← Κύπρος

Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας ν. Άθου Παρισινού, Αρ. Αγωγής: 2126/14, 22/5/2015

Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας ν. Άθου Παρισινού, Αρ. Αγωγής: 2126/14, 22/5/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2015:A207 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Στ. Χατζηγιάννη, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2126/14 Μεταξύ:

  1. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας
  2. Υπουργού Παιδείας και Πολιτισμού
  3. Διευθυντή Τμήματος Κτηματολογίου & Χωρομετρίας Εναγόντων Και
  4. Άθου Παρισινού, εκ Λευκωσίας
  5. Έρσης Παρισινού, εκ Λευκωσίας
  6. Βερόνικας - Ελένης Στρέγγελ, εκ Λευκωσίας
  7. Tom-Άντερς Στρέγγελ, εκ Λυθροδόντα νυν εις Φιλανδία
  8. Μαρίας Παρισινού, εξ Αγγλίας Εναγομένων -------------------------------------------------------------------------- Αίτηση Εναγομένων ημερομηνίας 31.12.14 για απόρριψη της αγωγής 22 Μαΐου, 2015 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Εναγομένους 1, 3, 4 και 5 - Αιτητές: κ. Κ. Καλλής Για Εναγομένη 2 - Αιτήτρια: κος Ν. Θεοδώρου Για Ενάγοντες - Καθ' ων η Αίτηση: κα Μ. Στυλιανού Α Π Ο Φ Α Σ Η Οι Εναγόμενοι (στο εξής οι Αιτητές) αποβλέπουν σε απόρριψη της παρούσας αγωγής, με βάση τη Δ.27 Θ1, 2 και 3 και Δ.48 Θ.1-3 και 9 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, ως επιπόλαια και ενοχλητική (frivolous και vexatious) και ως μη αποκαλύπτουσα έγκυρη και/ή εύλογη αιτία αγωγής. Η αίτηση - η οποία υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της Αιτήτριας 2 ημερ. 31.12.14 - προσέκρουσε σε ένσταση των Εναγόντων (στο εξής οι Καθ' ων η Αίτηση) η οποία υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της Ρίτας Χριστοφίδου ημερ. 6.4.
  9. Η Αιτήτρια 2 αναφέρει στην ένορκη της δήλωση ότι με την παρούσα αγωγή, οι Καθ' ων η Αίτηση επιδιώκουν να παραμερίσουν και/ή ακυρώσουν τη τελεσίδικη δικαστική απόφαση στην αγωγή 5071/11 ημερ. 10.2.12 (Τεκμ.1), διότι 7 μήνες μετά την έκδοση της, ανακλήθηκε η διοικητική πράξη απαλλοτρίωσης του ακινήτου των Εναγομένων. Ισχυρίζεται ότι καμιά από τις προϋποθέσεις που έχει θέσει η νομολογία (βλ. Boyadji v. Papachristoforou

(1958)23 C.L.R. 299, 302) ισχύει στην προκειμένη περίπτωση, και ο όρος «νέα μαρτυρία» σημαίνει μαρτυρία που υφίστατο κατά το χρόνο έκδοσης της δικαστικής απόφασης και ανακαλύφθηκε από το διάδικο μετά την έκδοση της. Δεν σημαίνει μαρτυρία που επινοήθηκε, εφευρέθηκε ή κατασκευάστηκε ή δημιουργήθηκε μετά από ενέργειες των Εναγόντων. Στην προκειμένη περίπτωση, οι Καθ' ων η Αίτηση έχουν επινοήσει, εφεύρει, κατασκευάσει ή δημιουργήσει μετά την έκδοση της δικαστικής απόφασης «μαρτυρία» η οποία συνίσταται στο γεγονός της ανάκλησης της απαλλοτρίωσης και επιδιώκουν να την χρησιμοποιήσουν για να πετύχουν ακύρωση της δικαστικής απόφασης. Ισχυρίζεται ότι δεν είναι νομικά εφικτός ο παραμερισμός της δικαστικής απόφασης στην αγωγή 5071/11 και ως εκ τούτου η παρούσα αγωγή δεν αποκαλύπτει οποιαδήποτε νόμιμη ή έγκυρη αιτία αγωγής. Ισχυρίζεται περαιτέρω ότι η παρούσα αγωγή δεν αποκαλύπτει νόμιμη και/ή έγκυρη αιτία αγωγής διότι η διαφορά μεταξύ των διαδίκων προέκυψε από την απαλλοτρίωση και αποκρυσταλλώθηκε σε χρηματική δικαστική απόφαση, η οποία αποτελεί περιουσία εντός της έννοιας του άρθρου 23
(1)του Συντάγματος, και του άρθρου 1 του Πρώτου Πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης που διασφαλίζουν το δικαίωμα ιδιοκτησίας. Επιπρόσθετα, η παρούσα αγωγή παραβιάζει το άρθρο 30
(2)του Συντάγματος και το άρθρο 6
(1)της Ευρωπαϊκής Σύμβασης που διασφαλίζουν το δικαίωμα της δίκαιης δίκης. Περαιτέρω, η αιτία αγωγής παραβιάζει την αρχή του Δεδικασμένου της δικαστικής απόφασης στην αγωγή αρ.5071/
  1. Προς υποστήριξη του εν λόγω ισχυρισμού αναφέρθηκε (α) στην απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας ημερ. 31.12.12 στα πλαίσια της αγωγής 5071/11 με την οποία απορρίφθηκε αίτηση των Καθ' ων η Αίτηση για αναστολή εκτέλεσης του εντάλματος κινητών (Τεκμ.4) (β) στην απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας ημερ. 20.5.13 στην αγωγή 5071/11 με την οποία απορρίφθηκε εκ νέου αίτημα των Καθ' ων η Αίτηση για αναστολή εκτέλεσης της δικαστικής απόφασης (Τεκμ.5) και (γ) στην ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου στα πλαίσια της παρούσας αγωγής ημερ. 20.10.14 (Τεκμ.6). Αποδοχή της θέσης ότι ένας αποτυχών διάδικος διαθέτει την ευχέρεια να επιστρέψει το αντικείμενο της αγωγής, θα κατέλυε το δεδικασμένο των δικαστικών αποφάσεων, θα εκθεμελίωνε το όλο σύστημα απονομής της δικαιοσύνης και θα αποτελούσε μόνιμη πηγή αποσταθεροποίησης του δικαίου και των έννομων σχέσεων. Επομένως η παρούσα αγωγή δεν αποκαλύπτει έγκυρη και/ή καλή και/ή νόμιμη αιτία αγωγής και αποτελεί κατάλληλη περίπτωση για έκδοση Διατάγματος απόρριψης της διότι είναι επιπόλαια και ενοχλητική. Η μονομερής πράξη της ανάκλησης δεν είναι ικανή να οδηγήσει σε ακύρωση της δικαστικής απόφασης ούτε και να ακυρώσει την οφειλή των Καθ' ων η Αίτηση προς τους Αιτητές. Οι Καθ' ων η Αίτηση με την ένστασή τους εγείρουν τους ακόλουθους λόγους ένστασης:
  2. Η Έκθεση Απαίτησης παρουσιάζει ικανοποιητικά και επαρκή γεγονότα που αποδεικνύουν καλή βάση αγωγής.
  3. Δεν υπήρξε ισχυρισμός για παραμερισμό της απόφασης, η ύπαρξη νέας μαρτυρίας.
  4. Υπάρχει πλάνη από τους Αιτητές ως προς την αιτία αγωγής, η οποία αποτελεί τον αδικαιολόγητο πλουτισμό και όχι η ύπαρξη νέας μαρτυρίας ως λόγος παραμερισμού εκδοθείσας απόφασης.
  5. Με την παρούσα αίτηση οι Αιτητές καλούν το Δικαστήριο να αποφασίσει για την ουσία της αγωγής χωρίς να ακουστεί μαρτυρία.
  6. Το αίτημα για διαγραφή δικογράφου αποτελεί εξαιρετικό μέτρο το οποίο ασκείται με φειδώ και σε καμία περίπτωση η αγωγή είναι μηδαμινή ή ενοχλητική.
  7. Τυχόν διαγραφή της αγωγής θα αποστερήσει στους Καθ' ων η Αίτηση την ελεύθερη πρόσβαση στο Δικαστήριο για τη διάγνωση των δικαιωμάτων τους, σύμφωνα με το άρθρο 30
(1)
(2)του Συντάγματος. Η Ρίτα Χριστοφίδου είναι Βοηθός Κτηματολογικός Λειτουργός. Ισχυρίζεται ότι η παρούσα αίτηση αποτελεί δραστικό μέτρο το οποίο αποστερεί τους Καθ ων η Αίτηση από τη διάγνωση των δικαιωμάτων τους και η αιτία της παρούσας αγωγής βασίζεται στον αδικαιολόγητο πλουτισμό. Η ανάκληση του διατάγματος απαλλοτρίωσης δεν αποτελεί μαρτυρία αλλά είναι γεγονός που συνιστά κώλυμα στην καταβολή αποζημίωσης στα πλαίσια της διαδικασίας απαλλοτρίωσης. Η αποζημίωση που οι Αιτητές ζητούν να τους καταβληθεί είναι χωρίς αντίκρισμα αφού το ακίνητο παραμένει στην κυριότητα των Αιτητών. Το ζήτημα αυτό είναι νομικό και πραγματικό και το Δικαστήριο δεν μπορεί να υπεισέλθει στην ουσία του και να το επιλύσει με την παρούσα διαδικασία. Ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχει δεδικασμένο στην προκειμένη περίπτωση εφόσον η αιτία της αγωγής είναι ο αδικαιολόγητος πλουτισμός και σε καμία περίπτωση υπήρξε ισχυρισμός ότι μια διοικητική πράξη μπορεί να ακυρώσει δικαστική απόφαση. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των Αιτητών προώθησαν τις θέσεις των πελατών τους με εμπεριστατωμένη γραπτή αγόρευση. Η παρούσα αίτηση βασίζεται στην Δ.27 Θ.3 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών η οποία έχει ως ακολούθως: "The Court may order any pleading to be struck out on the ground that it discloses no reasonable cause of action or answer, and in any such case or in case of the action or defence being shown by the pleadings to be frivolous or vexatious, the Court may order the action to be stayed or dismissed, or judgment to be entered accordingly as may be just." Στην υπόθεση IN RE PELMAKO DEVELOPMENT LTD
(1991)1 Α.Α.Δ. 246 στη σελ. 254 το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε τα πιο κάτω σε σχέση με αίτηση για διαγραφή αίτησης διάλυσης εταιρείας, στη βάση της Δ.27 θ.3: «Η επιχειρηματολογία των εφεσειόντων παραγνωρίζει σε μεγάλο βαθμό το σκοπό του μέτρου της διαγραφής δικογράφου και τα κριτήρια βάσει των οποίων αποφασίζεται η βιωσιμότητα δικονομικού μέτρου. Στις εισηγήσεις των εφεσειόντων εξομοιώνονται σε μεγάλο βαθμό η εκδίκαση της αίτησης για διαγραφή με την εκδίκαση της αίτησης για διάλυση. Ενώ η νομική υπόσταση του Υπομνήματος κρίνεται αποκλειστικά με βάση το περιεχόμενο του (Re Newman and Howard, Ltd. [1961] 2 All E.R. 495 και Re Fildes Bros Ltd) [1970] 1 All E.R.923" και στη σελ. 255 αναφέρονται και τα ακόλουθα: «Όπως έχουμε αναφέρει, η εγκυρότητα αίτησης για διάλυση, εξετάζεται αποκλειστικά με βάση το περιεχόμενο της και τις αντικειμενικές συνέπειες που συνεπάγεται η τεκμηρίωση των ισχυρισμών που προβάλλονται σ' αυτή. Η διαγραφή δικογράφου, και ιδιαίτερα δικογράφου με το οποίο ο διάδικος επικαλείται την άσκηση της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου, αποτελεί εξαιρετικό μέτρο το οποίο δικαιολογείται μόνο εφόσον το δικόγραφο κρίνεται αναντίλεκτα ανυπόστατο. Διαφορετικά, η διαγραφή θα συνεπαγόταν και παραβίαση του δικαιώματος διαδίκου να προσφύγει ενώπιον δικαστηρίου στο οποίο δικαιούται να προσφύγει βάσει του Συντάγματος, το οποίο κατοχυρώνεται από το άρθρο 30.1 του Συντάγματος». Στην υπόθεση Λοΐζος Λουκά & Υιοί Λτδ ν. Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος Α.Ε.
(1999)1 Α.Α.Δ. 1316 αναφέρθηκαν τα εξής: «Προκύπτει από την εξέταση της νομολογίας ότι το πρωτόδικο δικαστήριο δεν στέργει σε ικανοποίηση αιτήματος για απόρριψη αγωγής, για το λόγο που προβλήθηκε, παρά μόνο στην περίπτωση που διαπιστώνεται ότι:
(1)πράγματι το δικόγραφο του ενάγοντα δεν περιέχει, έξω από κάθε αμφιβολία, αιτία αγωγής, και
(2)η αγωγή δεν μπορεί να διασωθεί ύστερα από τροποποιήσεις που μπορεί νόμιμα το δικαστήριο να επιτρέψει. Διαφορετικά θα έμενε κενό γράμμα το συνταγματικά προστατευόμενο δικαίωμα εκάστου να προσφύγει στο δικαστήριο για διάγνωση των δικαιωμάτων του σε συγκεκριμένη διαφορά. Από την επισκόπηση της νομολογίας διαφαίνεται μια σταθερή τάση φειδωλής χρήσης της εξουσίας για απόρριψη αγωγής που, όπως η παρούσα, βρίσκεται ακόμη στα σπάργανα». Και πιο κάτω αναφέρονται τα εξής: «Η κρινόμενη δε συνιστά περίπτωση τόσο φανερή που θα δικαιολογούσε τερματισμό της διαδικασίας στο ξεκίνημα της. Η πρωτόδικη απόφαση έχει προσδιορίσει τα ερείσματα της αγωγής και δεν υπάρχει λόγος να τα επαναλάβουμε. Στην έκθεση απαίτησης μνημονεύονται αρκετά γεγονότα που θα στήριζαν τη βάση αγωγής που καθόρισε η πρωτόδικη απόφαση. Πέραν τούτου, υπάρχει σοβαρή δυνατότητα για τροποποίηση στη βάση απευθείας συμφωνίας των διαδίκων, όπως προεκτέθηκε. Για τη δυνατότητα και τις θετικές διορθωτικές επιπτώσεις ενδεχομένων τροποποιήσεων βλέπε Rep. Of Peru, ανωτέρω, και Dadswell v. Jacobs 34 Ch. D. 278. Με τα δεδομένα, όπως εξετέθηκαν, δεν είναι νοητή η απόρριψη της αγωγής. Μια τέτοια ενέργεια θα υπερσκέλιζε το συνταγματικό δικαίωμα προσφυγής στο δικαστήριο για παροχή θεραπείας». Επίσης, στην υπόθεση Pearce v. Ove Arup Partnership Ltd. And Others [1999] 1 All E.R. 769, 782, αναφέρονται τα εξής: "The jurisdiction to strike out an action as an abuse ought to be very sparingly exercised (see eg Lawrance v. Lord Norreys [1890] 15 App Cas at 219, [1886-90] All ER Rep 858 at 863), and should not be extended to become a trial of contentious matters on affidavit (see Wenlock v. Moloney [1965] 2 All ER 871, [1965] 1 W.L.R. 1238)". (Βλ. επίσης Papamichael v. Chaholiades
(1970)1 C.L.R. 305.) Η επιλογή των προνοιών της πιο πάνω διάταξης είναι κατάλληλη μόνο σε περιπτώσεις που είναι απλές, προφανείς και ξεκάθαρες. Όπου η διάγνωση του ζητήματος απαιτεί πολλή εξέταση, επιχειρηματολογία και περίσκεψη ή λήψη μαρτυρίας, δεν εφαρμόζονται (Χαρ. Αλωνεύτης Λτδ κ.ά ν. Alpha Bank Ltd
(2003)1 A.A.Δ. 990, Δημοκρατία ν. Γεωργίου
(2003)1 Α.Α.Δ. 704). Έχοντας υπόψη τις πιο πάνω αρχές, είναι η κρίση του Δικαστηρίου ότι η εισήγηση των Αιτητών ευσταθεί και το θέμα που εγείρουν, μπορεί να στηρίξει και δικαιολογήσει το αίτημα τους στη βάση της Δ.27 Θ.
  1. Οι Καθ' ων η Αίτηση, όπως προκύπτει από την παράγραφο 11(Α) και (Β) της Έκθεσης Απαίτησης αξιώνουν: «(Α) Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου με το οποίο να παραμερίζεται και/ή ακυρώνεται η απόφαση ημερ. 10.2.12 στην αγωγή 5071/
  2. (β) Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου με το οποίο να αναγνωρίζεται ότι ουδέν οφείλεται στους Εναγόμενους ενόψει ανάκλησης διατάγματος απαλλοτρίωσης ημερ. 21.9.12.» Αποτελεί παραδεκτό γεγονός εκ μέρους των Καθ' ων η Αίτηση ότι μετά την έκδοση της δικαστικής απόφασης ημερ. 10.2.12 στην αγωγή 5071/11 (Τεκμ.1 στην αίτηση), το διάταγμα απαλλοτρίωσης - στη βάση του οποίου εκδόθηκε η εν λόγω δικαστική απόφαση 5071/11 - ανακλήθηκε με διοικητική πράξη που δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας στις 21.9.12 (παρ.4 της Έκθεσης Απαίτησης). Είναι επομένως φανερό ότι η αιτία και/ή βάση της παρούσας αγωγής σε σχέση με τα πιο πάνω αιτητικά, αποτελεί η εν λόγω μεταγενέστερη ανάκληση του διατάγματος απαλλοτρίωσης, στην οποία οι Καθ' ων η Αίτηση στηρίζονται αξιώνοντας τον παραμερισμό και/ή ακύρωση της δικαστικής απόφασης ημερ. 10.2.12 στην αγωγή 5071/11 ως και αναγνωριστική απόφαση ότι ενόψει της ανάκλησης της απαλλοτρίωσης, οι Καθ' ων η Αίτηση , κανένα ποσό οφείλουν στους Αιτητές. Το παρόν Δικαστήριο στην Ενδιάμεση Απόφαση του ημερ. 20.10.14 για έκδοση Προσωρινών Διαταγμάτων, ασχολήθηκε με το ερώτημα κατά πόσο η ανάκληση του διατάγματος αναγκαστικής απαλλοτρίωσης ημερ. 21.9.12, η οποία έγινε 7 μήνες μετά την έκδοση της δικαστικής απόφασης ημερ. 10.2.12, αποτελεί βάσιμο, νόμιμο και έγκυρο λόγο ακύρωσης της δικαστικής απόφασης στην αγωγή 5071/
  3. Το πιο κάτω απόσπασμα είναι σχετικό: «Η απάντηση κατά την άποψη μου, είναι καταφανώς αρνητική. Όπως ορθά υπέδειξαν οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των Καθ' ων η Αίτηση, παραπέμποντας το Δικαστήριο στην υπόθεση Boyadji v. Papachristoforou
(1958)23 C.L.R. 299, 302 το Δικαστήριο έχει εξουσία: (
  1. i)να διορθώσει γραμματικά ή τυχαία λάθη στις δικαστικές αποφάσεις. (
  2. ii)να παραμερίσει ορισμένες ερήμην δικαστικές αποφάσεις. (iii) να παραμερίσει δικαστικές αποφάσεις που εξασφαλίστηκαν με δόλο. (
  3. iv)να ακυρώσει μια δικαστική απόφαση αφού ανακαλύψει νέα και ουσιώδη μαρτυρία. (
  4. v)να ακυρώσει εκ συμφώνου δικαστικές αποφάσεις σε ορισμένες υποθέσεις. Εκτός από τις πιο πάνω περιπτώσεις, το Δικαστήριο δεν έχει εξουσία να ακυρώσει μια δικαστική απόφαση που δόθηκε σε προηγούμενη υπόθεση. Το πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση Boyiadji (ανωτέρω) είναι σχετικό: "It seems that apart from the power to correct clerical or accidental mistakes in judgments and to set aside certain judgments in default, the Court has power to set aside judgments obtained by fraud (see our Order 33, rule 15, and Birch v. Birch
(1902)P.130), to rescind a judgment on discovery of new and material evidence, and to set aside consent judgments in certain circumstances (see 22 Halsbury's Laws, 3rd edition, paragraphs 1664-1674, pp.784-793) but, so far as my researches could carry me, apart from the above cases, it would seem that the Court has no power to set aside a judgment given in a previous case." Αναφορικά με τον όρο «νέα μαρτυρία» σχετικό είναι το πιο κάτω απόσπασμα από το Σύγγραμμα Halsbury's Laws, 3η έκδοση Τόμος 22 παραγρ. 1670, σύμφωνα με το οποίο, «νέα μαρτυρία σημαίνει μαρτυρία η οποία δεν θα μπορούσε να ανακαλυφθεί προηγουμένως με την επίδειξη εύλογης επιμέλειας»: "
  1. Setting aside a judgment on fresh evidence. An action will lie to rescind a judgment on the ground of the discovery of new evidence which would have had a material effect upon the decision of the court. It must be shown that such evidence is a discovery of something material in the sense that it would be a reason for setting aside the judgment if it were established by proof; that the discovery is new, and that it could not with reasonable diligence have been discovered before. A mere suspicion of fresh evidence is not sufficient." Στην προκειμένη περίπτωση, είναι η θέση του Δικαστηρίου ότι η ανάκληση του διατάγματος απαλλοτρίωσης, δεν αποτελεί νέα μαρτυρία η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει σε ακύρωση της δικαστικής απόφασης στην αγωγή αρ.5071/
  2. Και τούτο γιατί το διάταγμα ανάκλησης εκδόθηκε μεταγενέστερα της έκδοσης της δικαστικής απόφασης και επομένως δεν αποτελεί γεγονός που υφίστατο κατά το χρόνο έκδοσης της δικαστικής απόφασης και οι Αιτητές δεν θα μπορούσαν να ανακαλύψουν προηγουμένως με την επίδειξη εύλογης επιμέλειας. Γεγονότα που έχουν επισυμβεί μετά την έκδοση της δικαστικής απόφασης, όπως συμβαίνει και στην προκειμένη περίπτωση, δεν αποτελούν νέα μαρτυρία που θα μπορούσε να τεκμηριώσει νόμιμη και έγκυρη αιτία αγωγής για ακύρωση προηγούμενης εκδοθείσας δικαστικής απόφασης.» Περαιτέρω, στην ίδια ενδιάμεση απόφαση του το παρόν Δικαστήριο ασχολήθηκε με την εισήγηση των Αιτητών ότι η αιτία της παρούσας αγωγής παραβιάζει την αρχή του Δεδικασμένου. Το πιο κάτω απόσπασμα είναι σχετικό: «Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των Καθ' ων η Αίτηση εισηγήθηκαν επίσης ότι η αιτία αγωγής - που επαναλαμβάνω αποτελεί το διάταγμα ανάκλησης του διατάγματος απαλλοτρίωσης - παραβιάζει την αρχή του Δεδικασμένου. Προς τούτο παρέπεμψαν το Δικαστήριο στην υπόθεση Ευθυμίου ν. Γενικού Εισαγγελέα Πολ. Έφ. 261/09 ημερ. 19.2.13 και στην υπόθεση του ΕΔΑΔ Brumarescu v. Romania Application No. 28342/95 ημερ. 28.10.99, όπου αποφασίστηκε ότι «Μια θεμελιώδης αρχή του Κράτους Δικαίου είναι η αρχή της σταθερότητας του Δικαίου, η οποία, μεταξύ άλλων, απαιτεί ότι όπου τα Δικαστήρια έχουν τελεσιδίκως αποφανθεί επί ενός ζητήματος, η απόφαση τους δεν πρέπει να αμφισβητείται.» Στην προκειμένη περίπτωση, η δικαστική απόφαση ημερ. 10.2.12 στην αγωγή 5071/11 κατέστη τελεσίδικη, εφόσον η έφεση με αρ. 146/12 που καταχωρήθηκε εναντίον της, αποσύρθηκε στις 28.2.
  3. Περαιτέρω, οι Αιτητές επικαλέστηκαν την ανάκληση του διατάγματος απαλλοτρίωσης και στην αίτηση τους ημερ. 23.10.12 στην αγωγή 5071/11, με την οποία αιτήθηκαν αναστολή της εκτέλεσης του εντάλματος κινητών. Το Επαρχιακό Δικαστήριο με απόφαση του ημερ. 31.12.12 απέρριψε την αίτηση για το λόγο ότι η ανάκληση του διατάγματος απαλλοτρίωσης δεν αποτελούσε λόγο για αναστολή εκτέλεσης του εντάλματος κινητών (τεκμήριο 7 στην αίτηση). Οι Αιτητές επικαλέστηκαν ξανά την ανάκληση του διατάγματος απαλλοτρίωσης, στην αίτηση τους ημερ. 12.2.13 στην αγωγή 5071/11 με την οποία αιτήθηκαν εκ νέου αναστολή της εκτέλεσης της δικαστικής απόφασης, εκκρεμούσης έφεσης. Το Επαρχιακό Δικαστήριο, με απόφαση του ημερ. 20.5.13 απέρριψε την αίτηση ως καταπιεστική και καταχρηστική (τεκμ.8 στην αίτηση). Επισημάνθηκε επίσης ότι ο στόχος και σκοπός της υπό κρίση αίτησης δεν ήταν η αναστολή της εκτέλεσης της απόφασης ενόψει της εκκρεμότητας της έφεσης αλλά για να αποφύγουν την καταβολή του ποσού της απόφασης λόγω της ανάκλησης της απαλλοτρίωσης. Οι δυο πιο πάνω αποφάσεις του Επαρχιακού Δικαστηρίου ημερ. 31.12.12 και 20.5.13 δεν εφεσιβλήθηκαν ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Έχοντας κατά νου την βάση της παρούσας αγωγής που αποτελεί το διάταγμα ανάκλησης του διατάγματος απαλλοτρίωσης, το σκεπτικό του Επαρχιακού Δικαστηρίου στην απόφαση του ημερ. 20.5.13 στην αγωγή 5071/11 ως και τον τελεσίδικο χαρακτήρα της δικαστικής απόφασης ημερ. 10.2.12 στην αγωγή 5071/11, καταλήγω ότι η αιτία της παρούσας αγωγής παραβιάζει την αρχή του δεδικασμένου.» Με την παράγραφο 11(Γ) της Έκθεσης Απαίτησης, οι Καθ' ων η Αίτηση αιτούνται: «(Γ) Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου με το οποίο να αναγνωρίζεται ότι οτιδήποτε καταβληθεί στους Εναγόμενους συνιστά αδικαιολόγητο πλουτισμό ενόψει ανάκλησης του διατάγματος απαλλοτρίωσης που ήταν η αιτία έκδοσης της απόφασης ημερ. 10.2.12 στην αγωγή 5071/11.» Στις παρ.9 και 10 της Έκθεσης Απαίτησης αναφέρεται ότι: «
  4. Είναι η θέση των Εναγόντων ότι σε περίπτωση που το εξ' αποφάσεως ποσό καταβληθεί στους Εναγόμενους, αυτοί θα το καρπωθούν χωρίς νόμιμη αιτία εφόσον ο λόγος έκδοσης της απόφασης έπαψε να υφίσταται με την ανάκληση του διατάγματος απαλλοτρίωσης.
  5. Ως εκ τούτου οι Εναγόμενοι θα καταστούν πλουσιότεροι χωρίς νόμιμη αιτία επιφέροντας προς όφελος τους αδικαιολόγητο πλουτισμό.» Είναι επομένως φανερό ότι οι Καθ' ων η Αίτηση, επικαλούμενοι σαν αιτία αγωγής τον αδικαιολόγητο πλουτισμό, βασίζονται και πάλι στην μεταγενέστερη ανάκληση του διατάγματος απαλλοτρίωσης, η οποία, όπως αποφασίστηκε πιο πάνω, δεν μπορεί να οδηγήσει σε ακύρωση της δικαστικής απόφασης στην αγωγή 5071/
  6. Η μεταγενέστερη δηλαδή ανάκληση του διατάγματος απαλλοτρίωσης αποτελεί και την αιτιολογία του Αναγνωριστικού Διατάγματος που αιτούνται οι Καθ' ων η Αίτηση με επίκληση τον αδικαιολόγητο πλουτισμό. Επομένως, δεν μπορεί κατά την κρίση του Δικαστηρίου να απομονωθεί ο αδικαιολόγητος πλουτισμός και από μόνος του να αποτελέσει τη βάση της παρούσας αγωγής. Και τούτο γιατί η έκδοση του Διατάγματος ως η παρ. 11(Γ) της Έκθεσης Απαίτησης, προϋποθέτει αναπόφευκτα την ακύρωση της δικαστικής απόφασης στην αγωγή 5071/11, κάτι, που επαναλαμβάνω, δεν είναι επιτρεπτό στη βάση των πιο πάνω διαπιστώσεων. Για όλα τα πιο πάνω, κρίνω ότι η παρούσα περίπτωση, αναφορικά με τις αξιώσεις των Καθ' ων η Αίτηση 11(Α), (Β) και (Γ) της Έκθεσης Απαίτησης, αποτελεί απλή, προφανή και ξεκάθαρη περίπτωση εφαρμογής της Δ.27 Θ.3, εφόσον είναι η κατάληξη του Δικαστηρίου ότι η μεταγενέστερη της δικαστικής απόφασης στην αγωγή 5071/11, ανάκληση του διατάγματος απαλλοτρίωσης, δεν τεκμηριώνει εύλογη βάση αγωγής εναντίον των Αιτητών για ακύρωση της εν λόγω δικαστικής απόφασης και κατά συνέπεια της οφειλής των Καθ' ων η Αίτηση προς τους Αιτητές δυνάμει αυτής της δικαστικής απόφασης, αλλά ούτε και την έκδοση αναγνωριστικού Διατάγματος για αδικαιολόγητο πλουτισμό. Επομένως η αίτηση επιτυγχάνει. Εκδίδεται Διάταγμα διαγραφής και απόρριψης της αγωγής εναντίον των Αιτητών. Επιδικάζονται έξοδα προς όφελος των Αιτητών και εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. (Υπ.) ................ Στ. Χατζηγιάννη Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Ε.Π. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.