TAKIS ANGELIDES FURNIHOME LIMITED ν. KOURTELARIS ESTATES LIMITED, Αρ. Αγωγής: 8958/12, 25/6/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2015:A256 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χ. Ρασπόπουλου, πρ. Ε. Δ. Αρ. Αγωγής: 8958/12 Μεταξύ: TAKIS ANGELIDES FURNIHOME LIMITED Ενάγοντες και KOURTELARIS ESTATES LIMITED Εναγομένων Ημερομηνία: 25 Ιουνίου 2015 Για Ενάγοντες- Αιτητές: κα Δ. Δημητρό για Παπαντωνίου & Παπαντωνίου Δ.Ε.Π.Ε Για Εναγομένους - Καθ' ων η Αίτηση: κ. Μ. Μούρος ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Αίτηση ημερομηνίας 9.10.2014 για συνένωση αγωγών Με Γενικά Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα το οποίο καταχωρήθηκε στις 14.12.2012 οι Ενάγοντες αξιώνουν απόφαση του Δικαστηρίου με την οποία να κηρύσσεται άκυρη (void) και/ή ακυρώσιμη η συμφωνία ενοικίασης ημερομηνίας 24.2.2012 που συνάφθηκε μεταξύ των Εναγόντων και των Εναγομένων λόγω της έκτακτης και απρόβλεπτης μεταβολής των πραγματικών και οικονομικών συνθηκών της αγοράς και/ή διαζευκτικά λόγω του ότι συνάφθηκε χωρίς αντιπαροχή και/ή είναι αντίθετη με τα συναλλακτικά ήθη και/ή ως υπέρμετρα επαχθής για τους ενάγοντες και/ή διαζευκτικά λόγω παρανομίας και/ή λόγω ψευδών παραστάσεων και/ή λόγω απάτης και/ή δόλου και/ή ψευδών διαβεβαιώσεων και/ή υποσχέσεων των Εναγομένων και/ή άλλως πως. Περαιτέρω οι Ενάγοντες ζητούν απόφαση του Δικαστηρίου με την οποία να αναγνωρίζεται το δικαίωμα των Εναγόντων στη μη καταβολή ενοικίων και/ή οποιουδήποτε ενδιάμεσου οφέλους και/ή οποιασδήποτε και/ή καθ' οιονδήποτε τρόπο αποζημίωσης προς τους Εναγόμενους τα οποία απορρέουν από την πιο πάνω συμφωνία και/ή διαζευκτικά απόφαση του Δικαστηρίου με την οποία να καθορίζεται το δίκαιο και εύλογο ενοίκιο των δύο αποθηκών που αποτελούν το αντικείμενο της πιο πάνω συμφωνίας. Τρίτον οι Ενάγοντες αξιώνουν διαζευκτικά, απόφαση με την οποία να αναγνωρίζεται ο νόμιμος τερματισμός της ως άνω αναφερόμενης συμφωνίας ο οποίος έγινε κατά ή περί την 12.12.2012. Τέλος αξιώνουν απόφαση του Δικαστηρίου με την οποία διατάσσονται οι Εναγόμενοι να παραλάβουν τις αποθήκες που αποτελούν το αντικείμενο της πιο πάνω συμφωνίας. Οι Εναγόμενοι καταχώρησαν Σημείωμα Εμφάνισης στις 8.1.2013. Τα δικόγραφα συμπληρώθηκαν στις 23.10.2013 και η υπόθεση ορίστηκε στις 6.5.2014 για οδηγίες με βάση την Δ.30 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Στις 9.10.2014 οι Ενάγοντες -Αιτητές καταχώρησαν την υπό κρίση αίτηση με την οποία εξαιτούνται διάταγμα συνένωσης της παρούσας αγωγής με τις αγωγές αρ. 8758/2012, 8794/2012, 320/2013, 1194/2013, 418/2014 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας (στο εξής αναφερόμενες ως «οι υπόλοιπες αγωγές»). Η αίτηση βασίζεται στη Δ.14 και Δ.48, Θ. 2,9 (
- d)και Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στον περί Δικαστηρίων Νόμο του 1960 (Ν.14/60), άρθρο 31 και 43, στις αρχές της Επιείκειας και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση του κ. Μάριου Αρίστου ο οποίος είναι Διευθυντής εργασιών και επιχειρηματικής δράσης των Εναγόντων. Ο Ενόρκως Δηλών αναφέρει ότι oι Ενάγοντες - Αιτητές είναι οι Εναγόμενοι στις υπόλοιπες αγωγές των οποίων επιζητείται η συνένωση με την παρούσα. Η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αγωγή καταχωρήθηκε από τους Ενάγοντες εναντίον των Εναγομένων στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας στις 14.12.2012. Υποστηρίζει ότι οι Εναγόμενοι αντί να καταχωρήσουν Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση εάν επιθυμούσαν, επέλεξαν καταχρηστικά να καταχωρούν σταδιακά αγωγές εναντίον των Εναγομένων για τα ίδια ακριβώς θέματα. Ειδικότερα καταχωρήθηκαν οι Αγωγές υπ' αρ. 8758/12, 8794/12, 320/13, 1194/13, 418/14. Σε όλες τις αγωγές έχουν συμπληρωθεί τα δικόγραφα και σε καμία, δεν έχει αρχίσει η ακροαματική διαδικασία. Σύμφωνα με τον ομνύοντα και οι 6 (έξι) Αγωγές αφορούν την ίδια Συμφωνία Ενοικίασης και εδράζονται επί των ίδιων πραγματικών και νομικών σημείων. Η παρούσα αγωγή η οποία έχει εγερθεί από τους Ενάγοντες αφορά στην ακύρωση της επίδικης Συμφωνίας Ενοικίασης και/ή τον καθορισμό του ενοικίου και/ή τον τερματισμό της Συμφωνίας και/ή την παραλαβή των αποθηκών από τους Εναγομένους και/ή άλλες θεραπείες σχετικές με την επίδικη Συμφωνία. Οι δε υπόλοιπες 5 (πέντε) αγωγές οι οποίες έχουν εγερθεί από τους Εναγόμενους εναντίον των Εναγόντων στην παρούσα, αφορούν σε ισχυριζόμενα οφειλόμενα ενοίκια και/ή ενδιάμεσα οφέλη δυνάμει της ίδιας Συμφωνίας Ενοικίασης. Είναι η θέση του ότι με την αιτούμενη συνένωση θα εξοικονομηθεί πολύτιμος δικαστικός χρόνος, και δικαστικά έξοδα και όλα τα επίδικα θέματα των Αγωγών θα επιλυθούν στα πλαίσια της κοινής ακροαματικής διαδικασίας και δεν θα χρειαστεί οι ίδιοι μάρτυρες να καταθέσουν ενώπιον του Δικαστηρίου, 6 (έξι) φορές για τα ίδια ζητήματα ενώπιον ίδιων και/ή διαφορετικών δικαστών. Στις 30.3.2015 οι Εναγόμενοι καταχώρησαν Ειδοποίηση για την πρόθεση τους να προβάλουν Ένσταση στην αίτηση, στηριζόμενη στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.14 και Δ.48 Θ.1,2,3,4,8 και 9, και στις συμφυείς και αναφαίρετες εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Προβάλλουν τους ακόλουθους λόγους ένστασης: 1. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του Νόμου για την συνένωση της υπό τον τίτλο υπόθεσης με τις αγωγές 8758/2012, 8794/2012, 320/2013, 1194/2013, και 418/2014. 2. Στην υπό τον ως άνω τίτλο υπόθεση οι Αιτητές είναι ενάγοντες ενώ στις Αιτούμενες για συνένωση αγωγές οι Αιτητές είναι Εναγόμενοι. 3. Η επιδιωκόμενη συνένωση θα επιφέρει σύγχυση στην εκδίκαση των ως άνω υποθέσεων αφού στηρίζονται σε διαφορετικά δεδομένα. 4. Η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο υπόθεση δεν στηρίζεται σε οποιονδήποτε νόμο ή ιδιωτική συμφωνία, ενώ οι αγωγές με τις οποίες ζητείται η συνένωση η αξίωση τους αφορά οφειλόμενα ενοίκια δυνάμει γραπτής, έγκυρης και αναγνωρισμένης συμφωνίας ενοικιάσεως. Η Ένσταση συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση του Κώστα Κουρτελλάρη, διευθυντή της Εναγομένης ημερομηνίας 30.3.2015, στην οποία αναφέρεται ότι απορρίπτει κάθε ισχυρισμό των Εναγόντων - Αιτητών και επαναλαμβάνει τους λόγους Ένστασης. Η Αίτηση οδηγήθηκε σε ακρόαση στις 6.5.2015 κατά την οποία οι συνήγοροι των δύο πλευρών αγόρευσαν αναπτύσσοντας ο καθένας τις θέσεις του. Έχω μελετήσει τις εκατέρωθεν θέσεις των διαδίκων και όπου κρίνω σκόπιμο θα προβώ σε αναφορά σε αυτές στην συνέχεια της απόφασής μου. Η Δ.14 θ.2 προνοεί: «Όταν δύο ή περισσότερες αγωγές εκκρεμούν στο ίδιο Δικαστήριο, είτε από ίδιους είτε διαφορετικούς ενάγοντες εναντίον των ιδίων ή διαφορετικών εναγομένων και οι απαιτήσεις των αγωγών συνεπάγονται κοινό ζήτημα νόμου ή γεγονότος τέτοιας σημασίας ανάλογα με τα υπόλοιπα ζητήματα, τα οποία συνεπάγονται οι αγωγές αυτές, ώστε να καθιστούν επιθυμητή τη συνένωση των αγωγών, το Δικαστήριο ή ο Δικαστής μπορεί να διατάξει να συνενωθούν αυτές.» Βασικός σκοπός της συνένωσης κάποιων αγωγών είναι η εξοικονόμηση χρόνου, εξόδων και πολλαπλότητας των διαδικασιών. Γενικά είναι επιθυμητή η συνένωση αγωγών όταν το Δικαστήριο κρίνει ότι υπάρχει κοινό ζήτημα νόμου ή γεγονότος τέτοιας σημασίας ανάλογα με τα υπόλοιπα ζητήματα ώστε να είναι επιθυμητή συνένωση προς επίτευξη του πιο πάνω σκοπού ήτοι η επιτάχυνση της απονομής της δικαιοσύνης, ο περιορισμός των εξόδων και γενικά τα συμφέροντα των διαδίκων. (βλ. Μενελάου ν. Ξενοφώντος κ.α.
(1989)1 Α.Α.Δ 371, Medcon Construction ν. Χρ. Μαρνέρος
(1997)1 Α.Α.Δ. 546, Amsteco Electric Ltd, Πολιτική Έφεση Αρ. 345/2014 ημερ. 11/3/2015). Η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου να διατάξει συνένωση των αγωγών εξαρτάται πάντοτε από τα ιδιαίτερα περιστατικά κάθε υπόθεσης στα οποία το Δικαστήριο θα πρέπει να αναφερθεί για να αιτιολογήσει την τελική του κρίση. (βλ. Αθανασίου ν. Παρττερίδη κ.α.
(1975)1 Α.Α.Δ. 401). Η ρητή αναφορά στην Δ.14. Θ.2 σε «απαιτήσεις των αγωγών» σχολιάστηκε στην Samata Enterprises ν. Σταύρου,
(1998)1 Α.Α.Δ. 1876, όπου επικροτήθηκε η πρωτόδικη προσέγγιση ότι το ουσιώδες κριτήριο για τη συνένωση αγωγών είναι η ύπαρξη κοινού πραγματικού ή νομικού ζητήματος, όπως αυτά διαπιστώνονται αποκλειστικά από την Έκθεση Απαιτήσεως των αγωγών, και ανεξάρτητα από το περιεχόμενο των υπερασπίσεων. (βλ. και Lukoil CyprusLtd ν. Ανδρέα Μυλωνά και Άλλων,
(2011)1 Α.Α.Δ. 1962) Στην προκειμένη περίπτωση όλες οι αγωγές συνδέονται σε ένα βασικό σημείο, ήτοι την ύπαρξη της συμφωνίας ενοικίασης ημερομηνίας 24.2.
- Από την μια, με την παρούσα αγωγή αμφισβητείται η εγκυρότητα και/ή η ισχύς της συμφωνίας ενοικίασης και επιδιώκεται αναγνωριστική ή δηλωτική προς τούτο απόφαση. Από την άλλη στις υπόλοιπες αγωγές οι Ενάγοντες ζητούν οφειλόμενα ενοίκια δυνάμει της ίδιας συμφωνίας. Η εγκυρότητα και/ή η ισχύς της συμφωνίας αυτής όμως αμφισβητείται από τους Εναγόμενους με την υπεράσπιση τους στις υπόλοιπες αγωγές. Επομένως επίδικο θέμα σε όλες τις αγωγές είναι η εγκυρότητα και/ή η ισχύς της συμφωνίας ημερομηνίας 24.2.
- Σχετική με την υπό εξέταση περίπτωση είναι η απόφαση στην υπόθεση Κυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως v. Apak Agro Industries,
(1999)1 Α.Α.Δ. 1721 η οποία αφορούσε αίτηση συνένωσης 2 αγωγών. Η μια αγωγή (2543/91) αφορούσε απαιτήσεις εναντίον των Εναγομένων (πρωτοφειλέτη και εγγυητή) δυνάμει συμφωνιών δανείου. Η άλλη αγωγή (1402/92) αφορούσε απαιτήσεις των ιδίων Εναγόντων εναντίον ενός τρίτου προσώπου, άλλου από τους Εναγομένους στην πρώτη αγωγή, σε σχέση με εκποίηση υποθήκης προς ικανοποίηση των απαιτήσεων των Εναγόντων που προέκυπταν από τις ίδιες συμφωνίες δανείου. Λέχθηκαν τα εξής από το Ανώτατο Δικαστήριο: «Η διαπίστωση του Προέδρου του Επαρχιακού Δικαστηρίου ότι το κοινό ζήτημα των δύο αγωγών είναι η εγκυρότητα των συμφωνιών δανείου πάνω στις οποίες στηρίζονται οι απαιτήσεις των εφεσειόντων εναντίον των εναγομένων στην αγωγή 2543/91 και ότι με αυτό το ζήτημα σχετίζονται σε μεγάλο βαθμό οι απαιτήσεις κατά της εναγομένης στην αγωγή 1402/92 είναι απόλυτα ορθή. Κοινά επίσης είναι τα περισσότερα ζητήματα που οι εναγόμενοι στις δύο αγωγές εγείρουν στις υπερασπίσεις και ανταπαιτήσεις τους. Πρόκειται για υπερασπίσεις και ανταπαιτήσεις που εμφανίζουν ταυτοσημία επί όλων σχεδόν των ζητημάτων, νομικών και πραγματικών, που αντιστοίχως εγείρονται. Εκ πρώτης όψεως φαίνεται ότι και στις δύο αγωγές οι εφεσείοντες έχουν το νομικό βάρος απόδειξης της εγκυρότητας των συμφωνιών των δανείων που επικαλούνται όπως και των συμφωνιών των υποθηκών που επιζητούν την εκποίηση. Το ζήτημα του προσδιορισμού του διαδίκου του έχοντος το δικαίωμα να αρχίσει πρώτος θα έπρεπε να είχε θεωρηθεί ως δευτερεύον ενόψει της βασικής διαπίστωσης περί υπάρξεως κοινού θέματος μεταξύ των δύο αγωγών και δεν θα έπρεπε να αποτελέσει λόγο απόρριψης του αιτήματος για συνένωση των αγωγών. Το εν λόγω ζήτημα, ως καθαρά διαδικαστικό, μπορεί χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία να ρυθμιστεί πριν από την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας.» Κατ' αρχήν προκύπτει από την πιο πάνω απόφαση ότι ο κανόνας να λαμβάνεται υπόψη μόνο το περιεχόμενο των Εκθέσεων Απαιτήσεως δεν είναι απόλυτος. Στην κατάλληλη περίπτωση το Δικαστήριο μπορεί να λάβει υπόψη και το περιεχόμενο των υπερασπίσεων ή των ανταπαιτήσεων εάν υπάρχουν. Αυτό προκύπτει επίσης και από την Δ.14 θ.2, που εκτέθηκε αυτούσια πιο πάνω, όπου αναφέρεται ότι λαμβάνονται υπόψη «οι απαιτήσεις των αγωγών» σε συσχετισμό «με τα υπόλοιπα ζητήματα, τα οποία συνεπάγονται οι αγωγές αυτές». Περαιτέρω προκύπτει από την πιο πάνω απόφαση ότι, παρά την ύπαρξη κάποιων πρακτικών δυσκολιών, ο καθοριστικός παράγοντας για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου παραμένει πάντοτε η αποκόμιση οφέλους από τη συνεκδίκαση μετά από συνεκτίμηση όλων των παραγόντων όπως η πολυπλοκότητα των εγειρόμενων θεμάτων ή η δυνατότητα εκπροσώπησης μέσω του ίδιου δικηγόρου κ.α. (βλ. επίσης Lewis v. Faily Telegraph Ltd. (No.2)
(1964)1 All E.R. 705). Εξετάζοντας την παρούσα περίπτωση υπό το πρίσμα των πιο πάνω διαπίστωσα κατ' αρχήν ότι οι διάδικοι εκπροσωπούνται σε όλες τις αγωγές από τους ίδιους δικηγόρους. Μια πρακτική δυσκολία που φαίνεται εκ πρώτης όψεως αναφύεται είναι ότι οι ενάγοντες στη παρούσα αγωγή είναι οι εναγόμενοι στις άλλες. Σε σχέση με αυτό το θέμα αναφέρονται τα εξής στο Halsbury's Laws of England, 4ηέκδοση, Τόμος 37, παρ. 69: «On the other hand, there are may be circumstances which may make it undesirable or even impossible, or at least impracticable, to make an order for consolidation. Thus two actions cannot be consolidated where the plaintiff in one action is the same person as the defendant in another action unless one action can be ordered to stand as a counterclaim in the consolidated action». Επομένως στην προκειμένη περίπτωση όπου Ενάγοντες στην μια αγωγή είναι Εναγόμενοι στις άλλες, σημασία αποκτούν οι αρχές που η νομολογία καθόρισε σε σχέση με τον αποκλεισμό ανταπαίτησης. Στην Σιακόλας ν. Federal Bank of Lebanon (SAL)
(1992)1 Α.Α.Δ. 710, 714 λέχθηκε ότι το κυριαρχικό στοιχείο στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου είναι το πρόσφορο της εκδίκασης της ανταπαίτησης συγχρόνως με την αγωγή και η πιθανότητα πρόκλησης δυσχέρειας στον ενάγοντα απ' αυτό το ενδεχόμενο. Η συνάφεια των επίδικων θεμάτων της ανταπαίτησης μ' εκείνα της αγωγής δεν αποτελεί προϋπόθεση για την έγερση ανταπαίτησης εκτός εάν η συνεκδίκαση θα προκαλέσει σημαντική καθυστέρηση στην εκδίκαση της αγωγής. (βλ. επίσης Annual Practice 1958, σελ. 505 και Athina Leathergoods Ltd ν. Ιωακείμ Χαραλάμπους κ.α
(2000)1 Α.Α.Δ. 787). Στην προκειμένη περίπτωση θεωρώ ότι υπάρχει συνάφεια μεταξύ της παρούσας αγωγής και των υπολοίπων αγωγών σε τέτοιο βαθμό που θα ήταν πρόσφορο να συνενωθούν. Θα μπορούσε κάποιος να αντιστρέψει το ερώτημα και να διερωτηθεί: εάν στις υπόλοιπες αγωγές είχαν εγερθεί ως ανταπαίτηση όσα επιδιώκονται με την παρούσα ξεχωριστή αγωγή θα έπρεπε να διαταχθεί χωριστή εκδίκαση; Η απάντηση είναι κατά την κρίση μου αρνητική. Ειδικότερα, στις αγωγές υπ' αρ. 8758/12, 8794/12, 320/13, 1194/13, 418/14 Ε.Δ. Λευκωσίας, εγείρονται με τις υπερασπίσεις των Ενάγοντων-Αιτητών στην παρούσα αγωγή, θέματα πανομοιότυπα με τα θέματα που προωθούνται ως αγώγιμο δικαίωμα στην παρούσα αγωγή. Γίνεται αναφορά στο ιστορικό σύναψης της συμφωνίας ενοικίασης ημερομηνίας 24.2.2012 καθώς και σε αλληλογραφία που ανταλλάχτηκε μεταξύ των ίδιων διαδίκων η οποία κατέληξε σε υπαναχώρηση από τους Ενοικιαστές (Ενάγοντες στην παρούσα αγωγή) οι οποίοι ισχυρίζονται ότι κάλεσαν τους Ιδιοκτήτες (Εναγομένους στην παρούσα αγωγή) να παραλάβουν τις επίδικες αποθήκες. Εν πάση περιπτώσει, όπως προανέφερα, η εγκυρότητα της επίδικης συμφωνίας αποτελεί επίδικο θέμα στις υπόλοιπες αγωγές με τους Ενάγοντες σε εκείνες να έχουν το νομικό βάρος απόδειξης της. Μάλιστα δε τα θέματα που εγείρονται με την παρούσα είναι και τα μόνα θέματα που εγείρονται ως υπεράσπιση στις υπόλοιπες αγωγές. Δεν υπάρχει για παράδειγμα ισχυρισμός στις υπόλοιπες αγωγές περί εξόφλησης των οφειλομένων ενοικίων. Επομένως όχι μόνο δεν προκαλείται δυσχέρεια από τη συνένωση αλλά η απόφαση επί των αξιώσεων στην παρούσα αγωγή θα οδηγήσει ανάλογα είτε σε απόρριψη ή επιτυχία ολική ή μερική των υπερασπίσεων στις άλλες. Χωρίς να υπεισέρχομαι στο βάσιμο των αξιώσεων των Εναγόντων στην παρούσα αγωγή θεωρώ ότι το ζήτημα της εγκυρότητας της επίδικης συμφωνίας είναι ιδιαίτερα σοβαρό. Εάν η συμφωνία κριθεί ως άκυρη ή άνευ ισχύος τότε η καταβολή ενοικίων θα παραμένει χωρίς αντάλλαγμα (Maison Jenny Ltd v. Krashias Footwear Industry Ltd
(2002)1 Α.Α.Δ. 1156). Η τελευταία παρατήρηση με οδηγεί σε ένα άλλο εξίσου σημαντικό ζήτημα. Αυτό της πολλαπλότητας των δικαστικών διαδικασιών. Αν αφεθούν οι αγωγές να συνυπάρξουν, το αποτέλεσμα θα είναι να κληθεί το Δικαστήριο να αποφασίσει πολλές φορές τα ίδια ουσιώδη ζητήματα. Υπάρχει επίσης το ενδεχόμενο να εκδοθούν αντικρουόμενες δικαστικές. Στην απόφαση Thames Launches v. Trinity House
(1961)1 All E.R. 26, λέχθηκαν τα εξής: ¨In principle the court discourages multiplicity of litigation in any form. if there are two courts which are faced with substantially the same question, it is desirable to be sure that that question is debated in only one of those two courts, if by that means justice will be served." Δεν μου διαφεύγει ότι η φύση των αιτούμενων θεραπειών είναι διαφορετική. Όμως δεν είναι απαραίτητο αγωγή και ανταπαίτηση να επιζητούν θεραπεία της ίδιας φύσης όπως ήταν η εισήγηση του συνηγόρου των Εναγομένων - Καθ' ων η Αίτηση. Στον Odgers' Principles of Pleading and Practice, 21η έκδ. σελ. 198-199 αναφέρεται ότι «It need not be "an action of the same nature as the original action" . or even analogous thereto. If the defendant has any valid cause of action, legal or equitable, against the plaintiff, there is no necessity for him now to bring a cross action, unless his counterclaim be of such nature that it cannot conveniently be tried by the same tribunal or at the same time as the plaintiff's claim». Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα ενώπιον μου στοιχεία και ειδικότερα, τον συσχετισμό των ίδιων διαδίκων σε 6 εκκρεμούσες διαδικασίες, τον κίνδυνο έκδοσης αντιφατικών αποφάσεων, το ότι όλες οι αγωγές δικονομικά βρίσκονται στο ίδιο σημείο, ήτοι πριν την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας, το ότι δεν θα αναλωθεί υπερβολικός χρόνος από την συνεκδίκαση όλων των αγωγών καθότι εκ πρώτης όψεως παρουσιάζεται συνάφεια αλλά και απλότητα σε σχέση με τα επίδικα θέματα είτε αυτά είναι νομικά είτε αφορούν πραγματικά γεγονότα, το ότι θα εξοικονομηθεί πολύτιμος δικαστικός χρόνος και έξοδα εν όψει του ότι η απόφαση επί του θέματος της εγκυρότητας ή ισχύος της επίδικης συμφωνίας θα κρίνει σε μεγάλο βαθμό την υποχρέωση καταβολής των ενοικίων, καταλήγω ασκώντας την διακριτική μου ευχέρεια ότι είναι πρόσφορο οι αγωγές να συνενωθούν. Σε σχέση με το διαδικαστικό θέματα προσαγωγής μαρτυρίας αρκεί να αναφερθεί σε αυτό το σημείο ότι αυτό θα ρυθμιστεί και αποφασιστεί από το Δικαστήριο δυνάμει της Δ.33 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας πριν από την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας και αφού το Δικαστήριο ακούσει τις εισηγήσεις και των δύο πλευρών. Ως εκ των ανωτέρω η Αίτηση επιτυγχάνει. Εκδίδεται διάταγμα συνένωσης των Αγωγών υπ' αρ. 8958/2012, 8758/12, 8794/12, 320/13, 1194/13, 418/14 Ε.Δ. Λευκωσίας. Με προβλημάτισε κατά πόσον τα έξοδα πρέπει να ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της Αίτησης. Παρατηρώ ότι η πρώτη αγωγή που καταχωρήθηκε προήλθε από τους Καθ' ων η Αίτηση και έφερε αριθμό 8758/2012. Καταχωρήθηκε στις 7.12.2012 και επιδόθηκε στις 17.12.2012 στους Ενάγοντες. Πριν την επίδοση της πιο πάνω αγωγής είχε προηγηθεί στις 14.12.2012 η καταχώρηση από τους Αιτητές της παρούσας αγωγής αρ. 8958/2012. Επομένως δεν υπήρχε η δυνατότητα οι Ενάγοντες - Αιτητές να προωθήσουν τις αξιώσεις τους στην παρούσα αγωγή ως ανταπαίτηση στην αγωγή αρ. 8758/2012 αφού η τελευταία δεν ήταν ακόμα εις γνώση τους όταν καταχωρήθηκε η παρούσα αγωγή. Η μόνη οδός ήταν πλέον η καταχώρηση και προώθηση Αίτησης συνένωσης. Εξάλλου ο βασικός κανόνας όπως προκύπτει από τη νομολογία είναι ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα της δικαστικής διαδικασίας. Δεν βρίσκω λόγο να παρεκκλίνω από τον κανόνα αυτό. Ως εκ τούτου τα έξοδα της παρούσας Αίτησης επιδικάζονται υπέρ των Εναγόντων - Αιτητών και εναντίον των Εναγομένων - Καθ' ων η Αίτηση. Τα έξοδα να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και να εγκριθούν από το Δικαστήριο. Είναι πληρωτέα στο τέλος των αγωγών. [Υπ.] Χ. Ρασπόπουλος, πρ. Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο