Πέτρου Μαλαχία ν. Κωνσταντίνου Αυγούστου κ.α., Αρ.Αγωγής: 3901/2007, 26/6/2015

(1991)1 Α.Α.Δ.934, ως εξής: «Αναμφίβολα η σύγχρονη τάση, όπως βγαίνει από τη σχετική νομολογία, είναι τα Δικαστήρια να επιτρέπουν τροποποιήσεις στις κατάλληλες υποθέσεις, ακόμη και όταν μια τέτοια τροποποίηση είναι αποτέλεσμα αμέλειας ή καθυστέρησης νοουμένου βέβαια ότι δεν θα προκληθεί αδικία στην άλλη πλευρά, που δεν θα μπορούσε να αποζημιωθεί με χρήμα.» Στην υπόθεση Περικτιόνη Χρίστου v. Ανδρέα Στυλιανού Αζά

(1992)1 Α.Α.Δ.704, υποδεικνύεται ότι: «Η θεμελιακή αρχή που ξεπροβάλλει από τις αποφάσεις είναι πως η τροποποίηση δικογράφου είναι εφικτή σε κάθε περίπτωση που κρίνεται αναγκαίο για τον προσδιορισμό της ουσίας της διαφοράς και για αποτροπή της πολλαπλότητας των νομικών διαδικασιών. Εξαίρεση αποτελούν οι περιπτώσεις που η τροποποίηση δυνατό να επιφέρει στον αντίδικο αδικία, ή ακόμη εκεί που η κακή πίστη του Αιτητή είναι εμφανής.» Στη Federal Bank of Lebanon (S.A.L.) v. Νίκου Κ. Σιακόλα, Πολ.Έφ.10341, ημερ.19.1.1999, γίνεται ανάλυση της σχετικής νομολογίας, τόσο κυπριακής όσο και αγγλικής, με παράθεση σχετικών αποσπασμάτων. Σχετική αναφορά γίνεται στις υποθέσεις Associated Leisure Ltd and others v. Associated Newspapers Ltd

(1970)2 All E.R.754, Nicolaides v. Yerolemi

(1980)1 C.L.R.1, Easton v. Ford Motor Co Ltd

(1993)4 All E.R.257, Cropper v. Smith

(1884)26 Ch.D.700, Saba&Co (T.M.P.) v. T.M.P. Agents

(1994)1 Α.Α.Δ.426. Παρατηρώντας το περιεχόμενο της έκθεσης απαίτησης, αλλά και της προτιθέμενης τροποποίησης, προκύπτει ότι το πνεύμα και η ουσία της αιτούμενης τροποποίησης εντάσσεται στο ίδιο πνεύμα και ουσία της απαίτησης του ενάγοντα εναντίον των εναγομένων. Πρόκειται για ισχυρισμούς αξιώσεων συνεπεία του επίδικου τροχαίου δυστυχήματος και δεν φαίνεται η αιτούμενη τροποποίηση να αποτελεί επιδίωξη εισαγωγής μιας εντελώς νέας αιτίας αγωγής εναντίον των εναγομένων. Προβάλλει εμφανώς η προσπάθεια διόρθωσης υφιστάμενων αξιώσεων και συμπλήρωσης των αξιώσεων και διαπιστώνω ότι δεν υπάρχει οτιδήποτε ενώπιον του Δικαστηρίου που να θέτει την παρούσα περίπτωση εκτός του πλαισίου μιας καλόπιστης πρόθεσης παράθεσης όλων των επιδίκων θεμάτων, ώστε και οι εναγόμενοι να γνωρίζουν τι έχουν να αντιμετωπίσουν, αλλά και το Δικαστήριο να έχει επαρκώς και ορθά τοποθετημένα τα επίδικα θέματα ώστε να μπορέσει να εξετάσει όλες τις κατ'ισχυρισμόν επιπτώσεις του εν λόγω τροχαίου ατυχήματος στον ενάγοντα και να εκδώσει την απόφαση του. Θα πρέπει να παρατηρήσω ότι παρά την εισήγηση περί κακής πίστης, δεν υφίσταται οτιδήποτε ενώπιον μου που να υποστηρίζει κάτι τέτοιο. Τουναντίον, το τι διαφαίνεται από τα ενώπιον μου στοιχεία είναι μια καλόπιστη προσπάθεια, έστω σε αυτό το αργοπορημένο στάδιο, να τεθούν σε τάξη τα επίδικα θέματα, ώστε το Δικαστήριο να είναι σε θέση να αποφασίσει επί της ουσίας εξετάζοντας τους εκατέρωθεν ισχυρισμούς. Σαφώς, ο ενάγοντας αποδίδει την αναγκαιότητα τροποποίησης, αφενός στη διαπίστωση επιπλέον αξιώσεων και αφετέρου στην εσφαλμένη παράθεση αξιώσεων και ποσών από τον τότε συνήγορο του. Διαφωτιστικό θεωρώ το κάτωθι απόσπασμα από την αγγλική υπόθεση Cropper v. Smith (ανωτέρω): «. I know of no kind of error or mistake which, if not fraudulent or intended to overreach, the Court ought not to correct, if it can be done without injustice to the other party. Courts do not exist for the sake of discipline, but for the sake of deciding matters in controversy, and I do not regard such amendment as a matter of favor or grace. . It seems to me that as soon as it appears that the way in which a party has framed his case will not lead to a decision of the real matter in controversy, it is as much a matter of right on his part to have it corrected, if it can be done without injustice, as anything else is a matter of right.» Είμαι της άποψης ότι η εξέταση των αξιώσεων του ενάγοντα ως επιθυμεί να τις τροποποιήσει δεν θα προκαλούσε ουσιαστική εκτροπή στην παρούσα, ομολογουμένως ήδη ταλαιπωρημένη, διαδικασία. Δεν θεωρώ ότι η παροχή δυνατότητας τροποποίησης θα επιφέρει στους εναγόμενους οποιαδήποτε αδικία ή ζημιά ή ταλαιπωρία η οποία να μην δύναται να αποζημιωθεί με έξοδα. Παραμένει, τέλος, να εξεταστεί το ζήτημα της καθυστέρησης στην υποβολή της αίτησης. Είναι γεγονός ότι διαφαίνεται η ύπαρξη μεγάλης καθυστέρησης, τόσο στην υποβολή της αίτησης όσο και στην εκδίκαση της υπόθεσης, χωρίς ιδιαίτερη αιτιολόγηση της. Όπως αναφέρθηκε όμως και στην υπόθεση Saba (ανωτέρω), η σημασία της καθυστέρησης ποικίλει ανάλογα με τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης, κυρίως σε συσχετισμό προς τη γνησιότητα των προθέσεων του αιτητή και την αναγκαιότητα ή το βαθμό της χρησιμότητας της τροποποίησης. Λέχθηκε δε η διαφωνία του Δικαστηρίου με το ότι καλόπιστη αίτηση για τροποποίηση προς κάλυψη πραγματικής και σημαντικής ανάγκης θα πρέπει να απορριφθεί επειδή, ανεξάρτητα από οτιδήποτε άλλο, η καθυστέρηση δικαιολογήθηκε με αναφορά σε αβλεψία ή παραδρομή. Σχετική είναι επίσης η υπόθεση Federal Bank of Lebanon (S.A.L.) v. Νίκου Κ.Σιακόλα (ανωτέρω). Όπως εξάλλου αναφέρθηκε στην υπόθεση Clive Preece κ.ά. v. Ρωσσίδου, Πολ.Έφ.271/2008, ημερ.16.12.2011: «Οι εφεσείοντες μπορεί να μην κατάφεραν να δικαιολογήσουν με απόλυτη πειστικότητα την καθυστέρηση που παρατηρήθηκε στην προώθηση του δικονομικού διαβήματος. Ωστόσο, η μερική αυτή αδυναμία δεν έπρεπε να οδηγήσει στην απόρριψη της αίτησης εφόσον το πλέον ουσιώδες υπό τις περιστάσεις κριτήριο ήταν η στάθμιση των παραγόντων που θα αποτελούσαν το εχέγγυο για την ορθή απονομή της δικαιοσύνης.» Ως εκ της ως άνω ανάλυσης, παρά την καθυστέρηση που παρατηρείται, η οποία στον καθένα προκαλεί ανησυχία, η συνεκτίμηση όλων των στοιχείων και παραγόντων που λαμβάνονται υπόψη για σκοπούς εξέτασης του υπό κρίση ζητήματος, με αφήνει με βεβαιότητα ότι η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου θα πρέπει να ασκηθεί υπέρ της έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος, αφού καταλήγω ότι δεν ευσταθεί οποιοσδήποτε λόγος ένστασης. Συνεπώς, η αίτηση θα έχει επιτυχή κατάληξη. Συνακόλουθα, εκδίδεται διάταγμα ως οι παρα.Α-ΙΕ της αίτησης. Τροποποιημένη έκθεση απαίτησης να καταχωρηθεί εντός δεκαπέντε ημερών από σήμερα και πιστό αντίγραφο να δοθεί στην αντίδικη πλευρά, η οποία να καταχωρήσει υπεράσπιση στην τροποποιημένη έκθεση απαίτησης, εντός δεκαπέντε ημερών μετέπειτα. Τυχόν απάντηση να καταχωρηθεί εντός επτά ημερών μετέπειτα. Ασκώντας τη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ως προς τα έξοδα αποφασίζω και επιδικάζω υπέρ των εναγομένων/καθ'ων η αίτηση και εναντίον του ενάγοντα/αιτητή όλα τα έξοδα τα οποία δημιουργούνται ή έχουν απολεσθεί συνεπεία της τροποποίησης (costs thrown away), καθώς επίσης και τα έξοδα της αίτησης, πλην των εξόδων ακρόασης της αίτησης, ως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Να καταβληθούν στο τέλος της υπόθεσης. (Υπ.) ......... Μ.Αμπίζας, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Σ.Θ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο