Παρασκευά Ποντίκη ν. Μαρίας Νεοφύτου, Αρ.Αγωγής: 1271/2015, 26/6/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2015:A261 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Μ.Αμπίζα, Α.Ε.Δ. Αρ.Αγωγής: 1271/2015 Μεταξύ: Παρασκευά Ποντίκη Ενάγοντα και Μαρίας Νεοφύτου Εναγομένης --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Αίτηση ημερ.19.3.2015 Ημερομηνία: 26 Ιουνίου 2015 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τον Ενάγοντα/Αιτητή: Η κα Μ.Χαραλαμπίδου Για την Εναγόμενη/Καθ'ης η Αίτηση: Η κα Ά.Τίκκου -------------- Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα αγωγή του, ο ενάγων αξιώνει το ποσό των €150.000,00 ως υπόλοιπο δυνάμει της συμφωνίας μεταξύ των διαδίκων που έγινε κατά/ή περί τον Σεπτέμβριο του έτους 2010 και/ή δυνάμει αδικαιολόγητου και/ή παράνομου πλουτισμού. Την 19.3.2015, ημερομηνία καταχώρησης και της παρούσας αγωγής, ο ενάγων καταχώρησε μονομερή αίτηση με την οποία ζητείται η έκδοση διατάγματος που να εμποδίζει την εναγόμενη από του να πωλήσει, υποθηκεύσει ή καθ'οιονδήποτε τρόπο αποξενώσει και/ή επιβαρύνει το 1/10 μερίδιο επί του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 2/1058, Φ/σχ.21/53, Ε.1, τμήμα 2, τεμάχιο 598, στο Δήμο Έγκωμης στη Λευκωσία, επί του οποίου υπάρχει κατοικία και/ή οποιοδήποτε μερίδιο του προαναφερόμενου ακινήτου κρίνει εύλογο και/ή δίκαιο το Δικαστήριο μέχρι την εκδίκαση και τελεία αποπεράτωση της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγής και/ή άλλης διαταγής του Δικαστηρίου. Το διάταγμα αυτό δεν εκδόθηκε μονομερώς και δόθηκαν οδηγίες για επίδοση της αίτησης στην εναγόμενη. Η νομική βάση της αίτησης εδράζεται, μεταξύ άλλων, στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/1960, καθώς επίσης, στο άρθρο 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.6 και τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 θθ.1&
- Το πραγματικό υπόβαθρο της αίτησης αποτελεί η ένορκη δήλωση του ενάγοντα ημερ.19.3.2015, στην οποία παραθέτει με λεπτομέρεια τους ισχυρισμούς που υποστηρίζουν την αξίωση του εναντίον της εναγομένης, στη βάση μη εκπλήρωσης από μέρους της υποχρέωσης της δυνάμει συμφωνίας μεταξύ τους. Μεταξύ άλλων, ο αιτητής αναφέρεται στο γάμο του με την εναγόμενη και τη λύση αυτού, καθώς επίσης, και τη συμφωνία που είχαν με την εναγόμενη προς επίλυση των περιουσιακών τους διαφορών. Ο αιτητής αναφέρει τα συμφωνηθέντα μεταξύ των δύο διαδίκων για να ισχυριστεί ότι η εναγόμενη εκπλήρωσε τις υποχρεώσεις της δυνάμει της εν λόγω συμφωνίας, εκτός από την καταβολή ενός υπολοίπου ποσού εξ €150.000,00, το οποίο αποτελεί την απαίτηση του δυνάμει της αγωγής. Εξηγεί, περαιτέρω, ότι το υπό αναφορά ακίνητο αποτελεί την οικία που έκτισαν και ισχυρίζεται ότι τυχόν αποξένωση ή επιβάρυνση αυτής από την εναγόμενη θα καταστήσει αδύνατη την ικανοποίηση δικαστικής απόφασης υπέρ του. Στη βάση των εννέα λόγων που συγκεκριμενοποιούνται στο σώμα της ένστασης ημερ.21.4.2015, και με βάση τους ισχυρισμούς της εναγομένης στην ένορκη της δήλωση ιδίας ημερομηνίας, η εναγόμενη φέρει ένσταση στην παρούσα αίτηση. Η καθ'ης η αίτηση, αφού εισηγείται ότι το Επαρχιακό Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία να εκδικάσει την παρούσα υπόθεση και ότι προς επίλυση περιουσιακών διαφορών κέκτηται δικαιοδοσία αποκλειστικά το Οικογενειακό Δικαστήριο, παραθέτει τη δική της θέση επί των γεγονότων. Συναφώς, και μεταξύ άλλων, ισχυρίζεται ότι οι περιουσιακές διαφορές της με τον ενάγοντα δεν έχουν επιλυθεί και δεν έχουν λάβει τη μορφή σύμβασης. Μεταξύ άλλων διαφωνιών που είχαν, ο ενάγων διαφωνούσε και αναφορικά με τα δικά της δικαιώματα που προέρχονται και/ή ήταν από την περιουσία του που δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια του γάμου τους και η οποία είναι εγγεγραμμένη επ'ονόματι του και/ή βρίσκεται στην κατοχή του. Είχαν μέχρι πρόσφατα συζητήσεις με τη δικηγόρο του ενάγοντα οι οποίες δεν κατέληξαν σε οποιαδήποτε συμφωνία. Μάλιστα, ως ισχυρίζεται, οι συζητήσεις έγιναν υπό το φως του γεγονότος ότι οι εκατέρωθεν αξιώσεις για περιουσιακές διαφορές μεταξύ τους παραγράφονται στις 20.5.
- Η εναγόμενη εισηγείται ότι η παρούσα αγωγή καταχωρήθηκε στο Επαρχιακό Δικαστήριο επειδή ο ενάγοντας γνωρίζει ότι αν καταχωρούσε αίτηση στο Οικογενειακό Δικαστήριο, αυτή θα ήγειρε ανταπαίτηση την οποία επιθυμεί να αποφύγει. Γι'αυτό επικαλείται δήθεν προφορική συμφωνία. Περαιτέρω, εισηγείται ότι θα υποστεί ζημιά από ενδεχόμενη ικανοποίηση της αίτησης. Έχω με προσοχή μελετήσει το περιεχόμενο και των δύο ενόρκων δηλώσεων, ως και όλων των στοιχείων που βρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου. Η ακροαματική διαδικασία περιορίστηκε στο περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων και οι δύο συνήγοροι παρέθεσαν την αγόρευση τους θέτοντας με λεπτομέρεια την επιχειρηματολογία τους προς υποστήριξη η κάθε μια των δικών της θέσεων, με αναφορά και σε νομολογία. Έχω, επίσης, με μεγάλη προσοχή μελετήσει το περιεχόμενο των αγορεύσεων στην ολότητα τους. Οι αρχές με βάση τις οποίες το Δικαστήριο εκδίδει ενδιάμεσα διατάγματα βάσει του Άρθρου 32 του Νόμου 14/1960 είναι πολύ καλά γνωστές και έχουν διαμορφωθεί, διατυπωθεί και αναλυθεί σε πληθώρα αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. (Βλέπετε, μεταξύ άλλων, Acropol Shipping Co. Ltd & other v. Rossis
(1975)1 C.L.R.38, Constantinides ν. Μακρυγιώργου κ.ά.
(1978)1 C.L.R.585, Μ.&Μ. Transport v. Εταιρεία Αστικών Λεωφορείων Λεμεσού Λτδ
(1981)1 C.L.R.605, Odysseos v. Pieris Estates κ.ά.
(1982)1 Α.Α.Δ.557). Τρεις είναι οι προϋποθέσεις που πρέπει να συντρέχουν για την έκδοση συντηρητικού διατάγματος με βάση την πιο πάνω νομολογία.
(1)Να υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά τη δίκη. Αυτό δεν πρέπει να ερμηνευθεί ότι επιβάλλει οτιδήποτε πέραν από την αποκάλυψη μιας συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τα δικόγραφα.
(2)Να εμφανίζεται πιθανότητα ο ενάγοντας να δικαιούται στην αιτούμενη θεραπεία. Επιβάλλεται στον αιτητή να δείξει ότι έχει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας που σημαίνει κάτι περισσότερο από απλή πιθανότητα, αλλά πάντως κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων.
(3)Πρέπει να φανεί στο Δικαστήριο ότι χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Το Δικαστήριο εξετάζει το θέμα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης. Επιπρόσθετα το Δικαστήριο θα πρέπει να σταθμίσει αν είναι εύλογο και δίκαιο να εκδώσει ή να διατηρήσει ένα διάταγμα, όπως αναφέρεται στην υπόθεση Bacardi v. Vinco, Πολ.Έφ.9295, ημερ.18.7.1996. Στην παρούσα, πέραν του ως άνω άρθρου 32 του Ν.14/1960, η αίτηση βασίζεται και στο άρθρο 5 του Κεφ.6. Σύμφωνα με την υπόθεση Lakatamitis v. Theodorou
(1983)1 C.L.R.520, θα πρέπει να ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις του εν λόγω άρθρου στο βαθμό που δεν συμπίπτουν με αυτές που θέτει το άρθρο 32 του Ν.14/1960. Από τη σχετική νομολογία προκύπτει ότι τέτοια προϋπόθεση είναι να εμποδιστεί πιθανόν ο ενάγων στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που τυχόν να εκδοθεί υπέρ του με την πώληση ή τη μεταβίβαση της ιδιοκτησίας σε τρίτο. Είναι καλά γνωστό ότι στο στάδιο της ακρόασης της αίτησης θα πρέπει να αποφεύγεται η ενασχόληση με τους αντικρουόμενους ισχυρισμούς των διαδίκων και η επακόλουθη κατάληξη σε συμπεράσματα. Οι νομολογιακά καθιερωμένες προϋποθέσεις έκδοσης του ενδιάμεσου διατάγματος, θα πρέπει να εκπηγάζουν από την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση και τα στοιχεία που τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου στα πλαίσια της συγκεκριμένης διαδικασίας. Η έρευνα του Δικαστηρίου θα πρέπει να σταματά στο σημείο που επιτρέπει τη διαπίστωση της ύπαρξης ή ανυπαρξίας κάποιας προοπτικής επιτυχίας. Πρέπει συνεπώς να προσδιορίσω, όπως τονίστηκε στην υπόθεση Jonitexo v. Adidas
(1984)1 Α.Α.Δ.263, ότι το Δικαστήριο δεν κάνει αξιολόγηση της προσαχθείσας μαρτυρίας, ούτε οδηγείται σε εξαγωγή συμπερασμάτων αξιοπιστίας γιατί αυτό θα συμβεί κατά το στάδιο της δίκης (βλέπετε, επίσης, Δημοκρατία της Σλοβενίας ν. Beogradska Banka D.D., Πολ.Έφ.10042, ημερ.3.2.1999). Το τι, φυσικά, θα πρέπει να διαχωριστεί είναι ακριβώς η αναγκαιότητα εξέτασης από το Δικαστήριο κατά πόσο τα ενώπιον του στοιχεία ικανοποιούν τις σχετικές προϋποθέσεις που αναφέρονται ανωτέρω. Μεταξύ των λόγων ένστασης, η εναγόμενη επικαλείται απόκρυψη της πραγματικής αλήθειας από τον ενάγοντα. Φυσικά, στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση δεν υπάρχει συγκεκριμενοποίηση τέτοιου λόγου ένστασης. Αν το τι εννοείται είναι, ως και στην αγόρευση της συνηγόρου της εναγομένης, τα γεγονότα που η εναγόμενη αναφέρει σε σχέση με τις διαφορές της με τον ενάγοντα και τη μη ύπαρξη σύμβασης, είμαι της άποψης ότι δεν τίθεται θέμα απόκρυψης γεγονότων. Εμφανώς, το τι έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου και από τις δύο πλευρές είναι οι ισχυρισμοί τους σε σχέση με τα γεγονότα της υπόθεσης. Αφενός, ο ενάγων ισχυρίζεται ύπαρξη συμφωνίας και παράβαση της, θέτοντας άλλωστε το θέμα στη δικαιοδοσία του Επαρχιακού Δικαστηρίου, ενώ αφετέρου, η εναγόμενη ισχυρίζεται μη ύπαρξη τέτοιας συμφωνίας και ύπαρξη διαφωνιών μεταξύ των διαδίκων αναφορικά με τα περιουσιακά τους ζητήματα. Ως έχει αναφερθεί ανωτέρω, η έρευνα του Δικαστηρίου θα πρέπει να σταματά στο σημείο που επιτρέπει τη διαπίστωση της ύπαρξης ή ανυπαρξίας κάποιας προοπτικής επιτυχίας, χωρίς το Δικαστήριο να οδηγείται σε εξαγωγή συμπερασμάτων αξιοπιστίας. Έχοντας υπόψη τα ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία και τους εκατέρωθεν ισχυρισμούς σε σχέση με την αξίωση του ενάγοντα, στο πλαίσιο πάντοτε του επιτρεπτού για σκοπούς της παρούσας και χωρίς το Δικαστήριο να καταλήγει σε οριστικά συμπεράσματα, και έχοντας υπόψη τις ως άνω νομολογιακές αρχές, καταλήγω ότι ικανοποιούνται οι πρώτες δύο προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/1960, ικανοποιώντας παράλληλα και την προϋπόθεση του άρθρου 5 του Κεφ.6 που αναφέρεται σε ύπαρξη καλής βάσης αγωγής. Η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν.14/1960, έχει νομολογιακά εξηγηθεί ότι συμπίπτει με την προϋπόθεση του άρθρου 5 του Κεφ.6 περί ύπαρξης πιθανότητας να εμποδιστεί ο ενάγων στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που τυχόν θα εκδοθεί υπέρ του. Όπως αναφέρεται στην υπόθεση Ρένα Αριστοτέλους Λτδ κ.ά. ν. Benfleet Enterprises Ltd κ.ά.
(2006)1 Α.Α.Δ.280: «Και επί του σημείου αυτού η νομολογία μας είναι καθαρή. Η απαίτηση του άρθρου 5 για ύπαρξη πιθανότητας να εμποδιστεί ο ενάγων στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που τυχόν θα εκδοθεί υπέρ του αν δεν εκδοθεί το παρεμπίπτον διάταγμα, αντιστοιχεί ουσιαστικά προς την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960, Ν.14/1960, δηλαδή τη δυσκολία ή αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Όπως έχει λεχθεί και στην υπόθεση C.Phasarias (Automotive Centre) Limited v. Σκυροποιία «Λεωνίκ» Λίμιτεδ
(2001)1 Α.Α.Δ.785, εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η τυχόν αποξένωση ή επιβάρυνση στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως θα εκδοθεί ή όπως αναφέρεται στην υπόθεση Τσιολάκκη κ.ά. ν. Στυλιανίδη
(1992)1 Α.Α.Δ.782,785, εκείνο που απαιτείται είναι "η πιθανότητα παρεμβολής εμποδίου (hindered) στην ικανοποίηση απόφασης η οποία ήθελε εκδοθεί υπέρ του ενάγοντος."» Στην υπόθεση Αναστασία Δημήτρη Κιταλίδη ν. Ελληνικής Τράπεζας Λτδ
(2005)1 Α.Α.Δ.1165, λέχθηκαν τα εξής: «Ο έκτος λόγος έφεσης έχει ως εξής: "Δεν κατεδείχθη κίνδυνος μεταβίβασης και/ή αποξένωσης περιουσιακών στοιχείων και το Δικαστήριο λανθασμένα ερμήνευσε και/ή εφήρμοσε την νομολογία επί του θέματος." . Στην υπόθεση C. Phasarias (Auto Centre) Ltd. v. Σκυρ. «Λεωνίκ» Λτδ
(2001)1(B) Α.Α.Δ.785 αναφέρονται τα εξής επί του θέματος: "Ακούσαμε τις δύο πλευρές και καταλήγουμε πως επιβάλλεται να παρέμβουμε. Δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε πως αναδύεται ως ανάγκη η προσαγωγή μαρτυρίας για πράγματι πρόθεση του εναγομένου για αποξένωση ή επιβάρυνση. Εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η αποξένωση ή η επιβάρυνση, εφόσον γίνουν, στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως θα εκδοθεί. Ο κίνδυνος, δηλαδή, να μην ικανοποιηθεί η δικαστική απόφαση αν μεταβιβαστεί ή επιβαρυνθεί η περιουσία. (Βλέπετε Lakatamitis (ανωτέρω), σελ.525). Έχουμε υπόψη την Κυριάκος Παναγιώτου ν. Σταυρινής Κολλάτου
(1999)1 Α.Α.Δ.1306. Εκεί έγινε αναφορά σε πρόθεση αποξένωσης αλλά αυτή ήταν η μαρτυρία που υπήρχε και δεν απασχόλησε τέτοιο θέμα. Όπως δε εξηγήθηκε στην απόφαση του Λοΐζου, Π. στην Ζεμενίδης (ανωτέρω) εκδίδεται το διάταγμα «ώστε να αποφευχθεί τέτοια αποξένωση ως αποτέλεσμα της οποίας να μη μπορεί να ικανοποιηθεί ο ενάγων». Τα ίδια και στην Τσιολάκκη κ.ά. (ανωτέρω). Όπως αναφέρεται στην απόφαση του Πική, Δ., όπως ήταν τότε, στη σελίδα 785, εκείνο που απαιτείται είναι «η πιθανότητα παρεμβολής εμποδίου (hindered) στην ικανοποίηση απόφασης η οποία ήθελε εκδοθεί υπέρ του ενάγοντος." Έχουμε την πεποίθηση ότι το πιο πάνω απόσπασμα απαντά ευθέως και ορθώς το ζητούμενο στην παρούσα υπόθεση και δεν έχουμε να προσθέσουμε οτιδήποτε άλλο.» Επομένως, με βάση τις ως άνω νομολογιακές αρχές, καθίσταται ξεκάθαρο ότι δεν απαιτείται συγκεκριμένη μαρτυρία για ύπαρξη πρόθεσης για αποξένωση ή επιβάρυνση. Επιστρέφοντας στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου αναφορά για την αξία του υπό κρίση ακινήτου χωρίς να τύχει αμφισβήτησης. Επομένως, ικανοποιούμαι για το ότι επιζητείται δέσμευση τόσης περιουσίας όσο θα επαρκεί για ικανοποίηση της απαίτησης μαζί με τα έξοδα. Συνεπώς, δεν θεωρώ ότι υφίσταται οποιοδήποτε κώλυμα στην έκδοση διατάγματος ως το αιτούμενο και ικανοποιούμαι, στη βάση όλων των ενώπιον μου στοιχείων, ότι πώληση ή μεταβίβαση της ιδιοκτησίας σε τρίτο ή επιβάρυνση της, ενδεχομένως να εμποδίσει τον ενάγοντα στην ικανοποίηση δικαστικής απόφασης που τυχόν να εκδοθεί υπέρ του. Με τα δεδομένα ως είναι ενώπιον του Δικαστηρίου, ικανοποιούμαι ότι είναι εύλογο και δίκαιο να εκδοθεί το ζητούμενο διάταγμα. Κρίνω ότι ουδείς από τους λόγους ένστασης ευσταθεί. Ως εκ των πιο πάνω, και για όλους τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω, εκδίδεται διάταγμα ως η παρά.Α της αίτησης, ημερ.19.3.2015, υπό τον όρο ότι θα υπογραφεί από τον ενάγοντα εγγύηση ύψους €50.000,00 για τυχόν ζημιές που ενδεχομένως θα προκύψουν από τυχόν αδικαιολόγητη έκδοση του παρόντος διατάγματος. Επιδικάζονται υπέρ του ενάγοντα/αιτητή και εναντίον της εναγομένης/καθ'ης η αίτηση τα έξοδα της παρούσας αίτησης, όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, τα οποία να καταβληθούν στο τέλος. (Υπ.) ........... Μ.Αμπίζας, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Σ.Θ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο