Χαράλαμπου Σωτηρίου ν. Μάριου Παναγή κ.α., Αρ. Αγωγής: 3353/2014, 3/6/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2015:A223 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Σ. Κλεόπα Χατζηκυριάκου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3353/2014 Μεταξύ: Χαράλαμπου Σωτηρίου Ενάγοντα και
- Μάριου Παναγή
- Kowalska Ewelina Εναγομένων --------------------- Αίτηση εναγομένου 1 ημερ. 17.12.2014 για παραμερισμό απόφασης Ημερομηνία: 3 Ιουνίου, 2015 Για τον εναγόμενο 1 - αιτητή : κα Π. Παπαπέτρου Για τον ενάγοντα - καθ' ου η αίτηση: κα K. Κώστα ΑΠΟΦΑΣΗ Ο ενάγων καταχώρισε την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή στις 16.6.2014, με την οποία αξίωνε απόφαση εναντίον των εναγομένων για €810 ως ενοίκια τριών μηνών 15.3.2014 μέχρι 15.6.2014 για την ενοικίαση ενός διαμερίσματος στην Παλλουριώτισσα, €90 κοινόχρηστα τριών μηνών, και ενδιάμεσα οφέλη ή αποζημιώσεις εκ €270 τον μήνα και €30 για τα κοινόχρηστα τον μήνα από 15.6.2014 μέχρι την εξεύρεση νέου ενοικιαστή ή μέχρι τη λήξη της ενοικίασης στις 15.9.
- Η αγωγή επιδόθηκε στους εναγομένους στις 25.6.2014 με τον τρόπο που θα αναφερθεί πιο κάτω, δεν καταχωρίστηκε Σημείωμα Εμφάνισης και ο ενάγων καταχώρισε αίτηση για απόφαση, στα πλαίσια της οποίας εκδόθηκε απόφαση εναντίον των εναγομένων 1 και 2 αλληλέγγυα και κεχωρισμένα στις 15.9.2014 για συνολικό ποσό εκ €1.800 πλέον νόμιμο τόκο και έξοδα. Στις 14.11.2014 καταχωρίστηκε αίτηση έρευνας εναντίον των εναγομένων η οποία επιδόθηκε στον εναγόμενο 1 προσωπικά στις 25.11.
- Στις 17.12.2014 που ήταν ορισμένη η αίτηση έρευνας, καταχωρίστηκε η υπό κρίση αίτηση από τον εναγόμενο 1, με την οποία επιζητείται ο παραμερισμός της απόφασης όσον αφορά τον ίδιο. Σημειώνω ότι εκδόθηκε εκ συμφώνου και διάταγμα αναστολής της εκτέλεσης της απόφασης όσον αφορά τον εναγόμενο 1, μέχρι την εκδίκαση της παρούσας αίτησης για παραμερισμό. Η υπό εξέταση αίτηση στηρίζεται στις Δ.5 θ. 1 και 2, Δ.17 θ. 10, Δ.26 θ. 14, Δ.33 θ. 3, Δ.39, Δ.48 θ. 1,2,3,7,8
(1)(
- s)και (y), 9(
- h)και (
- u)και 11 και Δ.64 θ. 1 και 2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στο άρθρο 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60, στα άρθρα 28
(1), 30 και 35 του Συντάγματος, στη νομολογία και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Η αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του εναγομένου 1 - αιτητή, ο οποίος αναφέρει ότι στις 25.06.2014 αντίγραφα της αγωγής αφέθηκαν από επιδότη στον πατέρα και συγκάτοικό του χωρίς την υπογραφή του, για τους εναγομένους 1 και 2, παρά την έντονη άρνηση του πατέρα του εναγομένου 1 να τα παραλάβει. Λόγω της φύσης της εργασίας του εναγομένου 1, αυτός μετακινείτο και συνεχίζει να μετακινείται καθημερινά σε διάφορες πόλεις της Κύπρου, όπου τις περισσότερες φορές διέμενε το βράδυ, με αποτέλεσμα να μην βρισκόταν με τον πατέρα του καθημερινά και σε περίπτωση που μετέβαινε στην οικία των γονιών του όπου διέμενε το βράδυ συνήθως ήταν κατά τις μεσονύκτιες ώρες όταν ο πατέρας του κοιμόταν. Αναφέρει επιπλέον ότι βρίσκεται με τον πατέρα του περίπου μια φορά την εβδομάδα. Γι' αυτούς τους λόγους, ο πατέρας του είχε προτείνει στον επιδότη να τηλεφωνήσει στον εναγόμενο 1 για να συναντηθούν με σκοπό να του επιδοθεί η αγωγή. Όσον αφορά την εναγομένη 2, ο πατέρας του εναγομένου 1 είχε αρνηθεί να παραλάβει αντίγραφο της αγωγής καθ' ότι ο εναγόμενος 1 δεν είχε πλέον οποιαδήποτε σχέση με αυτήν, η οποία διέμενε στην Πάφο. Παρ' όλα αυτά ο επιδότης άφησε τα αντίγραφα της αγωγής στον πατέρα του εναγομένου 1, καταγράφοντας σε σχέση με την εναγομένη 2 ότι επρόκειτο για τον πεθερό και συγκάτοικό της, κάτι που δεν ίσχυε. Όσον αφορά την επίδοση της αγωγής στον ίδιο τον εναγόμενο 1, επαναλαμβάνει ότι λόγω της φύσης της εργασίας του δεν βρισκόταν συχνά με τον πατέρα του με αποτέλεσμα ο τελευταίος να ξεχάσει να τον ενημερώσει. Συνεπώς, ο εναγόμενος 1 δεν καταχώρισε σημείωμα εμφάνισης και εκδόθηκε απόφαση. Ο εναγόμενος 1 αναφέρει επιπλέον ότι στις 15.10.2014 έλαβε ένταλμα κατάσχεσης κινητής περιουσίας οπότε και έλαβε γνώση της αγωγής για πρώτη φορά. Επικοινώνησε την ίδια μέρα με τους δικηγόρους του, οι οποίοι προέβησαν σε έρευνα του φακέλου και διαπίστωσαν ότι η αγωγή είχε επιδοθεί στον πατέρα του εναγομένου 1 στις 25.06.
- Ο πατέρας του, τού ανέφερε ότι δεν θυμόταν να παρέλαβε αγωγή. Ακολούθως, όμως, ο πατέρας του εντόπισε αντίγραφο της αγωγής και θυμήθηκε ότι ο επιδότης του είχε αφήσει αντίγραφο της αγωγής παρά την άρνησή του να την παραλάβει και να υπογράψει λόγω του ότι ο εναγόμενος 1 μετακινείτο λόγω εργασίας σε διάφορες πόλεις. Στις 14.11.2014 οι δικηγόροι του εναγομένου 1 επικοινώνησαν με τους δικηγόρους του ενάγοντα για συζήτηση της υπόθεσης, ενώ καταχωρίστηκε αίτηση έρευνας προς εκτέλεση της απόφασης. Μετά από ακόμη τρεις συναντήσεις του εναγομένου 1 με τους δικηγόρους του για τον τρόπο χειρισμού της υπόθεσης, τον συμβούλευσαν ότι η απόφαση πρέπει να παραμεριστεί καθ' ότι έχει καλή υπεράσπιση. Συγκεκριμένα, ο εναγόμενος 1 προβάλλει ότι τον Νοέμβριο του 2013 είχε ενημερώσει τον ενάγοντα ότι θα φύγει από το επίδικο διαμέρισμα εντός του μήνα επειδή είχε χωρίσει με την εναγομένη
- Ισχυρίζεται ότι ο ενάγων αποδέχθηκε τον τερματισμό της συμφωνίας ενοικίασης από τον εναγόμενο 1 και συνέχισε την ενοικίαση μόνο με την εναγομένη 2, η οποία συνέχισε να διαμένει εκεί μέχρι τον Μάρτιο του
- Συνεπώς θεωρεί ότι έγινε νόμιμος τερματισμός της συμφωνίας ενοικίασης ημερ. 15.09.2013 και δεν οφείλει οποιοδήποτε ποσό. Τονίζει ότι ουδέποτε παρέλαβε και/ή έλαβε γνώση για την αγωγή πριν τις 15.10.2014 και ότι σε περίπτωση που λάμβανε γνώση θα καταχωρούσε σημείωμα εμφάνισης. Ο ενάγων - καθ' ου η αίτηση καταχώρισε ένσταση, στην οποία εξειδικεύονται οι εξής λόγοι: α) Η επίδοση του κλητηρίου είναι καθόλα νομότυπη και έγκυρη και σύμφωνη με τους Θεσμούς β) Ο αιτητής αδικαιολόγητα παρέλειψε να εμφανιστεί στο Δικαστήριο γ) Ο αιτητής δεν αποκαλύπτει καλή και/ή συζητήσιμη υπεράσπιση επί της ουσίας ούτε οποιεσδήποτε πιθανότητες επιτυχίας δ) Δεν υπήρξε οποιαδήποτε υπέρβαση δικαιοδοσίας από το Δικαστήριο που εξέδωσε την απόφαση, αφού δόθηκε επαρκής μαρτυρία σε σχέση με την απαίτηση του ενάγοντα. ε) Δεν υπάρχουν στην ένορκη δήλωση του εναγομένου 1 - αιτητή αρκετοί και πειστικοί λόγοι οι οποίοι να συνηγορούν στο να παραμεριστεί η απόφαση. Η ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του ενάγοντα, ο οποίος αναφέρει ότι, όπως του επιβεβαίωσε ο ιδιώτης επιδότης που επέδωσε την αγωγή, ο πατέρας του εναγομένου 1 παραδέχθηκε ότι ο υιός του διαμένει μαζί του αλλά αρνήθηκε να υπογράψει για την επίδοση. Δεν πρότεινε, όμως, στον επιδότη να επικοινωνήσει τηλεφωνικώς με τον υιό του κατά τον χρόνο επίδοσης της αγωγής. Αυτή η εισήγηση έγινε όταν ο επιδότης προσπάθησε να επιδώσει στον πατέρα του εναγομένου 1 την αίτηση μηνιαίων δόσεων που ακολούθησε, οπόταν ο πατέρας του εναγομένου 1 έδωσε στον επιδότη το τηλέφωνο του υιού του και έτσι επιτεύχθηκε προσωπική επίδοση της αίτησης. Επισημαίνει ότι ο πατέρας του εναγομένου 1 θα μπορούσε να ενημερώσει τον υιό του για την αγωγή, για τη σοβαρότητα της οποίας του εξήγησε ο επιδότης. Ο ενάγων επισυνάπτει ως Τεκμήριο 1 επιστολή του εναγομένου 1 ημερ. 28.05.2014 προς την δικηγόρο του ενάγοντα η οποία διαψεύδει τους ισχυρισμούς του εναγομένου 1 στην παρούσα αίτηση, εφόσον στην επιστολή δηλώνει ότι οι εναγόμενοι 1 και 2 έφυγαν από το διαμέρισμα για οικονομικούς λόγους. Προβάλλει ότι η επίδοση της αγωγής έγινε νομότυπα και σύμφωνα με τους θεσμούς και επισυνάπτει ως Τεκμήριο 2 την αλληλογραφία των δικηγόρων των μερών, όπου η πλευρά του εναγομένου 1 υπέβαλε προτάσεις άνευ βλάβης δικαιωμάτων, για αποπληρωμή του ημίσεος των ενοικίων για την περίοδο 15.3.2014 - 15.6.2014, και το υπόλοιπο ήμισυ να διεκδικηθεί από την εναγομένη
- Ως Τεκμήριο 3 επισυνάπτει την ειδοποίηση δικαστικού επιδότη ημερ. 5.11.2014 για την επιστροφή του εντάλματος κατάσχεσης κινητών που είχε εκδοθεί εναντίον του εναγομένου 1, ως ανεκτέλεστο, καθότι είχε δηλωθεί ψευδώς στον δικαστικό επιδότη ότι ο εναγόμενος 1 εγκατέλειψε τη δοθείσα διεύθυνση [1]. Αρνείται τους ισχυρισμούς περί ειδοποίησης τερματισμού και αποδοχής αποχώρησης του εναγομένου 1 από το διαμέρισμα λόγω χωρισμού του με την εναγομένη
- Τονίζει ότι κανένας νόμιμος τερματισμός της ενοικίασης δεν υπήρξε και καμία ουσιαστική υπεράσπιση δεν προβάλλεται, εξού και στην επιστολή του εναγομένου 1 Τεκμήριο 1 ο ίδιος δίδει ως λόγο αποχώρησης των εναγομένων από το διαμέρισμα «τη δύσκολη οικονομική περίοδο». Ο ενάγων επισημαίνει επιπλέον ότι ο εναγόμενος 1 δεν επικαλείται κανένα πειστικό λόγο για την από μέρους του καθυστέρηση λήψης μέτρων στην αγωγή. Τα πιο πάνω είναι όσα τέθηκαν από πλευράς μαρτυρίας ενώπιον του Δικαστηρίου, εφόσον οι ενόρκως δηλούντες δεν αντεξετάστηκαν. Οι ευπαίδευτοι δικηγόροι με τις εμπεριστατωμένες αγορεύσεις τους υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις, αναφέροντας σχετική νομολογία, εισηγήσεις και επιχειρήματα. Η Διαταγή 17 θ. 10 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας προνοεί ότι όταν εκδοθεί απόφαση σύμφωνα με τη Διαταγή 17, δηλαδή λόγω παράλειψης του εναγομένου να καταχωρίσει σημείωμα εμφάνισης μετά την επίδοση του κλητηρίου εντάλματος, θα είναι νόμιμο για το Δικαστήριο στην κατάλληλη περίπτωση να παραμερίσει ή να διαφοροποιήσει την απόφαση με όρους που ήθελαν φανεί δίκαιοι. Η εξουσία του Δικαστηρίου για παραμερισμό απόφασης που εκδίδεται στην απουσία διαδίκου επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, η οποία ασκείται με βάση καλά καθιερωμένες από τη νομολογία αρχές [2] . Το Δικαστήριο θα πρέπει να επιτύχει την εξισορρόπηση της ανάγκης να διατηρηθεί το δικαίωμα των διαδίκων να ακουστούν, με την ανάγκη εξασφάλισης της ταχείας απονομής δικαιοσύνης και της τελεσιδικίας των Δικαστικών αποφάσεων. Ο αιτητής φέρει το βάρος να αποδείξει ότι έχει καλή εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση στην αγωγή. Το Δικαστήριο βεβαίως δεν υπεισέρχεται στην ουσία της υπεράσπισης και δεν προχωρεί σε αξιολόγηση οποιασδήποτε μαρτυρίας στο στάδιο αυτό, αλλά ο αιτητής θα πρέπει να παρουσιάσει ικανοποιητικές λεπτομέρειες για να πείσει το Δικαστήριο ότι έχει εκ πρώτης όψεως ή συζητήσιμη υπεράσπιση. Επιπρόσθετα, όμως, ο αιτητής οφείλει να καταδείξει σοβαρή και εύλογη αιτιολογία για την απουσία του με συνέπεια την έκδοση απόφασης εναντίον του. Αίτηση για παραμερισμό πρέπει να υποβάλλεται έγκαιρα. Σε αντίθετη περίπτωση, ο αιτητής φέρει το βάρος να αποδείξει ότι δικαιολογημένα καθυστέρησε να αποταθεί προς παραμερισμό της απόφασης. Όπως λέχθηκε στη Steven Bush κ.α v. Γιαννάκης Γιαννή
(2001)1 Α.Α.Δ. 1342: «Κατά την άσκηση της διακριτικής εξουσίας για επαναφορά, την οποία παρέχει το Δικαστήριο η Δ.17, Θ.10, εξουσίας η οποία, όπως υποδείχθηκε στην Evans v. Bartlam
(1937)2 All E.R. 646, δεν εντάσσεται σε οποιαδήποτε στεγανά, το Δικαστήριο κατευθύνει την προσοχή του σε δύο κυρίως παράγοντες. Ο ένας αφορά το κατά πόσο έχει εξηγηθεί καθυστέρηση στην καταχώριση εμφάνισης και στην υποβολή της αίτησης για παραμερισμό, με τρόπο ώστε να φαίνεται ότι η επαναφορά δεν αντιστρατεύεται την ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Σε αυτό λαμβάνεται υπόψη τόσο η στάση του αιτητή όσο και η αναγκαιότητα οριστικής λήξης της αντιδικίας αφού interest republicae ut sit finis litium. Ο άλλος παράγοντας αναφέρεται στο κατά πόσο καταδείχθηκε εκ πρώτης όψεως ή συζητήσιμη υπεράσπιση στην απαίτηση.» Έχοντας σκιαγραφήσει τις πιο πάνω αρχές, επισημαίνω ότι έχουν εφαρμογή μόνο εφόσον η απόφαση έχει εκδοθεί νομότυπα. Οι προϋποθέσεις για να υπάρξει εξουσία έκδοσης απόφασης ερήμην δυνάμει της Δ.17 είναι η καλή επίδοση του κλητηρίου εντάλματος στον εναγόμενο, εκπνοή της προθεσμίας για καταχώριση σημειώματος εμφάνισης και παράλειψή του να καταχωρίσει σημείωμα εμφάνισης. Εάν οι προϋποθέσεις αυτές υπάρχουν, τότε το θέμα παραμερισμού εξετάζεται με βάση τις αρχές που έχουν εκτεθεί πιο πάνω. Εάν όμως αποδειχθεί ότι η απόφαση εκδόθηκε χωρίς να έχουν ικανοποιηθεί οι προϋποθέσεις που θέτει η Δ.17, τότε ο εναγόμενος δικαιούται σε παραμερισμό της χωρίς να τίθεται θέμα διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου και χωρίς να υπάρχει δυνατότητα να τεθούν όροι από το Δικαστήριο σε σχέση με τον παραμερισμό. Όπως λέχθηκε στην απόφαση Γιωργαλλίδης ν. Χρίστου (Ττόμη)
(1997)1 Α.Α.Δ. 247, 250, όπου ακυρώθηκε το μέρος της πρωτόδικης απόφασης για παραμερισμό που αφορούσε την επιβολή όρου: «Από τη στιγμή που η επίδοση κρίθηκε κακή., το πρωτόδικο Δικαστήριο ήταν υποχρεωμένο ex debito justitiae να παραμερίσει την απόφαση και δεν ετίθετο θέμα άσκησης διακριτικής ευχέρειας. Έκαστος έχει το βασικό ανθρώπινο δικαίωμα να πληροφορηθεί για τα δικαστικά μέτρα εναντίον του, τους λόγους για τους οποίους καλείται να εμφανισθεί ενώπιον του Δικαστηρίου και να προβάλει τους ισχυρισμούς του (βλ. Άρθρο 30.3 (α) και (β) του Συντάγματος). » Στην υπό κρίση περίπτωση, ο εναγόμενος 1 - αιτητής δέχεται ότι η επίδοση είναι καλή (βλ. παράγραφο 9 της ένορκης δήλωσής του και παράγραφο 30, σελίδα 11 της γραπτής αγόρευσης της ευπαίδευτης συνηγόρου του). Εξάλλου, η Διαταγή 5 θ. 2 (i) των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας προνοεί ότι η επίδοση πρέπει, όποτε είναι πρακτικό, να γίνεται δια της αφέσεως του αντιγράφου στο πρόσωπο στο οποίο θα γίνει η επίδοση, αλλά αν δεν βρεθεί στο σπίτι του ή στον συνήθη τόπο εργασίας του, η επίδοση θα θεωρείται ότι έγινε αν το αντίγραφο αφεθεί σε ένα μέλος της οικογένειάς του, που να φαίνεται ότι είναι 16 ετών και άνω, και βρίσκεται στην πόλη ή το χωριό του ή εντός της περιοχής του. Στην προκειμένη περίπτωση, ο ιδιώτης επιδότης Αχιλλέας Τσολιάς κατέθεσε στον φάκελο της υπόθεσης ένορκη δήλωση ημερ. 27.6.2014, όπου αναφέρει ότι στις 25.6.2014 επέδωσε επίσημο αντίγραφο του κλητηρίου εντάλματος στον Σωτήρη Παναγή, ο οποίος αρνήθηκε να υπογράψει, για τον εναγόμενο 1, τον οποίο δεν βρήκε στο σπίτι του ή στον συνηθισμένο τόπο εργασίας του, και ότι ο πιο πάνω Σωτήρης Παναγή είναι πατέρας και συγκάτοικος του εναγομένου
- Επισυνάπτεται δε στην εν λόγω ένορκη δήλωση, αντίγραφο του εγγράφου που επιδόθηκε. Επαναλαμβάνω ότι ο ίδιος ο εναγόμενος 1 - αιτητής δέχεται ότι στις 25.6.2014 αφέθηκε αντίγραφο της αγωγής από τον επιδότη στον πατέρα του και ότι βάσει των θεσμών πρόκειται για καλή επίδοση. Απλώς ισχυρίζεται ότι ο πατέρας του έφερε αντίρρηση στην παραλαβή, λόγω του ότι ο υιός του μετακινείτο καθημερινά σε διάφορες πόλεις λόγω εργασίας, και ότι ο πατέρας του «ξέχασε» να τον ενημερώσει, ενώ «θυμήθηκε» και «εντόπισε» το κλητήριο μόνο αφότου είχε πλέον εκδοθεί απόφαση. Είναι σαφές από το ενώπιόν μου μαρτυρικό υλικό ότι η επίδοση όσον αφορά τον εναγόμενο 1 ήταν καλή και νομότυπη εφόσον έγινε σύμφωνα με τη Δ.5 θ. 2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, δεδομένου ότι αφέθηκε στον πατέρα του στη διεύθυνση όπου διέμενε και ο εναγόμενος
- Το γεγονός ότι κάποια βράδια διέμενε εκτός Λευκωσίας λόγω της όποιας εργασίας του ή ότι επέστρεφε στο σπίτι αργά το βράδυ ουδόλως επηρεάζει την εγκυρότητα της επίδοσης. Αντίθετα, μάλιστα, τείνει να επιβεβαιώσει τη θέση του επιδότη, όπως καταδεικνύεται από την ένορκη δήλωσή του, ότι δεν κατέστη δυνατόν να εξεύρει τον εναγόμενο 1 στο σπίτι προσωπικά και έτσι άφησε επίσημο αντίγραφο του κλητηρίου στον πατέρα και συγκάτοικό του. Σχετική είναι η πολύ πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Ψαράς ν. Γιάγκου, Πολιτική Έφεση Αρ. 35/2010, ημερ. 21.5.
- Ίσως εκ του περισσού, σημειώνω ότι τα όσα αναφέρει ο εναγόμενος 1 σε σχέση με την επίδοση της αγωγής στον πατέρα του για την εναγομένη 2, δεν δύνανται να έχουν οποιαδήποτε επίδραση στην παρούσα απόφαση του Δικαστηρίου. Η υπό κρίση αίτηση υποβλήθηκε μόνο από τον εναγόμενο 1, ο οποίος επιζητεί τον παραμερισμό της απόφασης μόνο όσον αφορά τον ίδιο. Εάν πράγματι κατά τον χρόνο επίδοσης της αγωγής στον πατέρα του εναγομένου 1 για την εναγομένη 2 η τελευταία ήταν σε διάσταση με τον εναγόμενο 1 και διέμενε στην Πάφο, τότε εναπόκειται στην ίδια να επιδιώξει τον παραμερισμό της απόφασης όσον αφορά την ίδια ex debito justitiae, χωρίς να επηρεάζεται καθ' οιονδήποτε τρόπο η εγκυρότητα της επίδοσης του κλητηρίου όσον αφορά τον εναγόμενο
- Με τα πιο πάνω δεδομένα, κρίνω ότι η επίδοση του κλητηρίου εντάλματος στον πατέρα του εναγομένου 1 για αυτόν στις 25.6.2014 είναι καλή. Κατά συνέπεια, συνάγεται ότι η απόφαση εναντίον του εναγομένου 1 εκδόθηκε νομότυπα και δεν τίθεται θέμα παραμερισμού της ex debito justitiae. Προχωρώ στην εξέταση του κατά πόσο υπήρχε σοβαρός και εύλογος λόγος για τη μη εμφάνιση του εναγομένου 1 στο Δικαστήριο, αλλά και κατά πόσο έχει καταδείξει εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση. Όσον αφορά το πρώτο ζήτημα, ο εναγόμενος 1 ισχυρίζεται ότι δεν έλαβε γνώση της αγωγής, επειδή ο πατέρας του, στον οποίο αφέθηκε το κλητήριο ένταλμα, ξέχασε να τον ενημερώσει έγκαιρα και γι' αυτό δεν καταχώρισε εμφάνιση. Δεν αμφισβητείται ότι το κλητήριο πράγματι αφέθηκε στον πατέρα του εναγομένου 1, στη Λευκωσία, εφόσον δεν κατέστη δυνατόν να εντοπιστεί ο εναγόμενος 1 προσωπικά. Ο δε εναγόμενος 1 ουδόλως ισχυρίζεται ότι η μόνιμη διαμονή του είναι εκτός Λευκωσίας. Ούτε και ισχυρίζεται ευθέως ότι δεν διαμένει με τον πατέρα του στη διεύθυνση όπου έγινε η επίδοση και ότι διαμένει σε κάποια άλλη διεύθυνση, είτε εντός Λευκωσίας είτε εκτός και δεν έχει καθόλου επαφή με τον πατέρα του. Το μόνο που προβάλλει είναι ότι λόγω της φύσης της εργασίας του, την οποία παραδόξως παραλείπει να αναφέρει, μετακινείται σε άλλες πόλεις καθημερινά, με αποτέλεσμα να μη μένει κάθε βράδυ στο σπίτι ή να επιστρέφει αργά το βράδυ στο σπίτι όταν ο πατέρας του ήδη κοιμάται. Είναι δε αξιοσημείωτο ότι δεν προσφέρθηκε μαρτυρία από τον ίδιο τον πατέρα του εναγομένου 1 προς τεκμηρίωση των ισχυρισμών του εναγομένου 1 ότι ο πατέρας του «ξέχασε» να τον ενημερώσει έγκαιρα για την αγωγή. Κατά την κρίση μου, η απλή αναφορά του εναγομένου 1 ότι δεν έλαβε γνώση της αγωγής, παρά την καλή επίδοση, επειδή ο πατέρας του «ξέχασε» να τον ενημερώσει αφού απουσίαζε συχνά από το σπίτι λόγω εργασίας, χωρίς την παρουσίαση οποιουδήποτε απτού στοιχείου προς τεκμηρίωση του γενικού αυτού ισχυρισμού, σε καμία περίπτωση δεν είναι ικανοποιητική για σκοπούς απόσεισης του βάρους απόδειξης που βαραίνει τον αιτητή. Από τη στιγμή που ο εναγόμενος 1 επιζητεί τον παραμερισμό της απόφασης επικαλούμενος ότι δεν έλαβε γνώση της αγωγής παρά την καλή επίδοση του κλητηρίου, φέρει αυτός το βάρος απόδειξης των ισχυρισμών του. Επαναλαμβάνω ότι θεωρώ ότι απλή αναφορά ότι ο πατέρας του «ξέχασε» να τον ενημερώσει επειδή δεν τον έβλεπε καθημερινά (ενώ στη συνέχεια όταν ερωτήθηκε «θυμήθηκε» και εντόπισε το κλητήριο), χωρίς οποιοδήποτε άλλο στοιχείο, ενώ δεν αμφισβητείται η επίδοση στον πατέρα και δεν υπάρχει ρητός ισχυρισμός ότι ο εναγόμενος 1 δεν διέμενε στο ίδιο σπίτι (ανεξάρτητα από το γεγονός ότι κάποια βράδια ενδεχομένως να έμενε αλλού λόγω εργασίας), σε καμία περίπτωση δεν είναι ικανοποιητική. Θα ήταν άτοπο και αντινομικό να παραμερίζονται αποφάσεις με τον γενικό ισχυρισμό ότι το μέλος της οικογένειας ενός εναγομένου που έλαβε την αγωγή στο σπίτι που διαμένει ο εν λόγω εναγόμενος «ξέχασε» να του τη δώσει και θυμήθηκε και εντόπισε το κλητήριο μόνο μετά την έκδοση της απόφασης. Διαφορετική αντιμετώπιση θα οδηγούσε σε παράλογα αποτελέσματα τα οποία θα αντιστρατεύονταν την ανάγκη για διασφάλιση της τελεσιδικίας των δικαστικών αποφάσεων. Πέραν της πιο πάνω απόρριψης των προφάσεων του εναγομένου 1-αιτητή, σημειώνω ότι, όπως ο ίδιος ο εναγόμενος 1 δηλώνει στην παράγραφο 12 της ένορκης δήλωσής του, στις 15.10.2014 έλαβε ένταλμα κατάσχεσης της κινητής του περιουσίας στα πλαίσια της παρούσας αγωγής. Οι δικηγόροι του έκαναν έρευνα στον φάκελο, πληροφορήθηκαν για την έκδοση της απόφασης και στις 20.10.2014 καταχώρισαν στον φάκελο της υπόθεσης επιστολή πληροφορώντας τον Πρωτοκολλητή ότι έχουν διοριστεί δικηγόροι του εναγομένου
- Ακολούθησαν αλλεπάλληλες συναντήσεις του εναγομένου 1 με τους δικηγόρους του «για τον τρόπο χειρισμού της υπόθεσης», και η ανταλλαγή αλληλογραφίας με τους δικηγόρους του ενάγοντα. Μόνο μετά την επίδοση της αίτησης έρευνας στις 25.11.2014, αποφάσισε εν τέλει ο εναγόμενος 1 να καταχωρίσει την υπό κρίση αίτηση παραμερισμού, και δη στις 17.12.
- Καθίσταται προφανές από τα πιο πάνω ότι ο εναγόμενος 1 όχι μόνο δεν έχει καταδείξει σοβαρή και εύλογη αιτιολογία για την απουσία του με συνέπεια την έκδοση απόφασης εναντίον του, αλλά και ότι η υπό εξέταση αίτηση για παραμερισμό δεν υποβλήθηκε έγκαιρα. Ο εναγόμενος δεν έχει αποσείσει το βάρος που τον βαραίνει να αποδείξει ότι δικαιολογημένα καθυστέρησε να αποταθεί προς παραμερισμό της απόφασης. Υπενθυμίζω ότι η υπό εξέταση αίτηση καταχωρίστηκε στις 17.12.2014, παρά το ότι είχε προηγηθεί έγκυρη επίδοση της αγωγής στις 25.6.2014, ο εναγόμενος 1 έλαβε γνώση της απόφασης στις 15.10.2014 με το ένταλμα κινητών, και είχε επιδοθεί προσωπικά αίτηση έρευνας στις 25.11.
- Στην ουσία, ο εναγόμενος 1 δεν έλαβε οποιαδήποτε μέτρα στη δικαστική διαδικασία, παρά μόνο όταν είχαν πλέον προωθηθεί δύο χωριστά μέτρα εκτέλεσης εναντίον του. Θα μπορούσε μάλιστα να λεχθεί ότι ο εναγόμενος 1 επέδειξε αδιαφορία στην αγωγή, η οποία αγγίζει τα όρια καταφρόνησης της δικαστικής διαδικασίας (βλ. Milouca Motor Trading Ltd v. Κούρτη
(1997)1(Β) Α.Α.Δ. 941). Αναφορικά με το κατά πόσο αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπεράσπιση στην αγωγή, σημειώνω ότι ο εναγόμενος 1 ισχυρίζεται ότι είχε ενημερώσει τον ενάγοντα από τον Νοέμβριο του 2013 ότι θα έφευγε από το επίδικο διαμέρισμα λόγω του ότι χώρισε με την εναγομένη 2, ότι ο ενάγων δέχθηκε τον από μέρους του τερματισμό της συμφωνίας ενοικίασης και συνέχισε την ενοικίαση μόνο με την εναγομένη
- Υποστηρίζει δε ότι έγινε νόμιμος τερματισμός της ενοικίασης και συνεπώς δεν οφείλει οποιοδήποτε ποσό στον ενάγοντα. Εν τούτοις, ο ενάγων στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση, επισυνάπτει ως Τεκμήριο 1 επιστολή του εναγομένου 1 προς τη δικηγόρο του ενάγοντα ημερ. 28.5.2014, με την οποία δηλώνει ότι η δύσκολη οικονομική περίοδος που διανύουμε υποχρέωσε τους εναγομένους να φύγουν από το διαμέρισμα, και ότι προτίμησαν να αποχωρήσουν παρά να μείνουν εκεί και να μην μπορούν να καταβάλλουν το ενοίκιο και τα κοινόχρηστα κάθε μήνα, φέρνοντας έτσι τον ενάγοντα σε δύσκολη θέση. Σημειώνει δε ότι ο ενάγων είχε κατακρατήσει το ποσό της προκαταβολής. Το περιεχόμενο αυτής της επιστολής, όπως και η συναφής επισήμανση του ενάγοντα ότι με αυτήν διαψεύδεται κατηγορηματικά ο ισχυρισμός του εναγομένου 1, ο οποίος προβάλλεται με σκοπό να καταδείξει ότι έχει καλή υπεράσπιση στην αγωγή, ότι ο ίδιος τερμάτισε νόμιμα την ενοικίαση από τον Νοέμβριο του 2013 και παρέμεινε στο διαμέρισμα μόνο η εναγομένη 2 λόγω του χωρισμού τους, παρέμεινε παντελώς ασχολίαστη και αναντίλεκτη από τον εναγόμενο 1 - αιτητή. Ούτε και παρουσιάστηκε οποιοδήποτε απτό στοιχείο που να δίδει κάποια βαρύτητα στον ισχυρισμό περί νόμιμου τερματισμού, ιδιαίτερα εν όψει του περιεχομένου της επιστολής του ημερ. 28.5.
- Συνεπώς, οι γενικόλογοι ισχυρισμοί του ότι τερμάτισε νόμιμα την ενοικίαση από τον Νοέμβριο του 2013 και δεν οφείλει οποιοδήποτε ποσό, ενώ υπάρχει υπογεγραμμένο από τους εναγομένους ενοικιαστήριο έγγραφο ημερ. 16.9.2013 για περίοδο ενός έτους και επιστολή ημερ. 28.5.2014 με την οποία ο εναγόμενος 1 δηλώνει ότι οι εναγόμενοι αποχώρησαν από το διαμέρισμα πριν τη λήξη για οικονομικούς λόγους, παρέμειναν ατεκμηρίωτοι και χωρίς ιδιαίτερη βαρύτητα. Οι γενικές αναφορές του εναγομένου 1, χωρίς την παράθεση έστω και της παραμικρής λεπτομέρειας ή κάποιου απτού στοιχείου που να προσδίδει κάποια βαρύτητα στους ισχυρισμούς αυτούς, δεν μπορούν να θεωρηθούν ικανοποιητικές για τους σκοπούς της παρούσας. Σύμφωνα με τη νομολογία, ο αιτητής σε αίτηση παραμερισμού απόφασης θα πρέπει να παρουσιάσει ικανοποιητικές λεπτομέρειες για να πείσει το Δικαστήριο ότι έχει εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Καλλής ν. Alpha Bank Ltd
(2002)1 Α.Α.Δ. 793, «ο διάδικος ο οποίος επιδιώκει τον παραμερισμό πρέπει να προσκομίσει στοιχεία που να αποκαλύπτουν, κατ' αρχήν έστω, ότι έχει γνήσια υπεράσπιση στην αξίωση». Η αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης προϋποθέτει και εξυπακούει κάτι περισσότερο από την απλή παράθεση από τον αιτητή μιας εκδοχής διαφορετικής από αυτήν του ενάγοντα. Συνεπώς, θα πρέπει να προσκομιστούν κάποια αποδεικτικά στοιχεία τα οποία θα πρέπει να εμπεριέχουν κάποιο βαθμό πειστικότητας, ώστε να μην ασκείται επί ματαίω η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Όπως έχει προαναφερθεί, το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται στην ουσία της υπεράσπισης και δεν προχωρεί σε αξιολόγηση οποιασδήποτε μαρτυρίας στο στάδιο αυτό, αλλά εξετάζει τα στοιχεία που τίθενται ενώπιόν του για να διαγνώσει αν δημιουργείται εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση ή συζητήσιμο θέμα. Στην προκειμένη περίπτωση, δεν έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου οποιεσδήποτε λεπτομέρειες ή στοιχεία που να καταδεικνύουν την ύπαρξη εκ πρώτης όψεως γνήσιας υπεράσπισης του εναγομένου 1. Η γενικότητα των ισχυρισμών του εναγομένου 1 αφήνει κενά που δεν επιτρέπουν τη θεμελίωση υπεράσπισης (βλ. Γιωργαλλίδης ν. Ταπελλογραφείο Κώστα Παύλου & Σια Λτδ
(2000)1Β Α.Α.Δ. 1101). Ζυγίζοντας αφενός την ανάγκη διασφάλισης του δικαιώματος ενός διαδίκου να ακουστεί, και αφετέρου την ανάγκη για ταχεία διεκπεραίωση της δικαστικής διαδικασίας και την ανάγκη για τελεσιδικία, θεωρώ ότι η περίπτωση δεν είναι κατάλληλη ώστε να ασκήσω τη διακριτική μου ευχέρεια υπέρ της έγκρισης του αιτήματος. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, η αίτηση απορρίπτεται, με έξοδα υπέρ του ενάγοντα - καθ' ου η αίτηση και εναντίον του εναγομένου 1 - αιτητή, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .............. Σ. Κλεόπα Χατζηκυριάκου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Σημειώνω ότι στην πραγματικότητα η εν λόγω ειδοποίηση αναφέρει ότι ο εναγόμενος 1 στερείται κινητής περιουσίας στη δοθείσα διεύθυνση, και ότι η εναγομένη 2 εγκατέλειψε τη δοθείσα διεύθυνση. [2] Βλ. Evans v. Bartlam [1937] 2 All ER 646, Kotsapas v. Titan Construction and Engineering Company
(1961)1 C.L.R. 317, Mine & Quarry Services Ltd v. Α. Γεωργίου (Μαύρου)
(1993)1.Α.Α.Δ. 26, Καλλής ν. Alpha Bank Ltd
(2002)1 Α.Α.Δ. 793, Ιωάννου v. Το Σκάφος "VERONICA"
(2003)1(Α) Α.Α.Δ. 437, Λαική Κυπριακή Τράπεζα (Χρημ.) Λτδ v. Ιακώβου
(2001)1(Α) Α.Α.Δ. 457, Milouca Motor Trading Ltd v. Χρυσάνθου Κούρτη
(1997)1(Β) Α.Α.Δ. 941, Ευάνθη ν. Δημάδη,
(2004)1(Γ) Α.Α.Δ. 1822, Πατούρης ν. Hellenic Bank Ltd
(2001)1 Α.Α.Δ. 2118, Πίττας ν. Unigoods Trading Company Ltd,
(2004)1(Γ) Α.Α.Δ. 176 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο