Ιωάννης Στυλιανίδης ν. Ασφαλιστική Εταιρεία Η «Κεντρική» Λτδ, Αρ. Αγωγής: 8152/2010, 30/6/2015

Ιωάννης Στυλιανίδης ν. Ασφαλιστική Εταιρεία Η «Κεντρική» Λτδ, Αρ. Αγωγής: 8152/2010, 30/6/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2015:A273 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Λ.Α. Παντελή, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 8152/2010 Μεταξύ: Ιωάννης Στυλιανίδης Ενάγοντας και Ασφαλιστική Εταιρεία Η «Κεντρική» Λτδ Εναγομένη 30 Ιουνίου 2015 Για τον ενάγοντα: κα Πάλλη. Για τον εναγόμενο: κος Δράκος. Α Π Ο Φ Α Σ Η Τα γεγονότα της υπό κρίση υπόθεσης δεν παρουσιάζουν ιδιαίτερη δυσκολία. Αυτό γιατί τα δικόγραφα εμπεριέχουν αριθμό παραδοχών και επιπλέον, πριν την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας οι δυο πλευρές προέβησαν σε δήλωση παραδεχτού γεγονότος. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Η αξίωση του ενάγοντα είναι για ειδικές και γενικές αποζημιώσεις και νομική βάση τούτης είναι αμέλεια η οποία προκάλεσε αυτοκινητικό δυστύχημα. Η υπεράσπιση δέχεται ότι προκλήθηκε το δυστύχημα, όπως και τις περιβάλλουσες λεπτομέρειες τούτου, δηλαδή τον αριθμό εγγραφής καθ' ενός των εμπλεκομένων οχημάτων, τον χρόνο, τον χώρο και τον τρόπο πρόκλησης του δυστυχήματος, και επιπλέον αποδέχεται ότι η ευθύνη βαρύνει πλήρως την πλευρά της υπεράσπισης. Αναφέρω υπεράσπιση εφόσον από τις παραδοχές των δικογράφων προκύπτει ότι η εναγομένη εμπλέκεται στο δυστύχημα λόγω ιδιότητας. Είναι η εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία που κατά τον επίδικο χρόνο παρείχε ασφαλιστική κάλυψη στο όχημα που συγκρούστηκε με το όχημα του ενάγοντα και συνεπώς η ευθύνη της οφείλεται στις πρόνοιες του άρθρου 16Α του περί Μηχανοκίνητων Οχημάτων (Ασφάλισης Ευθύνης Έναντι Τρίτου) Νόμου, Ν.96(Ι)/

1. Τώρα, αποτελεί παραδεχτό γεγονός ότι το επίδικο δυστύχημα επισυνέβη την 28.04.2010 και εμπλεκόμενα είναι τα οχήματα με αριθμό εγγραφής KUE014, το οποίο οδηγούσε ο ενάγων, και ΕΝΤ710, το οποίο οδηγούσε ο Ιάκωβος Αναστάση. Το τελευταίο όχημα είναι αυτό για το οποίο η εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία είχε εκδώσει το πιστοποιητικό ασφάλισης με αριθμό 30017665 και κατά το χρόνο που εδώ ενδιαφέρει ήταν σε ισχύ. Περαιτέρω, το δυστύχημα επισυνέβη στον αυτοκινητόδρομο Λευκωσίας - Λεμεσού όταν το όχημα που οδηγούσε ο Αναστάση προσέκρουσε στο προπορευόμενο όχημα που οδηγούσε ο ενάγων, και του προκάλεσε ζημία. Επαναλαμβάνω ότι η εναγομένη αποδέχεται πλήρη ευθύνη για την πρόκληση του δυστυχήματος. Περαιτέρω, πριν την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας οι δυο πλευρές δήλωσαν και το ύψος των ειδικών ζημίων για επιδιόρθωση του οχήματος του ενάγοντα. Όπως αναφέρθηκε τούτες ανέρχονται σε €971,
2. Η έτερη αποζημίωση στη βάση απώλειας απολαβών (παράγραφος 5(ii)(β) στην έκθεση απαιτήσεως), απεσύρθη. Όλα τα πιο πάνω συνιστούν παραδεχτά γεγονότα και ως εκ τούτου καθίστανται ευρήματα του δικαστηρίου. Μοναδικό επίδικο θέμα είναι το ύψος των γενικών αποζημιώσεων που δικαιούται ο ενάγων συνεπεία των τραυματισμών που υπέστη. Προς τούτο ο ενάγων κλήθηκε και κατέθεσε ενόρκως. Η πλευρά της υπεράσπισης δεν κάλεσε κανένα μάρτυρα. Δεν κρίνω σκόπιμο να επαναλάβω τη μαρτυρία του ενάγοντα εφόσον αυτό διενεργείται πιο κάτω στο πλαίσιο αξιολόγησης. Θα αρκεστώ να αναφέρω μόνο ότι σπάνια μάρτυρας είναι τόσο ειλικρινής και η μαρτυρία του αγνή και ανεπιτήδευτη όπως η μαρτυρία του ενάγοντα στην υπό κρίση υπόθεση. Παρεμβάλλω ότι η ειλικρίνεια αλλά και η ορθότητα μιας μαρτυρίας διαγιγνώσκεται από τις λεπτομέρειες που την πλαισιώνουν. Όπως υποδεικνύεται στο σύγγραμμα Phipson On Evidence, 16η έκδοση, σελίδα 333, τα εγγενή χαρακτηριστικά μιας μαρτυρίας που αναδεικνύουν την αληθοφάνεια του μάρτυρα, είναι πηγή γνώσης, ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος, ανιδιοτέλεια και αληθοφάνεια. Από την άλλη, γνώση των γεγονότων οφειλόμενη σε δυνατότητα και ικανότητα παρατήρησης, αλλά και βάσιμο λόγο αποθήκευσης στη μνήμη του μάρτυρα, είναι στοιχεία που συνθέτουν τη γνησιότητα και την ορθότητα της μαρτυρίας (βλ. Phipson, πιο πάνω, παράγραφο 12 - 16). Αν μακρηγόρησα κάπως είναι γιατί η υπό κρίση μαρτυρία είναι πλούσια σε όλα τα ανωτέρω και ο ενάγων υπόδειγμα ειλικρινούς και γνήσιου παρατηρητή των γεγονότων. Και εξηγώ. Ανέφερε ο ενάγων ότι το όχημά του κτυπήθηκε στο πίσω μέρος από το όχημα που οδηγούσε ο Αναστάση. Επεξήγησε ότι μόλις κτυπήθηκε ενστικτωδώς έστρεψε το χέρι του προς τα πίσω ώστε να συγκρατήσει τη θυγατέρα του που καθόταν στο πίσω κάθισμα. Η σύγκρουση όμως των δυο οχημάτων δεν είχε ολοκληρωθεί εφόσον το όχημα δέχτηκε εκ νέου κτύπημα, πάλι από το όχημα που οδηγούσε ο Αναστάση. Η σημασία τούτου του δεύτερου χτυπήματος, σύμφωνα με τον ενάγοντα, έγκειται στο ότι τον βρήκε γυρισμένο προς τα πίσω με το χέρι του σε έκταση, και ενόσω βρισκόταν σε αυτή την άβολη θέση δέχτηκε κτύπημα από το προστατευτικό της κεφαλής μαξιλάρι του οχήματος, το οποίο ενεργοποιήθηκε από τη σύγκρουση. Τα πιο πάνω αναδεικνύουν τη λεπτομέρεια που απαρτίζει τη μαρτυρία του ενάγοντα και αποκαλύπτει τους λόγους που ενθυμάται όσα ενθυμάται, για μια άβολη και σίγουρα ταλαίπωρη για τον ίδιο στιγμή. Η ειλικρίνεια του όμως δοκιμάζεται και αναδεικνύεται από τα εξής: Δηλώνει ο μάρτυρας ότι στην αρχή δεν κατάλαβε ότι τραυματίστηκε. Ο λόγος δια τον οποίο μετέβη στις Α' Βοήθειες ήταν τα παράπονα της θυγατέρας του για πόνο στο κεφάλι. Προσθέτει όμως ότι ευτυχώς η θυγατέρα του δεν είχε οιονδήποτε πρόβλημα. Αναδεικνύεται εν προκειμένω αποχή από υπερβολή ή εκμετάλλευση ενός γεγονότος που σίγουρα ανησύχησε τον ενάγοντα. Προσθέτει ο ενάγων ότι ενόσω ανέμενε ολοκλήρωση των εξετάσεων της θυγατέρας του, έκανε να γυρίσει, ώστε να μιλήσει με τη μητέρα του, αλλά στάθηκε αδύνατο. Τότε ήταν που ένιωσε τον πόνο και αντιλήφθηκε ότι τραυματίστηκε. Ακολούθησε εξέταση από ιατρό και διάγνωση ότι υπέστη κάκωση οσφυικής μοίρας σπονδυλικής στήλης. Η διάγνωση του ιατρού είναι το τεκμήριο
3. Του χορηγήθηκαν φάρμακα - η συνταγή είναι το τεκμήριο 2 - ενώ του συστήθηκε και άδεια ανάπαυσης για δυο εβδομάδες (βλ. τεκμήριο 3). Ανέφερε ο ενάγων ότι έλαβε επιπλέον παυσίπονα και αντιφλεγμονώδη, καθώς ότι ακολούθησε και φυσιοθεραπεία. Μάλιστα λόγω της φυσιοθεραπείας δεν επισκέφτηκε το νοσοκομείο μετά πάροδο δυο εβδομάδων, όπως του ζητήθηκε, εφόσον ανέμενε να ολοκληρώσει τη θεραπεία που έκανε. Ανέφερε ότι ταλαιπωρήθηκε με έντονους πόνου για 2 μήνες και επεξήγησε ότι εξάντλησε την άδεια ανάπαυσης των 15 ημερών, ενώ και μετά, για περίοδο 10 ακόμα ημερών οι ώρες που πήγαινε στην εργασία του ήταν μειωμένες. Παρ' όλα αυτά, χωρίς κανένα δισταγμό, δεύτερη σκέψη ή επιτήδευση, δήλωσε ότι μετά πάροδω ενός μηνός, έκανε ότι και προηγουμένως, απλώς, προσθέτει, κατά τη διάρκεια των δυο εβδομάδων μετά την άδεια ασθενείας δυσκολευόταν και εκτελούσε την εργασία του καθήμενος ή ξαπλωμένος. Όλα τα πιο πάνω αναδεικνύουν την ειλικρίνεια ενός μάρτυρα που στόχο είχε να πει στο δικαστήριο τι πραγματικά βίωσε και όχι να παραποιήσει, υπερβάλει ή αποσιωπήσει γεγονότα. Ως εκ των πιο πάνω δέχομαι ότι ο ενάγων λόγω του δυστυχήματος υπέστη κάκωση οσφυικής μοίρας σπονδύλου. Έλαβε και εξάντλησε άδεια ανάπαυσης 15 ημερών, ενώ χρειάστηκε περαιτέρω 15 ημέρες ώστε η ζωή του να επανέλθει στα φυσιολογικά επίπεδα. Για αντιμετώπιση του τραυματισμού που υπέστη έλαβε παυσίπονα και αντιφλεγμονώδη ενώ δέχθηκε και φυσιοθεραπεία για ένα μήνα. Η αντιπαράθεση των δυο πλευρών επικεντρώνεται σε αυτό το ύψος των γενικών αποζημιώσεων που δικαιούται ο ενάγων. Η μεν πλευρά του ενάγοντα εισηγείται το ποσό των €2.500,00, η δε πλευρά της εναγομένης εκείνο των €
4. Είναι η θέση του ευπαίδευτου συνηγόρου της εναγομένης ότι η σωματική βλάβη που υπέστη ο ενάγων είναι ασήμαντη. Είναι γι' αυτό το λόγο που εισηγείται ότι όπως ο ανθρώπινος πόνος και η αγωνία αντιμετωπίζεται στις πολύ σοβαρές υποθέσεις, αντιστρόφως ανάλογα πρέπει να αντιμετωπίζεται η περίπτωση των πολύ ασήμαντων τραυματισμών. Με όλο το σεβασμό αλλά με αυτή τη θέση δεν μπορώ να συμφωνήσω. Στην πάρα πάνω θέση ενυπάρχει, έστω κεκαλυμμένη, εισήγηση ότι το δικαστήριο δεν πρέπει να ασχοληθεί με την ταλαιπωρία και τον πόνο του ενάγοντα γιατί είναι μικρής έκτασης, μηδαμινή και ασήμαντη. Είμαι της γνώμης ότι η εν λόγω θέση δεν αρμόζει στην εξέλιξη του δικαίου, τη σύγχρονη ανθρωποκεντρική αντίληψη τούτου, και βεβαίως στην ιδιοσυγκρασία και τα χαρακτηριστικά της σύγχρονης κυπριακής κοινωνίας. Όπως έχει νομολογηθεί οι αποζημιώσεις που επιδικάζονται πρέπει να είναι δίκαιες και κοινωνικά αποδεκτές (βλ. Μαυροπετρή ν. Λουκά