Δ. 1342 αναφέρονται, στις σελ. 1345-1346, τα ακόλουθα: "Κατά την άσκηση της διακριτικής εξουσίας για επαναφορά, την οποία παρέχει στο Δικαστήριο η Δ.17, θ.10, εξουσίας η οποία, όπως υποδείχθηκε στην Evans v Bartlam [1937] 2 All E.R. 646, δεν εντάσσεται σε οποιαδήποτε στεγανά, το Δικαστήριο κατευθύνει την προσοχή του σε δύο κυρίως παράγοντες. Ο ένας αφορά το κατά πόσο έχει εξηγηθεί η καθυστέρηση στην καταχώριση εμφάνισης και στην υποβολή της αίτησης για παραμερισμό, με τρόπο ώστε να φαίνεται ότι η επαναφορά δεν αντιστρατεύεται την ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Σε αυτό λαμβάνεται υπόψη τόσο η στάση του αιτητή όσο και η αναγκαιότητα οριστικής λήξης της αντιδικίας αφού interest republicae us sit finis litium. Ο άλλος παράγοντας αναφέρεται στο κατά πόσο καταδείχθηκε εκ πρώτης όψεως ή συζητήσιμη υπεράσπιση στην απαίτηση." Σε σχέση ειδικά με τη δικαιολόγηση της μη εμφάνισης, σχετική είναι η Milouca Motor Trading Ltd v. Κούρτη
(1997)1(Β) Α.Α.Δ. 941 όπου λέχθηκε ότι αίτηση παραμερισμού δύναται να απορριφθεί παρά την αποκάλυψη συζητήσιμης υπεράσπισης, εφόσον ο εναγόμενος επέδειξε αδιαφορία στην αγωγή, η οποία να ισοδυναμεί με τη μορφή καταφρόνησης της δικαστικής διαδικασίας (βλ. επίσης Mine & Quarry Services Ltd v. Ανδρέα Γεωργίου (Μαύρου) 1993) 1 Α.Α.Δ 26 Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ v. Ιακώβου κ.α., Πολιτική Έφεση 10552 ημερ. 11.4.2000, Γιωργαλλίδης v. Ταπελλογραφείο Κώστας Παύλου & Σία Λτδ
(2000)1 Α.Α.Δ. 1101 και Πεγιώτης ν. Κωμοδρόμου
(2003)1 Α.Α.Δ. 1601). Σε σχέση ειδικά με το θέμα της υπεράσπισης αναφέρθηκαν στην Mine & Quarry Services Ltd v. Ανδρέα Γεωργίου (Μαύρου) (ανωτέρω), τα ακόλουθα: "Η γενική αρχή του Δικαίου είναι ότι για να ανοίξει εκ νέου υπόθεση, μετά την λήψη της απόφασης, ο αιτητής οφείλει να πείσει πως έχει εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση στην προβαλλόμενη εναντίον του απαίτηση. Όπως εξήγησε ο Δικαστής Sir Robert Megarry στην Land Securities P.L.C. (ανωτέρω), πρέπει να προκύπτει εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση χωρίς να προχωρεί κανείς σε αξιολόγηση οιασδήποτε μαρτυρίας που προσάγεται για σκοπούς αντίκρουσης." Στις ίδιες γραμμές κινήθηκε και η Χρυσάνθου v. Mariala Construction Ltd
(1996)1 (A) Α.Α.Δ 1129, όπου τονίστηκε, ότι, το Δικαστήριο εξετάζει τα στοιχεία που υπάρχουν ενώπιον του για να διαγνώσει αν δημιουργείται εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση ή συζητήσιμο σημείο, χωρίς να υπεισέρχεται στην ουσία της υπεράσπισης (βλ. Πατούρης (ανωτέρω)). Στην υπόθεση K.C.P. Commission Agents & Importers Ltd v. Ανδρέα Μιχαήλ
(1993)1 Α.Α.Δ. 415, υποδείχθηκε ότι «είναι ασφαλώς καθήκον του αιτούμενου τον παραμερισμό δικαστικής απόφασης να προσκομίσει αποδεικτικά στοιχεία που να δείχνουν εκ πρώτης όψεως τουλάχιστον πως έχει υπεράσπιση στην αξίωση.» Ομοίως στην υπόθεση Ξενοφών Καλλής v. Alpha Bank Ltd
(2002)1 B A.A.Δ. 793, το Ανώτατο Δικαστήριο επικρότησε τη θέση του πρωτόδικου Δικαστηρίου, βάσει της οποίας:− «η αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης προϋποθέτει αλλά και εξυπακούει κάτι περισσότερο από την απλή παράθεση από τον αιτητή μιας εκδοχής, διαφορετικής από εκείνης του ενάγοντα. Θα πρέπει να προσκομιστούν στο Δικαστήριο κάποια αποδεικτικά στοιχεία τα οποία εξυπακούεται πως θα πρέπει να εμπεριέχουν κάποιο βαθμό πειστικότητας που θα καθορίζεται και θα καταδεικνύεται μέσα από τους ίδιους τους προβαλλόμενους ισχυρισμούς, ώστε η διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου να μην ασκείται επί ματαίω.....» και ότι, «αποδοχή ισχυρισμών χωρίς ίχνος υποστηρικτικού υλικού που να προσδίδει σ' αυτούς κάποια βαρύτητα, θα ισοδυναμούσε με κλονισμό της βεβαιότητας που πρέπει να υπάρχει, τόσο για την τελεσιδικία των δικαστικών αποφάσεων, όσο και για τα δικαιώματα των πολιτών. Θα ήταν εύκολο κάθε φορά να προβάλλεται ένας αστήρικτος ισχυρισμός και να παραμερίζονται νομότυπα ληφθείσες αποφάσεις. Το βάρος αποδείξεως ήταν στον αιτητή και δεν το έχει αποσείσει.» Με τις αρχές αυτές κατά νου, επανέρχομαι στα ειδικά γεγονότα της παρούσας Αίτησης, κάνοντας αρχή από το ζήτημα της μη έγκαιρης εμφάνισης του αιτητή στο Δικαστήριο. Επί του θέματος αυτού, σπεύδω να επισημάνω, ότι ο αιτητής όχι απλώς καθυστέρησε να αντιδράσει, αλλά η όλη συμπεριφορά του από την αρχή μέχρι το τέλος, αποτελεί κλασσική περίπτωση καταφρόνησης της δρομολογούμενης δικαστικής διαδικασίας εναντίον του. Συγκεκριμένα, ενώ η αγωγή του επιδόθηκε στις 29.8.2013, το πρώτο διαδικαστικό του ενδιαφέρον, εμπράκτως, το επέδειξε μόλις επτά
(7)μήνες αργότερα, στις 27.3.2014, με την καταχώρηση της παρούσας Αίτησης. Η επίγνωση του περί της σημασίας της όλης δικαστικής διαδικασίας - η οποία βέβαια αποδείχθηκε πρόσκαιρη - καταδεικνύεται από το γεγονός, ότι, μετά την παραλαβή του Κλητηρίου Εντάλματος, επικοινώνησε με τους δικηγόρους του και οι τελευταίοι απέστειλαν την επιστολή ημερ. 3.9.2013, πληροφορώντας για την πρόθεση τους να καταχωρήσουν εκ μέρους του, σημείωμα εμφάνισης. Έκτοτε όμως, υπήρξε απόλυτη σιγή και αδιαφορία και τούτο παρά το γεγονός ότι η αντίδικη δικηγόρος, κα Γεωργία Γεωργίου - προς τιμή της - ενημέρωσε όχι μια αλλά δύο φορές τους δικηγόρους του, ότι, η διαδικασία προχωρούσε και αν δεν καταχωρείτο εμφάνιση, θα ήταν αναγκασμένη να προχωρήσει σε απόδειξη της υπόθεσης (βλ. επιστολές ημερ. 9.10.2013 και 22.10.2013). Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την παρούσα Αίτηση, δεν δίδεται καμία απολύτως δικαιολογία γιατί δεν υπήρξε απάντηση/ανταπόκριση στις επιστολές αυτές. Ούτε βεβαίως και τα ιατρικά προβλήματα του αιτητή αποτελούν δικαιολογία. Κατ' αρχάς στην επιστολή των δικηγόρων του ημερ.3.9.2013, δεν γίνεται καμία απολύτως αναφορά σε ιατρικά προβλήματα και στο ότι η υπογραφή του εντύπου διορισμού δικηγόρου και η επακόλουθη εμφάνιση, δυνατόν να καθυστερούσε, εξαιτίας τέτοιων προβλημάτων. Από ένα διάδικο που ενδιαφέρεται για τη διαδικασία, μια τέτοια πληροφόρηση της αντίδικης πλευράς, θα ήταν αναμενόμενη, όχι μόνο στην αρχική επιστολή αλλά και σε απάντηση/ανταπόκριση στις δύο υπενθυμίσεις που έλαβαν οι δικηγόροι του. Έτσι κι αλλιώς τα ιατρικά προβλήματα του αιτητή - τα οποία ουδόλως υποτιμώ ή υποβαθμίζω - όπως σωστά επισημαίνει η δικηγόρος του καθ' ου η αίτηση στην αγόρευση της - χρονολογούνται και δεν επήλθαν απότομα και προσφάτως, έτσι ώστε να ήταν πράγματι απρόβλεπτα αδύνατο, να μετακινηθεί. Εκείνο το οποίο φαίνεται να υπήρξε είναι επιδείνωση. Αυτή η επιδείνωση όμως, δεν τον εμπόδισε να επισκεφθεί τους δικηγόρους του για σκοπούς ετοιμασίας της παρούσας Αίτησης και επομένως δεν τον εμπόδιζε να τους επισκεφθεί και αρχικά για σκοπούς καταχώρισης εμφάνισης. Ακόμα και έτσι να ήταν τα πράγματα όμως, φρονώ πως κάποια άλλη διευθέτηση θα μπορούσε να γίνει, ώστε να υπογραφεί το έντυπο διορισμού ή έστω - στην εσχάτη των περιπτώσεων - θα έπρεπε να ενημερωνόταν η άλλη πλευρά για το πρόβλημα. Αντ' αυτού υπήρξε πλήρης αδιαφορία, μέχρι που ο αιτητής αντιλήφθηκε ότι εκδόθηκε απόφαση εναντίον του και η έξωση του από την επίδικη κατοικία ήταν πλέον ορατή. Ακόμα όμως και στο σημείο αυτό, ουδόλως υπήρξε σπουδή από μέρους του αιτητή και των δικηγόρων του. Η απόφαση του επιδόθηκε στις 16.1.2014 και χρειάστηκε σχεδόν δυόμιση μήνες μέχρι να καταχωρήσει την παρούσα Αίτηση. Η δικαιολογία περί "όγκου" της Αίτησης και των ιατρικών πιστοποιητικών που θα έπρεπε να εξασφαλιστούν, δεν πείθει. Όλα τα πιστοποιητικά πλην ενός (του τεκμηρίου 1(α)) είναι προγενέστερα της επίδοσης της απόφασης. Ακόμα όμως και το τελευταίο πιστοποιητικό - τεκμήριο 1(α) εκδόθηκε στις 12.2.2014 και συνεπώς δεν χρειαζόταν άλλος ενάμιση μήνας μέχρι να καταχωρηθεί η Αίτηση - η οποία να σημειώσω - ούτε ογκώδης είναι, ούτε ιδιαίτερη περιπλοκή παρουσιάζει. Ως εκ τούτου, ακόμα και αν οι δυόμιση μήνες από την επίδοση της απόφασης μέχρι την καταχώρηση της Αίτησης, ιδωθούν από μόνοι τους, πάλι κρίνω, ότι, υπήρξε ολιγωρία και καθυστέρηση σε βαθμό καταφρόνησης της δικαστικής διαδικασίας. Η πιο πάνω κατάληξη σφραγίζει και την τύχη της Αίτησης η οποία πλέον οδεύει προς απόρριψη. Ωστόσο, για σκοπούς πληρότητας, λέγω, πως ακόμα και αν ήταν διαφορετικά τα δεδομένα, πάλι θα απέρριπτα την Αίτηση αφού δεν πληρείται η προϋπόθεση της κατάδειξης εκ πρώτης όψεως υπεράσπισης. Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση, ο αιτητής φαίνεται να προβάλλει δύο ζητήματα στο πλαίσιο αυτό. Το πρώτο αφορά ισχυρισμό για δεδικασμένο ένεκα της Αγωγής 970/00 και της απορριπτικής απόφασης του Δικαστηρίου ημερ.11.2.2003 (παρ.7 της Ε/Δ). Ο ισχυρισμός αυτός όμως παρέμεινε γενικόλογος και μετέωρος. Δεν υπήρξε είτε η παράθεση γεγονότων είτε νομική επιχειρηματολογία που να του προσδίδει, έστω και για σκοπούς συζήτησης, κάποια σοβαροφανή υπόσταση. Έτσι και αλλιώς, η ανεδαφικότητα του ισχυρισμού, βοά. Η εδώ Εκτελεστή Διοικητική Πράξη και η επακόλουθη Παράνομη Επέμβαση που συντελέστηκε και συντελείται, είναι γεγονότα μεταγενέστερα της προαναφερθείσας απόφασης και ουδόλως η απόφαση δύναται να θέσει τροχοπέδη στη μεταγενέστερη αυτή αιτία αγωγής του καθ' ου η αίτηση. Σε ότι αφορά το δεύτερο ζήτημα που άπτεται της παράθεσης του ιστορικού κατοίκησης της επίδικης οικίας από τον αιτητή και του συναρτώμενου ισχυρισμού ότι είναι νόμιμος δικαιούχος αυτής, αυτά αφορούν - και προφανώς ήδη εγέρθηκαν - στην Προσφυγή κατά της Εκτελεστής Διοικητικής Πράξης ημερ. 22.7.2011. Οι Εκτελεστές Διοικητικές Πράξεις εμπίπτουν στη σφαίρα του Δημοσίου Δικαίου και η ορθότητα και/ή νομιμότητα των μπορεί να εξεταστεί μόνο από το Ανώτατο Δικαστήριο κατά την ενάσκηση της αναθεωρητικής του δικαιοδοσίας με βάση το άρθρο 146 του Συντάγματος και όχι από τα Επαρχιακά Δικαστήρια (βλ. μεταξύ άλλων, Αντέννα Λίμιτεδ v. Αρχή Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου
(2010)1 (Β) Α.Α.Δ. 1079). Μέχρι την ακύρωση μιας διοικητικής πράξης παραμένει ισχυρή και παράγει έννομα αποτελέσματα (βλ. Ηλία ν. Συμβουλίου Βελτιώσεως Ξυλοφάγου
(1994)2 Α.Α.Δ. 137). Συνεπώς οι προαναφερθέντες ισχυρισμοί του αιτητή, εγγενώς, δεν αποτελούν εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση στην παρούσα αγωγή. Αντίθετα, με την επιμονή ότι διαμένει στην επίδικη κατοικία και ότι δεν έχει άλλη στέγη, κατά κάποιο τρόπο, ομολογεί και επιβεβαιώνει την από μέρους του Παράνομη Επέμβαση. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, η Αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ του καθ' ου η αίτηση και εναντίον του αιτητή. (Υπ.) ............. Στ. Ν. Σταύρου, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο