← Κύπρος

Loucoullos Hotels Ltd ν. MGS Winerys Limited κ.α., Αρ. Αγωγής: 615/15, 13/5/2015

Loucoullos Hotels Ltd ν. MGS Winerys Limited κ.α., Αρ. Αγωγής: 615/15, 13/5/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2015:A190 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χ. Ρασπόπουλου, πρ. Ε. Δ. Αρ. Αγωγής: 615/15 Μεταξύ: Loucoullos Hotels Ltd Ενάγουσας - Αιτήτριας και

  1. MGS Winerys Limited
  2. Μάριος Παπαγεωργίου
  3. Στέφανη Κωνσταντίνου
  4. Γιώργος Παπαγεωργίου Εναγομένων - Καθ' ων η Αίτηση Ημερομηνία: 13 Μαΐου 2015 Για Ενάγοντες- Αιτητές: κ. Κ. Καντούνας Για Εναγομένους - Καθ' ων η Αίτηση : κ. Χ. Ιωαννίδης ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (σε προφορικό αίτημα για ακύρωση προσωρινών διαταγμάτων) Τα γεγονότα που οδήγησαν στην έκδοση της παρούσας απόφασης είναι εν συντομία τα ακόλουθα: Οι Ενάγοντες - Αιτητές είναι εταιρεία η οποία έχει την διαχείριση και εκμετάλλευση του ξενοδοχείου ΚΛΕΟΠΑΤΡΑ στην Λευκωσία. Οι Εναγόμενοι - Καθ' ων η Αίτηση αρ. 1 είναι η εταιρεία η οποία διαχειρίζεται και εκμεταλλεύεται το μπαρ/κέντρο WINERYS που βρίσκεται απέναντι από την είσοδο του ξενοδοχείου Κλεοπάτρα και ξεκίνησε την λειτουργία του περί το τέλος Μαΐου του
  5. Οι Εναγόμενοι - Καθ' ων η Αίτηση αρ. 2,3 και 4 είναι οι φερόμενοι ως διαχειριστές του Winerys. Μετά από περίπου 9 μήνες, ήτοι στις 12.2.2015 οι Ενάγοντες καταχώρησαν την υπό τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο αγωγή με την οποία ζητούν μεταξύ άλλων αποζημιώσεις για ιδιωτική οχληρία και άλλες ζημιές καθώς και διάφορα διατάγματα που να απαγορεύουν στους Εναγόμενους την λειτουργία και/ή διαχείριση του Winerys από τους Εναγόμενους και άλλα συναφή διατάγματα προς άρση ή παρεμπόδιση της ισχυριζόμενης οχληρίας. Ταυτόχρονα καταχωρήθηκε μονομερής αίτηση για έκδοση διαφόρων διαταγμάτων όμοιων με αυτά που ζητούνται με την αγωγή. Κατά την 2.3.2015 που το Δικαστήριο (υπό άλλη σύνθεση) επελήφθη της Αίτησης δεν ικανοποιήθηκε για τις προϋποθέσεις έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων μονομερώς και διέταξε όπως η Αίτηση επιδοθεί στην άλλη πλευρά. Η αίτηση ορίστηκε σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα ήτοι στις 9.3.2015, ημερομηνία κατά την οποία εμφανίστηκε για τους Εναγόμενους η κα Γ. Ζαχαρία, δικηγόρος για το γραφείο Αγγελίδης, Ιωαννίδης, Λεωνίδου Δ.Ε.Π.Ε. και ζήτησε δύο εβδομάδες χρόνο για να ετοιμαστεί η Ένστασή των Εναγομένων - Καθ' ων η Αίτηση. Η Αίτηση ορίστηκε για ακρόαση στις 31.3.2015 με οδηγίες όπως η Ένσταση των Καθ' ων η Αίτηση καταχωρηθεί μέχρι τις 27.3.
  6. Αυτό που ακολούθησε είναι αυτό που ουσιαστικά περιέπλεξε την κατάσταση και οδήγησε σε έντονη αντιδικία ανάμεσα στα μέρη. Ειδικότερα στις 24.3.2015 οι Καθ' ων η Αίτηση καταχώρησαν Αίτηση με την οποία ζητούσαν παράταση του χρόνου καταχώρισης Ένστασης για περίοδο 21 ημερών καθώς και αναβολή της ακρόασης ημερομηνίας 31.3.
  7. Η τελευταία αυτή αίτηση ορίστηκε, κατόπιν άδειας του Δικαστηρίου, στις 26.3.
  8. Στις 26.3.2015 που ήταν ορισμένη η Αίτηση ο κ. Καντούνας έφερε ένσταση στην έγκριση της Αίτησης και ζήτησε χρόνο να καταχωρήσει Ένσταση. Η Αίτηση ορίστηκε την επόμενη μέρα ήτοι στις 27.3.2015 με οδηγίες για να καταχωρηθεί Ένσταση. Στις δικάσιμο ημερομηνίας 27.3.2015 που ήταν ορισμένη η αίτηση ημερομηνίας 24.3.2015 για παράταση του χρόνου καταχώρησης Ένστασης και για αναβολή της δικασίμου 30.3.2015, λέχθηκαν τα ακόλουθα τα οποία, λόγω της σημασίας τους, παραθέτω αυτούσια: «Δικαστήριο: Σήμερα είναι ορισμένη η αίτηση αναβολής ημερομηνίας 24/3/
  9. κ. Ιωαννίδης: Για να γίνει δεχτή η αίτηση αναβολής και να γίνει ακρόαση της αίτησης ημερομηνίας 12/2/15 θα δεχτούμε την έκδοση διαταγμάτων . κ. Καντούνας: Έχουμε συμφωνήσει με τον συνάδελφο όπως εκδοθούν δύο διατάγματα τα οποία να αφορούν την εξωτερική εστίαση αφενός και την ηχητική επιβάρυνση. Και έχουμε επίσης συμφωνήσει όπως γίνει αποδεκτό το αίτημα των συναδέλφων για αναβολή της ακρόασης, ως η αίτησή τους. Εκ συμφώνου θα εκδοθούν τα ακόλουθα διατάγματα: Διάταγμα του Δικαστηρίου που να εμποδίζει ή και απαγορεύει στους Εναγόμενους ή και υπηρέτες ή και υπαλλήλους ή και αντιπροσώπους ή και συνεργάτες τους ή και τα άτομα που έχουν τον έλεγχο του χώρου να λειτουργούν ή και διαχειρίζονται, ή να επιτρέπουν σε τρίτα πρόσωπα να λειτουργούν ή και διαχειρίζονται το μπαρ/κέντρο WINERYS, με εξωτερική εστίαση ή και επιτρέπουν συνάθροιση ή και παραμονή πελατών ή και θαμώνων στο εξωτερικό χώρο του μπαρ/κέντρου WINERYS, στο ισόγειο της πολυκατοικίας CITYFORUM που βρίσκεται στην οδό Φλωρίνης 11 στη Λευκωσία, από τις 10.00 το βράδυ μέχρι τις 12.00 το μεσημέρι της επομένης. Θα υπάρχει αναστολή εκτέλεσης του πιο πάνω διατάγματος μέχρι και την 4η Απριλίου
  10. Διάταγμα του Δικαστηρίου που να εμποδίζει ή και απαγορεύει στους Εναγόμενους ή και υπηρέτες ή και υπαλλήλους ή και αντιπροσώπους ή και συνεργάτες τους ή και τα άτομα που έχουν τον έλεγχο του χώρου να λειτουργούν ή και διαχειρίζονται, ή να επιτρέπουν σε τρίτα πρόσωπα να λειτουργούν ή και διαχειρίζονται το μπαρ/κέντρο WINERYS, με τρόπο που να προκαλείται ηχητική επιβάρυνση (περιλαμβανομένων των πελατών, θαμώνων ή λόγω μουσικής) πέραν των 5 decibel πάνω από το όριο αποδεκτού θορύβου. Ως όριο αποδεκτού θορύβου για σκοπούς του παρόντος διατάγματος, θεωρούνται: - το ποσό των 45 decibel από η ώρα 18.00 μέχρι 24.00, - 43 decibel από 24.00 μέχρι 10.00 και - 55 decibel από η ώρα 10.00 μέχρι 18.
  11. Και οι δύο πλευρές δηλώνουν και αποδέχονται ότι τα Διατάγματα αυτά θα έχουν ισχύ μέχρι νεοτέρας διαταγής του Δικαστηρίου, δεν θα επηρεάσουν την εκδίκαση της μονομερούς Αίτησης ημερομηνίας 12.02.2015 και δεν θα δεσμεύουν τις εκατέρωθεν θέσεις των διαδίκων κατά την εκδίκαση της εν λόγω αίτησης. κ. Ιωαννίδης: Συμφωνώ. Δικαστήριο: Εκ συμφώνου εκδίδονται τα διατάγματα ως ανωτέρω. Σε ότι αφορά την αίτηση ημερομηνίας 24/3/15 εκδίδεται διάταγμα με το οποίο παρατείνεται ο χρόνος για την καταχώριση της ένστασης για περίοδο 21 ημερών από σήμερα. Η ένσταση να καταχωρηθεί μέχρι τις 21/4/
  12. Συνεπώς η ημερομηνία 31/3/15 ακυρώνεται. Η αίτηση ημερομηνίας 12/2/15 ορίζεται για ακρόαση στις 30/4/15 και ώρα 10.30.» Η Ένσταση όντως καταχωρήθηκε στις 21.4.2015 και η υπόθεση ήταν για πρώτη φορά ορισμένη ενώπιον του Δικαστηρίου υπό την παρούσα σύνθεση στις 30.4.
  13. Κατ' εκείνη την ημερομηνία ο κ. Καντούνας ανέφερε ότι κατόπιν μελέτης της Ένστασης προέκυψε η ανάγκη καταχώρησης συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης και ζήτησε χρόνο για να υποβάλει το Αίτημα του ολοκληρωμένα. Ο κ. Ιωαννίδης από την άλλη δεν αντιτάχθηκε στο Αίτημα για αναβολή υπό τον όρο όμως ότι το εκ συμφώνου εκδοθέν διάταγμα ακυρωθεί για τον λόγο ότι ενώ ο ίδιος είχε εξαναγκαστεί στις 27.3.2015 στην έκδοση των εκ συμφώνου διαταγμάτων προκειμένου να εξασφαλίσει χρόνο να καταχωρήσει την Ένσταση του τώρα βρισκόμαστε, κατά την εισήγησή του, στην ίδια ακριβώς κατάσταση αλλά με αντιστροφή των ρόλων. Ο κ. Καντούνας για να αιτιολογήσει το γεγονός ότι δεν καταχώρησε ακόμα αίτηση για συμπληρωματική ένορκη δήλωση ανέφερε ότι τα γεγονότα που προτίθεται να παρουσιάσει περιήλθαν εις γνώση του μόλις πρόσφατα. Το Δικαστήριο ασκώντας την διακριτική του ευχέρεια ανέβαλε την αίτηση ορίζοντας αυτή στις 8.5.2015 με οδηγίες όπως αίτηση για συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση καταχωρηθεί μέχρι τις 4.5.2015 και να οριστεί στις 8.5.
  14. Δεν ικανοποίησε όμως το αίτημα για ακύρωση των εκ συμφώνου εκδοθέντων διαταγμάτων. Η Αίτηση για συμπληρωματική ένορκη δήλωση καταχωρήθηκε σύμφωνα με τις οδηγίες του Δικαστηρίου και κατά την 8.5.2015 που ήταν ορισμένη ο κ. Ιωαννίδης ανέφερε ότι κατά την προηγούμενη δικάσιμο είχαν αναφερθεί μόνο δύο θέματα για τα οποία υπήρχε ανάγκη για καταχώρηση συμπηρωματικής ένορκης δήλωσης τα οποία αποδέχεται αλλά με την αίτηση ζητούνται περισσότερα. Εξ ανάγκης και για να μην καθυστερεί η διαδικασία θα δεκτεί την Αίτηση παρόλο που περιέχει και επιπρόσθετα θέματα. Εν όψει τούτου όμως θα χρειαστεί χρόνο να καταχωρήσει την δική του Αίτηση για συμπληρωματική ένορκη δήλωση ώστε να απαντήσει στους ισχυρισμούς που θα εισαχθούν. Ήγειρε εκ νέου αίτημα όπως το ενδιάμεσο εκ συμφώνου διάταγμα ακυρωθεί καθότι η διαδικασία έχει ήδη εκτροχιαστεί και προβλέπεται περαιτέρω καθυστέρηση στην εκδίκασή της Αίτησης ημερομηνίας 12.2.
  15. Ο κ. Καντούνας απαντώντας ανέφερε ότι τα θέματα που ανέφερε κατά την προηγούμενη δικάσιμο ήταν ενδεικτικά και ότι έχει δικαίωμα να προωθήσει το αίτημα του. Παρεμβάλλω στο σημείο αυτό ότι στην απόφασή μου ημερομηνίας 30.4.2015 ενέκρινα την αναβολή ακριβώς για να προωθηθεί ολοκληρωμένα το Αίτημα του κ. Καντούνα και δεν τέθηκε περιορισμός ως προς τα θέματα τα οποία θα μπορεί να συμπεριλάβει στην Αίτηση του. Εν πάση περιπτώσει κατόπιν του νέου αιτήματος του κ. Ιωαννίδη για ακύρωση των εκ συμφώνου εκδοθέντων διαταγμάτων το Δικαστήριο ζήτησε την ίδια μέρα από τους συνηγόρους εμπεριστατωμένες αγορεύσεις πάνω σε αυτό το σημείο. Αφού άκουσα τα μέρη επιφυλάχθηκε η απόφασή μου. Όπου κρίνω σκόπιμο θα αναφερθώ στις εισηγήσεις των συνηγόρων στην συνέχεια της απόφασής μου. Το πρώτο θέμα που με απασχόλησε και το οποίο εγέρθηκε ακροθιγώς από τον κ. Καντούνα είναι κατά πόσον η προηγούμενη ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου έχει δημιουργήσει δεδικασμένο ώστε να μην επιτρέπεται η εκ νέου εξέταση του θέματος. Η απάντηση στο ερώτημα είναι αρνητική. Παραπέμπω σχετικά στην Recnex Trading Ltd κ.ά. ν. Τράπεζα Πειραιώς Κύπρου Λτδ., ECLI:CY:AD:2014:A269, Πολ. Έφεση 71/11, ημερ. 16.4.2014 όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Οι ενδιάμεσες αποφάσεις, πλην ειδικών περιπτώσεων, δεν θεωρούνται τελεσίδικες ακόμη και αν αποφασίζεται τελικώς ένα ζήτημα το οποίο κρίνεται δεσμευτικό για την μετέπειτα διαδικασία. Η απόρριψη μιας ενδιάμεσης αίτησης δεν μπορεί να θεωρηθεί ως τελική και ως εκ τούτου η καταχώριση νέας δεν μπορεί να προσκρούσει στην αρχή του δεδικασμένου. Εναπόκειται πάντοτε στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου αν θα εγκρίνει τη δεύτερη αίτηση ή αν θα την απορρίψει, ελλείψει νέων στοιχείων. Στο τέλος της ημέρας το Δικαστήριο δεν μόρφωσε και ούτε εξέφρασε τελική γνώμη με τρόπο καθοριστικό επί νομικού ή πραγματικού αιτήματος. Δεν υπήρξε ενασχόληση με την ουσία του επιδίκου ζητήματος που αποτελεί τη βάση για την εφαρμογή του δόγματος res judicata (K.S.R. Commercio Industria de PapelS.A. κ.α. ν. Bluecoral Navigation Ltd

(1995)1 A.A.Δ. 309). Εξαρτάται πάντοτε από το κατά πόσο η απορριπτική απόφαση επεκτάθηκε σε ζητήματα επί της ουσίας. Σε αντίθετη περίπτωση, σε ενδιάμεσης αιτήσεις και εκεί όπου δεν αποφασίζεται οτιδήποτε, εκτός από το γεγονός ότι το Δικαστήριο για άλλους λόγους αρνήθηκε να παραχωρήσει τη θεραπεία που ο διάδικος ζήτησε, τότε το δεδικασμένο δεν καλύπτει την περίπτωση. Όπως αναφέρεται στο σύγγραμμα Spencer Bower, Turner and Handley, The Doctrine of Res Judicata, 1996, σελ.82: «Although some interlocutory orders may finally determine some question and be binding in later stages of the proceedings, the dismissal of an interlocutory application is not final and will not bar a further application on the ground of res judicata, although the further application is not likely to succeed unless supported by additional evidence or a different argument.» Το μόνο που αποφασίστηκε κατά την δικάσιμο 30.4.2015 ήταν ότι κατά την έκδοση των εκ συμφώνου διαταγμάτων δεν τέθηκε κάποια επιφύλαξη ως προς τον χρόνο ισχύος τους ούτε υπόκεινται σε κάποια αίρεση π.χ. ότι δεν παρέχεται δικαίωμα αναβολής κατά την περαιτέρω εκδίκαση της αίτησης ημερομηνίας 12.2.
  1. Το Αίτημα του κ. Ιωαννίδη όπως το αντιλήφθηκα, κατά την 8.5.2015, είναι ότι λόγω της συμπεριφοράς της πλευράς των Εναγόντων - Αιτητών τα εκ συμφώνου εκδοθέντα διατάγματα έπαψαν να είναι εκ συμφώνου εκδοθέντα και πρέπει να ακυρωθούν προς αποκατάσταση της δικονομικής ισότητας όσον αφορά την μεταχείριση των μερών από το Δικαστήριο. Παρουσιάζεται κατά την εισήγησή του μια δικονομική ανισότητα ανάμεσα στα μέρη η οποία επικροτείται από το Δικαστήριο. Θεώρησα ορθό να αποφασίσω επί των σημείων αυτών αφού ακούσω πρώτα τις αγορεύσεις των μερών. Χρήσιμη καθοδήγηση έλαβα από την απόφαση στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση της IKOSCIFLTD, Πολιτική ECLI:CY:AD:2015:D146, αίτηση αρ.35/15, ημερομηνίας 3/3/2015 με την οποία απορρίφθηκε αίτηση για άδεια για καταχώρηση αίτησης για έκδοση προνομιακού εντάλματος certiorari εναντίον της πρωτόδικης απόφασης του εντίμου κ. Λ. Καλογήρου Π.Ε.Δ (βλ. IKOS CIFLTD ν. Martin Coward κ.α., Aγωγή Αρ. 5467/09, 25/2/2015). Σε εκείνη την υπόθεση είχαν γίνει εκατέρωθεν δηλώσεις μεταξύ των δικηγόρων των διαδίκων στις 15.7.2010 , με τις οποίες το μονομερές διάταγμα που είχε εκδοθεί προηγουμένως κατέστη απόλυτο εκ συμφώνου. Ο καθ' ου η αίτηση είχε επιφυλάξει το δικαίωμα του καθ΄οιονδήποτε χρόνο να αποταθεί στο Δικαστήριο για τροποποίηση ή ακύρωση των διαταγμάτων ως είχαν συμφωνηθεί ενώπιον του Δικαστηρίου. Στις 26.3.2014 δηλαδή σχεδόν 4 έτη μετά καταχωρήθηκε αίτηση εκ μέρους του καθ΄ου η αίτηση με την οποία εξαιτείτο διάταγμα με το οποίο να ακυρώνεται και/ή παραμερίζεται και/ή τερματίζεται το προσωρινό διάταγμα ημερ. 15.7.
  2. Το πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε την εισήγηση ότι ένα διάταγμα το οποίο κατέστη εκ συμφώνου απόλυτο, εμποδίζει τον αιτητή να επιδιώκει την ακύρωση του. Κατέληξε ότι σε εκείνη την περίπτωση είχαν καταδειχθεί εξαιρετικές περιπτώσεις, όπου δικαιολογείται η ακύρωση του διατάγματος καθότι η Ενάγουσα δεν επέδειξε τη δέουσα σπουδή ώστε να τροχιοδρομηθεί η εκδίκαση της ουσίας της αγωγής . Είχαν καταχωρηθεί από την Ενάγουσα τρεις αιτήσεις παρακοής οι οποίες προγραμματίστηκαν σε διάφορους χρόνους για ακρόαση αλλά καθυστερούσαν μεταξύ άλλων λόγω καταχώρισης πολιτικής αίτησης από τον Εναγόμενο και στη συνέχεια πολιτικής έφεσης από την Ενάγουσα. Είχαν γίνει περαιτέρω αιτήσεις τροποποίησης της οπισθογράφησης του κλητηρίου με την προσθήκη δώδεκα νέων εναγομένων και άλλη αίτηση για τροποποίηση της Έκθεση Απαίτησης. Απασχόλησαν επίσης το Δικαστήριο διάφορες αιτήσεις που αφορούσαν διαδικαστικά ζητήματα στις εκκρεμούσες αιτήσεις παρακοής. Αναφέρθηκαν ειδικότερα τα ακόλουθα ως κατάληξη από τον Π.Ε.Δ: «Για όλους τους πιο πάνω λόγους, καταλήγω ότι η ενάγουσα δεν έχει επιδείξει τη δέουσα σπουδή για την προώθηση της αγωγής. Επαναπαύθηκε στην έκδοση του προσωρινού διατάγματος και επικέντρωσε τις προσπάθειες της στην προώθηση των αιτήσεων παρακοής, χωρίς να ενδιαφερθεί πραγματικά για την εκδίκαση της αγωγής. Το πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα που έχει διαρρεύσει, (4 ½ χρόνια από την ημερομηνία που έχει καταστεί απόλυτο το προσωρινό διάταγμα) σε συνάρτηση με την διαπιστωθείσα αδράνεια της ενάγουσας να προωθήσει την αγωγή, ισοδυναμεί με κατάχρηση της διαδικασίας και θεωρώ ότι η περίπτωση είναι κατάλληλη για την ακύρωση του προσωρινού διατάγματος.» Στην Πολιτική αίτηση αρ.35/15 (ανωτέρω)που ακολούθησε στο Ανώτατο Δικαστήριο η έντιμη κα Τ.Ψαρά - Μιλτιάδου Δ. ανέφερε τα ακόλουθα σημαντικά: «Με όλο το σεβασμό, το γεγονός ότι ένα διάταγμα έγινε (είτε εκ συμφώνου είτε όχι) απόλυτο, δεν αναιρεί το προσωρινό χαρακτήρα του διατάγματος αφού εκ της φύσεως του ισχύει απλώς μέχρι τέλους της αγωγής. Η πρώτη αίτηση και το επίδικο διάταγμα είχε κριθεί - και παρέμεινε στα πλαίσια της ίδιας νομικής βάσης - επί του άρθρου 32 του Ν.14/
  3. Το άρθρο 32
(2)του νόμου έχει ως εξής: "
(2)Οιονδήποτε παρεµπίπτον διάταγµα, εκδοθέν συµφώνως τω εδαφίω
(1), δύναται να εκδοθή υπό τοιούτους όρους και προϋποθέσεις ως το δικαστήριον θεωρεί δίκαιον, και το δικαστήριον δύναται καθ' οιονδήποτε χρόνον, επί αποδείξει ευλόγου αιτίας, να ακυρώση ή τροποποιήση οιονδήποτε τοιούτον διάταγµα. 2(β) του 17(Ι) του 2004". Στην υπόθεση Avila Management Services και 1. FRANTISEK STEPANEK and others Α.Α.Δ.
(2012)1 σελ.1403 το Ανώτατο Δικαστήριο τόνισε τα ακόλουθα: «Κατ΄ αρχάς η ενδιάμεση θεραπεία παραμένει ενδιάμεση, αναθεωρήσιμη ανά πάσα στιγμή θεωρηθεί ότι οι περιστάσεις έχουν διαφοροποιηθεί προς τροποποίηση ή ακόμη και ακύρωση του εκδοθέντος διατάγματος. Πρόσθετα, ενώ το εκδοθέν διάταγμα παραχωρείται ως λύση επείγουσας και παρεμπίπτουσας μορφής, οι ίδιες οι θεραπείες που ζητούνται με το κλητήριο, εάν επιτύχουν, χορηγούνται τελεσίδικα και στο διηνεκές, (δέστε και Zena Company Ltd v. Demenian Catering Ltd - ανωτέρω -). Εξαρτάται από την κρίση του Δικαστηρίου, αναλόγως των περιστάσεων (Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co. Ltd
(2002)1 Α.Α.Δ.2015).» Επίσης δέον να σημειωθεί ότι στις ενδιάμεσες αιτήσεις και στα ενδιάμεσα διατάγματα δεν υπάρχει εν αυστηρή εννοία δεδικασμένο και τέτοια διατάγματα μπορεί να τροποποιηθούν ή και να ακυρωθούν ανάλογα με τις περιστάσεις (βλ. Recnex Trading Ltd κ.άλ. ν. Τράπεζα Πειραιώς Κύπρου Λτδ., Πολ. Έφεση 71/11, ημερ. 16.4.2014). Θα ήταν επίσης ορθό να τονιστεί ότι ακριβώς ο καθ΄ου η αίτηση ενδεχομένως ως εκ του περισσού, προνόησε να επιφυλάξει το δικαίωμα του να προβεί σε σχετική αίτηση ακύρωσης ή παραμερισμού του διατάγματος που έγινε εκ συμφώνου απόλυτο, ακριβώς την ημέρα που αυτό δηλώθηκε ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου, όπως φαίνεται στο τεκμ.3.» Καθοδηγούμενος από τα πιο πάνω θεωρώ ότι υπάρχει μεν η δυνατότητα ακύρωσης ενός εκ συμφώνου εκδοθέντος διατάγματος, πλην όμως η διακριτική αυτή ευχέρεια του Δικαστηρίου πρέπει να ασκείται μόνο όταν καταδειχθούν εξαιρετικές περιστάσεις μεταξύ των οποίων μπορεί να είναι και η δικονομική συμπεριφορά των διαδίκων. Στρεφόμενος στα περιστατικά της παρούσας υπόθεσης δεν διαπιστώνω από την πλευρά των Εναγόντων - Αιτητών οποιαδήποτε κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Είναι γνωστό ότι οι Αιτήσεις ενδιάμεσης φύσης εκδικάζονται στην βάση των ενόρκων δηλώσεων των μερών. Η Δ.48, θ.4
(2)μετά από την τροποποίηση της με την Κ.Δ.Π, 5/99, προβλέπει ότι το Δικαστήριο μετά από αίτηση ή προφορικό αίτημα, μπορεί, για καλό λόγο να επιτρέψει την καταχώρηση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων. Στην A. Messios & Sons Ltd κ.ά. v. Λεωνίδα (Αρ. 1)
(2010)1(Α) ΑΑΔ 195, 198), αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Μελετήσαμε με προσοχή τα ενώπιον μας στοιχεία υπό το φως των εισηγήσεων των δύο πλευρών. Θεωρούμε ότι η διακριτική ευχέρεια που παρέχεται στο δικαστήριο από τις σχετικές δικονομικές πρόνοιες, είναι ορθό και δίκαιο να ασκηθεί, στην προκείμενη περίπτωση υπέρ των εφεσειόντων-αιτητών. Κατά την εκτίμηση μας τα στοιχεία που επιθυμούν να θέσουν ενώπιον του δικαστηρίου, οι εφεσείοντες-αιτητές, με τις δύο ένορκες δηλώσεις για τις οποίες ζητούν την άδεια του δικαστηρίου να καταχωρήσουν, είναι στοιχεία που σχετίζονται με τους ισχυρισμούς και τις θέσεις που πρόβαλε ο εφεσίβλητος-καθ΄ ου η αίτηση στην αρχική του ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της ένστασης στην αίτηση επαναφοράς της έφεσης. Δεν πρόκειται, κατά την κρίση μας, για ανεπίτρεπτη μαρτυρία ούτε για επανάληψη των αρχικών ισχυρισμών των εφεσειόντων, αλλά για διευκρινίσεις και ισχυρισμούς που είναι επιθυμητό να επιτραπεί στους εφεσείοντες-αιτητές να προβάλουν, ώστε το δικαστήριο να έχει ενώπιον του ολοκληρωμένη και σφαιρική εικόνα των γεγονότων». Καθοδηγητικά, είναι επίσης και τα όσα ελέχθησαν από τον έντιμο κ. Σ. Ναθαναήλ Π.Ε.Δ όπως ήταν τότε, στην Πολιτική Αγωγή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας με αριθμό αναφοράς 8869/05, Μεταξύ: MATHEW SHAW ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ -ν- DEPFA INVESTMENT BANK LTD, ημερομηνίας 28/02/2007 . όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Στόχος της αναμόρφωσης του θ.4 της Δ.48 με την Κ.Δ.Π. 5/99 ημερομηνίας 23/12/99, ήταν να αποφευχθούν τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν από την ερμηνεία που δόθηκε στον προηγούμενο θεσμό από νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου ... Προσεκτική ανάγνωση και εξέταση του νέου θεσμού δείχνει, με αναφορά και στα όσα καταγράφονται στην παρ. 1 του θ.4, ότι στόχος της καταχώρησης συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων είναι η ολοκληρωμένη παρουσίαση της αίτηση ή της ένστασης αντίστοιχα ώστε αυτή να οδηγηθεί σε ακρόαση επί του πλήρους φάσματος της διαφοράς. Για παράδειγμα, θα μπορούσε να αποτελέσει καλό λόγο για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης αν ο αιτητής εύλογα αισθάνεται μετά από την καταχώριση της ένστασης, ότι πρέπει να προσθέσει στα γεγονότα που υποστηρίζουν την αίτηση του, ώστε να έχει δυνατότητα επιτυχίας. Άλλη περίπτωση είναι όπου το Δικαστήριο επί μονομερούς αιτήσεως, συνήθως για απαγορευτικό διάταγμα, εγείρει ερωτηματικά ως προς ορισμένα προαπαιτούμενα της έκδοσης απαγορευτικού διατάγματος, οπότε και ο αιτητής δυνατόν να ζητήσει από το Δικαστήριο πριν την τελειωτική εξέταση και απόφαση επί της αιτήσεως του, την καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, ώστε να προσθέσει διάφορους ισχυρισμούς και γεγονότα που έχουν σχέση είτε με το επείγον του χρόνου είτε τη γνώση από πλευράς του αιτητή των γεγονότων που οδήγησαν στην διαφορά κ.τ.λ». Κατ' ακολουθία των πιο πάνω κρίνω ότι θα ήταν ιδιαίτερα αυστηρό για τους Ενάγοντες - Αιτητές να τους αποστερήσω την δυνατότητα προώθησης αιτήματος για συμπληρωματική ένορκη δήλωση. Και για τούτο άσκησα την διακριτική μου ευχέρεια υπέρ της έγκρισης του Αιτήματος αναβολής. Το Δικαστήριο προνόησε ώστε η σχετική αίτηση καταχωρηθεί άμεσα και οριστεί ενώπιον του Δικαστηρίου στη συντομότερη δυνατή ημερομηνία. Σημειώνω ότι η πλευρά των Εναγόντων Αιτητών συμμορφώθηκε πλήρως με τις οδηγίες του Δικαστηρίου, ήτοι καταχώρησε την Αίτηση για συμπληρωματική ένορκη δήλωση στις 4.5.2015 ώστε να της επιληφθεί το Δικαστήριο στις 8.5.
  1. Σημειώνω επίσης το γεγονός ότι όταν το Δικαστήριο διέταξε την επίδοση της αίτησης ημερομηνίας 12.2.2015 κατέστησε αυτή ως αίτηση διά κλήσεως. Το διάταγμα δεν εκδόθηκε μονομερώς αλλά εκ συμφώνου μετά που η Αίτηση ημερομηνίας είχε επιδοθεί. Είναι αδιαμφισβήτητο ότι τα διατάγματα των οποίων ζητείται η ακύρωση εκδόθηκαν εκ συμφώνου και στην παρουσία και των δύο πλευρών. Επομένως δεν θα με απασχολήσει κατά πόσο αποδεικνύεται το κατεπείγον ή άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις που να δικαιολογούν την έκδοση ή την παραμονή σε ισχύ των εκ συμφώνου εκδοθέντων διαταγμάτων. Επισημαίνω επίσης το εξής, κατά την κρίση μου, σημαντικό∙ οι Εναγόμενοι Καθ' ων η Αίτηση δεν επέμειναν στην εκδίκαση της Αίτησης ημερομηνίας 24.3.2015 για παράταση του χρόνου καταχώρησης Ένστασης και αναβολής της ορισθείσας ακρόασης. Προτίμησαν να μην αναλάβουν το ρίσκο ενός τέτοιου εγχειρήματος και δέχτηκαν εκ συμφώνου την έκδοση των διαταγμάτων. Η θέση τους στα πλαίσια εκείνης της Αίτησης ήταν ότι είχαν καλό λόγο να αιτούνταν την αναβολή, ήτοι το ότι έπρεπε να διενεργήσουν μετρήσεις από εμπειρογνώμονα ο οποίος να ετοιμάσει μελέτη δυνητικής όχλησης από την λειτουργία του Winerys. Μπορούσαν, κάλλιστα να προωθήσουν και να υποστηρίξουν μέχρι τέλους το αίτημα τους. Δεν το έπραξαν και επέλεξαν την πρακτική του «πάρε - δώσε». Αυτό όμως δεν μπορεί να συνεπάγεται ότι πρέπει η περαιτέρω εκδίκαση της Αίτησης ημερομηνίας 12.2.2015 να υπόκειται σε όρους και περιορισμούς κατά την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Εξ άλλου με βάση τις δηλώσεις των μερών στις 27.3.2015 «και οι δύο πλευρές δηλώνουν και αποδέχονται ότι τα Διατάγματα αυτά θα έχουν ισχύ μέχρι νεοτέρας διαταγής του Δικαστηρίου, δεν θα επηρεάσουν την εκδίκαση της μονομερούς Αίτησης ημερομηνίας 12.02.2015». Το πρώτο σκέλος των πιο πάνω δηλώσεων, ήτοι ότι τα διατάγματα θα ισχύουν μέχρι νεοτέρας διαταγής του Δικαστηρίου, τέθηκε ενδεχομένως ως εκ του περισσού. Το δεύτερο όμως σκέλος είναι αυτό που έχει σημασία. Η έκδοση των διαταγμάτων δεν θα πρέπει να επηρεάσει την εκδίκαση της αίτησης 12.2.
  2. Στα πλαίσια αυτής της εκδίκασης ασκείται και η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου για αναβολή ακρόασης όταν υπάρχει προς τούτο καλός λόγος. Το σημαντικό στοιχείο είναι κατά πόσον υπάρχει κατάχρηση των δικονομικών δυνατοτήτων που παρέχονται από τους περί Πολιτικής Δικονομίας Κανονισμούς. Στην προκειμένη περίπτωση όπως ανέφερα πιο πάνω δεν διαπιστώνω κατάχρηση από την πλευρά των εναγόντων - Αιτητών κατά την εκδίκαση της Αίτησης ημερομηνίας 12.2.2015 που έπρεπε να επενεργήσει εναντίον του αιτήματος αναβολής στις 30.4.
  3. Ούτε εντοπίζω κάποια άνιση δικονομική μεταχείριση ως ήταν η εισήγηση του κ. Ιωαννίδη. Στην T.A Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsfort Corporation
(2002)1 Α.Α.Δ. 1802 με παραπομπή σε πληθώρα άλλων αποφάσεων, λέχθηκαν τα ακόλουθα στη σελ. 1808: «Μακρά και αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην προώθηση της υπόθεσης, με μετατόπιση του κύριου βάρους στην εξασφάλιση και διατήρηση ενδιάμεσης θεραπείας ώστε να φαίνεται πια αυτή να μοιάζει σαν αυτοσκοπός στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων ενάγοντος, αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας. Η έκταση της καθυστέρησης συχνά μιλά αφεαυτής. Υπάρχουν όμως περιπτώσεις όπου αποκτούν σημασία και άλλοι παράγοντες. Στην προκείμενη περίπτωση, ενώ η καθυστέρηση των περίπου δέκα μηνών φανερώνει σφάλμα και προκαλεί ανησυχία, κατά τη γνώμη μας δεν σημαίνει αυτόματα και κατάχρηση διαδικασίας. Το διάταγμα ημερ. 14 Σεπτεμβρίου 2001 για παράταση χρόνου, το οποίο εκδόθηκε σε μονομερή αίτηση χωρίς εν συνεχεία να υπάρξει από μέρους της εφεσείουσας αμφισβήτηση βάσει της Δ.48 θ. 8
(4), στηρίχθηκε και στο ότι αρχικά διεξήγοντο διαπραγματεύσεις μεταξύ των δικηγόρων για διευθέτηση της υπόθεσης. Δεν είναι άτοπη η αναγνώριση περιθωρίων για τέτοιο σκοπό. Και εξηγεί σε κάποιο βαθμό την καθυστέρηση. Σε σχέση με την οποία δεν νομίζουμε ότι δικαιολογούνται λεπτές γραμμές. Καταλήγουμε ότι με τα όσα συνθέτουν την υπό εξέταση περίπτωση δεν δικαιολογείται η άποψη ότι η σημειωθείσα καθυστέρηση συνιστούσε κατάχρηση διαδικασίας» Στην υπόθεση Όξυνου Iωάννης Kυριάκου και Άλλη ν. Mαρίας Pόλη Λου,
(2011)1 Α.Α.Δ. 1066 λέχθηκαν τα εξής: «Συνιστά πάγια αρχή της νομολογίας μας ότι η παράλειψη από πλευράς διαδίκου που έχει εξασφαλίσει ενδιάμεση θεραπεία, να προωθήσει την υπόθεση του επαναπαυόμενος στο γεγονός της εξασφάλισης μιας τέτοιας θεραπείας, ενδεχομένως να καθιστά τη συνέχιση ισχύος της ενδιάμεσης θεραπείας, κατάχρηση της διαδικασίας, γεγονός που συνεπάγεται τον τερματισμό της θεραπείας. Όπως πολύ ενδεικτικά επισημάνθηκε στην υπόθεση Louis Vuitton v. ΔέρμοσακΛτδ. κ.ά.
(1992)1 Α.Α.Δ. 1453,επισήμανση η οποία έκτοτε έχει κατ' επανάληψη τονιστεί από τη νομολογία μας, «... η παροχή ενδιάμεσης θεραπείας δεν είναι αυτοσκοπός αλλά μέτρο συνυφασμένο με την πιθανότητα εξασφάλισης ανάλογης θεραπείας κατά τη δίκη. Η δίκη είναι η καθιερωμένη διαδικασία για τον καθορισμό και διακήρυξη των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων των διαδίκων. Το κύριο έρεισμα για την παροχή προσωρινής θεραπείας είναι η αντικειμενική αδυναμία της άμεσης διεξαγωγής της δίκης. Επομένως βαρύνεται ο διάδικος που την επιδιώκει να προλειάνει, το ταχύτερο, το έδαφος για την εκδίκαση της υπόθεσης». Εκεί όμως όπου η καθυστέρηση στην προώθηση της αγωγής είναι αδικαιολόγητη και δημιουργεί τη βάσιμη εντύπωση ότι η έκδοση του προσωρινού διατάγματος αποτελούσε αυτοσκοπό για τον ενάγοντα, τότε δικαιολογείται το συμπέρασμα ότι η καθυστέρηση συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας. Για μια ενδιαφέρουσα συζήτηση επί του συγκεκριμένου θέματος παραπέμπουμε και στις υποθέσεις Goody's Evagorou Ltd. v. Lani Restaurants Ltd
(1998)1 Α.Α.Δ. 1572, Rousounides & Soteriou Trading Limited κ.ά. v. Κ.Ο.Τ.
(2002)1 Α.Α.Δ. 1274, Άκης (Μεταφορές Δεμάτων Εξπρες) Λτδ. εμπορευόμενοι υπό την επωνυμία Akis Express v. C. Koukkouris Trading Co. Ltd. εμπορευόμενοι υπό την επωνυμία Aris Express
(1998)1 Α.Α.Δ. 149, T.A.Micrologic Computer Consultants Ltd. v. Microsoft Corporation
(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 1802 και Χριστόφορος Κίτσιος κ.ά. v. A.C. KitsiosMotors Ltd. δια του Επίσημου Παραλήπτη ως εκκαθαριστή της εταιρείας κ.ά.
(2010)1 A.A.Δ. 1262.» Εδώ δεν φαίνεται να είναι τέτοια η περίπτωση. Κρίνω ότι η πλευρά των Εναγόντων - Αιτητών δεν έχει επαναπαυθεί μετά την έκδοση των διαταγμάτων. Τουλάχιστον, δεν φαίνεται κάτι τέτοιο μέχρι αυτό το στάδιο. Εκείνο που προωθεί είναι την εκδίκαση της Αίτησης ημερομηνίας 12.2.2015 με την μέγιστη δυνατή κατά την κρίση τους πληρότητα. Νοείται ότι αναμένεται από τους διαδίκους να επιδείξουν στην συνέχεια της διαδικασίας την δέουσα σπουδή στην εκδίκαση της Αίτησης ημερομηνίας 12.2.2015. Ως εκ των ανωτέρω το προφορικό αίτημα των Εναγομένων Καθ' ων η Αίτηση για ακύρωση των εκ συμφώνου εκδοθέντων την 27.3.2015 διαταγμάτων απορρίπτεται. Εν όψει όλων των περιστάσεων κρίνω δίκαιο να μην εκδώσω οποιαδήποτε διαταγή για έξοδα. (Υπ.) .................................... Χρ. Ρασπόπουλος,πρ. Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.