Μάριος Ταραμίδης ν. Abercrombie & Kent Ltd, Αρ. Αγωγής: 8328/12, 2

Μάριος Ταραμίδης ν. Abercrombie & Kent Ltd, Αρ. Αγωγής: 8328/12, 29/5/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2015:A219 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Στ. Ν. Σταύρου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 8328/12 Μεταξύ: Μάριος Ταραμίδης Ενάγοντος και Abercrombie & Kent Ltd Εναγομένων ___________________ Αίτηση ημερ. 18.11.2013 29 Μαΐου, 2015. Εμφανίσεις: Για Εναγομένη-Αιτήτρια: κ. Κάσινος για Ανδρέας Νεοκλέους & Σια Δ.Ε.Π.Ε. Για Ενάγοντα-Καθ΄ ου η αίτηση: κ. Χρίστος Τριανταφυλλίδης. Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Στις 26.10.2012 ο ενάγοντας εξασφάλισε άδεια για έκδοση, σφράγιση και καταχώριση κλητηρίου εντάλματος εναντίον της εναγόμενης εταιρείας, η οποία ασχολείται με τη διοργάνωση ταξιδιωτικών εκδρομών, με έδρα την Αγγλία. Κατόπιν τούτου και συγκεκριμένα στις 22.11.2012 ο ενάγοντας καταχώρησε γενικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα, με το οποίο διεκδικεί γενικές και ειδικές αποζημιώσεις για σωματικές βλάβες και άλλες ζημιές που υπέστη κατά ή περί τον Οκτώβριο του 2011, διαρκούσης ταξιδιού το οποίο οργάνωσε η εναγόμενη στις Ινδίες και στο οποίο συμμετείχε και ο ίδιος. Η αγωγή έχει ως νομική βάση την Παράβαση Σύμβασης και διαζευκτικά το αστικό αδίκημα της Αμέλειας. Στις 4.12.2012, ο ενάγοντας καταχώρησε αίτηση για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας και για υποκατάστατη επίδοση, δηλαδή για επίδοση με διπλοσυστημένη επιστολή στη διεύθυνση εργασίας της εναγόμενης στην Αγγλία. Στην αρχική ένορκη δήλωση που συνοδεύει αυτή την αίτηση, γίνεται παραπομπή στο καταχωρηθέν γενικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα και προβάλλεται η θέση ότι η συμφωνία των μερών συνήφθη στην Κύπρο, ότι ο ενάγοντας διαμένει στην Κύπρο, ότι υπάρχει εκ πρώτης όψεως καλή βάση αγωγής και ότι η εναγόμενη θα λάβει γνώση της αγωγής με τον ζητούμενο τρόπο επίδοσης. Η αίτηση αυτή στέφθηκε με επιτυχία - κατόπιν που δόθηκαν με συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις κάποιες διευκρινίσεις για την έδρα της εναγόμενης εταιρείας - με αποτέλεσμα να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα και ειδοποίηση του κλητηρίου εντάλματος της αγωγής μαζί με άλλα συναφή έγγραφα να επιδοθούν στην εναγόμενη εταιρεία στην Αγγλία. Στη συνέχεια, κατόπιν άδειας του Δικαστηρίου ημερ. 23.9.2013, η εναγόμενη (εφεξής η αιτήτρια) καταχώρησε εμφάνιση υπό αίρεση στις 9.10.2013 και μετέπειτα στις 18.11.2013 καταχώρησε την παρούσα Αίτηση με την οποία ζητά τα ακόλουθα:- «(α) Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να ακυρώνει και/ή παραμερίζει το Κλητήριο Ένταλμα στην παρούσα Αγωγή. (β) Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να απορρίπτει την παρούσα Αγωγή και/ή κάθε διαδικασία και/ή την περαιτέρω διαδικασία στην παρούσα Αγωγή. (γ) Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να ακυρώνει και/ή παραμερίζει το διάταγμα του Δικαστηρίου ημερομηνίας 26/10/2012 με το οποίο επιτράπηκε και/ή εξουσιοδοτήθηκε η σφράγιση του Κλητήριου Εντάλματος. (δ) Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να ακυρώνει και/ή παραμερίζει το διάταγμα του Δικαστηρίου ημερομηνίας 27/02/2013 με το οποίο επιτράπηκε και/ή εξουσιοδοτήθηκε η επίδοση της Ειδοποίησης του Κλητήριου Εντάλματος στην Εναγόμενη εκτός δικαιοδοσίας. (ε) Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να ακυρώνει και/ή παραμερίζει την επίδοση της ειδοποίησης του κλητήριου εντάλματος στην Εναγόμενη». Η Αίτηση εδράζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.2, Δ.6, Δ.16, θ.9, Δ.27, θ.3, Δ.48, θ.1-9, Δ.64, στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60, άρθρα 2 και 21 και επί των Γενικών και Συμφυών Εξουσιών του Δικαστηρίου. Από πλευράς γεγονότων πλαισιώνεται από ένορκη δήλωση της δικηγόρου κας Σταυρούλας Ανδρέου. Σύμφωνα με την ενόρκως δηλούσα, τα κυπριακά Δικαστήρια δεν έχουν δικαιοδοσία να εκδικάσουν την παρούσα αγωγή για πολλούς και ποικίλους λόγους. Σε ότι αφορά τη συμβατική βάση της αγωγής, είναι η θέση της, ότι, η Συμφωνία των μερών (τεκμήριο 1) συνομολογήθηκε στην Αγγλία, και ότι με βάση τους όρους αυτής, το εφαρμοστέο δίκαιο είναι το αγγλικό και οποιαδήποτε διαφορά που ανέκυπτε θα έπρεπε να παραπεμφθεί στα Δικαστήρια της Αγγλίας. Περαιτέρω, η αιτήτρια που ενάγεται, έχει την έδρα των εργασιών της στην Αγγλία και ο μεγάλος όγκος της μαρτυρίας βρίσκεται εκτός Κύπρου. Σε ότι αφορά τη βάση αγωγής που εδράζεται στο αστικό αδίκημα της Αμέλειας, επισημαίνεται, ότι το κατ' ισχυρισμό ατύχημα επισυνέβη στις Ινδίες και ουδεμία σχέση έχει με την Κύπρο. Για τους λόγους αυτούς, η ενόρκως δηλούσα θεωρεί ότι η Αγγλία είναι το βήμα δικαιοδοτικής ευκολίας (εφεξής forum conveniens), γεγονός που καθιστά δίκαιο και πρόσφορο (just and convenient) να εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα. Η ενόρκως δηλούσα υποβάλλει ότι η Αίτηση θα πρέπει να πετύχει για ακόμη ένα λόγο. Συγκεκριμένα, o καθ΄ ου η αίτηση παρέλειψε να προβεί σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη όλων των ουσιωδών γεγονότων, όταν αποτάθηκε μονομερώς για χορήγηση άδειας για σφράγιση του κλητηρίου εντάλματος και κατόπιν για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας. Στα πιο πάνω ο ενάγοντας (εφεξής ο καθ΄ου η αίτηση) αντέδρασε, καταχωρώντας στις 20.3.2014 Ειδοποίηση περί Προθέσεως Ένστασης (εφεξής η Ένσταση). Στην Ένσταση προβάλλονται οι εξής συγκεκριμένοι λόγοι ένστασης:- «(α) Η Αίτηση στερείται ουσιαστικού και νομικού ερείσματος. (β) Η Αίτηση είναι παράτυπη και αντικανονική. (γ) Οι Αιτητές δεν νομιμοποιούνται στην αιτούμενη θεραπεία. (δ) Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που θέτει ο Νόμος και η Νομολογία. (ε) Η αίτηση είναι πρόωρη». Η νομική βάση της Ένστασης είναι οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.2, Δ.6, Δ.16 Θ.9, Δ.27 Θ.3, Δ.48 Θ.Θ. 1, 2, 3, 4, 8 & 9, Δ.64, ο Νόμος 14/1960, το Κεφ.149, το άρθρο 30 του Συντάγματος, η πρακτική και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου, οι Γενικές Αρχές του Νόμου και η Νομολογία. Το πραγματικό υπόβαθρο της Ένστασης, παρατίθεται σε ένορκη δήλωση της δικηγόρου κας Ιωάννας Παπαμιλτιάδους- Γκέϊστ. Σύμφωνα με την ενόρκως δηλούσα, η Συμφωνία των μερών συνήφθη στην Κύπρο. Το μέγιστο μέρος της μαρτυρίας βρίσκεται στην Κύπρο και όχι στην Αγγλία. Ο τραυματισμός του καθ΄ ου η αίτηση έγινε συνεπεία πράξεων και παραλείψεων της αιτήτριας ή εκπροσώπων αυτής. Η δε αιτήτρια δεν θα επηρεαστεί δυσμενώς από την εκδίκαση της υπόθεσης από το κυπριακό Δικαστήριο, το οποίο είναι και το αρμόδιο να εκδικάσει την υπόθεση. Όσον αφορά τις ρήτρες ότι οι διαφορές των διαδίκων θα επιλύονταν με βάση το αγγλικό δίκαιο και από τα Δικαστήρια της Αγγλίας, είναι η θέση της ενόρκως δηλούσας, ότι, ο καθ΄ου η αίτηση δε δεσμεύεται από τις εν λόγω ρήτρες, αφού περιλαμβάνονται στη 2η και 3η σελίδα της Συμφωνίας (τεκμήριο 1) και αυτός ουδέποτε έθεσε την υπογραφή του επί των σελίδων αυτών. Για τους λόγους αυτούς, ζητά την απόρριψη της Αίτησης με έξοδα. Δεν κλήθηκαν για αντεξέταση οι ενόρκως δηλούντες και έτσι κατά την ακροαματική διαδικασία επιχειρηματολόγησαν απευθείας οι δικηγόροι προς υποστήριξη των αντίστοιχων θέσεων των πελατών τους. Οι δικηγόροι των αιτητών επέλεξαν να υιοθετήσουν και να καταθέσουν γραπτή αγόρευση ενώ ο δικηγόρος του καθ' ου η αίτηση επέλεξε να αγορεύσει προφορικά. Στη γραπτή αγόρευση των δικηγόρων της αιτήτριας, η οποία υπογράφεται από τον Μάριο Αρίστου, η πρώτη σημαντική επισήμανση που γίνεται αφορά τις ρήτρες δικαιοδοσίας και εφαρμοστέου δικαίου. Είναι η θέση των ευπαιδεύτων συνηγόρων της αιτήτριας, ότι, ο καθ΄ ου η αίτηση δεσμεύεται από τις ρήτρες για τον λόγο ότι στην πρώτη σελίδα της Συμφωνίας (τεκμήριο 1) και συγκεκριμένα στην παράγραφο αμέσως πριν το σημείο όπου έθεσε την υπογραφή του, υπάρχει βεβαιωτικός όρος, ότι, έχει διαβάσει και αντιληφθεί τους όρους της Σύμβασης της αιτήτριας. Ως εκ τούτου, ο καθ΄ου η αίτηση δεν μπορεί, εκ των υστέρων, να επικαλείται την απουσία της υπογραφής του στις δύο άλλες σελίδες του τεκμηρίου, ως λόγο για μη αποδοχή των εν λόγω ρητρών. Επί του ιδίου θέματος, επικαλούμενοι το άρθρο 3 του Ευρωπαϊκού Κανονισμού Ε/Κ 593/08, που αφορά συμβατικές ενοχές, επισημαίνουν ότι το εφαρμοστέο δίκαιο μιας σύμβασης, είναι αυτό που επέλεξαν τα μέρη, δηλαδή στην προκειμένη περίπτωση το αγγλικό. Εν πάση περιπτώσει, από τα υπάρχοντα στοιχεία, είναι φανερό, ότι, το forum conveniens είναι η Αγγλία και όχι η Κύπρος. Τέλος, επικαλούμενοι το γεγονός ότι ο καθ΄ου η αίτηση δεν αποκάλυψε τις ρήτρες δικαιοδοσίας και εφαρμοστέου δικαίου όταν αποτάθηκε μονομερώς για άδεια σφράγισης του κλητηρίου εντάλματος και για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας, διαζευκτικά ζητούν, για αυτόν τον λόγο, όπως η Αίτηση τους γίνει δεκτή. Στη δική του προφορική αγόρευση, ο ευπαίδευτος συνήγορος του καθ΄ου η αίτηση, κ. Τριανταφυλλίδης, προσέγγισε το όλο θέμα από διαφορετική οπτική γωνία. Εισηγήθηκε ότι οι αρχές που αφορούν το forum conveniens έχουν ατονήσει αφού εφαρμογής πλέον τυγχάνουν οι Ευρωπαϊκές Οδηγίες και Κανονισμοί. Ο σημαντικότερος στην προκειμένη περίπτωση είναι ο Ευρωπαϊκός Κανονισμός Ε/Κ 44/2001 ο οποίος έχει μεν αντικατασταθεί από τον Ευρωπαϊκό Κανονισμό Ε/Κ. 1215/2012 αλλά η φρασεολογία παραμένει η ίδια. Σύμφωνα με το άρθρο 18 του εν λόγω Κανονισμού, ο καταναλωτής (consumer) - όπως στην προκειμένη περίπτωση ο καθ' ου η αίτηση - μπορεί να κινήσει αγωγή στη χώρα όπου έχει την κατοικία του (domicile). Εν πάση περιπτώσει, συνέχισε ο κ. Τριανταφυλλίδης, και με δεδομένο ότι η κυρίως βάση της αγωγής είναι η Παράβαση Σύμβασης και διαζευκτικά το αστικό αδίκημα της Αμέλειας, η Κύπρος είναι έτσι και αλλιώς το forum conveniens, αφού ο κύριος όγκος της μαρτυρίας - μεταξύ της οποίας και η ιατρική - βρίσκεται στην Κύπρο. Από την Αγγλία, το πολλή να χρειαστεί η παρουσία ενός μάρτυρα για να προσκομίσει τη Συμφωνία (τεκμήριο 1), η οποία ούτως ή άλλως μπορεί να γίνει και παραδεκτή. Στο ίδιο πλαίσιο, επανέλαβε ότι ο καθ΄ ου η αίτηση δε δεσμεύεται από τις ρήτρες δικαιοδοσίας και εφαρμοστέου δικαίου και ζήτησε ως εκ τούτου την απόρριψη της Αίτησης με έξοδα. Ξεκινώ την εξέταση της ανακύπτουσας διαφοράς από μια διαδικαστική επισήμανση. Συγκεκριμένα με την παρούσα Αίτηση, η αιτήτρια ζητά ακύρωση/παραμερισμό όχι μόνο του διατάγματος και της επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας, αλλά και του διατάγματος σφράγισης του κλητηρίου εντάλματος. Το εν λόγω διάταγμα εκδόθηκε στα πλαίσια της Γενικής Αίτησης 1842/12 και όχι στα πλαίσια της παρούσας αγωγής. Παρόλα ταύτα, ορθώς καταχωρήθηκε η Αίτηση στα πλαίσια της αγωγής, αφού αν πετύχει, είναι κατ' ουσία η τύχη της αγωγής που κρίνεται και όχι του διατάγματος και μόνο (βλ.El Sayegh v. Credit Suisse

(1996)1 Α.Α.Δ.836). Επί της ουσίας, συμφωνώ με τον ευπαίδευτο συνήγορο του καθ' ου η αίτηση στη διαπίστωση ότι προεξάρχουσα πλέον θέση σε τέτοιου είδους ζητήματα, κατέχουν οι Ευρωπαϊκές Οδηγίες και Κανονισμοί. Ομοίως συμφωνώ ότι τυγχάνουν εφαρμογής οι διατάξεις του Ευρωπαϊκού Κανονισμού Ε/Κ 1215/2012 ο οποίος, επί του προκειμένου, αναπαραγάγει τις διατάξεις του καταργηθέντος Ευρωπαϊκού Κανονισμού Ε/Κ 44/2001. Το άρθρο 17

(1)και

(3)το οποίο είναι σχετικό διαλαμβάνει ως εξής: «

Σε συμβάσεις που ο σκοπός τους μπορεί να θεωρηθεί ξένος προς την επαγγελματική δραστηριότητα του προσώπου που τις καταρτίζει, του καταναλωτή, η διεθνής δικαιοδοσία καθορίζεται από τις διατάξεις του παρόντος τμήματος, με την επιφύλαξη των άρθρων 4 και 5, σημείο 5: α) όταν πρόκειται για πώληση ενσωμάτων κινητών (sale of goods) με τμηματική καταβολή του τιμήματος ή∙ β) όταν πρόκειται για δάνειο με σταδιακή εξόφληση ή για άλλη πιστωτική συναλλαγή συνδεόμενη με τη χρηματοδότηση αγοράς ενσωμάτων κινητών ή∙ γ) σε όλες τις άλλες περιπτώσεις, όταν η σύμβαση καταρτίστηκε με πρόσωπο, το οποίο ασκεί εμπορικές ή επαγγελματικές δραστηριότητες στο έδαφος του κράτους μέλους κατοικίας του καταναλωτή ή το οποίο κατευθύνει με οποιοδήποτε μέσον τέτοιου είδους δραστηριότητες σ' αυτό το κράτος μέλος ή σε διάφορα κράτη, συμπεριλαμβανομένου του εν λόγω κράτους μέλους και η σύμβαση εμπίπτει στο πεδίο των εν λόγων δραστηριοτήτων."
Το παρόν τμήμα δεν εφαρμόζεται στις συμβάσεις μεταφοράς πλην των συμβάσεων, στο συνολικό τίμημα των οποίων περιλαμβάνεται ο συνδυασμός δαπανών ταξιδιού και καταλύματος." Σχετικό επίσης είναι το άρθρο 18

(1)και

(2)το οποίο διαλαμβάνει ως ακολούθως: «

Η αγωγή καταναλωτή κατά του αντισυμβαλλόμενου μπορεί να ασκηθεί είτε ενώπιον των δικαστηρίων του κράτους μέλους στο έδαφος του οποίου έχει την κατοικία του ο αντισυμβαλλόμενος είτε ενώπιον των δικαστηρίων του τόπου κατοικίας του καταναλωτή.
Η αγωγή του αντισυμβαλλόμενου κατά του καταναλωτή μπορεί να ασκηθεί μόνον ενώπιον των δικαστηρίων του κράτους μέλους, στο έδαφος του οποίου έχει την κατοικία του ο καταναλωτής». (Η υπογράμμιση είναι δική μου). Σύμφωνα με το άρθρο 19

(1)που επίσης είναι σχετικό - «Παρέκκλιση από τις διατάξεις του παρόντος τμήματος είναι δυνατή μόνο με συμφωνίες:

μεταγενέστερες από τη γένεση της διαφοράς». Το συνδυασμένο απαύγασμα των πιο πάνω διατάξεων είναι ότι ένας καταναλωτής υπό την έννοια του άρθρου 17, δικαιούται να κινήσει αγωγή στη χώρα όπου έχει την κατοικία του (domicile) και το δικαίωμα αυτό, μπορεί να το απολέσει, μόνο, με συμφωνία (περιλαμβανομένης και ρήτρας που παραπέμπει τη διαφορά σε ξένο Δικαστήριο), μεταγενέστερη της γένεσης της διαφοράς. Με άλλα λόγια, προγενέστερη ρήτρα σε συμφωνία - όπως υπάρχει στην παρούσα περίπτωση - άσχετα αν δεσμεύει ή όχι τον καθ' ου η αίτηση - δεν δύναται από μόνη της, να θέσει τροχοπέδη στην αγωγή που κινήθηκε στη χώρα όπου έχει την κατοικία του ο καθ' ου η αίτηση. Το μείζον ερώτημα όμως που ξεπροβάλει εδώ είναι κατά πόσο έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου είτε στην παρούσα είτε στις προηγηθείσες διαδικασίες, στοιχεία που να καταδεικνύουν ότι ο καθ' ου η αίτηση είναι όντως καταναλωτής υπό την περιορισμένη έννοια του άρθρου
Η απάντηση στο πιο πάνω ερώτημα είναι σαφώς αρνητική. Έκθεση Απαίτησης δεν έχει καταχωρηθεί. Υπάρχει μόνο το γενικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα, το οποίο είναι ιδιαιτέρως λακωνικό, και κατ' ουσία παραθέτει απλώς τις αρχικές θεραπείες που διεκδικεί ο καθ' ου η αίτηση με την αγωγή του. Απ' εκεί και πέρα, οι ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν την Γενική Αίτηση 1842/12 για σφράγιση του κλητηρίου εντάλματος, την αίτηση ημερ. 4.12.2012 για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας και την Ένσταση στην παρούσα Αίτηση - οι οποίες σημειώνω, ανεξήγητα και σε αντίθεση με την ορθή πρακτική έγιναν από δικηγόρους - ουδόλως παραθέτουν τα αναγκαία στοιχεία που να δημιουργούν το υπόβαθρο έστω, ότι, ο καθ' ου η αίτηση είναι όντως καταναλωτής υπό την έννοια του άρθρου
Οι προϋποθέσεις του άρθρου 17 είναι πολύ συγκεκριμένες. Δεν καλύπτουν την κάθε περίπτωση καταναλωτικής σύμβασης υπό την ευρεία έννοια. Εδώ το μόνο που γνωρίζουμε είναι ότι ο καθ' ου η αίτηση, ο οποίος έχει την κατοικία του στην Κύπρο, συμβλήθηκε με την αιτήτρια, η οποία έχει την έδρα της στην Αγγλία (υπάρχει διάσταση ως προς το πού συνομολογήθηκε η Συμφωνία) και δυνάμει της Συμφωνίας, ο πρώτος έλαβε μέρος σε εκδρομή που οργάνωσε η δεύτερη στις Ινδίες όπου και τραυματίστηκε. Για τον τραυματισμό αυτό και απορρέουσες ζημιές, διεκδικεί αποζημιώσεις πρωτευόντως για Παράβαση Σύμβασης και δευτερευόντως για Αμέλεια. Δεν γνωρίζουμε υπό ποια ιδιότητα έλαβε μέρος στην εκδρομή ο καθ' ου η αίτηση. Ούτε και έχουν αποκαλυφθεί οποιεσδήποτε λεπτομέρειες για την ίδια την εκδρομή (όπως μεταφορές, διαμονή κ.ο.κ). Ούτε και για το πώς και υπό ποιες περιστάσεις έμαθε για την εκδρομή ο καθ' ου η αίτηση. Για παράδειγμα αν η αιτήτρια διεξήγαγε εργασίες ή διαφήμιζε τις δραστηριότητες της και στην Κύπρο, απευθυνόμενη έτσι προς το κυπριακό καταναλωτικό κοινό, τότε, ενδεχομένως, ο καθ' ου η αίτηση να λογίζετο ως καταναλωτής υπό την έννοια του άρθρου 17

(1)(γ). Αυτό δεν το γνωρίζουμε όμως. Συνεπώς είναι αδύνατο, με τα υπάρχοντα στοιχεία, το Δικαστήριο, να θεωρήσει - έστω και εκ πρώτης όψεως - ότι, ο καθ' ου η αίτηση είναι καταναλωτής υπό την έννοια του άρθρου 17. Τούτο, έχει ως συνακόλουθο απότοκο, το Δικαστήριο να μην μπορεί να θεωρήσει ότι ισχύουν οι πρόνοιες των άρθρων 18 και 19, στις οποίες αναφέρθηκα προηγουμένως. Έτσι, η περίπτωση θα πρέπει να αντικρισθεί υπό το πρίσμα των ευρύτερων και γενικότερων διατάξεων του Ε/Κ 1215/2012, που αφορούν τη διεθνή δικαιοδοσία, με εφαλτήριο το άρθρο 2

(1). Θα πρέπει να λεχθεί, ότι, αυτές οι διατάξεις ενσωματώνουν σε μικρό ή μεγάλο βαθμό τις αρχές του Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου που άπτονται του forum conveniens, όπως τις ξέρουμε εδώ στην Κύπρο. Με άλλα λόγια, πολλά από τα κριτήρια που λαμβάνονταν υπόψη για καθορισμό του forum conveniens προηγουμένως, συνεχίζουν να λαμβάνονται υπόψη, υπό θεσμοθετημένη πλέον μορφή. Ένα σημαντικό κριτήριο που λαμβάνεται υπόψη είναι η ύπαρξη τυχόν ρήτρας που να αναθέτει στα Δικαστήρια ενός κράτους μέλους, δικαιοδοσία. Συγκεκριμένα σύμφωνα με το άρθρο 25 τα μέρη δύναται να συμφωνήσουν ότι τα Δικαστήρια ενός κράτους μέλους θα έχουν δικαιοδοσία να εκδικάσουν τις όποιες μεταξύ τους διαφορές. Μάλιστα, η επιλογή της δικαιοδοσίας, εκλαμβάνεται ως αποκλειστική, εκτός αν τα μέρη συμφωνήσουν διαφορετικά. Όταν υπάρχει λοιπόν στη σύμβαση ρήτρα ξένης δικαιοδοσίας, το βάρος απόδειξης γιατί να μη διαταχθεί αναστολή της διαδικασίας, το φέρει ο ενάγοντας. Τούτο ισχύει βάσει και των αρχών του κοινοδικαίου (βλ.Alain Keytsman Production Byba v. Sigma Radio T.V. Ltd

(2001)1 Α.Α.Δ. 542). Παράλληλα, ως σωστά έχει επισημανθεί από τους συνηγόρους της αιτήτριας, δυνάμει, μεταξύ άλλων, του άρθρου 3

(1)του Ε/Κ 593/2008 μια σύμβαση διέπεται από το δίκαιο που επέλεξαν τα μέρη, φτάνει η επιλογή να γίνεται ρητώς ή να συνάγεται σαφώς από τις διατάξεις της σύμβασης ή τα δεδομένα της υπόθεσης. Απορρέει από τα πιο πάνω ότι η ύπαρξη τόσο ρήτρας ξένης δικαιοδοσίας όσο και ρήτρας ξένου εφαρμοστέου δικαίου, είναι στοιχεία βαρυσήμαντα που θα πρέπει απαρέγκλιτα να τεθούν ενώπιον του Δικαστηρίου τόσο στα πλαίσια μιας Γενικής Αίτησης για σφράγιση κλητηρίου εντάλματος όσο και στα πλαίσια μιας αίτησης για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας. Στην υπόθεση Demstar Ltd v. Zim Israel Navigation Co.Ltd κ.α, Αίτηση Αναθεώρησης Ναυτοδικείου 157/90, ημερ. 30.5.1996, το Ανώτατο Δικαστήριο, αφού επισήμανε ότι η υποχρέωση για πλήρη αποκάλυψη γεγονότων ισχύει σε κάθε περίπτωση που ο διάδικος επιδιώκει θεραπεία με μονομερή αίτηση, ακύρωσε διάταγμα για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας, μεταξύ άλλου λόγου, για το ότι ο ενάγοντας-αιτητής παρέλειψε να επισύρει την προσοχή του Δικαστηρίου σε ρήτρα ξένης δικαιοδοσίας που υπήρχε σε φορτωτική και τούτο, παρά το γεγονός, ότι, η ίδια η φορτωτική είχε επισυναφθεί στην αίτηση (βλ. επίσης Cobelfret Ro-Ro Services N.V κ.α v. The Cyprus Potato Marketing Board

(1996)1(B) Α.Α.Δ. 733 και El Sayegh [ανωτέρω]). Στην προκειμένη περίπτωση, υπάρχει στον όρο 1(ε) και 12 της μεταξύ των μερών Συμφωνίας (τεκμήριο 1) ρήτρα που αναθέτει αποκλειστική δικαιοδοσία για επίλυση ανακυπτουσών διαφορών στα Δικαστήρια της Αγγλίας και που καθορίζει ως εφαρμοστέο δίκαιο, το αγγλικό. Συνεπώς, με δεδομένο ότι η Παράβαση Σύμβασης είναι η κύρια βάση της αγωγής του καθ' ου η αίτηση, όταν αποτάθηκε μονομερώς στο Δικαστήριο για εξασφάλιση του διατάγματος σφράγισης του κλητηρίου εντάλματος και μετέπειτα του διατάγματος επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας, όφειλε να αποκαλύψει και να θέσει υπόψη του Δικαστηρίου τις προαναφερθείσες ρήτρες, ούτως ώστε να τις λάβει υπόψη στην άσκηση των εξουσιών του. Η υποχρέωση αυτή δεν ατονεί από το γεγονός ότι ο καθ' ου η αίτηση στηρίζει την αγωγή του και σε διαζευκτική βάση (η οποία αναφύεται από γεγονότα που επισυνέβησαν σε τρίτη χώρα) ή από το γεγονός ότι ισχυρίζεται ότι οι εν λόγω ρήτρες δεν τον δεσμεύουν για τον οποιονδήποτε λόγο. Παρόλα ταύτα, στις λιτές ένορκες δηλώσεις των δικηγόρων του καθ' ου η αίτηση που συνοδεύουν τις προαναφερθείσες αιτήσεις, όχι μόνο δεν αποκαλύπτονται οι εν λόγω ρήτρες, αλλά δεν γίνεται και οποιαδήποτε αναφορά στην ίδια τη Σύμφωνία (τεκμήριο 1). Ούτε και η Σύμφωνία επισυνάπτεται ως τεκμήριο. Ως εκ τούτου, κρίνω, ότι δεν υπήρξε πλήρης και ειλικρινής αποκάλυψη ενός ουσιωδέστατου γεγονότος. Στην πραγματικότητα υπήρξε πλήρης αποσιώπηση του. Γι' αυτό και μόνο τον λόγο δικαιολογείται η ακύρωση τόσο του διατάγματος για σφράγιση του κλητηρίου εντάλματος όσο και του διατάγματος και της επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας. Τούτο, ως επισήμανα και προηγουμένως, συμπαρασύρει το ίδιο το κλητήριο ένταλμα και την αγωγή ως σύνολο. Ως εκ των ανωτέρω, εκδίδονται διατάγματα ως οι παράγραφοι (α), (γ), (δ) και (ε) της Αίτησης. Τα έξοδα, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ της αιτήτριας και εναντίον του καθ' ου η αίτηση. (Υπ.) ............. Στ. Ν. Σταύρου, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.