← Κύπρος

Ανδρέα Χατζηγιάννη ν. Παναγιώτη Παναγίδη, Αρ. Αγ.1291/11, 26/6/2015

Ανδρέα Χατζηγιάννη ν. Παναγιώτη Παναγίδη, Αρ. Αγ.1291/11, 26/6/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2015:A259 EΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Ν. Γιαπανά, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγ.1291/11 Μεταξύ: Ανδρέα Χατζηγιάννη Ενάγοντα Και Παναγιώτη Παναγίδη Εναγόμενου Αίτηση Κατάσχεσης εις χείρας τρίτου Ημερομηνία: 26.6.15 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντα - Αιτητή : κ. Χ. Τσέλιγγας Για Εναγόμενο : κα Χριστοδούλου Για Μεσεγγυούχους : κ. Χ. Κυριακίδης Α Π Ο Φ Α Σ Η Το θέμα το οποίο καλείται το δικαστήριο να αποφασίσει αφορά διαδικασία κατάσχεσης στα χέρια τρίτου, δυνάμει των προνοιών των Αρ.73 και 74 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.

  1. Tην 22.2.11 ο ενάγων πέτυχε απόφαση εναντίον του εναγομένου για το ποσό των €145.000 με νόμιμο τόκο χωρίς καμιά διαταγή για έξοδα. Στην συνέχεια την 19.12.14 ο ενάγων καταχώρησε μονομερή αίτηση για έκδοση εντάλματος κατασχέσεως εις χείρας τρίτου για το ποσό των €65.000 το οποίο και εκδόθηκε αυθημερόν. Ο εναγόμενος ήταν παρόν κατά την έκδοση του διατάγματος και δια της δικηγόρου του δεν έφερε ένσταση στην έκδοση των διαταγμάτων. Η αίτηση επιδόθηκε στον μεσεγγυούχο, την Panchris Feeds (Veterinary) Ltd, στην συνέχεια ως Panchris, η οποία έφερε ένσταση υποστηριζόμενη από ένορκη δήλωση του οικονομικού διευθυντής της. Αντί αναφοράς στις εκατέρωθεν ένορκες δηλώσεις θα γίνει σύνοψη εκείνων των γεγονότων που είναι δεδομένα και παραδεκτά, ή δεν αμφισβητούνται. Η Panchris - μεσεγγυούχος - υπέγραψε συμφωνία αγοράς των μετοχών που κατείχε ο εναγόμενος σε αυτή αντί του ποσού των €330.
  2. Στην αίτηση του ενάγοντα επισυνάφθηκε η τροποποιητική συμφωνία ημερομηνίας 3.7.
  3. Αναγνωρίζετο στην συμφωνία ότι ο μεσεγγυούχος κατέβαλε στον εναγόμενο το ποσό των €243.000 και παρέμενε υπόλοιπο εξ €87.000 το οποίο θα καταβαλλόταν στον εναγόμενο (όρος 4 (α)-(γ) της συμφωνίας) ως εξής: (α) €22.000 ταυτόχρονα με την υπογραφή της τροποποιητικής συμφωνίας και ταυτόχρονα με την υπογραφή νέας συμφωνίας διανομής με την εταιρεία Hill's με ημερομηνία λήξης την 31.12.16 ή με την γραπτή διαβεβαίωση της Hills ότι συγκατατίθεται στην ρηθείσα εξαγορά των μετοχών. (β) €30.000 την 1.2.15 με επτά μέρες χάρη και νοουμένου ότι θα παραμείνει σε ισχύ η συμφωνία διανομής με την Hills ή δεν τερματιστεί με υπαιτιότητα είτε της Panchris είτε της Hills. (γ) €35.000 την 1.2.16 με τους ίδιους όρους της πιο πάνω παραγράφου (β). Να παρεμβληθεί ότι η Hill's είναι κατασκευαστής και προμηθευτής ζωοτροφών και αποτελεί τον κύριο συνεργάτη και προμηθευτή της Panchris δυνάμει συμφωνίας αποκλειστικής διανομής. Στην συμφωνία προνοείτο μεταξύ άλλων ότι η συμμετοχή του εναγομένου στην Panchris ήταν προϋπόθεση της συνεργασίας τους και απαιτείτο η συγκατάθεση της Hill's για την αποχώρηση του εναγομένου ως μετόχου από την Panchris. Με βάση διάφορα έγγραφα που καταχώρισε στην ένσταση του ο μεσεγγυούχος και από το πρακτικό του δικαστηρίου που κατέθεσαν εκ συμφώνου οι δικηγόροι στο δικαστήριο (έγγραφο Α), εξάγονται τα κάτωθι: Την 29.8.14 στην αγωγή αρ.5454/09 εξεδόθη από το Ε.Δ.Λεμεσού διάταγμα με το οποίο επιτράπηκε η έκδοση εντάλματος κατασχέσεως (writ of attachment) εις χείρας τρίτου (α) για το πόσο των €67.290 με νόμιμο τόκο 5% από 31.8.14 μέχρι εξοφλήσεως που οφείλει η Panchris στον εναγόμενο 2 προερχόμενο από την ρηθείσα συμφωνία και (β) οποιοδήποτε άλλο ποσό οφείλει ή θα οφείλει η εταιρεία Panchris στον εναγόμενο 2 μέχρι εξόφλησης του ποσού των €67.290 πλέον τόκους. Ενάγουσα στην ρηθείσα αγωγή είναι η VET-DENT LTD, εναγόμενη 1 κάποια εταιρεία και εναγόμενος 2 ο Παναγιώτης Παναγίδης, εναγόμενος και στην παρούσα διαδικασία. Το πρακτικό που δόθηκε στο δικαστήριο (έγγραφο Α), αποτελεί διάταγμα του δικαστηρίου Λεμεσού στην ρηθείσα υπόθεση ημερ.18.5.15, σύμφωνα με το οποίο και στην παρουσία των δικηγόρων των εναγόντων, του εναγομένου 2 και του μεσεγγυούχου, εκδόθηκε εκ συμφώνου διάταγμα με το οποίο επιτρέπεται η έκδοση εντάλματος κατάσχεσης εις χείρας τρίτου για το ποσό των €22.000 από τον μεσεγγυούχο στους ενάγοντες. Επιδικάστηκαν επίσης έξοδα υπέρ του ενάγοντα και του Μεσεγγυούχου και εναντίον του εναγομένου 2 τα οποία θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή. Τα έξοδα δεν θα αποκοπούν από το ποσό των €22.
  4. Πέραν του διατάγματος, στο έγγραφο Α υπάρχει και το πρακτικό του δικαστηρίου ιδίας ημερομηνίας (18.5.15) που αφορούσε την αίτηση ημερομηνίας 29.8.
  5. Με άλλα λόγια αφορούσε τον εκδοθέν μονομερώς διάταγμα κατάσχεσης ημερ.28.8.
  6. Η δικηγόρος του ενάγοντα επιφύλαξε τα δικαιώματα του πελάτη της σε σχέση με το υπόλοιπο ποσό. Στην συνέχεια το δικαστήριο επιλήφθηκε άλλης αιτήσεως ημερ.20.2.15, την οποία η δικηγόρος του ενάγοντα απέσυρε χωρίς έξοδα και ακολούθως το δικαστήριο επιλήφθηκε τρίτης αιτήσεως με ημερομ.2.2.15 παρόντων και πάλι των δικηγόρων των διαδίκων. Η δικηγόρος του εναγομένου 2 απέσυρε την ένσταση της και ο κ. Κυριακίδης για τον μεσεγγυούχο ζήτησε η αίτηση να οριστεί τον Ιούνιο για οδηγίες γιατί εκκρεμεί άλλη αίτηση που αφορά το ίδιο ποσό, ενώπιον του Ε.Δ. Λευκωσίας από άλλο αιτητή για να ξεκαθαρίσει το ζήτημα. Πρόκειται προφανώς για την παρούσα διαδικασία. Η δικηγόρος του εναγομένου 2 συμφώνησε να εκδοθεί διάταγμα για το ποσό των €30.000, πλην όμως το δικαστήριο όρισε την αίτηση για οδηγίες την 5.6.
  7. Εξάγεται πως δεν εκδόθηκε κάποιο διάταγμα, ούτε και στο πρακτικό του δικαστηρίου φαίνεται κάτι τέτοιο. Επί της παρούσης αιτήσεως οι δικηγόροι του ενάγοντα και του μεσεγγυούχου προχώρησαν με γραπτές αγορεύσεις. Γίνεται εκτεταμένη αναφορά σε νομολογία που διέπει την διαδικασία εκτέλεσης εντάλματος στα χέρια τρίτου. Ο μεν κ. Τσέλιγκας εισηγείται ότι με βάση τα πιο πάνω θα πρέπει να εκδοθεί οριστικό διάταγμα για την δεύτερη και τρίτη δόση, ήτοι των €30.00 και €35.000, και τούτο γιατί ως είναι η εισήγηση του, το ποσό της προκαταβολής των €22.000 αφορά το ένταλμα που εκδόθηκε από το Δικαστήριο Λεμεσού και συνεπώς δεν υπάρχει κώλυμα για τα υπόλοιπα ποσά. Ο κ. Κυριακίδης για τον μεσεγγυούχο μετά από μια εκτεταμένη αναφορά σε νομολογία που αφορά το θέμα, αναφέρεται στα γεγονότα της υπόθεσης και θέτει το θέμα σε συντομία ως εξής. Η παρούσα αίτηση καταχωρήθηκε την 19.12.14 και αφορούσε τα ποσά των €30.000 και €35.000 τα οποία όμως ήταν και είναι αντιστοίχως πληρωτέα την 1.2.15 και 1.2.16 και νοουμένου ότι θα παραμένει σε ισχύ η συμφωνία διανομής της εταιρείας με την Hills. Η αίτηση καταχωρήθηκε πριν την ημερομηνία που το ποσό θα ήταν καταβλητέο και συνεπώς οι μεσεγγυούχοι κατά τον χρόνο καταχώρισης δεν όφειλαν οποιοδήποτε ποσό στον εναγόμενο, ώστε να υπάρχει σχέση πιστωτή και οφειλέτη μεταξύ τους. Πέραν τούτου τα ποσά τελούν υπό όρους και ως εκ τούτου δεν υπάρχει αναγνωρίσιμο χρέος. Η εισήγηση εστιάζεται τόσο στον χρόνο έκδοσης όσο και κυρίως της επίδοσης του διατάγματος, με την έννοια ότι κατά την ημερομηνία αυτή δεν υπήρχε οποιαδήποτε οφειλή από τον μεσεγγυούχο στον εναγόμενο. Συνεπώς η αίτηση του ενάγοντα είναι πρόωρη γιατί δεν υπήρχε οτιδήποτε προς δέσμευση κατά τον χρόνο της κατάσχεσης. Εναλλακτικά εισηγείται ότι θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι οι μεσεγγυούχοι βρίσκονται εν μέσω τριών διαταγμάτων. Στην σελίδα 12 της γραπτής του αγόρευσης - παράγραφοι 42 και 43 - αναφέρει ότι λόγω του διατάγματος του δικαστηρίου Λεμεσού ημερ.29.8.14 ο ενάγων στην παρούσα διαδικασία δεν μπορεί να αποκτήσει προτεραιότητα. Επικαλούμενος την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση των μεσεγγυούχων, εισηγείται ότι το ένταλμα κατάσχεσης που εκδόθηκε ήταν για το ποσό των €67.290, στην δε παράγραφο 2 της γραπτής αγόρευσης αναφέρονται τα διατάγματα του δικαστηρίου Λεμεσού και του παρόντος δικαστηρίου και προσθέτει ότι εν σχέση με το διάταγμα ημερ.28.8.14 του δικαστηρίου Λεμεσού, οι μεσεγγυούχοι δήλωσαν ότι κατά τον παρόντα, τότε, χρόνο το χρέος που ήταν άμεσα πληρωτέο προς τον εναγόμενο ήταν το ποσό των €22.
  8. Τα διατάγματα στην αγόρευση του κ. Κυριακίδη (παράγραφο 2) προσδιορίζονται ως εξής. Ένα με ημερομηνία 29.8.14, τεκμήριο Α στην ένσταση, το επίδικο και ακόμα ένα εκδοθέν και πάλι από το δικαστήριο Λεμεσού στην ίδια υπόθεση ημερ.2.2.
  9. Αυτά καθόσον αφορά την αγόρευση γιατί στην ένσταση του μεσεγγυούχου μόνο για το εκδοθέν την 29.8.15 γίνεται αναφορά. Παρά τα πιο πάνω προβαλλόμενα, παραμένει όμως αδιαμφισβήτητο πως, παρά την επίκληση των όρων της συμφωνίας και των σχετικών προϋποθέσεων που τίθενται σε αυτή, δεν εγείρεται από τον μεσεγγυούχο και έτσι εκλαμβάνεται, ότι κατά την 1.2.15 η συμφωνία διανομής μεταξύ της Panchris και της Hill's ήταν σε ισχύ και συνεπώς την 1.2.15 το ποσό των €30.000 ήταν και/ή κατέστη οφειλόμενο στον εναγόμενο. Η διαδικασία της μεσεγγύησης αποτελεί μια μέθοδο εκτέλεσης δικαστικής απόφασης που προβλέπεται στο άρθρο 14

(1)(γ) του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.6 ως έχει τροποποιηθεί. Η υπόθεση F. Hoffman-La Roche and Co. A.G. v. Inter-Continental Pharmaceuticals (Bletchley) Limited Curtis & Co Ltd and Sygmunt (Chemist) Ltd and the Chartered Bank Of Famagusta
(1969)1 C.L.R. 106, ξεκαθάρισε ότι εν όψει της σαφούς νομοθετικής πρόνοιας του Νόμου η εκτέλεση με κατάσχεση στα χέρια τρίτου συνιστά εκτέλεση εντός της εννοίας του Νόμου. Η μέθοδος με την οποία επιτυγχάνεται η κατάσχεση κινητής περιουσίας στα χέρια τρίτου προβλέπεται στα Άρθρα 73-81 του Κεφ.
  1. Αρκετά κατατοπιστική είναι η επεξήγηση που γίνεται στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England 3η έκδοση V.16 σελ. 79 παρα.119: « .. a judgment creditor is enabled to reach money due to the judgement debtor which is in the hands of a third person. For this purpose the ordinary methods of execution are inapplicable; but there is power to order the third person to pay to the judgment creditor the debt due from him to the judgment debtor, or as much of it as may be sufficient to satisfy the judgment creditor's claim». Στην συνέχεια (παρα.120-122), επεξηγείται ότι η διαδικασία αυτή μπορεί να προωθηθεί από οποιονδήποτε που εξασφάλισε δικαστική απόφαση για την ανάκτηση ή πληρωμή κάποιου χρηματικού ποσού. Καθοδηγητική ως προς την διαδικασία είναι και η υπόθεση F. Hoffman-ανωτέρω, όπου αρκούντως περιγράφεται η μέθοδος κατάσχεσης στα χέρια τρίτου. Τέτοιας φύσεως διατάγματα εκδίδονται στην βάση των αρχών της επιεικείας και ως τέτοια ανάγονται στην διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου. Τίθενται όμως συγκεκριμένες προϋποθέσεις που θα πρέπει να πληρούνται πριν ασκηθεί η διακριτική εξουσία του δικαστηρίου. Πολύ συνοπτικά απαραίτητη προϋπόθεση είναι η ύπαρξη δικαστικής απόφασης υπέρ του αιτούντος ενάγοντος και περαιτέρω θα πρέπει να υπάρχει μεταξύ του εξ αποφάσεως οφειλέτη και μεσεγγυούχου σχέση πιστωτή και οφειλέτη κατά την ημέρα επίδοσης του διατάγματος. Τα ζητήματα αυτά τα πραγματεύεται διεξοδικά το πιο πάνω σύγγραμμα, κρίνεται πως είναι αρκούντως γνωστά και δεν χρειάζεται περαιτέρω επεξήγηση και ανάλυση, δεδομένου μάλιστα ότι και οι δυο δικηγόροι προβαίνουν σε εκτεταμένη αναφορά σε νομολογία που αφορά το θέμα. Το δικαστήριο θα επανέλθει στην συνέχεια επί των προϋποθέσεων που απαιτούνται. Η επίδοση του διατάγματος (order nisi) στον μεσεγγυούχο δεσμεύει (binds) το ποσό που βρίσκεται στα χέρια του και ο εξ αποφάσεως πιστωτής αποκτά δικαίωμα επ' αυτού, εμποδίζοντας με αυτόν τον τρόπο τον μεσεγγυούχο να πληρώσει στον πιστωτή του το δεσμευθέν ποσό. Χωρίς όμως από την άλλη και ο εξ αποφάσεως πιστωτής να μπορεί να απαιτήσει να του καταβληθεί το κατασχεθέν ποσό. Η επίδοση του διατάγματος δεν δίνει στον εξ αποφάσεως πιστωτή προτεραιότητα έναντι άλλων προηγηθέντων επιβαρύνσεων (equitable charges). Ως εξηγείται στους Halsbury's ανωτέρω, σελ.87, παρα. 128: « . the order only binds that part of the debt with which the judgment debtor can deal honesty, properly and without violation of the rights of third persons at the time when the order is served». Ως περαιτέρω εξηγείται (παρα. 132), το διάταγμα μεσεγγύησης δεν θα δοθεί στην περίπτωση που ο μεσεγγυούχος μπορεί να βρεθεί στον κίνδυνο να πληρώσει το χρέος ξανά, δεδομένου ότι ο κίνδυνος αυτός είναι πραγματικά υπαρκτός και όχι θεωρητικός. Ουσιαστικά ο μεσεγγυούχος στην παρούσα υπόθεση, μεταξύ άλλων λόγων, επικαλείται ακριβώς αυτόν τον κίνδυνο και την προτεραιότητα που κατά την εισήγηση του έχει το διάταγμα ημερ.29.8.14 του δικαστηρίου Λεμεσού. Στην υπόθεση Bibby, Ltd v. Wood [1949] 2 All. E. R. 1, υπεδείχθη ότι το διάταγμα κατάσχεσης (order nisi) διατηρεί τα πράγματα αναφορικά με το χρέος σε αναστολή, και τα χρήματα δεν μπορούν να διαμοιραστούν (dealt), αφού με το διάταγμα δεν μπορεί να καθοριστεί ποιος τα δικαιούται. Το θέμα αυτό εξετάζεται κατά το στάδιο που θα αποφασιστεί και θα κριθεί στο κατά πόσο θα γίνει απόλυτο (absolute). Ο κ. Τσέλιγκας αναφέρει ότι το ποσό των €22.000 που αφορά το διάταγμα του δικαστηρίου ημερομ.18.5.15 αφορά την πρώτη δόση της συμφωνίας, ενώ ο κ. Κυριακίδης συμπλέκει το ποσό των €67.290 που κατασχέθηκε και δεσμεύτηκε αρχικά στις 29.8.14, με το ποσό των €22.000 που αφορά το διάταγμα του δικαστηρίου ημερ.18.5.
  2. Σημειώνεται ότι το ποσό των €67.290 πλέον τόκοι, αποτελεί ως εξάγεται εκ του διατάγματος του δικαστηρίου ημερ.29.8.14, το ποσό του εξ αποφάσεως χρέους του εναγομένου 2 προς τους εκεί ενάγοντες. Εύλογα θα μπορούσε βεβαίως να εξαχθεί το συμπέρασμα, όπως αναφέρει και ο κ. Τσέλιγκας, ότι το ποσό των €22.000 για το οποίο εκδόθηκε το διάταγμα του δικαστηρίου Λεμεσού στις 18.5.15 αφορά την προκαταβολή, αυτό εξάλλου εξάγεται και εκ της αγορεύσεως του κ. Κυριακίδη, άλλως δεν θα είχε και νόημα η θέση της δικηγόρου του εναγομένου την 18.5.14 ενώπιον του Ε.Δ Λεμεσού, να συμφωνεί να εκδοθεί σε άλλη αίτηση διάταγμα για το ποσό των €30.
  3. Παρενθετικά καταγράφεται και το γεγονός ότι η δικηγόρος του εναγομένου εμφανίστηκε την 19.12.14 ενώπιον του παρόντος δικαστηρίου και δεν ήγειρε ένσταση για την κατάσχεση των υπολοίπων ποσών της συμφωνίας. Από την διατύπωση του πρακτικού που τηρήθηκε ενώπιον του δικαστηρίου στις 18.5.15 εξάγεται ότι το αρχικό διάταγμα (order nisi) που εκδόθηκε στις 29.8.15 έγινε τελικά απόλυτο (absolute) μόνο για το ποσό των €22.000, ρυθμίζοντας το δικαστήριο ταυτόχρονα και το θέμα των εξόδων της διαδικασίας. Άλλη εκκρεμότητα από το διάταγμα αυτό δεν υπάρχει, ούτε και από το πρακτικό του δικαστηρίου αναδεικνύεται κάτι άλλο. Υπάρχουν όμως δυο αιτήσεις εκ των οποίων η μια ως φαίνεται στο σχετικό πρακτικό απεσύρθη, η δε άλλη με ημερομηνία 2.2.15 ορίστηκε τον Ιούνιο. Λεπτομέρειες του περιεχομένου της αιτήσεως που εκκρεμεί δεν δόθηκαν, σε κάθε όμως περίπτωση και για ότι και αν αφορά η αίτηση αυτή, συνάγεται πάντως εκ της δηλώσεως της δικηγόρου του εναγομένου πως θα πρέπει να αφορά την δεύτερη δόση των €30.000 της 1.2.15, είναι μεταγενέστερη του εκδοθέντος υπό του παρόντος δικαστηρίου διατάγματος με την μορφή του order nisi. Υπό αυτή συνεπώς την έννοια προηγείται το διάταγμα του παρόντος δικαστηρίου. Συνοψίζοντας λοιπόν με βάση τα διάφορα έγγραφα που κατατέθηκαν και όσα προκύπτουν εκ της ενόρκου δηλώσεως των μεσεγγυούχων, εξάγονται τα κάτωθι:
  4. Την 29.8.14 επί μονομερούς αιτήσεως ημερομηνίας 28.8.14 και δια του διατάγματος του Ε.Δ. Λεμεσού στην ρηθείσα αγωγή δεσμεύτηκε ποσό ύψους €67.290 πλέον νόμιμο τόκο από 31.8.14 οφειλόμενο από τον μεσεγγυούχο στον εναγόμενο 2 προερχόμενο από την συμφωνία πώλησης των μετοχών του εναγομένου (τεκμήριο Α στην ένσταση των μεσεγγυούχων).
  5. Την 18.5.15 το πιο πάνω διάταγμα διαφοροποιήθηκε δια της οριστικοποιήσεως του και της εκ συμφώνου εκδόσεως υπό του δικαστηρίου Λεμεσού διατάγματος με το οποίο επιτρέπεται «η έκδοση εντάλματος κατάσχεσης εις χείρας τρίτου για το ποσό των €22.000 από τον μεσεγγυούχο στους ενάγοντες» (δες έγγραφο Α). Τα έξοδα επιδικάστηκαν υπέρ του μεσεγγυούχου και των εναγόντων χωρίς την αποκοπή τους από το κατασχεθέν ποσό. Στην Bibby ανωτέρω, εξηγείται ότι η διαδικασία μεσεγγύησης σε κάθε περίπτωση: « . is one form of execution, and it not infrequently happens that where there are or may be several claims against money the person who gets in first gets the fruits of his diligence» Αρχή που επαναλήφθηκε από τον L. Denning στην υπόθεση Pritchard ν. Westminster Bank, Ltd (Westminster) Bank, Ltd Garnishee) [1969] 1 All. E. R.
  6. Πρόκειται για μια ιστορική αρχή δικαίου που στην υπόθεση British Arab Bank Plc and 11 others v. Ahmad Hamad [2011] EWHC 2444 (Comm), αναφέρεται ως: «first past the post rule applies on the enforcement of judgments, rather than some pari pasu principle that the court has no means of imposing or enforcing». Με βάση συνεπώς τα ενώπιον του δικαστηρίου τεθέντα στοιχεία, μέχρι την 18.5.15 το παρόν δικαστήριο με το εκδοθέν διάταγμα ημερ.19.12.14 δέσμευσε το συνολικό ποσό των €65.000, χωρίς όμως να περιλαμβάνεται σε αυτό το ποσό της προκαταβολής των €22.
  7. Από την άλλη το αρχικά δεσμευθέν ποσό από το Ε.Δ. Λεμεσού ήταν μέχρι του ποσού των €67.290 πλέον νόμιμο τόκο από 31.8.
  8. Με άλλα λόγια δεσμεύτηκε το ποσό της προκαταβολής, ολόκληρη η δεύτερη δόση και ακόμα ένα ποσό ύψους €13.000 από την τρίτη δόση, έτσι ώστε να καλυφθεί ολόκληρο το ποσό της απόφασης. Στην βάση της ρηθείσης νομολογίας η δέσμευση των πιο πάνω ποσών από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού, εξαιρουμένου του υπολοίπου ποσού των €22.000 της τρίτης δόσης, προηγείται του εκδοθέντος υπό του παρόντος δικαστηρίου διατάγματος. Στο σημείο αυτό και πριν προχωρήσει περαιτέρω το δικαστήριο, θα πρέπει να γίνει η εξής σημαντική παρεμβολή. Γίνεται αναφορά και από τους δυο δικηγόρους σε αγγλική νομολογία καθώς και στην αρχή a debitum in praesenti solvendum in futuro, η οποία καθιερώθηκε το πρώτον στην υπόθεση O' Driscoll v. Manchester Insurance Committee
(1915)3 K.B. 516, στην οποία υπεδείχθη ότι: «It has long been established that the expression a debt owing or accruing includes a debt debitum in praesenti solvendum in futuro. The question which has to be consider in deciding whether any particular debt fulfils the description of a debt owing or accruing is well put in at p.808 of the Annual Practice, 1915, where the author says, but the distinction must be borne in mind between the case where there is an existing dept payment whereof is deferred and the case where both the debt and the payment rest in the future. In the former case there is an attachable debt; in the latter case there is not. A case of the latter kind is where the amount is payable upon some contingency and there it is not possible to say that there is a debt owing or accruing. But the mere fact that the exact amount of the debt has not been ascertained is no answer to the contention that there is a debt debitum in praesenti». Στην Κύπρο όμως, υπάρχει ο Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμος, Κεφ.6 και σχετικό είναι το αρ.74 που έχει ως ακολούθως: «74. Το ένταλμα επιδίδεται στο πρόσωπο το οποίο διατάσσεται με αυτό να εμφανιστεί ενώπιον του Δικαστηρίου· και από το χρόνο επίδοσης του εντάλματος σε αυτό, όλα τα ποσά χρημάτων, ασφάλειες για χρήματα, αγαθά και κινητή ιδιοκτησία, επί των οποίων ο εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτης χρέους έχει δικαίωμα (is beneficially entitled) είτε μόνος είτε από κοινού με άλλους, και τα οποία κατά την επίδοση του εντάλματος ή σε οποιοδήποτε χρόνο πριν από την άρση του, βρίσκονται ή δυνατό να περιέλθουν υπό τη φύλαξη ή τον έλεγχο του προσώπου που διατάσσεται να εμφανιστεί, και όλα τα χρέη τα οποία οφείλονται ή καθίστανται οφειλόμενα από αυτό προς τον εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτη χρέους κατά τον πιο πάνω χρόνο ή κατά τη διάρκεια αυτού, καθίστανται στην έκταση που ο εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτης χρέους έχει συμφέρον επί αυτών και υπό την επιφύλαξη οποιουδήποτε καλή τη πίστη προηγούμενου τίτλου, δικαιώματος επίσχεσης ή επιβάρυνσης επί αυτών, ασφάλειες στα χέρια του για ικανοποίηση της απαίτησης του εκ δικαστικής αποφάσεως πιστωτή». (ο τονισμός είναι του δικαστηρίου) Στην υπόθεση Christou v. Hadjipandela
(1981)2 J.S.C. 283 υπό Αρτεμίδη Α.Ε.Δ ως ήταν τότε, υπεδείχθη ότι o Νόμος μας και ειδικότερα το Αρ.74 του Κεφ.6 είναι εντελώς διαφορετικός επί του θέματος από τα επικρατούντα στην Αγγλία. Υπεδείχθη ότι: « Our law on the matter is quite different from that obtained in England where the relevant Supreme Court Order is 45 rule
  1. In England at the time of the service of the order there must be a debt accruing to the judgment debtor. It has been held that the word "accruing" means a debt existing at the time of service although it may be payable at some future date». Και στην συνέχεια υποδεικνύεται ότι: « The important situation created by section 74 is the following: when the order is served on the garnishee and the writ is not subsequently dissolved any money held by him and belonging to the judgment debtor or accruing to him before the dissolution of the writ is attachable, that is, the essence of the matter is that not only debts existing at the time of the service of the writ are attachable but also all others accruing to the garnishee if such debts have accrued before the dissolution of the writ». Το δικαστήριο συμφωνεί απόλυτα με την ερμηνεία του Αρ.74 του Νόμου που δόθηκε στην πιο πάνω υπόθεση, εναρμονισμένη κατά την κρίση του δικαστηρίου και με τα νομολογηθέντα στην Hoffman ανωτέρω, στην οποία υπεδείχθη ότι η νομοθετική πρόνοια του άρθρου 14 του Κεφ.6 δεν επιτρέπει άλλη ερμηνεία και κατά συνέπεια η διαδικασία μεσεγγυούχου αποτελεί μέτρο εκτέλεσης δικαστικής απόφασης. Δεδομένης συνεπώς της νομοθετικής πρόνοιας του Αρ.74 οι εισηγήσεις του κ. Κυριακίδη περί του πρόωρου της διαδικασίας καθόσον αφορά το ποσό των €30.000, ενώ για ότι αφορά το ποσό των €35.000 που θα είναι πληρωτέο, τηρουμένων των όρων της συμφωνίας, την 1.2.16 είναι εξ αυτού του λόγου ανύπαρκτο κατά τον χρόνο εκδόσεως και επιδόσεως του εντάλματος, βασιζόμενος επί τούτου σε Αγγλική νομολογία που παρέπεμψε, δεν βρίσκουν έρεισμα στις νομοθετικές πρόνοιες του Αρ.74 του Κεφ.
  2. Παραμένει βεβαίως η αρχή της προτεραιότητας μεταξύ των εκδοθέντων διαταγμάτων. Στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης υπάρχει μια ιδιαιτερότητα που κρίνεται ως καθοριστική, σηματοδοτούσα την πορεία της παρούσας διαδικασίας. Παρά την αρχική δέσμευση από το δικαστήριο Λεμεσού στις 29.8.14 του συνολικού ποσού των €67.290 πλέον νόμιμο τόκο από 31.8.14, στην συνέχεια στις 18.5.15 και εκκρεμούντος του παρόντος διατάγματος, η κατάσταση άλλαξε άρδην. Περιορίστηκε το ποσό που κατασχέθηκε στις €22.000, το οποίο σύμφωνα με την αγόρευση και την θέση του κ. Κυριακίδη ήταν και το μόνο οφειλόμενο κατά τον χρόνο επίδοσης του διατάγματος, δηλαδή εκείνο της προκαταβολής. Ανεξάρτητα από την ορθότητα της θέσης του κ. Κυριακίδη, το δικαστήριο από το αρχικά κατασχεθέν ποσό των €67.290 που δέσμευσε, διέθεσε τελικά, κατόπιν εκ συμφώνου συναίνεσης εκ μέρους των δικηγόρων όλων των μερών, μόνο €22.
  3. Το υπόλοιπο δεσμευθέν ποσό και στην απουσία άλλου πρακτικού ή διαταγής του δικαστηρίου, αυτονόητα αποδεσμεύτηκε και η διαδικασία ολοκληρώθηκε και περατώθηκε δια του καθορισμού και της καταβολής των εξόδων της διαδικασίας. Στην συνέχεια το δικαστήριο επιλήφθηκε άλλων αιτήσεων. Σχετικό είναι το έγγραφο Α. Κατά συνέπεια η αρχική προτεραιότητα, ως έχει επεξηγηθεί, που υπήρχε υπέρ των εναγόντων στο εκδοθέν διάταγμα του Ε.Δ. Λεμεσού εξέλειπε, αφού το διάταγμα του παρόντος δικαστηρίου δεν περιλάμβανε το ποσό αυτό της προκαταβολής. Ουσιαστικά εκ του πρακτικού του δικαστηρίου ημερ.18.5.15 το διάταγμα κατάσχεσης εις χείρας τρίτου οριστικοποιήθηκε (absolute) δια της διαταγής προς τον μεσεγγυούχο να καταβάλει στους ενάγοντες το ποσό των €22.
  4. Το πρακτικό του δικαστηρίου είναι απόλυτα σχετικό και σαφές. Οι μεσεγγυούχοι δεν έχουν παρουσιάσει ή υποδείξει κάποιο άλλο διάταγμα του δικαστηρίου που να τους δεσμεύει για τα υπόλοιπα ποσά της συμφωνίας, ή για οποιαδήποτε εξ αυτών. Υπάρχει μόνο η καταγραμμένη στο πρακτικό επιφύλαξη της δικηγόρου των εναγόντων σε σχέση με το υπόλοιπο και τίποτε άλλο. Περαιτέρω και εν σχέση με την αίτηση ημερ.2.2.15 ενώπιον του Δικαστηρίου Λεμεσού, που ως είναι η εισήγηση του κ. Κυριακίδη στην παράγραφο 2 της αγόρευσης του, εκδόθηκε κάποιο διάταγμα του δικαστηρίου, χωρίς όμως κάποια άλλη αναφορά και λεπτομέρειες ως προς το περιεχόμενο του ή την επισύναψη του στην ένσταση, η διαπίστωση του δικαστηρίου είναι πως σύμφωνα με το τηρηθέν πρακτικό όπως αυτό καταγράφεται στο έγγραφο Α, ο μεν κ. Κυριακίδης ζήτησε η αίτηση ημερ.2.2.15 να οριστεί τον Ιούνιο λόγω του εκκρεμούντος παρόντος διατάγματος, η δε δικηγόρος του εναγομένου δεν έφερε ένσταση στην έκδοση διατάγματος ως η αίτηση για το ποσό των €30.
  5. Το δικαστήριο πάντως δεν εξέδωσε κανένα διάταγμα την ημέρα εκείνη. Αν εκδόθηκε τέτοιο διάταγμα στις 2.2.15, ο μεσεγγυούχος όφειλε δια συμπληρωματικής ενόρκου δηλώσεως να το θέσει ενώπιον του δικαστηρίου. Παρόλο που ως λέχθηκε ακόμα και να εκδόθηκε είναι μεταγενέστερο του παρόντος διατάγματος order nisi, και δεν έχει συνεπώς προτεραιότητα έναντι αυτού. Επί του τούτου να υποδειχθεί ότι οι ενάγοντες στην υπόθεση του Ε.Δ. Λεμεσού έλαβαν γνώση της ύπαρξης της παρούσης διαδικασίας, σχετικό είναι το πρακτικό του δικαστηρίου ημερ.18.5.15 και επέλεξαν να μην εμφανιστούν, ή και να παρέμβουν στην παρούσα διαδικασία. Στην Christou ανωτέρω υπεδείχθη ότι: The court has a wide discretion in the matter to deal with an application of this kind so that justice may be done. This can be seen from the case of George Lee & Sons (Builders) Ltd v. Olink
(1972)1 All.E.R 360 where the court had made an elaborate order to meet the end of justice in the case». Η υπόθεση George Lee που μνημονεύεται στην Christou ανωτέρω είναι ιδιαίτερα διαφωτιστική ως προς πλατιά εξουσία που έχει το δικαστήριο εξετάζοντας διαδικασία μεσεγγύησης. Στην υπόθεση αυτή το δικαστήριο διέταξε όπως το διάταγμα παραμείνει σε ισχύ και ο μεσεγγυούχος διετάχθη να καταβάλει το ποσό στο δικαστήριο (payment into court), με περαιτέρω διαταγή όπως ο πρωτοκολλητής προβεί σε περαιτέρω έρευνες στο κατά πόσο ο εναγόμενος ήταν αφερέγγυος και να ενημερώσει το δικαστήριο, ώστε να είναι σε θέση να καθορίσει τον περαιτέρω χειρισμό της διαδικασίας μεσεγγυήσεως. Η παρούσα διαδικασία αποτελεί μέτρο εκτέλεσης και η εκτέλεση των δικαστικών αποφάσεων είναι στοιχείο που συνάπτεται άμεσα με το κύρος της δικαστικής διαδικασίας. Η αξιοπιστία της δικαιοσύνης εξαρτάται από την αποτελεσματικότητα της, γιατί διαφορετικά δημιουργείται δυσπιστία για την αποστολή της με ανάλογες διαβρωτικές επιπτώσεις. Για το λόγο αυτό τα προβλεπόμενα από το νόμο μέτρα αναγκαστικής εκτέλεσης δεν πρέπει να καταντούν ατελέσφορα (Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος Α.Ε. ν. Κωνσταντίνου
(2001)1 Α.Α.Δ. 1034). Άλλωστε, όπως είναι και η θέση των μεσεγγυούχων, εναρμονισμένη με τις ρηθείσες αρχές, το μέλημα του δικαστηρίου είναι η αποφυγή ενός πραγματικού και υπαρκτού κινδύνου να βρεθεί ο μεσεγγυούχος στην θέση να καταβάλει το χρέος ξανά. Εκ των όσων έχουν αναλυθεί και εξηγηθεί εξάγεται ότι το μόνο τελικό διάταγμα (absolute) που υπάρχει εναντίον των μεσεγγυούχων είναι εκείνο του Ε.Δ. Λεμεσού ημερ.18.5.15 για την καταβολή στους ενάγοντες στην ρηθείσα αγωγή του ποσού των €22.
  1. Στην Christou ανωτέρω το δικαστήριο άφησε το ένταλμα σε εκκρεμότητα μέχρι να εκδικασθεί εκκρεμούσα αγωγή και εξέδωσε διάταγμα κατάσχεσης (attachment) στα χέρια του μεσεγγυούχου εκείνου του ποσού που θα εκδικασθεί στην αγωγή προς όφελος του προς ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης υπέρ του ενάγοντα. Τέτοιο διάταγμα προτίθεται να εκδώσει και το παρόν δικαστήριο εν σχέση με το ποσό των €35.000 που θα είναι καταβλητέο στον εναγόμενο την 1.2.
  2. Καθόσον αφορά την δόση των €30.000 που ήταν πληρωτέα την 1.2.15 και δεδομένου ότι το εκδοθέν διάταγμα κατάσχεσης παρέμεινε σε ισχύ μέχρι και την εκδίκαση του, ανεξαρτήτως της αρχικής προτεραιότητας του διατάγματος που εκδόθηκε υπό του Ε.Δ. Λεμεσού, κρίνεται ότι σήμερα για τους λόγους που έχουν εξηγηθεί, δεν υπάρχει οποιαδήποτε προτεραιότητα άλλου διατάγματος που να κωλύει το παρόν δικαστήριο να διατάξει την καταβολή του ποσού στους ενάγοντες. Δεν θα πρέπει να παραγνωρίζεται ότι το αρχικό διάταγμα, order nisi, σύμφωνα με τις πρόνοιες του αρ.73 του Κεφ.6, αποτελεί διάταγμα κατάσχεσης της ιδιοκτησίας στα χέρια του τρίτου (μεσεγγυούχου) και δέσμευσης της ιδιοκτησίας του εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτη που είναι στα χέρια του τρίτου. Είναι επ' αυτού του διατάγματος που υπάρχει η προτεραιότητα των προηγηθέντων διαταγμάτων. Δεν πρόκειται για διάταγμα διάθεσης της κατασχεθείσης ιδιοκτησίας που ακολουθεί το διάταγμα κατάσχεσης, η οποία διενεργείται κάτω από τις πρόνοιες του Αρ.78 του Κεφ.6 και αφού προηγουμένως το δικαστήριο ακούσει όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα. Κατά συνέπεια την ημέρα που το δικαστήριο θα αποφασίσει ως προς τον τρόπο διάθεσης της ιδιοκτησίας, θα πρέπει να λάβει υπόψη του αν υπάρχει προηγηθείσα κατάσχεση της από άλλον εξ αποφάσεως πιστωτή ή άλλου είδους επιβαρύνσεις. Και στην παρούσα υπόθεση και δεδομένου ότι το παρόν και επίδικο διάταγμα κατάσχεσης ήταν σε ισχύ, από τα ενώπιον του δικαστηρίου τεθέντα στοιχεία, κρίνεται για τους λόγους που έχουν εξηγηθεί και αναλυθεί, ότι δεν υπάρχει σε ισχύ πλέον άλλο διάταγμα κατάσχεσης των πιο πάνω ποσών. Κατά συνέπεια και δεδομένου ότι δεν υπήρξε ένσταση περί της μη συνέχισης της συμφωνίας διανομής μεταξύ του μεσεγγυούχου και της Hill's κατά την 1.2.15, το κατασχεθέν ποσό που οφείλεται στον εναγόμενο από τον μεσεγγυούχο ύψους €30.000 θα πρέπει να καταβληθεί στον ενάγοντα. Ως εκ τούτου εκδίδεται διάταγμα με το οποίο διατάσσεται ο μεσεγγυούχος να καταβάλει το ποσό των €30.000 στον ενάγοντα. Αναφορικά με το ποσό των €35.000 της τελευταίας δόσης που θα καταστεί πληρωτέο την 1.2.16, το δικαστήριο κατά ανάλογο τρόπο με την Christou ανωτέρω και στα πλαίσια της ευρείας διακριτικής εξουσίας που του παρέχεται, θα διατηρήσει σε ισχύ την κατάσχεση του ρηθέντος ποσού. Εκδίδεται συνεπώς ανάλογη διαταγή. Κατά συνέπεια το ποσό των €35.000 θα παραμείνει υπό κατάσχεση και δεσμευμένο (attached) μέχρι και την 1.2.
  3. Αν το ποσό αυτό διατεθεί και με ποιο τρόπο, θα εξεταστεί την 1.2.16, λόγω του τεθέντος όρου για την συνέχιση της συμφωνίας διανομής μεταξύ του μεσεγγυούχου και της Hill's. Αναφορικά με τα έξοδα, ο ενάγων ως το επιτυχόν μέρος κρίνεται ότι δικαιούνται τα έξοδα της διαδικασίας τα οποία θα καταβληθούν δια της αφαιρέσεως τους από το ποσό των €30.000 και αφού προηγουμένως υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή. Αναφορικά με τα έξοδα που θα προκύψουν κατά την 1.2.16 θα εξεταστούν κατά τον χρόνο εκείνο. Εν σχέση με τα έξοδα του μεσεγγυούχου, σύμφωνα με το πιο πάνω σύγγραμμα των Halsbury's σελ.91, παρα. 137 υποδεικνύεται ότι αν ο μεσεγγυούχος αρνηθεί ανεπιτυχώς την ευθύνη του, ο ενάγων γενικώς δικαιούται τα έξοδα του, ενώ στην περίπτωση που δεν αρνηθεί ευθύνη τα έξοδα του τα κατακρατεί από το κατασχεθέν και ευρισκόμενο εις χείρας του ποσό. Στην παρούσα υπόθεση ο μεσεγγυούχος αμφισβήτησε την οφειλή τόσο ως πρόωρη, όσο και ως μη έχουσα προτεραιότητα έναντι των εναγόντων στην αγωγή του Ε.Δ. Λεμεσού. Κατά συνέπεια η απόρριψη των ενστάσεων του μεσεγγυούχου δεν του δίνει το δικαίωμα να λάβει τα έξοδα της διαδικασίας. Ως εκ τούτου δεν εκδίδεται καμιά διαταγή για έξοδα αναφορικά με τον μεσεγγυούχο. (υπ.) Ν. Γιαπανάς, Α.Ε.Δ Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.