← Κύπρος

Σταύρος Έλληνας κ.α. ν. Κ. ATHIENITIS CONTRACTORS - DEVELOPERS PUBLIC LTD κ.α., Αγωγή Αρ. 1113/08, 18/6/2015

Σταύρος Έλληνας κ.α. ν. Κ. ATHIENITIS CONTRACTORS - DEVELOPERS PUBLIC LTD κ.α., Αγωγή Αρ. 1113/08, 18/6/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2015:A244 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Στ. Χατζηγιάννη, Π.Ε.Δ. Αγωγή Αρ. 1113/08 Μεταξύ:

  1. Σταύρος Έλληνας, εκ Λευκωσίας
  2. Ευδοκία Έλληνα, εκ Λευκωσίας
  3. Ειρήνη Έλληνα εκ Λευκωσίας
  4. Αναστασία Έλληνα εκ Λευκωσίας
  5. KOZOS INVESTMENTS LTD., από τη Λευκωσία Εναγόντων Και Κ. ATHIENITIS CONTRACTORS - DEVELOPERS PUBLIC LTD, εκ Λευκωσίας Λεωφ. Κέννεντυ 12-14, Kennedi Business Center, Λευκωσία Εναγομένων ------------------------------------------------------------------------------ 18 Ιουνίου 2015 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Ενάγοντες: κ. Τ. Λ. Χριστοδουλίδης Για Εναγόμενους: κ. Στ. Αμερικάνος Α Π Ο Φ Α Σ Η Στις 6.2.2003 συνομολογήθηκε μεταξύ των Εναγόντων - οι οποίοι ήταν συνιδιοκτήτες του ακινήτου με αρ. εγγραφής 2/7159, τεμ. 5539, Φ/Σχ. 21/ 63 W.2 στην Λεωφόρο Λεμεσού στην Αγλαντζιά (στο εξής το ακίνητο) - και Εναγομένων - οι οποίοι διεξάγουν επιχειρήσεις αναπτύξεως γης - Συμφωνία Αντιπαροχής με την οποία συμφωνήθηκε όπως οι Ενάγοντες διαθέσουν το ακίνητο στους Εναγομένους για την ανέγερση κτιριακού συγκροτήματος (στο εξής το κτίριο) με όρους αντιπαροχής που περιελάμβαναν όρους διαχωρισμού μεταξύ των συμβαλλομένων του κτιρίου που επρόκειτο να ανεγερθεί. [Σχετικοί είναι οι όροι 3, 6 και 7 της Συμφωνίας Αντιπαροχής]. Συμφωνήθηκε περαιτέρω μεταξύ των διαδίκων (όρος 11 της Συμφωνίας Αντιπαροχής) ότι οι Ενάγοντες θα είχαν το δικαίωμα εκλογής αγοράς περιπλέον χώρου και ειδικώτερα του πρώτου ορόφου και χώρων στάθμευσης. Συμφωνήθηκε επίσης μεταξύ των διαδίκων (όρος 18 της Συμφωνίας Αντιπαροχής) ότι σε περίπτωση αύξησης του συντελεστή δόμησης και αν οι συμβαλλόμενοι αποφάσιζαν από κοινού να εκμεταλλευτούν τον επιπλέον συντελεστή δόμησης, θα δικαιούντο έκαστος από 50% αυτού. Πράγματι, κατά τη διάρκεια ανέγερσης του κτιρίου, προέκυψε αύξηση στο συντελεστή δόμησης και ανηγέρθηκαν επιπλέον 1056 τ.μ. στο κτίριο. Προτού αρχίσει η ανέγερση του κτιρίου και πριν την υπογραφή της Συμφωνίας Αντιπαροχής, δηλ. το 2002, το κτίριο ενοικιάστηκε στη Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα Λτδ από τους Ενάγοντες 5, εκ μέρους και για λογαριασμό όλων των Εναγόντων. Το 2005 οι διάδικοι τροποποίησαν την Συμφωνία Αντιπαροχής σχετικά με τους χώρους στάθμευσης που κάθε πλευρά θα δικαιούτο να πάρει και την 1.5.05, η Λαϊκή Τράπεζα και οι διάδικοι υπέγραψαν νέον ενοικιαστήριο έγγραφο ημερ. 1.5.05 σχετικά με ολόκληρο το κτίριο. Αποτελεί δικογραφικό ισχυρισμό των Εναγόντων ότι με βάση τον όρο 11 της Συμφωνίας Αντιπαροχής, εξάσκησαν εμπρόθεσμα, γραπτώς και/ή προφορικώς το δικαίωμα εκλογής και αγοράς περιπλέον χώρου και το 2005 οι διάδικοι συμφώνησαν όπως οι Εναγόμενοι πωλήσουν στους Ενάγοντες μέρος του πρώτου ορόφου του κτιρίου δηλ. το γραφείο 101 και τους χώρους στάθμευσης που αναφέρονται στον όρο
  6. Περαιτέρω, σύμφωνα με τον όρο 18 της Συμφωνίας Αντιπαροχής, έκαστος των διαδίκων δικαιούτο 50% του επιπλέον συντελεστή των 1056 τ.μ., δηλ. οι Ενάγοντες δικαιούντο 528 τ.μ. επιπλέον της αρχικής αντιπαροχής. Οι διάδικοι αποφάσισαν να εκμεταλλευθούν τον επιπλέον συντελεστή δόμησης και οι Εναγόμενοι ανέλαβαν να προσθέσουν στο κτίριο τα επιπλέον 1056 τ.μ. με δικά τους έξοδα. Με βάση τον όρο 11 της Συμφωνίας Αντιπαροχής, στις 11.4.06 δυνάμει πωλητηρίου εγγράφου, οι Εναγόμενοι συμφώνησαν να πωλήσουν στους Ενάγοντες το γραφείο 102 και έτσι οι Ενάγοντες απόκτησαν ολόκληρο τον πρώτο όροφο. Οι Ενάγοντες εξόφλησαν το τίμημα πώλησης του γραφείου 102 και συνεχίζουν να πληρώνουν τις μηνιαίες δόσεις σε σχέση με την αγορά του γραφείου 101 και των χώρων στάθμευσης. Το κτίριο αποπερατώθηκε από τους Εναγόμενους την 1.5.05 και οι Εναγόμενοι παράδωσαν προσωρινά στους Ενάγοντες τους χώρους που τους αναλογούσαν και το γραφείο 102, ως και 29 τ.μ. στο ισόγειο και 85 τ.μ. στο μεσοπάτωμα που προέκυψαν από την αύξηση του συντελεστή δομήσεως κατά 1056 τ.μ. Η Λαϊκή Τράπεζα επειγόταν να εγκατασταθεί στο κτίριο που είχε ήδη ενοικιάσει από το 2002 και έτσι οι διάδικοι διαχώρισαν προσωρινά τους χώρους που δικαιούτο ο καθένας και έδωσαν εντολή στην τράπεζα για να τους πληρώνει ξεχωριστά τα ενοίκια που αναλογούσαν στον καθένα. Οι Ενάγοντες κάλεσαν τους Εναγόμενους να τους παραδώσουν το 50% του επιπλέον συντελεστή δόμησης δηλ. τα μισά των 1056 τ.μ. (528 τ.μ.), μείον 114 τ.μ. τα οποία ήδη τους είχαν παραδώσει (29τ.μ. και 85 τ.μ.), όμως αυτοί με διάφορες προφάσεις ανέβαλλαν το θέμα, όπως και την τελική και επίσημη παράδοση ολόκληρου του κτιρίου. Οι Ενάγοντες κάλεσαν επίσης τους Εναγόμενους να προχωρήσουν με την έκδοση χωριστών τίτλων για τους χώρους που δικαιούνται σύμφωνα με τη Συμφωνία Αντιπαροχής και τα δύο πωλητήρια έγγραφα για τα γραφεία 101 και 102 και τους χώρους στάθμευσης, όμως αυτοί αμελούν και αρνούνται να το πράξουν μέχρι σήμερα. Σύμφωνα με τον όρο 9 της Συμφωνίας Αντιπαροχής, οι Εναγόμενοι ανέλαβαν να καταβάλουν όλα τα έξοδα και αμοιβή για την επίβλεψη της ανέγερσης του κτιρίου και ολόκληρη την αμοιβή των αρχιτεκτόνων NICOLAOY ANDREAS PARTNERSHIP. Οι εν λόγω αρχιτέκτονες πολλές φορές απαίτησαν πληρωμή των ποσών των £30.000 πλέον Φ.Π.Α ως υπόλοιπο αμοιβής για επίβλεψη του έργου και £60.000 πλέον Φ.Π.Α. για αλλαγές σχεδίων, αρχιτεκτονικές μελέτες και επανασχεδιασμό, όμως οι Εναγόμενοι αρνήθηκαν να πληρώσουν. Οι Ενάγοντες, προκειμένου να μην σταματήσουν οι εργασίες ανέγερσης του κτιρίου, αναγκάστηκαν να πληρώσουν στους αρχιτέκτονες το ποσό των £90.000 πλέον Φ.Π.Α. εκ μέρους των Εναγομένων. Περαιτέρω οι Εναγόμενοι παρέλειψαν να καταβάλουν το ποσό των £8.985,81 στον Δήμο Αγλαντζιάς που αφορούσε τα έξοδα της άδειας οικοδομής και τελικής έγκρισης του κτιρίου και τα οποία είχαν υποχρέωση να καταβάλουν σύμφωνα με την Συμφωνία Αντιπαροχής, με αποτέλεσμα να αναγκαστούν να το πληρώσουν οι Ενάγοντες. Ως εκ τούτου οι Ενάγοντες αξιώνουν εναντίον των Εναγομένων: (Α) Διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάσσει τους Εναγομένους να παραδώσουν και μεταβιβάσουν σ' αυτούς 414 τ.μ. (528τ.μ. μείον 114τ.μ.) (Β) Διαζευκτικά, την αξία των 414 τ.μ. ως αποζημίωση που ανέρχεται σε £579.600 (€990.305,40). (Γ) Απωλεσθέντα ενοίκια και/ή ενδιάμεσα οφέλη από 1.5.05-30.4.07 ανερχόμενα σε £6.75 (€11,53) μηνιαίως ανά τετραγωνικό μέτρο, επί 414 τ.μ., τα οποία οι Εναγόμενοι παράνομα καρπούνται και από 1.5.07 τα ενδιάμεσα οφέλη που αναφέρονται στο ενοικιαστήριο έγγραφο ημερ. 1.5.05 μεταξύ των διαδίκων και της Λαϊκής Τράπεζας. (Δ) Ποσό £90.000 (€153.774,13) που οι Ενάγοντες κατέβαλαν στους αρχιτέκτονες ως αμοιβή, και η οποία ήταν ευθύνη των Εναγομένων. (Ε) Ποσό £8.985,81 (€15.353,17) που καταβλήθηκε από τους Ενάγοντες στο Δήμο Αγλαντζιάς και ήταν υποχρέωση των Εναγομένων. Οι Εναγόμενοι ισχυρίζονται στην Υπεράσπισή τους ότι ήταν ρητή και/ή εξυπακουόμενη συμφωνία μεταξύ των διαδίκων ότι αυτοί θα κατασκεύαζαν τα τετραγωνικά μέτρα που αναλογούσαν στον επιπλέον συντελεστή δόμησης και το ανάλογο κόστος ανέγερσης θα καταλογιζόταν στους Ενάγοντες με βάση τα τ.μ. που τελικά θα λάμβαναν ως ιδιοκτησία τους και δεν ανέλαβαν να προσθέσουν τα 1056 τ.μ. με δικά τους έξοδα. Ισχυρίζονται περαιτέρω ότι στις 27.4.05 πραγματοποιήθηκε συνάντηση μεταξύ Εναγόντων και Εναγομένων στην οποία έλαβαν μέρος ο αρχιτέκτονας του έργου Ανδρέας Νικολάου και ο Πολιτικός Μηχανικός Αλέκος Αγαθοκλέους και συμφωνήθηκε ότι: (α) ότι η αύξηση στα οικοδομήσιμα μέτρα του κτιρίου ήταν 1.056 τ.μ. τα οποία και αναγνωρίσθηκαν από την Λαϊκή Τράπεζα για σκοπούς καταβολής του ενοικίου. (β) ότι τα επιπρόσθετα 1.056 τ.μ. θα ενοικιασθούν στην Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα Λτδ προς Λ.Κ.6,75 το τ.μ. (γ) ότι τα νέα εμβαδά του κτιρίου με την αύξηση του συντελεστή δόμησης είναι 4,335 τ.μ. (δ) ότι οι Ενάγοντες από την αύξηση των 1,056 τ.μ. λάβουν 406 τ.μ. λόγω της αδυναμίας φυσικού διαχωρισμού του κτιρίου. (ε) ότι για την κατασκευή των επιπρόσθετων 406 τ.μ. που θα ελάμβαναν οι Ενάγοντες συμφώνησαν όπως καταβάλουν στους Εναγόμενους δηλαδή στον Εργολάβο του έργου το ποσό των Λ.Κ.200.
  7. Ισχυρίζονται περαιτέρω ότι η πώληση του γραφείου 102 βάσει του πωλητηρίου εγγράφου ημερ. 11.4.06 έγινε προς υλοποίηση των όσων συμφωνήθηκαν μεταξύ τους στη συνάντηση της 27.4.05 με σκοπό την πλήρη διευθέτηση / εξόφληση όλων των υποχρεώσεων μεταξύ των μερών και ειδικά του επιπλέον συντελεστή (παρ.21 του Πωλητηρίου Εγγράφου). Ειδικότερα, το Πωλητήριο Έγγραφο ημερ. 11.4.06 έγινε για να περιέλθουν στην κυριότητα των Εναγόντων τα επιπλέον 406 τ.μ., εφόσον η Συμφωνία Αντιπαροχής ημερ. 6.2.03 δεν τους παρείχε τέτοια δυνατότητα αλλά και κατ' απαίτηση των Εναγόντων για να μην φορολογηθούν αυτοί από την αύξηση του επιπλέον συντελεστή δόμησης. Θα ήταν οικονομικά καταστροφικό για τους Εναγόμενους να πωλήσουν το γραφείο 102, συνολικού εμβαδού 292 τ.μ. στους Ενάγοντες, προς Λ.Κ.685 το τ.μ., ενώ η κανονική τιμή πώλησης ήταν ΛΚ1.400 το τ.μ., αξία που υπολογίζουν οι Ενάγοντες και αξιώνουν ως η Έκθεση Απαίτησης τους. Οι Εναγόμενοι παρέδωσαν επίσης όλα τα τετραγωνικά μέτρα που αντιστοιχούσαν στους Ενάγοντες, συμπεριλαμβανομένου του επιπλέον συντελεστή δόμησης, την 1.5.05 δηλαδή την ημέρα που άρχισε η πληρωμή των ενοικίων από τη Λαϊκή Τράπεζα. Επί του συμβολαίου ενοικίασης ημερ. 1.5.05 παρουσιάζεται η τελική και συμφωνημένη ιδιοκτησία των Εναγόντων και Εναγομένων επί του κτιρίου, καθώς και το ποσό του ενοικίου που εισέπρατταν. Οι Ενάγοντες υπέγραψαν το συμβόλαιο ημερ. 1.5.05 χωρίς να διατυπώσουν άλλη αξίωση πέραν των 406 τ.μ. στην αύξηση του περαιτέρω οικοδομήσιμου χώρου του κτιρίου και παρήλθε χρόνος πέραν του ενός έτους από την 1.5.05 που παραδόθηκε επίσημα το κτίριο, για να υποβάλουν οποιαδήποτε απαίτηση, και ουδέποτε απαίτησαν την έκδοση ξεχωριστών τίτλων. Είναι περαιτέρω ο ισχυρισμός των Εναγομένων ότι πλήρωσαν τον αρχιτέκτονα Ανδρέα Νικολάου ΛΚ.15.000 πλέον Φ.Π.Α σε σχέση με τα αρχιτεκτονικά σχέδια για τον επιπλέον συντελεστή δόμησης και αυτό λήφθηκε υπόψη στη συνολική διευθέτηση μεταξύ των μερών. Πέραν των αρχιτεκτονικών σχεδίων που αφορούσαν τον επιπλέον συντελεστή, οι Εναγόμενοι ουδέποτε ανέθεσαν οποιεσδήποτε εργασίες και μελέτες στον αρχιτέκτονα και ουδέποτε εξουσιοδότησαν τους Ενάγοντες να πληρώσουν οποιαδήποτε ποσά για λογαριασμό τους. Ουδέποτε οι Εναγόμενοι ανέλαβαν τα έξοδα της άδειας οικοδομής. Οι Ενάγοντες στην Απάντηση στην Υπεράσπιση ισχυρίζονται ότι αγόρασαν το γραφείο 102, έκτασης 292 τ.μ. προς £200.000, το οποίο πλήρωσαν στους Εναγομένους και με το πωλητήριο έγγραφο ημερ. 11.4.06 οι δύο πλευρές δεν εξόφλησαν τις υποχρεώσεις τους. Το εν λόγω πωλητήριο έγγραφο είναι προϊόν δόλου και ψευδών παραστάσεων, εφόσον οι Ενάγοντες υπέγραψαν το κείμενο του χωρίς την παρ.
  8. Η πώληση του γραφείου 102 ήταν κανονική πώληση και τα δύο γραφεία 101 και 102 αγοράσθηκαν περίπου στην ίδια τιμή. Το γραφείο 101 ήταν έκτασης 292 τ.μ. και αγοράστηκε προς £993,15 το τ.μ. ενώ το γραφείο 102 αγοράστηκε προς £684,93 το τ.μ. Η διαφορά της τιμής είναι οι χώροι στάθμευσης που περιλάμβανε η τιμή του γραφείου
  9. Μέχρι σήμερα δεν έγινε επίσημη παράδοση του ανεγερθέντος χώρου που αναλογούσε στους Ενάγοντες με βάση την παρ.18 της Συμφωνίας Αντιπαροχής και οι Εναγόμενοι δεν παρέδωσαν στους Ενάγοντες 414 τ.μ. που δικαιούνται. Για την πλευρά των Εναγόντων κατέθεσαν

(6)έξι μάρτυρες: ο Σταύρος Έλληνας (Ενάγοντας 1)(ΜΕ1), ο Ανδρέας Νικολάου (ΜΕ2), ο Κίκης Αθηνοδώρου (ΜΕ3), ο Ανδρέας Παναγιώτου (ΜΕ4), η Ευδοκία (Εύη) Έλληνα Νικολάου (Ενάγουσα 2)(ΜΕ5) και Αναστασία (Νάσια) Έλληνα (Ενάγουσα 4) (ΜΕ6). Για την πλευρά των Εναγομένων κατέθεσαν
(2)δύο μάρτυρες: ο Παναγιώτης Αθηαινίτης (ΜΥ1) και ο Κυριάκος Ταλατίνης (ΜΥ2). Ο ΜΕ1 είναι πατέρας των Εναγόντων 2, 3 και 4 και οι Ενάγοντες 5 ανήκουν στον ίδιο και στη σύζυγο του. Αναφέρθηκε στη Συμφωνία Αντιπαροχής ημερ. 6.2.03 (Τεκμ.2), η οποία αφορά το ακίνητο (Τεκμ.1) συνιδιοκτησίας των Εναγόντων ως και στα αρχιτεκτονικά σχέδια του κτιρίου (Τεκμ.3) και τεχνικούς όρους και προδιαγραφές (Τεκμ.4). Σύμφωνα με το Τεκμ.2, οι Εναγόμενοι ως οι υπεύθυνοι εργολάβοι θα έπαιρναν ποσοστό 60% του κτιρίου και οι Ενάγοντες το 40% και ειδικώτερα θα εγγράφετο επ' ονόματι τους το ισόγειο, το μεσοπάτωμα και οι χώροι στάθμευσης [αρ.3(α) (Ι) (ΙΙ) του Τεκμ.2]. Σύμφωνα με τη παρ.11 του Τεκμ.2, οι Ενάγοντες είχαν το δικαίωμα εκλογής για την αγορά του πρώτου ορόφου και συγκεκριμένων χώρων στάθμευσης στην τιμή των ΛΚ. 290,656 το οποίο και εξάσκησαν εμπρόθεσμα, αρχικά προφορικά και αργότερα με πωλητήριο έγγραφο ημερ. 1.5.05 (Τεκμ.23) που αφορούσε το γραφείο 101, το οποίο οι Εναγόμενοι τους παρέδωσαν. Το οικόπεδο μεταβιβάστηκε σταδιακά το 60% στους Εναγόμενους και το 40% παραμένει ακόμα επ' ονόματι των Εναγόντων (αρ.7(β) Τεκμ.2). Οι Ενάγοντες ενοικίασαν το κτίριο πριν την ανέγερση του, στις 19.12.02 (Τεκμ.6), στην Λαϊκή Τράπεζα και την 1.5.05 καταρτίστηκε νέο ενοικιαστήριο έγγραφο (Τεκμ.7) στο οποίο υπογράφουν και οι Εναγόμενοι σ' αυτό ως συνιδιοκτήτες και δηλώθηκαν τα ενοίκια που θα πλήρωνε η Λαϊκή Τράπεζα στον καθένα. Ισχυρίστηκε ότι επρόκειτο για μια προσωρινή διευθέτηση με τη Λαϊκή Τράπεζα για να μοιράζονται τα ενοίκια και παρέμεινε να διευθετηθούν αργότερα τα τετραγωνικά μέτρα που θα έπαιρνε η κάθε πλευρά από την αντιπαροχή, όταν οι Εναγόμενοι θα παρέδιδαν στους Ενάγοντες επίσημα το κτίριο. Η Λαϊκή Τράπεζα βιαζόταν και πίεζε τους Ενάγοντες να της παραδώσουν το κτίριο, γι' αυτό δήλωσαν στο Τεκμ.7 όσα τετραγωνικά μέτρα είχαν ήδη συμφωνήσει και παρέμειναν τα 414 τ.μ. που ακόμα δεν είχαν συμφωνήσει με τους Εναγόμενους. Ό,τι δηλώθηκε στο Τεκμ.7 δεν ήταν το ιδιοκτησιακό καθεστώς κάθε πλευράς. Όταν άλλαξε ο συντελεστής δόμησης στην περιοχή, κτίστηκε δίπλα από το γραφείο 101, το γραφείο 102, το οποίο και αγόρασαν από τους Εναγόμενους με πωλητήριο έγγραφο (Τεκμ.24) για ΛΚ.200.
  1. Έτσι οι Ενάγοντες απόκτησαν ολόκληρο τον πρώτο όροφο. Το Τεκμ.24 στάληκε από τους Εναγόμενους με fax στους Ενάγοντες, με συνοδευτική επιστολή ημερ. 29.5.06 υπογραμμένη από τον ΜΥ1 (Τεκμ.25). Ζήτησε πολλές φορές από τους Εναγόμενους να του παραδώσουν το υπογραμμένο πρωτότυπο του Τεκμ.24, αλλά αυτοί αρνούντο λόγω της διαφωνίας τους ως προς τα τετραγωνικά μέτρα που εδικαιούντο. Μετά από διαδικασίες ενώπιον του Δικαστηρίου (Τεκμ.9), παραδόθηκε από το δικηγόρο των Εναγομένων στο δικηγόρο των Εναγόντων με επιστολή ημερ. 14.5.09, αντίγραφο του υπογραμμένου πωλητηρίου εγγράφου ημερ. 11.4.06 (Τεκμ.8) και ουδέποτε τους δόθηκε πρωτότυπο. Ισχυρίστηκε ότι στο κείμενο του πωλητηρίου εγγράφου που υπόγραψαν οι Ενάγοντες, δεν υπήρχε η παρ.21 και είναι όπως αυτό που τους έστειλαν οι Εναγόμενοι (Τεκμ.25). Όταν οι Ενάγοντες υπέγραψαν τα 6 αντίγραφα του Τεκμ.24, επισκέφθηκε το γραφείο του ΜΥ1 για να υπογράψουν και οι Εναγόμενοι. Ο ΜΥ1 απουσίαζε από την Κύπρο και τα άφησε για να τα υπογράψει όταν θα επέστρεφε. Δεν υπήρχαν υπογραφές μαρτύρων στο Τεκμ.24 ούτε και ήταν παρόντες όταν οι Ενάγοντες το υπέγραψαν. Ισχυρίστηκε ότι το Τεκμ.8 είναι παραποιημένο διότι η παρ.21 προστέθηκε μετά που υπέγραψαν οι Ενάγοντες και για τρία χρόνια προσπαθούσαν οι Ενάγοντες να πάρουν υπογραμμένο πρωτότυπο, όμως οι Εναγόμενοι αρνούντο. Αναφέρθηκε σε σχετική αλληλογραφία (ΤΕκμ.10, 13) και σε συνομιλίες των δικηγόρων τους περί τα τέλη 2006, στις οποίες παρόντες ήταν ο ίδιος και ο ΜΥ1 ως και ο υπάλληλος των Εναγομένων Γ. Γεωργίου και ο αρχιτέκτονας του έργου Ανδρέας Νικολάου. Ο σκοπός των συνομιλιών τους ήταν οι διαφορές μεταξύ τους και κυρίως το θέμα των επιπλέον 528 τ.μ. που προέκυψαν από την αλλαγή του συντελεστή δόμησης στο κτίριο. Οι Εναγόμενοι τους είχαν παρουσιάσει σχετικά, μια επιστολή ημερ. 27.4.05 (Τεκμ.11) από τον ΜΥ1 προς τον ίδιο. Ισχυρίζεται ότι όταν επισκέφθηκε τον ΜΥ1 για να πάρει υπογραμμένα πρωτότυπα πωλητήρια έγγραφα του γραφείου 102, συζήτησε έντονα μαζί του για τα επιπλέον 528 τ.μ. που προέκυψαν από την αλλαγή του συντελεστή δόμησης και έφυγε χωρίς να του παραδώσουν τα υπογραμμένα πωλητήρια. Ισχυρίστηκε ότι οι διαφορές των Εναγόντων με τους Εναγομένους αφορούν: (α) τα 528 τ.μ. που προέκυψαν από την αλλαγή του συντελεστή δόμησης του κτιρίου, εφόσον οι Εναγόμενοι έκτισαν 1056 τ.μ. επιπλέον και από αυτά το 50% (528 τ.μ.) ανήκει στους Ενάγοντες (παρ.18 του Τεκμ.2). Οι Εναγόμενοι είχαν αναλάβει να κτίσουν τα επιπλέον 1056 τ.μ. με δικά τους έξοδα, όπως ήταν και η υποχρέωση τους για την υπόλοιπη οικοδομή [παρ.2(α) του Τεκμ.2]. Από τα 528 τ.μ. που οι Ενάγοντες δικαιούνται, τους παραδόθηκαν από τους Εναγόμενους 29 τ.μ. στο ισόγειο και 85 τ.μ. στο μεσοπάτωμα (δηλ. 114 τ.μ.), χωρίς οποιαδήποτε έξτρα πληρωμή προς τους Εναγόμενους. Επομένως υπολείπονται 414 τ.μ. τα οποία οι Εναγόμενοι ουδέποτε τους παρέδωσαν και αρνούνται να τους παραδώσουν, επικαλούμενοι την παρ.21 του Πωλητηρίου Εγγράφου για το γραφείο 102 (Τεκμ.8). Σ' ότι αφορά το γραφείο 102 που αγόρασαν από τους Εναγόμενους στις 16.11.06 εξόφλησαν το υπόλοιπο οφειλόμενο ποσό των £140.585 (δηλ. αφαίρεσαν από τις £200.000 ποσό περίπου £60.000 για αξία υλικών που τους προμήθευσε εταιρεία δική του) (Τεκμ.12 και 13), αφού μεσολάβησε η επιστολή του δικηγόρου των Εναγομένων ημερ. 31.7.06 (Τεκμ.14) με την οποία ζητούσε εξόφληση του τιμήματος αγοράς του γραφείου
  2. Οι Ενάγοντες αγόρασαν το γραφείο 102 προς £200.000 και το ποσό αυτό δεν αποτελεί εξόφληση όλων των διαφορών τους, όπως ψευδώς αναφέρει η παρ.21 του πωλητηρίου εγγράφου (Τεκμ.8). Ισχυρίστηκε ότι το ορθό κείμενο του πωλητηρίου εγγράφου του γραφείου 102 δεν περιλαμβάνει την παρ.21 και παρουσίασε ως Τεκμ.26 κείμενο πωλητηρίου εγγράφου για το γραφείο 102 το οποίο η κα Στέλλα Χριστοδούλου, υπάλληλος της Λαϊκής Τράπεζας του απέστειλε στις 16.5.06 και το οποίο δεν περιλαμβάνει την παρ.
  3. Ισχυρίστηκε ότι η τιμή των γραφείων 101 και 102 ήταν περίπου η ίδια και επεξήγησε ότι το γραφείο 101 ήταν έκτασης 292 τ.μ. και αγοράστηκε προς £993,15 το τ.μ. (σύνολο £290.656), ενώ το γραφείο 102, έκτασης 292 τ.μ. αγοράστηκε προς £684,93 το τ.μ. (σύνολο £200.000). Η διαφορά στην τιμή ήταν γιατί το γραφείο 101 περιλάμβανε και πολλούς χώρους στάθμευσης (παρ.11(α) Τεκμ.2). Οι Εναγόμενοι, ανήγειραν τα επιπλέον 1056 τ.μ. με δικά τους έξοδα όπως είχε συμφωνηθεί, και ουδέποτε ανέφεραν στους Ενάγοντες ότι τα μισά των εξόδων για την ανέγερση των επιπλέον 1056 τ.μ., θα τους βάραιναν. Ήδη οι Εναγόμενοι τους παρέδωσαν 114 τ.μ. από τα 528 τ.μ. χωρίς να απαιτήσουν οποιαδήποτε πληρωμή. (β) το υπόλοιπο της αρχιτεκτονικής αμοιβής £90.000 (€153.774,13) που οι Ενάγοντες αναγκάστηκαν να πληρώσουν στον αρχιτέκτονα του έργου Ανδρέα Νικολάου, γαμπρό του και σύζυγο της Ενάγουσας
  4. Ο αρχιτέκτονας είχε ήδη ετοιμάσει τα σχέδια προτού υπογραφεί το Τεκμ.2 και είχε ληφθεί άδεια οικοδομής και Πολεοδομική Άδεια. Οι Εναγόμενοι τον είχαν διορίσει ως αρχιτέκτονα του έργου (παρ.2(α) Τεκμ.2) επ' αμοιβή την οποία θα πλήρωναν, και αυτός προέβηκε, κατά την ανέγερση του κτιρίου σε πολλές τροποποιήσεις, προσθήκες στα σχέδια και άδειες, οι οποίες έγιναν με οδηγίες των Εναγομένων. Οι Εναγόμενοι πλήρωσαν στον αρχιτέκτονα £15.000 έναντι της επίβλεψης και των σχεδίων για επανασχεδιασμό του κτιρίου που έκαμε με δικές τους οδηγίες. Όμως δεν του εξόφλησαν την αμοιβή του για τις διάφορες τροποποιήσεις που έκαμε στα σχέδια του κτιρίου και οι Ενάγοντες τον εξόφλησαν σταδιακά. (γ) τα τέλη της Άδειας Οικοδομής £8.985,81 (€15.353,17), τα οποία οι Εναγόμενοι δεν πλήρωσαν και αναγκάστηκαν να πληρώσουν οι Ενάγοντες για το νέο συντελεστή δόμησης, ο οποίος ήταν ευθύνη των Εναγομένων (Τεκμ. 15, 16). Αναγκάστηκαν να τα πληρώσουν διότι οι αιτήσεις για Άδεια οικοδομής ήταν στο όνομα των Εναγόντων 5 και υπήρχε κίνδυνος ο Δήμος να ακυρώσει την Άδεια οικοδομής. (δ) Η έκδοση χωριστών τίτλων επ' ονόματι των Εναγόντων, όπως είναι η υποχρέωση των Εναγομένων. Αντεξεταζόμενος δέχθηκε ότι η άδεια οικοδομής και τα αρχιτεκτονικά σχέδια προϋπήρχαν της Συμφωνίας Αντιπαροχής (Τεκμ.2) και ετοιμάστηκαν από τον κ. Νικολάου. Επέμενε ότι οι Εναγόμενοι είχαν την υποχρέωση να ανεγείρουν τα επιπρόσθετα τ.μ. που θα προέκυπταν από την αύξηση του συντελεστή δόμησης με δικά τους έξοδα αν και στο Τεκμ.2 (παρ.18) δεν αναφέρεται κάτι τέτοιο. Επέμενε ότι το κτίριο ουδέποτε παραδόθηκε στους Ενάγοντες, παρόλο που την 1.5.05 όταν υπογράφθηκε το ενοικιαστήριο έγγραφο (Τεκμ.7 και 7Α) με την Λαϊκή Τράπεζα, αυτή ανέλαβε κατοχή του κτιρίου το οποίο ήταν συμπληρωμένο. Ο πίνακας στη σελ.3 του Τεκμ.7, ο οποίος αναφέρει σε ποιον η Λαϊκή Τράπεζα θα κατέβαλλε το ενοίκιο, ήταν μια προσωρινή διευθέτηση ώστε να μπορέσει να λάβει κατοχή η Λαϊκή Τράπεζα και δεν είχε συμφωνηθεί η ιδιοκτησία των επιπλέον 1056 τ.μ. μεταξύ των διαδίκων. Το Τεκμ.7 δεν αναφερόταν στον διαχωρισμό της ιδιοκτησίας αλλά αφορούσε μόνο την ενοικίαση, ήταν για 6 χρόνια και ανανεώθηκε τον Μάιο 2011, ενώ τα ενοίκια συνέχισαν να πληρώνονται με τον ίδιο τρόπο. Συμφώνησαν δηλ. την 1.5.05 να εισπράττουν και εισέπρατταν λιγότερα ενοίκια για 414 τ.μ. τα οποία δικαιούνται, όπως και τον Μάιο
  5. Ωστόσο η πρώτη επιστολή που οι Ενάγοντες έστειλαν για το θέμα αυτό ήταν ημερ. 7.8.06 (Τεκμ.10), και αφού στάληκαν από τους Εναγόμενους επιστολές ημερ. 31.7.06 (Τεκμ.18, 20). Παρέλαβε την επιστολή ημερ. 27.4.05 (Τεκμ.11) στην οποία όμως οι Ενάγοντες δεν απάντησαν και δέχθηκε ότι τα εμβαδά που αναφέρονται στο Τεκμ.11 ότι συμφωνήθηκαν μεταξύ των μερών, είναι τα ίδια με αυτά που αναφέρονται στο Τεκμ.
  6. Επέμενε ότι οι Ενάγοντες πλήρωσαν στους Εναγομένους £200.000 για την αγορά του γραφείου 102 με βάση το πωλητήριο έγγραφο (Τεκμ.24) και όχι προς εξόφληση όλων των υποχρεώσεων των μερών μεταξύ τους, όπως αναφέρεται στο Τεκμ.
  7. Αρνήθηκε ότι προέκυψαν οι διαφορές τους μετά που οι Εναγόμενοι τους έστειλαν την επιστολή ημερ. 31.7.06 (Τεκμ.14) με την οποία τους ζητούσαν την πληρωμή των £200.
  8. Οι Ενάγοντες αντέδρασαν στο Τεκμ.14, με την επιστολή ημερ. 7.8.06 (Τεκμ.10) και πλήρωσαν τις £200.000 στους Εναγόμενους με την επιστολή ημερ. 16.11.06 (Τεκμ.12). Το γραφείο 102 ήταν 292 τ.μ. και αποτελεί μέρος του επιπλέον συντελεστή δόμησης. Με επιστολή των Εναγομένων ημερ. 29.5.06 (Τεκμ.25) επεσυνάφθηκε το πωλητήριο έγγραφο του γραφείου 102 και αναφέρεται σε συμφωνία του Απριλίου 2005 ημερ. 27.4.05 (Τεκμ.11). Το Τεκμ.11 στάληκε όταν το κτίριο είχε τελειώσει συμπεριλαμβανομένων και των επιπλέον τ.μ. και στον 2ο πίνακα της σελ.2 αναφέρεται ότι οι Ενάγοντες από τα επιπρόσθετα 1056 τ.μ. θα έπαιρναν 406 τ.μ. [29 τ.μ. στο ισόγειο, 85 τ.μ. στο μεσοπάτωμα και 292 τ.μ. στον πρώτο όροφο (γραφείο 102)]. Αναφέρθηκε στη συμφωνία (Τεκμ.17) και στο επισυνημμένο Παράρτημα Β [Τεκμ.17(Α)] η οποία αφορά τις διαφοροποιήσεις που υπήρχαν στο κτίριο με βάση την Άδεια οικοδομής και με την οποία τα δύο μέρη ανέλαβαν από κοινού την ευθύνη για την έκδοση τελικής έγκρισης και άδειας διαχωρισμού του κτιρίου (παρ.4(γ). Το Τεκμήριο 17(Α) επίλυε και το θέμα των χώρων στάθμευσης δηλ., το 50% του δημόσιου χώρου στάθμευσης θα εγγράφετο επ' ονόματι των Εναγόντων. Αρνήθηκε ότι το ειδικό μνημόνιο συμφωνητικό που αναφέρεται στην παρ.5 του Τεκμ.11 είναι τα Τεκμ.17 και 17(Α) και ισχυρίστηκε ότι αυτό δεν έγινε ποτέ. Διαφώνησε με υποβολή ότι το γραφείο 102 (292 τ.μ.) ως μέρος του επιπλέον συντελεστή, παραχωρήθηκε στους Ενάγοντες όχι με βάση το πωλητήριο έγγραφο (Τεκμ.8) αλλά ως μέρος των 406 τ.μ. (Τεκμ.11) ως και ότι το πωλητήριο έγγραφο με αναφορά στις £200.000 έγινε για να διευκολυνθεί η διευθέτηση που έγινε και συμφωνήθηκε με το Τεκμ.
  9. Σ' ότι αφορά την αμοιβή του αρχιτέκτονα Α. Νικολάου ανέφερε ότι για τα αρχιτεκτονικά σχέδια που ήδη ήταν έτοιμα κατά την υπογραφή της Συμφωνίας Αντιπαροχής, οι Εναγόμενοι δεν είχαν καμία υποχρέωση πληρωμής και είχαν πληρωθεί από τους Ενάγοντες. Ισχυρίστηκε ότι το ποσό των £90.000 αφορά την αμοιβή του αρχιτέκτονα για τις τροποποιήσεις, επεκτάσεις και παρακολούθηση του έργου, το οποίο οι Ενάγοντες εξόφλησαν σταδιακά και ο αρχιτέκτονας έκδωσε προς τούτο τιμολόγια και αποδείξεις είσπραξης. Παρόλο που ήταν υποχρέωση των Εναγομένων, οι Ενάγοντες το πλήρωσαν μετά την 1.5.05 λόγω «ανθρωπιάς», εφόσον ο ίδιος τον διόρισε ως αρχιτέκτονα του έργου. Το μόνο τιμολόγιο που έκδωσε ο αρχιτέκτονας επ' ονόματι των Εναγομένων ήταν ημερ. 7.4.05 (Τεκμ.22) και εξοφλήθηκε, όμως δεν αποτελεί εξόφληση του λογαριασμού. Οι Ενάγοντες δεν έστειλαν οποιαδήποτε επιστολή στους Εναγομένους για να ζητούν το ποσό των £90.000 που πλήρωσαν στον αρχιτέκτονα, όμως είχαν συνεχείς συζητήσεις και καυγάδες. Η πρώτη φορά που εγέρθηκε ζήτημα αμοιβής του αρχιτέκτονα ήταν με την επιστολή των Εναγόντων ημερ. 7.8.06 (Τεκμ.10)(χωρίς αναφορά σε ποσό) και αφού στάληκαν οι επιστολές των Εναγομένων ημερ. 31.7.06 (Τεκμ.10, 14, 20). Η συμφωνία (Τεκμ.19) αφορά τη βεράντα του 5ου ορόφου και προνοεί ότι σε περίπτωση που η βεράντα μετατραπεί σε κλειστό χώρο, κάθε πλευρά θα επωμισθεί το 50% του κόστους. Ωστόσο επέμενε ότι στην αρχική συμφωνία (Τεκμ.2) δεν υπάρχει καμιά πρόνοια για υποχρέωση των Εναγόντων σε σχέση με το 50% του κόστους ανέγερσης του επιπλέον συντελεστή. O ME2 είναι αρχιτέκτονας και σύζυγος της Ενάγουσας 2, θυγατέρας του Ενάγοντα
  10. Ανέφερε στην μαρτυρία του ότι περί το έτος 2001-2002 ετοίμασε με οδηγίες των Εναγόντων αρχιτεκτονικά σχέδια για το ακίνητο και εξασφαλίστηκε Πολεοδομική Άδεια και Άδεια οικοδομής από το Δήμο Αγλαντζιάς. Μετά τη Συμφωνία Αντιπαροχής με τους Εναγόμενους (Τεκμ.2), οι Εναγόμενοι προφορικά του ανέθεσαν ως αρχιτέκτονας το έργο και την επίβλεψη του. Αναφέρθηκε στην καθορισμένη αμοιβή αρχιτεκτόνων σε 7½ % επί του κατασκευαστικού κόστους του έργου, σύμφωνα με τους σχετικούς Κανονισμούς περί Αμοιβής Αρχιτεκτόνων (Τεκμ.27) και ισχυρίστηκε ότι κατά την πορεία του έργου ετοίμασε, με εντολή και οδηγίες των Εναγομένων, νέα σχέδια και τέσσερις τροποποιήσεις για τα οποία έλαβε Άδεια οικοδομής (Τεκμ. 28, 29, 30, 31). Αναφορικά με την επίβλεψη του έργου η οποία ανερχόταν σε £37.500 πληρώθηκε από τους Εναγόμενους το ποσό των £7.500 και παραμένει απλήρωτο υπόλοιπο £30.000 πλέον Φ.Π.Α., το οποίο αναγκάστηκαν να του πληρώσουν οι Ενάγοντες εκ μέρους των Εναγομένων, σε μία προσπάθεια να συνεχίσει το έργο χωρίς καθυστερήσεις ή διακοπή. Ανέφερε επίσης ότι η αμοιβή του για (α) αλλαγές σχεδίων που προέκυψαν από τη νέα στατική μελέτη ανέρχεται σε £10.000 πλέον Φ.Π.Α., (β) μελέτες αρχιτεκτονικές και ετοιμασία αρχιτεκτονικών σχεδίων για τη δημιουργία δημόσιου χώρου στάθμευσης, ανέρχεται σε £10.000 πλέον Φ.Π.Α. (γ) επανασχεδιασμό ολόκληρου του κτιρίου ανέρχεται σε £37.500 πλέον Φ.Π.Α. (μείον το ποσό των £7.500 που του πλήρωσαν οι Εναγόμενοι) και (δ) σχεδιασμό καφετέριας, πέργολας και άλλες κατασκευαστικές λεπτομέρειες, ανέρχεται σε £10.000 πλέον Φ.Π.Α. Ανέφερε ότι οι Εναγόμενοι δεν πλήρωσαν τις Άδειες Οικοδομής (Τεκμ.38) ως ήταν η υποχρέωση τους (όρος 9 του Τεκμ.2) και οι Ενάγοντες 5 αναγκάστηκαν να τις πληρώσουν για να μην ακυρωθούν από το Δήμο Αγλαντζιάς. Όταν αποπερατώθηκε το κτίριο, το 2005 ζήτησε από τους Εναγόμενους την συνολική αμοιβή του που ανέρχετο σε £105.000 πλέον Φ.Π.Α. Οι Εναγόμενοι τον παρότρυναν να εκδώσει ένα τιμολόγιο για £15.000 και σύντομα, όταν θα λογαριάζοντο με τον Ενάγοντα 1, θα του πλήρωναν και τα υπόλοιπα. Έτσι έκδωσε τιμολόγιο ημερ. 7.4.05 για £15.000 πλέον Φ.Π.Α. (Τεκμ.39) το οποίο του πλήρωσαν. Ζήτησε το υπόλοιπο της αμοιβής του πολλές φορές από τους Εναγόμενους, οι οποίοι του επανέλαβαν ότι θα λογαριάζοντο με τους Ενάγοντες και θα τον πλήρωναν. Όταν αντιλήφθηκε ότι δεν θα τον πλήρωναν, αναγκάστηκε να προσφύγει στους Ενάγοντες για πληρωμή (Τεκμ.40). Υπέβαλε 4 τιμολόγια στους Ενάγοντες 5 (Τεκμ.41) (£45.500 σύνολο) και το υπόλοιπο μέχρι τις £90.000 οι Ενάγοντες ανέλαβαν να τον πληρώσουν. Αναφέρθηκε σε συνάντηση των διαδίκων που έγινε τέλος Οκτωβρίου 2006 και στην οποία ήταν παρών ως αρχιτέκτονας, σε σχέση με τη διαφορά που προέκυψε λόγω του αυξημένου συντελεστή δόμησης και των επιπλέον 1056 τ.μ., από τα οποία οι Ενάγοντες εδικαιούντο 528 τ.μ. και τους παραχωρήθηκαν από τους Εναγόμενους μόνο 114 τ.μ. Λόγω του επαγγέλματος του το οποίο ασκεί για πολλά χρόνια, και του γεγονότος ότι σχεδίασε και επίβλεψε εκατοντάδες οικοδομές, απέκτησε ευρεία πείρα σε εκτιμήσεις οικοδομών. Εκτιμά ότι η τιμή πώλησης του κτιρίου περί το τέλος του 2006 ήταν περίπου £1.400 ανά τ.μ., και η τιμή αυτή συνάδει με την εκτίμηση των Εναγομένων (Τεκμ.42) για τη βεράντα (Τεκμ.19), σύμφωνα με την οποία η τιμή είναι £1.300 ανά τ.μ. Συνάδει επίσης με την εκτίμηση (Τεκμ.43) των Εναγομένων για τους ορόφους 2-6, σύμφωνα με την οποία η τιμή ήταν £1.365,42 ανά τ.μ. Τέλος του 2002, οι Εναγόμενοι του ανέθεσαν να προβεί σε εκτίμηση του υπό ανέγερση κτιρίου και προς τούτο έκδωσε πιστοποιητικό της εκτίμησης του ημερ. 8.1.03 για το κατασκευαστικό κόστος (Τεκμ.44), το οποίο δεν περιλάμβανε τα επιπλέον 1056 τ.μ. που προέκυψαν από την αύξηση του συντελεστή δόμησης . Εκτιμά τα 1056 τ.μ., περίπου σε £1.400 ανά τ.μ. γιατί κτίστηκαν πολύ αργότερα από την εκτίμηση Τεκμ.44 και τα ακίνητα είχαν ακριβώσει μετά το
  11. Ως αρχιτέκτονας του έργου, είχε καθημερινή επαφή με το Τμήμα Διαχείρισης Ακινήτων της Λαϊκής Τράπεζας (Τεκμ.45). Ισχυρίστηκε ότι για σκοπούς ενοικίασης από τη Λαϊκή Τράπεζα, έγινε παράδοση του κτιρίου στους ενοικιαστές την 1.5.05, όμως αυτή η παράδοση δεν είχε καμία απολύτως σχέση με το ιδιοκτησιακό καθεστώς των διαδίκων, ούτε και συζητήθηκε κατά την παράδοση στη Λαϊκή, ποιους χώρους θα λάμβαναν οι Ενάγοντες από τον αυξημένο συντελεστή δόμησης κατά 1056 τ.μ. Επίσημα δεν έγινε παράδοση του κτιρίου από τους Εναγόμενους ως εργολάβοι του έργου, προς τους Ενάγοντες ως ιδιοκτήτες των χώρων που αυτοί δικαιούνται με βάση το Τεκμ.2 ως και των χώρων που προέκυψαν λόγω της αύξησης του συντελεστή δόμησης δηλ. των 414 τ.μ. που δικαιούνται από τα 528 τ.μ. Οι Ενάγοντες ουδέποτε του ανέφεραν ότι για τα 528 τ.μ. που τους αναλογούσαν, θα πλήρωναν για την αξία του κτίσματος, ούτε και του ζήτησαν να υπολογίσει και κοστολογήσει το κόστος ανέγερσης των 1056 τ.μ. Οι Εναγόμενοι ήδη τους είχαν παραδώσει 114 τ.μ. από τα 528 τ.μ. που εδικαιούντο, χωρίς να τους ζητήσουν πληρωμή. Αντεξεταζόμενος, δέχθηκε ότι ετοίμασε τα αρχικά αρχιτεκτονικά σχέδια του κτιρίου με οδηγίες του Ενάγοντα 1 και μέχρι την Συμφωνία Αντιπαροχής είχε πληρωθεί από αυτόν. Δεν θυμάται το ποσό που πληρώθηκε, όμως έκδωσε προς τον Ενάγοντα 1 σχετικά τιμολόγια τα οποία δεν παρουσίασε στο Δικαστήριο διότι τα έχουν οι λογιστές του. Μετά την Συμφωνία Αντιπαροχής, οι Εναγόμενοι του ζήτησαν να συνεχίσει να ενεργεί ως αρχιτέκτονας του έργου. Η συνολική αμοιβή που αξιώνει για τις τροποποιήσεις σχεδίων και τα συμπληρωματικά σχέδια είναι £105.000 πλέον Φ.Π.Α. για το οποίο δεν έκδωσε τιμολόγια. Τα μόνα τιμολόγια που εκδόθηκαν είναι το Τεκμ.41 (£45.500 σύνολο) και απευθύνονται στους Ενάγοντες
  12. Την 1.5.05 το κτίριο τέλειωσε και παραδόθηκε στη Λαϊκή, όμως τότε δεν τιμολόγησε κανένα από τους διάδικους διότι η πρακτική του είναι να εκδίδει τιμολόγιο, την ημέρα που πληρώνεται. Από την 1.5.05 και μέχρι σήμερα, ουδέποτε έστειλε επιστολή στους Εναγόμενους ότι του χρωστούν £105.
  13. Από το ποσό των £105.000, οι Εναγόμενοι πλήρωσαν στις 17.4.05 (Τεκμ.39) £15.000 και παραμένει υπόλοιπο £90.000 πλέον Φ.Π.Α. Από αυτό το ποσό των £90.000 πληρώθηκε ένα μέρος αυτού από τον Ενάγοντα 1, όμως δεν θυμάται το ποσό, ούτε και πότε πληρώθηκε. Τα τιμολόγια (Τεκμ.41) εκδόθηκαν στις 18.5.06, 16.3.07, 11.12.07 και 4.4.09, δηλαδή μεταγενέστερα της συμπλήρωσης του κτιρίου (1.5.05), όπως και οι πληρωμές τους έγιναν μεταγενέστερα της 1.5.
  14. Για το ποσό των £30.000 που οι Ενάγοντες τον πλήρωσαν για την επίβλεψη του έργου δεν έκδωσε τιμολόγιο. Στο τιμολόγιο (Τεκμ.39) που πληρώθηκε από τους Εναγόμενους δεν αναγράφεται έναντι, όπως αναγράφεται στο Τεκμ.41, λόγω λάθους. Δεν έκδωσε άλλα τιμολόγια, πέραν του Τεκμ.39 προς τους Εναγομένους, δεν τους έστειλε οποιαδήποτε επιστολή και δεν τους κοινοποίησε τα τιμολόγια προς τους Ενάγοντες 5 (Τεκμ.41). Τα τιμολόγια (Τεκμ.41) πληρώθηκαν από τους Ενάγοντες 5 και η επιταγή [Τεκμ.46 και 46(Α)] για £20.000 ημερ. 17.3.09 αφορά το τιμολόγιο αρ. 15735 (Τεκμ.41) ημερ. 4.4.
  15. Ο Ενάγοντας 1, του πλήρωσε μέρος των £90.000, λόγω ηθικής υποχρέωσης και του ανέφερε ότι θα τα διεκδικούσε από τους Εναγόμενους. Ο ίδιος θεωρούσε και αυτό ήταν καθαρό από την καθημερινή συνεργασία τους ότι οι Εναγόμενοι ήταν αυτοί που θα τον πλήρωναν, εφόσον έπαιρνε οδηγίες για αλλαγή των σχεδίων από τον ΜΥ
  16. Όμως, μέχρι την 31.7.06 που στάληκε η επιστολή των Εναγομένων (Τεκμ.18), δεν είχε εγερθεί οποιοδήποτε θέμα πληρωμής αρχιτεκτονικής αμοιβής, εφόσον κατά τη διάρκεια ανέγερσης του έργου, υπήρχε αμοιβαία εμπιστοσύνη και συναντίληψη και οι επιστολές περίττευαν. Ακόμα και μετά το πρόβλημα που προέκυψε για το διαχωρισμό των 1056 τ.μ., διατηρούσε φιλική σχέση με τον ΜΥ
  17. Έστειλε την επιστολή (Τεκμ.40) στον Ενάγοντα 1 το 2005, η οποία δεν φέρει ημερομηνία και είναι ανυπόγραφη και αρνήθηκε ότι αυτή αποτελεί εκ των υστέρων κατασκεύασμα. Δέχθηκε ότι το ειδικό μνημόνιο που αναφέρεται στην παρ.5 του Τεκμ.11 είναι η Συμφωνία (Τεκμ.17) του οποίου το παράρτημα Β (Τεκμ.17(Α)] κατέγραψε ο ίδιος. Σ' ότι αφορά την παρ.4(γ) του Τεκμ.17 (που αναφέρεται σε έξοδα νομιμοποίησης των παρανομιών και τον επιμερισμό τους σε 50-50% μεταξύ των διαδίκων) ισχυρίστηκε ότι δεν την είδε προτού υπογραφεί από τους Ενάγοντες και η συμφωνία Τεκμ.17 ήταν ετεροβαρής για τους Ενάγοντες, όπως και η συμφωνία Τεκμ.19 τις οποίες χαρακτήρισε ως λάθη των Εναγόντων, και ο ίδιος διαφώνησε εκ των υστέρων. Το κτίριο είχε ολοκληρωθεί και παραδόθηκε κατασκευαστικά στη Λαϊκή Τράπεζα την 1.5.05, όμως τα μέρη δεν είχαν συμφωνήσει τους χώρους που εδικαιούτο ο καθένας, συμπεριλαμβανομένων και των επιπλέον 1056 τ.μ. Με κίνδυνο να ναυαγήσει η συμφωνία με τη Λαϊκή Τράπεζα, συμβούλευσε τον Ενάγοντα 1 να υπογράψουν για να αρχίσει η καταβολή των ενοικίων και αργότερα θα έλυναν τις διαφορές τους με τους Εναγόμενους. Διαφώνησε ότι το 50% του κόστους ανέγερσης των επιπλέον 1056 τ.μ. αποτελεί υποχρέωση των Εναγόντων και δεν προκύπτει κάτι τέτοιο από τα Τεκμ. 11, 17 και
  18. Ο ΜΕ3 είναι εκτιμητής ακινήτων. Ετοίμασε έκθεση εκτίμησης (Τεκμ.47), κατόπιν εντολής του Ενάγοντα 1 στις 7.9.12, η οποία αφορά την αγοραία αξία στις 26.10.06 των 414 τ.μ. του κτιρίου και ανέρχεται σε €1.014.000 (€2.450 ανά τ.μ.) Αναφέρθηκε στην έκθεση εκτίμησης του οίκου Ρ. Νικολαΐδη, Ταλατίνη και Χριστοδούλου (Τεκμ.43) η οποία καθορίζει την αγοραία αξία τμήματος του κτιρίου στις 31.12.05 και θεωρεί ότι και οι δύο εκτιμήσεις (Τεκμ.43 και 47) είναι ορθές. Κατά την αντεξέταση αναφέρθηκε και σε έκθεση εκτίμησης του για την αγοραία αξία των 414 τ.μ. στις 5.3.08 (Τεκμ.48) η οποία ανέρχεται σε €1.450.000 (€3.500 ανά τ.μ.). Το Τεκμ.43 αφορά την αγοραία αξία την 31.12.05 (των 414 τ.μ.) και καθορίζει ως αξία €2.332 ανά τ.μ. [βλ. Τεκμ.43 £3.475.000:2545 τ.μ. = £1.365,42 (€2.332,96) ανά τ.μ.]. Η εκτίμηση του (Τεκμ.47) ότι η αξία του τ.μ. είναι €2.450, αφορά 414 τ.μ. κατά μέσον όρο και δεν γνωρίζει συγκεκριμένα που βρίσκονται αυτά. Συμφώνησε ότι με αυτά τα δεδομένα, το 2005-2006 το γραφείο 102 εάν πωλείτο με αξία €685 ανά τ.μ., η τιμή αυτή είναι πολύ χαμηλή και δεν αντιπροσωπεύει την αξία του κτιρίου. Οι εκτιμήσεις του (Τεκμ.47 και 48) έγιναν με τη διαβεβαίωση του Ενάγοντα 1 ότι το κτίριο είχε ή θα εξασφάλιζε όλες τις απαιτούμενες άδειες. Επομένως οι εκτιμήσεις του αφορούν το κτίριο ως νόμιμα αδειούχο. Ο ΜΕ4 είναι εμπειρογνώμονας για την εξέταση εγγράφων, δακτυλογραφημένων κειμένων, πλαστών εντύπων και πλαστών χαρτονομισμάτων. Αναφέρθηκε στα προσόντα και εμπειρία του ως και στο ότι κηρύχθηκε ως εμπειρογνώμονας με την Κ.Δ.Π. 195/88 ημερ. 22.7.88, με βάση το Κεφ.
  19. Την 1.6.09 παρέλαβε για γραφολογικές εξετάσεις από την ΜΕ6, φωτοαντίγραφο σελίδας με αύξοντα αριθμό αγοραπωλητηρίου εγγράφου (Τεκμ.49), με αμφισβητούμενο τον όρο με αύξοντα αριθμό
  20. Του ζητήθηκε να εξετάσει κατά πόσο ο όρος 21 τέθηκε κατά τον ίδιο χρόνο με τους υπόλοιπους 20 όρους ή αν τέθηκε σε μεταγενέστερο χρόνο. Κατέληξε ότι (α) ο όρος 21 έχει τον ίδιο τύπο και μέγεθος γραμμάτων με την υπόλοιπη εκτυπωμένη γραφή. (β) η οριζόντια διαστίχωση του όρου 21, αρχίζει κατά 1 χιλιοστό αριστερότερα και τελειώνει κατά 1 χιλιοστό αριστερότερα των υπόλοιπων όρων. (γ) Η κάθετη διαστίχωση σε σχέση με τον όρο 21 δεν είναι η ίδια από την αρχή μέχρι το τέλος, όπως έπρεπε να είναι, αλλά ακολουθεί ανοδική πορεία. Με αυτά τα δεδομένα, η γνώμη του είναι ότι ο όρος 21 δεν έγινε ταυτόχρονα με την υπόλοιπη εκτυπωμένη γραφή, αλλά προστέθηκε σε μεταγενέστερο στάδιο. Κατά την αντεξέταση ανέφερε ότι του είχε δοθεί ολόκληρο το πωλητήριο έγγραφο, μαζί με τη σελίδα Τεκμ.49 (Τεκμ.50). Η οριζόντια διαστίχωση και συγκεκριμένα ο αρ.2 (από τον αρ.21) είναι αριστερότερα κατά 1 χιλιοστό από τον προηγούμενο όρο
  21. Η κάθετη διαστίχωση σε σύγκριση με τον όρο 20 στο αριστερό μέρος προς τα δεξιά, παρατηρείται μια ανοδική πορεία με 1 χιλιοστό διαφορά. Δεν σύγκρινε τον όρο 21 με οποιοδήποτε άλλο όρο του Τεκμ.50 διότι υπάρχει απόσταση μεταξύ του όρου 21 και των υπόλοιπων όρων. Η ΜΕ5 είναι η Ενάγουσα 2, θυγατέρα του Ενάγοντα 1, αδελφή των Εναγόντων 3 και 4 και σύζυγος του ΜΕ
  22. Αναφέρθηκε στην αγορά εκ μέρους των Εναγόντων του γραφείου 101 δυνάμει πωλητηρίου εγγράφου και ισχυρίστηκε ότι οι Ενάγοντες αγόρασαν επίσης δυνάμει πωλητηρίου εγγράφου και το γραφείο
  23. Ο Ενάγοντας 1 της είχε φέρει το πωλητήριο έγγραφο για το γραφείο 102 στο γραφείο της, το διάβασε προσεκτικά διότι αφορούσε ποσό £200.000 και αυτό τέλειωνε στη παρ.
  24. Το εν λόγω πωλητήριο έγγραφο είχε ετοιμαστεί από τους Εναγόμενους ή το δικηγόρο τους και τους το έστειλαν για να το υπογράψει. Υπέγραψε 6 αντίγραφα, τα οποία δεν ήταν υπογραμμένα από τους Εναγόμενους, αλλά μόνο από τους Ενάγοντες 1 και
  25. Όταν τα υπέγραψε, δεν υπήρχαν μάρτυρες παρόντες εκτός από τον Ενάγοντα 1, ούτε και οι υπογραφές των μαρτύρων Γεωργίου και Αγαθοκλέους που είναι υπάλληλοι των Εναγομένων. Ισχυρίστηκε ότι στα 6 αντίγραφα που υπέγραψε δεν υπήρχε παράγραφος 21 και είναι προφανές ότι μετά που υπέγραψαν όλοι οι Ενάγοντες και τα επέστρεψε ο Ενάγοντας 1 στους Εναγομένους, κάποιος πρόσθεσε παράνομα την παρ.21, εν αγνοία τους και χωρίς να συμφωνηθεί κάτι τέτοιο. Ισχυρίστηκε περαιτέρω ότι ο Εναγόμενοι αρνούνται να παραχωρήσουν στους Ενάγοντες τα 528 τ.μ. που δικαιούνται μετά την ανέγερση των επιπλέον 1056 τ.μ. Τους παραχώρησαν μόνο 29 τ.μ. στο ισόγειο και 85 τ.μ. στο μεσοπάτωμα για τα οποία ουδέποτε ζήτησαν από τους Ενάγοντες πληρωμή. Ουδέποτε τέθηκε θέμα πληρωμής στους Εναγόμενους των εξόδων ανέγερσης των 528 τ.μ., ουδέποτε ζητήθηκε από τους Ενάγοντες κάτι τέτοιο, και ουδέποτε οι Εναγόμενοι κοστολόγησαν τα έξοδα ανέγερσής τους. Οι Ενάγοντες ζήτησαν πολλές φορές από τους Εναγόμενους να τους αποδώσουν τα υπόλοιπα 414 τ.μ., όμως αυτοί αρνούνται. Κατά την αντεξέταση, διευκρίνισε ότι δεν λάμβανε μέρος σε διαπραγματεύσεις ή συναντήσεις με τους Εναγόμενους, οι οποίες εγίνοντο από τον Ενάγοντα
  26. Ο (ΜΕ2) πληρώθηκε από τον Ενάγοντα 1 για τα αρχικά σχέδια του κτιρίου χωρίς να θυμάται το ποσό. Επιπρόσθετα ο Ενάγοντας 1 προέβηκε σε κάποιες πληρωμές προς τον ΜΕ2 όταν δεν πλήρωναν οι Εναγόμενοι, όχι όμως για όλη τη δουλειά που έκανε σε σχέση με το κτίριο. Το γραφείο 102 (εμβαδού 292 τ.μ.), αποτελεί μέρος των επιπλέον 1056 τ.μ. και αγοράστηκε από τους Ενάγοντες για £200.000 με σχετικό πωλητήριο έγγραφο (Τεκμ.24). Αρνήθηκε ότι το πωλητήριο έγγραφο (Τεκμ.24) έγινε για να καταστεί δυνατή η μεταβίβαση επ' ονόματι των Εναγόντων του γραφείου 102, ώστε να υλοποιηθεί η συμφωνία που καταγράφεται στο Τεκμ.11 ημερ. 27.4.
  27. Επέμενε ότι στη Συμφωνία Αντιπαροχής (Τεκμ.2) δεν αναφέρεται ότι οι Ενάγοντες θα επωμίζοντο το 50% του κόστους ανέγερσης των επιπλέον 1056 τ.μ. ούτε και αναγράφεται ποιος θα επωμιστεί τα έξοδα αυτά. Το Τεκμ.11 αποστάληκε στον Ενάγοντα 1 και δεν συμφωνεί με την παρ.2 του Τεκμ.11 που αναφέρεται στο διαμοιρασμό των επιπλέον 1056 τ.μ. και με την οποία τέθηκε θέμα από τους Εναγομένους για πληρωμή £200.000 εκ μέρους των Εναγόντων για την παραχώρηση σ' αυτούς των 406 τ.μ. Οι συμφωνίες Τεκμ.17, 19 και 24 φέρουν την υπογραφή της, αφού τις διάβασε και αφού μελετήθηκαν από τον Ενάγοντα 1 που χειριζόταν την υπόθεση. Επέμενε ότι ήταν υποχρέωση των Εναγομένων να ανεγείρουν τα 1056 τ.μ. με δικά τους έξοδα, παρόλο που στο Τεκμ.17 υπάρχει πρόνοια [παρ. 4(γ)] ότι για την νομιμοποίηση των παρανομιών στο κτίριο, θα επωμίζοντο τα έξοδα από κοινού τα δύο μέρη κατά 50% έκαστος. Αρνήθηκε περαιτέρω ότι το Τεκμ.17 ημερ. 11.4.06 αποτελεί την συμφωνία που αναφέρεται στη παρ.5 του Τεκμ.
  28. Η ΜΕ6 είναι η Ενάγουσα 4, θυγατέρα του Ενάγοντα 1 και αδελφή των Εναγόντων 2 και
  29. Αναφέρθηκε στη Συμφωνία Αντιπαροχής (Τεκμ.2) και στο δικαίωμα αγοράς που είχαν οι Ενάγοντες (παρ.11 Τεκμ.2), το οποίο άσκησαν με την αγορά του γραφείου
  30. Με την αύξηση του συντελεστή δόμησης, ο ΜΕ2 έκανε τροποποιημένα σχέδια και ανεγέρθηκαν επιπλέον 1056 τ.μ. από τα οποία οι Ενάγοντες δικαιούντο το 50% δηλαδή 528 τ.μ. σύμφωνα με παρ.18 του Τεκμ.
  31. Τα έξοδα ανέγερσης των 1056 τ.μ. βάρυναν τους Εναγόμενους, όπως είχαν υποχρέωση για το υπόλοιπο κτίριο και αυτοί ουδέποτε ζήτησαν από τους Ενάγοντες τα έξοδα ανέγερσης των 528 τ.μ. και ουδέποτε τα κοστολόγησαν. Από τα 528 τ.μ., οι Εναγόμενοι τους παραχώρησαν 114 τ.μ., χωρίς να εγείρουν θέμα πληρωμής για αυτά (29 τ.μ. στο ισόγειο και 85 τ.μ. στο μεσοπάτωμα). Οι Ενάγοντες, μέσω του Ενάγοντα 1 ζήτησαν από τους Εναγόμενους, να τους παραδώσουν τα υπόλοιπα τ.μ. (528-114 τ.μ.) αλλά αυτοί αρνούνται. [Σχετική η επιστολή ημερ. 7.8.06 (Τεκμ.10)]. Μετά την αύξηση του συντελεστή δόμησης, κτίστηκε το γραφείο 102 το οποίο αποφάσισαν οι Ενάγοντες να αγοράσουν για £200.
  32. Προς τούτο οι Εναγόμενοι ετοίμασαν πωλητήριο έγγραφο το οποίο έστειλαν στον Ενάγοντα 1, ο οποίος της το έφερε για υπογραφή. Το διάβασε προσεκτικά, αυτό τέλειωνε στην παρ.20, και δεν ήταν υπογραμμένο από τους Εναγόμενους. Αφού το υπέγραψε, ο Ενάγοντας 1 το επέστρεψε στους Εναγόμενους όπου το άφησε γιατί ο ΜΥ1 απουσίαζε στο εξωτερικό. Σε λίγες μέρες ο Ενάγοντας 1 επισκέφθηκε τους Εναγομένους για να πάρει υπογραμμένα αντίγραφα όμως επέστρεψε άπρακτος και ανέφερε ότι τσακώθηκε με τον ΜΥ1 για τα 528 τ.μ. του επιπλέον συντελεστή και έφυγε χωρίς να του παραδοθεί το πωλητήριο έγγραφο. Πήραν αντίγραφο αυτού μετά από σχετικές διαδικασίες στο Δικαστήριο. Στο υπογραμμένο πωλητήριο έγγραφο (Τεκμ.8) υπάρχει παρ.21, η οποία δεν υπήρχε όταν το υπέγραψαν και συνεπώς είναι παραποιημένο διότι προστέθηκε αργότερα. Την 1.6.08 επισκέφθηκε τον ΜΕ4, του έδειξε το εν λόγω πωλητήριο έγγραφο και του παρέδωσε τη σελ.5 του Τεκμ.8 προς εξέταση. Όταν υπέγραφε το πωλητήριο έγγραφο χωρίς την παρ.21, δεν υπήρχαν υπογραφές μαρτύρων, ούτε ήταν παρόντες και οι δύο υπάλληλοι των Εναγομένων υπέγραψαν ψευδώς και εκ των υστέρων. Πρόσθεσε ότι αν υπήρχε η παρ.21 στο Τεκμ.8, δεν θα το υπέγραφε διότι οι διαφορές τους με τους Εναγόμενους δεν έχουν μέχρι σήμερα λυθεί. Προς τούτο κατέθεσε τα Τεκμ.51 και
  33. Ο ΜΕ2 είχε ετοιμάσει τα αρχικά αρχιτεκτονικά σχέδια και τον διόρισαν οι Εναγόμενοι μεταγενέστερα για να συνεχίσει το έργο και την επίβλεψη του επ' αμοιβή. Για την αμοιβή του ο ΜΕ2 πληρώθηκε έναντι από τους Εναγόμενους συνολικά £15.000 (£7.500 για επίβλεψη και £7.500 για τροποποίηση σχεδίων). Οι Εναγόμενοι δεν πλήρωσαν το υπόλοιπο της αμοιβής του ΜΕ2 και αυτός ζήτησε πληρωμή από τον Ενάγοντα 1, ο οποίος πλήρωσε κατά καιρούς διάφορα τιμολόγια στον ΜΕ2 και παραμένει υπόλοιπο το οποίοι οι Ενάγοντες ανέλαβαν να του πληρώσουν σε περίπτωση που οι Εναγόμενοι δεν τον πληρώσουν. Ισχυρίστηκε ότι η δήλωση των μέτρων στη Λαϊκή Τράπεζα για σκοπούς καταμερισμού των ενοικίων έγινε προσωρινά γιατί δεν ήθελαν να διακινδυνεύσουν την ακύρωση της ενοικίασης (Τεκμ.45). Έτσι οι Ενάγοντες προσωρινά και χωρίς να λυθούν οι μεταξύ τους διαφορές κυρίως για τον επιπλέον συντελεστή δόμησης, δήλωσαν στο ενοικιαστήριο (Τεκμ.7) τους χώρους που είχαν συμφωνήσει με τους Εναγόμενους. Το Τεκμ.7 δεν έχει σχέση με το ιδιοκτησιακό καθεστώς των τ.μ. που οι Ενάγοντες δικαιούνται και προέκυψαν από τον αυξημένο συντελεστή δόμησης. Ισχυρίστηκε ότι τα τέλη για την Άδεια οικοδομής μέχρι την έκδοση του πιστοποιητικού τελικής έγκρισης ήταν ευθύνη των Εναγομένων (παρ.9 Τεκμ.2) και ανέρχονται σε £8.985,
  34. Ο Δήμος Αγλαντζιάς ειδοποίησε τους Ενάγοντες 5, στο όνομα των οποίων έγινε η αίτηση στο Δήμο και οι Ενάγοντες πλήρωσαν το ποσό αυτό στις 22.3.
  35. Αναφέρθηκε στα ενοίκια που πληρώθηκαν στους Εναγομένους από τη Λαϊκή Τράπεζα, τα οποία οι Ενάγοντες διεκδικούν ως ενοίκια των 414 τ.μ., τα οποία μέχρι 30.11.14 ανέρχονται σε £338.607,74 (€578.560,13) και στην ανανέωση της ενοικίασης (Τεκμ.53 και 54). Αντεξεταζόμενη, ανέφερε ότι στις 1.5.05 υπογράφθηκε ενοικιαστήριο έγγραφο με τη Λαϊκή Τράπεζα, όμως δεν έγινε τότε ο τελικός διαχωρισμός του κτιρίου. Έγινε προκαταρκτικός διαχωρισμός προκειμένου να δοθούν τα μέτρα στην Λαϊκή Τράπεζα για να εμβάζονται τα ενοίκια. Έτσι συμφώνησαν οι Ενάγοντες, την 1.5.05 να εισπράττουν για 6 χρόνια (1.5.05-30.4.11) ενοίκια κατά 414 τ.μ. λιγότερα, παρά να χάσουν όλα τα ενοίκια αν η Λαϊκή δεν ενοικίαζε το κτίριο. Διαφώνησε ότι ο φυσικός διαχωρισμός του κτιρίου έγινε στις 27.4.05 με βάση το Τεκμ.11 και υλοποιήθηκε την 1.5.05, ως επιβεβαιώνεται με το ενοικιαστήριο έγγραφο. Την 1.5.05 οι Ενάγοντες είχαν πάρει τα 29 τ.μ. του ισογείου και 85 τ.μ. του μεσοπατώματος από τα επιπλέον 1056 τ.μ. και έκτοτε δεν έστειλαν οποιαδήποτε επιστολή στους Εναγόμενους για να διαμαρτυρηθούν ότι με την υπογραφή του ενοικιαστηρίου εγγράφου εισπράττουν ενοίκια λιγότερα κατά 414 τ.μ. και να ζητήσουν από αυτούς την πληρωμή των ενοικίων. Έστειλαν σχετική επιστολή τον Αύγουστο 2006 μετά που παρέλαβαν επιστολές των Εναγομένων (Τεκμ.18) και αναφέρθηκε στη συνάντηση των δικηγόρων τους που έγινε μετά τις 19.10.
  36. Σχετικά με το περιεχόμενο του Τεκμ.11, επέμενε ότι τα 292 τ.μ. του γραφείου 102 τα αγόρασαν οι Ενάγοντες με ξεχωριστό πωλητήριο έγγραφο όμως οι Ενάγοντες δεν διαμαρτυρήθηκαν με επιστολή τους για το περιεχόμενο του Τεκμ.11, αν και διαφωνεί με αυτό. Διαφώνησε επίσης ότι αναλογεί 50% στην κάθε πλευρά για το κόστος ανέγερσης των επιπλέον 1056 τ.μ. αν και στην παρ.18 του Τεκμ.2 δεν αναφέρεται ότι το κόστος αυτό θα το επωμίζοντο οι Εναγόμενοι. Υπέγραψε το Τεκμ.17 [παρ.4(α)(γ)] που αναφέρεται στην επιβάρυνση κάθε πλευράς κατά 50% για τα έξοδα νομιμοποίησης των διαφοροποιήσεων του κτιρίου από τα αρχιτεκτονικά σχέδια και άδεια οικοδομής και πρόσθεσε ότι ήταν λάθος των Εναγόντων η υπογραφή του Τεκμ.17(Α). Την 1.5.05 παραδόθηκε το κτίριο στην Λαϊκή Τράπεζα, όμως οι Ενάγοντες δεν το παρέλαβαν από τους Εναγόμενους. Επέμενε ότι τα επιπλέον 1056 τ.μ. θα έπρεπε να κτιστούν με έξοδα των Εναγομένων και από αυτά τα 528 τ.μ. θα έπρεπε να παραδοθούν στους Ενάγοντες, σύμφωνα με το Τεκμ.2, στο οποίο δεν αναφέρεται κάτι τέτοιο, όμως αυτό αποτελούσε συνέχεια της φιλοσοφίας της αρχικής αντιπαροχής. Διαφωνεί με το περιεχόμενο του Τεκμ.11και ισχυρίστηκε ότι η τιμή πώλησης του γραφείου 102 δεν είναι παράλογη αλλά είναι η ίδια με την τιμή του γραφείου 101, αν ληφθεί υπόψη ότι το γραφείο 102 έχει 4 χώρους στάθμευσης, ενώ το γραφείο 101 έχει 16 χώρους στάθμευσης. Ο ΜΥ1 είναι διευθύνων σύμβουλος των Εναγομένων. Αναφέρθηκε στη Συμφωνία Αντιπαροχής (Τεκμ.2) και στο γεγονός ότι το 60% του οικοπέδου μεταβιβάστηκε σταδιακά στους Εναγομένους [παρ.7(β) Τεκμ.2] ανάλογα με την πρόοδο των εργασιών του κτιρίου, τονίζοντας ότι το τελευταίο 15% του μεριδίου του οικοπέδου μεταβιβάστηκε στους Εναγόμενους τον Ιούλιο του 2005, δηλαδή δύο μήνες μετά την παράδοση του κτιρίου (1.5.05). Στην πορεία ανέγερσης του κτιρίου, προέκυψε η οικοδόμηση επιπλέον συντελεστή δόμησης και τα οικοδομήσιμα μέτρα του κτιρίου αυξήθηκαν κατά 1056 τ.μ. από τα οποία έκαστο συμβαλλόμενο μέρος θα δικαιούτο 50%, σύμφωνα με την παρ.18 του Τεκμ.
  37. Την 1.5.05 όταν το κτίριο συμπληρώθηκε και παραδόθηκε στους Ενάγοντες και στη Λαϊκή Τράπεζα προς ενοικίαση, περιλάμβανε επιπλέον 1056 τ.μ. από τα αρχικά σχέδια. Στην παρ.18 του Τεκμ.2 δεν προβλέπεται η υποχρέωση των Εναγομένων να κτίσουν με δικά τους έξοδα τα επιπλέον 1056 τ.μ. και ισχυρίστηκε ότι οι Εναγόμενοι δεν είχαν τέτοια υποχρέωση. Εφόσον οι Ενάγοντες και Εναγόμενοι θα επωφελούντο το 50% έκαστος του επιπλέον συντελεστή, τότε το κόστος ανέγερσης των 1056 τ.μ. θα έπρεπε να το επωμισθούν ανάλογα. Ουδέποτε συμφωνήθηκε γραπτώς ή προφορικώς ότι οι Εναγόμενοι θα επωμίζοντο αποκλειστικά τα έξοδα ανέγερσης των 1056 τ.μ. και θεωρεί παράλογη τη θέση των Εναγόντων να επωφεληθούν τα 528 τ.μ. από τα 1056 τ.μ. χωρίς κόστος και χωρίς να πληρώσουν τίποτα εφόσον το οικόπεδο τους είχε ήδη δοθεί σαν αντιπαροχή και έλαβαν το αντάλλαγμα που συμφωνήθηκε. Η θέση των Εναγομένων είναι ότι (α) από τα 528 τ.μ. των επιπλέον τ.μ. θα πρέπει να αφαιρεθεί το κόστος κατασκευής τους (β) από τα επιπλέον τ.μ. παραχωρήθηκαν στους Ενάγοντες 406 τ.μ. και (γ) τα 292 τ.μ. του γραφείου 102 αποτελούν μέρος των 406 τ.μ. και της διευθέτησης μεταξύ των μερών με την επιπλέον καταβολή από τους Ενάγοντες ποσού £200.
  38. Το πωλητήριο έγγραφο για το γραφείο 102, (292 τ.μ.) συντάχθηκε για να υλοποιήσει τη διευθέτηση που έγινε και ως μέθοδος πληρωμής του ποσού των £200.000 που συμφωνήθηκε μεταξύ των διαδίκων. Σε σχέση με τις πιο πάνω θέσεις των Εναγομένων ισχυρίστηκε ότι τον Απρίλιο του 2005 το κτίριο είχε πλήρως συμπληρωθεί (περιλαμβανομένων των 1056 τ.μ.) και ήταν έτοιμο να παραδοθεί στη Λαϊκή Τράπεζα προς ενοικίαση. Την ίδια περίοδο έγινε συνάντηση μεταξύ των διαδίκων για να αποφασισθεί ο διαχωρισμός των επιπλέον 1056 τ.μ. στα γραφεία του Ενάγοντα 1, όπου ήταν παρόντες εκ μέρους των Εναγομένων ο ίδιος, ο Α. Αγαθοκλέους και Γ. Γεωργίου και εκ μέρους των Εναγόντων, ο Ενάγοντας 1 και ο ΜΕ
  39. Κατέληξαν στην συμφωνία που καταγράφεται στην επιστολή των Εναγομένων ημερ. 27.4.405 (Τεκμ.11), η οποία στάληκε και παραλήφθηκε από τους Ενάγοντες την ίδια ημέρα. Το περιεχόμενο αυτής της επιστολής (Τεκμ.11) ουδέποτε αμφισβητήθηκε από τους Ενάγοντες, ούτε και όταν οι Εναγόμενοι απαίτησαν με επιστολή των δικηγόρων τους ημερ. 31.7.06 (Τεκμ.14) το ποσό των £200.000 που συμφωνήθηκε να πληρωθεί με βάση τη μεταξύ τους διευθέτηση. Αυτή η συμφωνία (Τεκμ.11) όχι μόνο δεν αμφισβητήθηκε από τους Ενάγοντες, αλλά υλοποιήθηκε στην πράξη με (α) την υπογραφή λίγες μέρες μετά δηλ. την 1.5.05, ενοικιαστηρίου εγγράφου με τη Λαϊκή Τράπεζα, ημερ. 1.5.05, (β) με την υπογραφή στις 11.4.06 του πωλητηρίου εγγράφου (Τεκμ.24) για το γραφείο 102 για να καταβληθεί το ποσό των £200.000 (γ) με την υπογραφή της συμπληρωματικής Συμφωνίας Αντιπαροχής ημερ. 11.4.06 [Τεκμ.17(Α)] (δ) με την υπογραφή της Συμφωνίας για τη βεράντα του πέμπτου ορόφου ημερ. 11.4.06 (Τεκμ.19) και (ε) με την υπογραφή της Συμφωνίας ημερ. 11.4.06 (Τεκμ.17). Όλα αυτά τα έγγραφα υπογράφθηκαν από τους Ενάγοντες και προνοούν όλα όσα συμφωνήθηκαν και καταγράφονται στην επιστολή ημερ. 27.4.05 (Τεκμ.11). Μετά τη συμφωνία (Τεκμ.11) ό,τι απέμενε να ξεκαθαρίσει, αφορούσε τους χώρους στάθμευσης, και τις διαφορές μεταξύ της άδειας οικοδομής και του ανεγερθέντος κτιρίου. Συμφώνησαν ότι θα επιβαρύνοντο από κοινού και από 50% τυχόν έξοδα για τη νομιμοποίηση ολόκληρου του κτιρίου και υπογράφθηκε η Συμφωνία (Τεκμ.17) αφού καταγράφηκαν με λεπτομέρεια οι διαφορές από τον ΜΕ
  40. Πρόσθεσε ότι η τελευταία παράγραφος του Τεκμ.11 δεν αφορά τα επιπλέον τ.μ. και το μνημόνιο που αναφέρεται υπογράφθηκε με το Τεκμ.
  41. Η συνολική κατάληξη της συμφωνίας που περιέχετο στο Τεκμ.11 ήταν ότι οι Ενάγοντες θα λάμβαναν 406 τ.μ. (από τα επιπλέον 1056 τ.μ.) και θα πλήρωναν £200.000 στους Εναγόμενους άμεσα, εφόσον το κόστος αυτό είχε ήδη πληρωθεί από τους Εναγόμενους. Το ποσό των £200.000 αποτελούσε δηλαδή μέρος του κόστους για την κατασκευή των επιπλέον τ.μ., που είχε ήδη καταβληθεί από τους Εναγομένους. Η κατάληξη στο ποσό των £200.000 που αναφέρεται στην επιστολή ημερ. 27.4.05 (Τεκμ.11), διευκρινίζεται με λεπτομέρεια στην επιστολή των Εναγομένων ημερ. 20.11.06 (Τεκμ.21). Επομένως, είναι η θέση του (όπως εξηγείται στο τεκμ.21) ότι το κόστος κατασκευής του επιπλέον συντελεστή είχε συμφωνηθεί όπως είναι εξ' ημισείας δηλαδή 50% έκαστο μέρος, όπως θα ήταν και το όφελος. Το κόστος που αναλογούσε στους Ενάγοντες - και το οποίο είχαν επωμισθεί οι Εναγόμενοι - θα έπρεπε να αφαιρεθεί από τα 528 τ.μ. που οι Ενάγοντες εδικαιούντο. Λήφθηκαν επίσης υπόψη οι διάφορες τροποποιήσεις στις προδιαγραφές του κτιρίου από τον αρχιτέκτονα, σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Ενάγοντα
  42. Σχετική με τα πιο πάνω είναι η κατάσταση (Τεκμ.55) που συντάχθηκε, παραδόθηκε και συζητήθηκε τον Απρίλιο του
  43. Το Τεκμ.21 (ημερ. 20.1.06) αναφέρεται πλήρως σε όλο το ιστορικό και επεξηγεί με λεπτομέρεια το ζήτημα του κόστους κατασκευής των επιπλέον 1056 τ.μ. Τα πιο πάνω αποδεικνύονται από τα Τεκμ.11, 7 (ενοικιαστήριο με Λαϊκή), 17 και
  44. Ισχυρίστηκε περαιτέρω ότι το πωλητήριο έγγραφο (Τεκμ.24) για το γραφείο 102 συντάχθηκε με αποκλειστικό σκοπό να υλοποιήσει την πληρωμή των £200.000 (Τεκμ.11) και είναι μέρος της διευθέτησης μεταξύ των διαδίκων που αφορά τα επιπλέον τ.μ. Αυτό έγινε κατόπιν πρότασης των Εναγόντων, προκειμένου να μην υποστούν αυτοί πρόσθετη φορολόγηση κεφαλαιουχικών κερδών όπως και επιβολή Φ.Π.Α. Το τίμημα των £200.000 δεν έχει καμία σχέση με την πραγματική αξία του γραφείου 102 κατά το χρόνο πώλησης του. Και τούτο γιατί το ποσό των £200.000 αναλογεί με £685 ανά τ.μ. (€1.170), ενώ με βάση τις εκτιμήσεις (Τεκμ.48, 43, 47) η αξία ανά τ.μ. καθορίζεται σε €3.500, €2.536 και €2.450 αντίστοιχα. Αναφέρθηκε περαιτέρω, στην επιστολή των Εναγομένων ημερ. 29.5.06 (Τεκμ.25) και ισχυρίστηκε ότι η συμφωνία στην οποία αναφέρεται του Απριλίου του 2005, είναι όσα καταγράφηκαν στην επιστολή ημερ. 27.4.05 (Τεκμ.11). Επειδή μέχρι τον Μάιο του 2006 δεν πληρώθηκε το ποσό των £200.000, στάληκε το Τεκμ.
  45. Ακολούθησε η επιστολή ημερ. 31.7.06 (Τεκμ.18) και ήταν μετά από αυτή την δεύτερη επιστολή (Τεκμ.18) που θυμήθηκαν οι Ενάγοντες να απαντήσουν με την επιστολή ημερ. 7.8.06 (Τεκμ.10). Λίγες μέρες μετά την επιστολή ημερ. 27.4.05 (Τεκμ.11) και αφού ολοκληρώθηκε το κτίριο, υπογράφθηκε η συμφωνία ενοικίασης ημερ. 1.5.05 με τη Λαϊκή Τράπεζα (Τεκμ.7) για έξι χρόνια, στη σελ.3 της οποίας καταγράφονται σε πίνακα σε ποιον από τους διάδικους ανήκουν συγκεκριμένοι χώροι του κτιρίου και σε ποιον θα καταβάλλει η Λαϊκή Τράπεζα τα σχετικά ενοίκια, σύμφωνα με ενημέρωση της Λαϊκής Τράπεζας από τον ΜΕ
  46. Αυτός ο διαμοιρασμός του κτιρίου και των ενοικίων είναι ακριβώς όπως συμφωνήθηκε να διαμοιραστούν οι χώροι του κτιρίου με βάση το Τεκμ.
  47. Δεν επρόκειτο για προσωρινή διευθέτηση αλλά ήταν μια δεσμευτική συμφωνία έξι ετών η οποία ανανεώθηκε για άλλα δέκα χρόνια χωρίς να διαμαρτυρηθούν. Προέβαλε τον ισχυρισμό ότι η παράδοση του κτιρίου ρυθμίζεται από τη Συμφωνία Αντιπαροχής (Τεκμ.2 σελ.8) και επομένως το κτίριο μαζί με τα επιπλέον τ.μ. παραδόθηκε στους Ενάγοντες την 1.5.
  48. Σχετική είναι η επιστολή των Εναγομένων ημερ. 30.6.06 (Τεκμ.5) Σε σχέση με το γραφείο 101 ανέφερε ότι όταν οι Ενάγοντες ζήτησαν κατά το χρόνο παράδοσης του κτιρίου να το αγοράσουν, οι Εναγόμενοι δεν αρνήθηκαν και ετοιμάστηκε σχετικό πωλητήριο έγγραφο. Το πωλητήριο έγγραφο (Τεκμ.58) για το γραφείο 102 είναι υπογραμμένο και δεν είναι παραποιημένο αλλά αντικατοπτρίζει ακριβώς ό,τι είχε συμφωνηθεί εγγράφως και στην πράξη, με βάση το Τεκμ.
  49. Ουδέποτε ζητήθηκε από τους Ενάγοντες το υπογραμμένο συμβόλαιο, παρά μόνο με την επιστολή τους ημερ.7.8.06 (Τεκμ.10) και όταν καταχωρήθηκε η παρούσα αγωγή ακολούθησαν οι διαδικασίες ενώπιον του Δικαστηρίου (Τεκμ.56, 57). Το εν λόγω πωλητήριο έγγραφο (Τεκμ.58) βρισκόταν στην κατοχή των Εναγόντων [βλ. επιστολή ημερ. 16.11.06 (Τεκμ.12)]. Ουδέποτε έκανε έντονη συζήτηση με τον Ενάγοντα 1 και ουδέποτε πριν τον Αύγουστο 2006 (Τεκμ.10) αμφισβητήθηκε οτιδήποτε σε σχέση με τα επιπλέον τ.μ. Η απαίτηση για τα επιπλέον τ.μ. και για την αμοιβή του αρχιτέκτονα άρχισε ως αντιπερισπασμός όταν οι Εναγόμενοι ζήτησαν να λάβουν το ποσό των £200.
  50. Σ' ότι αφορά την αρχιτεκτονική αμοιβή του ΜΕ2, ισχυρίστηκε ότι ο ΜΕ2 ουδέποτε απαίτησε από τους Εναγόμενους ή από τους Ενάγοντες το ποσό των £90.000 ως αμοιβή. Οι Εναγόμενοι ουδέποτε ενημερώθηκαν από τους Ενάγοντες ότι καταβλήθηκε εκ μέρους και για λογαριασμό τους το ποσό αυτό και ουδέποτε συμφώνησαν ότι το οφείλουν. Ο ΜΕ2 είχε διοριστεί από τους Ενάγοντες (παρ.13 του Τεκμ.2) και ουδέποτε οι Εναγόμενοι συμφώνησαν να πληρώσουν στον ΜΕ2 το ποσό των £90.
  51. Ο ΜΕ2 ουδέποτε έστειλε ή κοινοποίησε στους Εναγόμενους οποιαδήποτε τιμολόγια. Το μόνο τιμολόγιο που έκδοσε ο ΜΕ2 στους Εναγόμενους ήταν το Τεκμ.22 για £15.000, χωρίς να αναφέρει «έναντι» και ουδέποτε απαίτησε οποιοδήποτε άλλο ποσό. Το κτίριο κτίστηκε με διαφοροποιήσεις από τις σχετικές άδειες οικοδομής και ανέλαβαν οι διάδικοι από κοινού την ευθύνη με έξοδα εξ' ημισείας να τις νομιμοποιήσουν. Μέχρι να γίνει αυτό, ξεχωριστοί τίτλοι δεν μπορούν να εκδοθούν. Αντεξεταζόμενος ισχυρίστηκε ότι ο ΜΕ2 ενεργούσε ως αρχιτέκτονας των Εναγόντων και όταν υπογράφθηκε το Τεκμ.2, οι Εναγόμενοι δεν ανέθεσαν οτιδήποτε σ' αυτόν. Ο ΜΕ2 δεν διορίστηκε από τους Εναγόμενους και εφόσον είχε κάνει τα αρχικά σχέδια, είχε την υποχρέωση της επίβλεψης. Επέμενε ότι το πωλητήριο έγγραφο (Τεκμ.24) για το γραφείο 102 είχε γίνει μόνο για να μεταβιβαστεί επ' ονόματι των Εναγόντων και αν τροποποιείτο η Συμφωνία Αντιπαροχής οι Ενάγοντες θα πλήρωναν μεγάλα ποσά φόρων. Οι τιμές τότε ήταν περίπου £1.400-£1.500 ανά τ.μ. και αποκλείεται οι Εναγόμενοι να πωλούσαν το γραφείο 102 στην τιμή των £200.
  52. Το πωλητήριο έγγραφο (Τεκμ.24) είναι ανυπόγραφο και αποτελεί ένα από αυτά που έστειλαν στους Ενάγοντες προτού υπογραφθεί το τελικό έγγραφο το οποίο περιέχει και τον όρο 21 (Τεκμ.58). Οι Εναγόμενοι δεν παραποίησαν το πωλητήριο έγγραφο και η παρ.21 στο Τεκμ.58 αναφέρει όσα είχαν ήδη συμφωνηθεί και περιλαμβάνονται στο Τεκμ.
  53. Το Τεκμ.58 φέρει ημερομηνία 11.4.06 (με όρο 21), όμως με επιστολή του ημερ. 29.5.06 (Τεκμ.25) έστειλε στους Ενάγοντες το επισυνημμένο σ' αυτήν πωλητήριο έγγραφο χωρίς τον όρο
  54. Ωστόσο, διευκρίνισε ότι το επισυνημμένο πωλητήριο έγγραφο στο Τεκμ.25 είναι ανυπόγραφο και χωρίς ημερομηνία και ίσως να στάληκε κατά λάθος. Δέχθηκε ότι στις 16.5.06 οι Εναγόμενοι έστειλαν στη Λαϊκή Τράπεζα και στον Ενάγοντα 1, το πωλητήριο έγγραφο για το γραφείο 102 (Τεκμ.26), όμως και αυτό είναι ανυπόγραφο (χωρίς τον όρο 21). Μετά την προφορική συμφωνία του Απριλίου 2005 (Τεκμ.11) μεταξύ των διαδίκων και την υπογραφή του ενοικιαστηρίου εγγράφου την 1.5.05, οι Ενάγοντες δεν είχαν κανένα πρόβλημα. Εισέπρατταν τα ενοίκια, υπέγραψαν ανανέωση για δέκα χρόνια χωρίς να διαμαρτυρηθούν και μετά από 1½ χρόνο, πονηρά σκεπτόμενοι, αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν το πωλητήριο έγγραφο (Τεκμ.58), για να ξεγελάσουν τους Εναγόμενους και να αποκομίσουν όφελος. Στη συνάντηση στο εργοστάσιο του Ενάγοντα 1 συμφωνήθηκαν όσα αναφέρονται στο Τεκμ.
  55. Οι Ενάγοντες αντί να πάρουν 528 τ.μ. από τον επιπλέον συντελεστή, πήραν 406 τ.μ. και συμφωνήθηκε να πληρώσουν £200.000 για το κόστος κατασκευής τους. Η μέθοδος για να μεταβιβαστούν τα 406 τ.μ. στους Ενάγοντες, όπως συμφωνήθηκε μεταξύ τους για να αποφύγουν οι Ενάγοντες την καταβολή φόρου, ήταν η υπογραφή του πωλητηρίου εγγράφου (Τεκμ.58), ως ήταν η εισήγηση και επιθυμία του Ενάγοντα
  56. Οι τιμές τότε των ακινήτων ήταν υπερδιπλάσιες και δεν θα πωλούσαν το γραφείο 102 με τιμή £685 το τ.μ. προκαλώντας ζημιά στους Εναγόμενους. Σ' ότι αφορά το κόστος κατασκευής των 1056 τ.μ., συμφωνήθηκε τον Απρίλιο 2005 (Τεκμ.11) ότι οι Ενάγοντες αντί να πάρουν 528 τ.μ., θα έπαιρναν 406 τ.μ. και υπολογίστηκε το κόστος που θα έπρεπε να πληρώσουν σε £200.
  57. Ουσιαστικά ήταν μεγαλύτερο το κόστος που έπρεπε να επωμιστούν οι Ενάγοντες όμως μετά από διαπραγμάτευση (Τεκμ.11) συμφωνήθηκε το ποσό των £200.000 και η μέθοδος πληρωμής ήταν το πωλητήριο έγγραφο (Τεκμ.58). Όταν συμφώνησαν και άρχισε η ανέγερση των επιπλέον 1056 τ.μ., λόγω της καλής συνεργασίας τους, προσδοκούσε ότι θα τα έβρισκαν μεταξύ τους σ' ότι αφορά το κόστος ανέγερσης τους, εξ' ου και η συνάντηση τους τον Απρίλιο του
  58. Λίγες μέρες μετά έστειλαν στον Ενάγοντα 1 το Τεκμ.11, ημερ. 27.4.05 πλήρως αναλυτικό. Όταν μετά από λίγες μέρες πήγαν στην Λαϊκή Τράπεζα, ο ΜΕ2 προσκόμισε στη Λαϊκή τη συμφωνία (Τεκμ.11) ημερ. 27.4.05 ώστε να κάνει τον διαμοιρασμό η Λαϊκή και να πληρώνει αναλόγως τα ενοίκια. Μετά από αυτό υπογράφθηκε το ενοικιαστήριο έγγραφο (Τεκμ.7) το οποίο υπέγραψαν οι Ενάγοντες χωρίς να διαμαρτυρηθούν. Ο ΜΕ2 ως αρχιτέκτονας του έργου ουδέποτε διαμαρτυρήθηκε αλλά αντίθετα παρουσίασε τη συμφωνία ημερ. 27.4.05 στη Λαϊκή για τον διαμοιρασμό των εμβαδών. Το ενοικιαστήριο έγγραφο (Τεκμ.7) φέρει ημερ. 1.5.05 και το πωλητήριο έγγραφο για το γραφείο 102 έχει ημερομηνία 11.4.
  59. Ωστόσο από τη συνάντηση του Απριλίου 2005 (Τεκμ.11) οι Εναγόμενοι θεωρούσαν ότι τα 292 τ.μ. (γραφείο 102) ήταν μέρος των 406 τ.μ. που είχαν δοθεί στους Ενάγοντες. Στις 26.10.06 ήταν παρών στη συνάντηση στο γραφείο του δικηγόρου Στ. Παναγίδη όπου συζητήθηκε το θέμα του επιπλέον συντελεστή. Διευκρίνισε ότι η αξίωση των Εναγομένων για £38.249 που έγινε με την επιστολή τους ημερ. 31.7.06 (Τεκμ.51 και Τεκμ.55) στάληκε κατά λάθος διότι αυτό το ποσό είχε ήδη διευθετηθεί από τον Απρίλιο 2005 (Τεκμ.11) και είχε ληφθεί υπόψη στο τελικό λογαριασμό (Τεκμ.21 ημερ. 20.11.06). Δεν γνωρίζει τι αφορά το κονδύλι των £59.833,55 (Τεκμ.52) που απαιτούσαν οι Ενάγοντες στις 7.8.06, και επέμενε ότι όλες οι διαφορές τους είχαν λυθεί τον Απρίλιο του 2005 (Τεκμ.11). Ο ΜΕ2 τους είχε ζητήσει £15.000 πλέον Φ.Π.Α, έκδωσε τιμολόγιο και τον πλήρωσαν. Έκτοτε δεν απαίτησε περισσότερα χρήματα ούτε γραπτώς ούτε προφορικά. Ο ΜΕ2 ήταν παρών στην συνάντηση του Απριλίου 2005 και δεν αξίωσε από τους Εναγόμενους οποιοδήποτε ποσό για την αμοιβή του. Το πωλητήριο έγγραφο Τεκμ.58 δεν είναι παραποιημένο και ο όρος 21 δεν λέει τίποτε περισσότερο από ότι ήταν η συμφωνία του Απριλίου 2005 (Τεκμ.11). Ο ΜΥ2 είναι εκτιμητής ακινήτων και συνέταιρος στο γραφείο Ρόη Νικολαϊδη, Ταλατίνη και Χριστοδούλου. Με αίτημα των Εναγομένων ετοίμασε έκθεση εκτίμησης ημερ. 31.3.15 (Τεκμ.59) η οποία αφορά τον υπολογισμό της αγοραίας αξίας του γραφείου 102 στο γραφειακό συγκρότημα «ELLINAS» κατά την 1.5.05 και 11.4.
  60. Ανέφερε ότι το γραφείο 102 είναι 292 τ.μ., πλήρως εξοπλισμένο ως γραφειακή μονάδα με όλες τις σύγχρονες ηλεκτρολογικές, μηχανολογικές και άλλες τηλεπικοινωνιακές ανάγκες. Κατά την 1.5.05 υπολόγισε την αγοραία αξία του εν λόγω γραφείου 102 σε €2.450 ανά τ.μ., δηλαδή σύνολο €715.000 (£418.471), αφού χρησιμοποίησε τη συγκριτική μέθοδο ως και τη μέθοδο κεφαλαιοποίησης του εισοδήματος τις οποίες επεξήγησε στο Δικαστήριο. Χρησιμοποίησε τις ίδιες μεθόδους και για την εκτίμηση του επίδικου γραφείου 102 κατά την 11.4.06 και υπολόγισε την αγοραία αξία του σε €2.650 ανά τ.μ. δηλαδή €774.000 (£453.002). Ισχυρίστηκε ότι το συγκεκριμένο γραφείο 102, εάν πωλείτο σε τιμή £200.000, κατά τις συγκεκριμένες ημερομηνίες (1.5.05 και 11.4.06), αυτή η τιμή θα ήταν εκτός πραγματικότητας διότι θα ήταν, για τα τότε ισχύοντα δεδομένα στην κτηματαγορά, πάρα πολύ χαμηλή. Ανέφερε ότι προέβηκε σε ακόμα μια εκτίμηση με οδηγίες των Εναγομένων ημερ. 17.2.06 (Τεκμ.43), με την οποία υπολόγισε την αγοραία αξία του ακινήτου με εμβαδό 2545 τ.μ. κατά την 31.12.05 σε £3.475.000 δηλαδή £1.365,42 ανά τ.μ. ή €2.333 ανά τ.μ. Κατά την αντεξέταση αναφέρθηκε στην πώληση του διαμερίσματος 101 προς £290.656 (Τεκμ.23) το οποίο περιελάμβανε και 16 χώρους στάθμευσης και διευκρίνισε ότι αυτό αφορά πώληση που έγινε τρία χρόνια πριν την πώληση του γραφείου
  61. Επίσης διαφώνησε ότι λογίζεται ως αξία των χώρων στάθμευσης £5.000 έκαστος εφόσον αυτό αφορά μόνο τους χώρους στάθμευσης στο αστικό κέντρο. Επιπρόσθετα οι συγκεκριμένοι χώροι στάθμευσης δεν αποτελούσαν ξεχωριστή ακίνητη ιδιοκτησία που θα μπορούσαν να πωληθούν από μόνοι τους στην ελεύθερη αγορά αλλά ήταν δημόσιοι χώροι στάθμευσης. Έχω παρακολουθήσει με την επιβαλλόμενη προσοχή όλους τους μάρτυρες να καταθέτουν ενώπιον του Δικαστηρίου. Με την ίδια προσοχή εξέτασα και τη μαρτυρία τους έχοντας συνεχώς υπόψη τις έγγραφες προτάσεις, το σύνολο της προσαχθείσας μαρτυρίας και τα επιχειρήματα - εισηγήσεις των ευπαίδευτων συνηγόρων στο στάδιο των αγορεύσεων. Ο ΜΕ1 δεν μου έκαμε καλή εντύπωση στο εδώλιο του μάρτυρα και κρίνω ότι δεν είπε στο Δικαστήριο την αλήθεια. Πέραν του ότι σχημάτισα αρνητική εικόνα σε σχέση με την αξιοπιστία του, εντόπισα στην μαρτυρία του σημεία τα οποία, κατά την άποψη μου, έκδηλα δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Πιο συγκεκριμένα:
  62. Ο ισχυρισμός του ΜΕ1 ότι οι Εναγόμενοι είχαν αναλάβει να ανεγείρουν τα επιπλέον 1056 τ.μ. - μετά που επιτράπηκε με βάση τη σχετική νομοθεσία η οικοδόμηση επιπλέον συντελεστή δόμησης - με δικά τους έξοδα, δεν γίνεται αποδεκτός. Με βάση την παρ.18 της Συμφωνίας Αντιπαροχής (Τεκμ.2) έκαστος των συμβαλλομένων θα δικαιούτο 50% του επιπλέον συντελεστή δόμησης δηλαδή των 1056 τ.μ. Ωστόσο στην εν λόγω παράγραφο 18 του Τεκμ.2 αλλά και σε ολόκληρο το κείμενο του Τεκμ.2 καμία πρόνοια υπάρχει που να καθιστά υποχρέωση των Εναγομένων να ανεγείρουν με δικά τους έξοδα τα επιπλέον 1056 τ.μ. Η αντίθετη θέση του ΜΕ1, η οποία στηρίζεται στο ότι τέτοια υποχρέωση είχαν οι Εναγόμενοι και για την υπόλοιπη οικοδομή σύμφωνα με την παρ.2 (α) του Τεκμ.2, είναι παντελώς παράλογη εφόσον η απαίτηση των Εναγόντων, ουσιαστικά είναι να επωφεληθούν τα 528 τ.μ. (από τα 1056 τ.μ.) χωρίς κόστος. Η θέση της ΜΕ4 επί του σημείου αυτού, ότι δηλαδή το αντάλλαγμα για την οικοδόμηση των 1056 τ.μ. από τους Εναγόμενους με δικά τους έξοδα, ήταν το οικόπεδο που είχαν παραχωρήσει οι Ενάγοντες, δεν γίνεται αποδεκτή. Το οικόπεδο είχε ήδη δοθεί σαν αντιπαροχή με βάση το Τεκμ.2 και οι Ενάγοντες είχαν λάβει το αντάλλαγμα που συμφωνήθηκε δηλαδή το 40% του αρχικού κτιρίου. Πέραν των πιο πάνω, η θέση του ΜΕ1 περί υποχρέωσης των Εναγομένων για ανοικοδόμηση των επιπλέον 1056 τ.μ. με έξοδα αποκλειστικά δικά τους, διαψεύδεται από τα πιο κάτω τεκμήρια: (α) Το Τεκμ.11 αποτελεί επιστολή των Εναγομένων ημερ. 27.4.05 προς τους Ενάγοντες, το περιεχόμενο της οποίας οι Εναγόμενοι κατά τον ουσιώδη χρόνο ουδέποτε αμφισβήτησαν. Το Τεκμ.11 αναφέρεται στη συμφωνία των διαδίκων που έγινε σε συνάντηση τους τον Απρίλιο του 2005, και η οποία αφορά την αύξηση του συντελεστή δόμησης και την κατανομή των επιπλέον 1056 τ.μ. στα δύο μέρη. Αναφέρεται επίσης στην υποχρέωση των Εναγόντων να πληρώσουν στους Εναγόμενους το ποσό των £200.000 για τα επιπρόσθετα 406 τ.μ. τα οποία συμφωνήθηκε να τους παραχωρηθούν (από τα 1056 τ.μ.) και τονίζεται ότι το ποσό αυτό θα έπρεπε να πληρωθεί άμεσα διότι ήδη το κόστος αυτό είχε πληρωθεί από τους Εναγόμενους. Είναι επομένως σαφέστατο με βάση το Τεκμ.11, ότι οι Ενάγοντες είχαν συμφωνήσει τον Απρίλιο του 2005, να πληρώσουν στους Εναγόμενους το ποσό των £200.000 για τα επιπρόσθετα 406 τ.μ. που θα έπαιρναν και αυτό αντιπροσώπευε το μερίδιο του κόστους που τους αναλογούσε. Ο υπολογισμός του ποσού των £200.000 που είχε συμφωνηθεί, εμφαίνεται με λεπτομέρεια στην επιστολή των Εναγομένων ημερ. 20.11.06 (Τεκμ.21). Έχω την άποψη ότι οι Ενάγοντες αμέσως μετά τη λήψη της επιστολής Τεκμ.11, εάν πράγματι διαφωνούσαν με το περιεχόμενο της, θα αντιδρούσαν τότε άμεσα και σε ανύποπτο χρόνο, είτε γραπτώς είτε προφορικώς, προκειμένου να αμφισβητήσουν το περιεχόμενο της. Αντίθετα, οι Ενάγοντες καθόλου δεν αντέδρασαν παρά μόνο μετά παρέλευση πέραν του ενός έτους από τον Απρίλιο του 2005, όταν οι Εναγόμενοι με επιστολές τους ημερ. 29.5.06 (Τεκμ.25) και 31.7.06 (Τεκμ.18) απαίτησαν την πληρωμή των £200.
  63. Τότε είναι που οι Εναγόμενοι «θυμήθηκαν» να απαντήσουν με επιστολή τους ημερ. 7.8.06 (Τεκμ.10). (β) Πέραν της μη άμεσης αμφισβήτησης του Τεκμ.11 εκ μέρους των Εναγόντων, η Συμφωνία που περιέχεται στο Τεκμ.11, υλοποιήθηκε και έμπρακτα: (ι) Με την υπογραφή του ενοικιαστηρίου εγγράφου με τη Λαϊκή Τράπεζα ημερομηνίας 1.5.05 [Τεκμ.7 και 7(Α)] στο οποίο καταγράφονται στη σελ.3 σε σχετικό πίνακα, σε ποιον από τους διάδικους ανήκουν συγκεκριμένοι χώροι του κτιρίου και κατ' επέκταση σε ποιον θα κατέβαλλε η Λαϊκή Τράπεζα τα ενοίκια. Ο διαμοιρασμός του κτιρίου είναι ακριβώς όπως συμφωνήθηκε να διαμοιραστούν οι χώροι του με βάση τα όσα αναφέρονται στο Τεκμ.
  64. (ιι) Με την υπογραφή του πωλητηρίου εγγράφου για το γραφείο 102 ημερ. 11.4.06 προκειμένου να καταβληθεί το ποσό των £200.000 (Τεκμ.24). Αναφορά σ' αυτό το πωλητήριο έγγραφο θα γίνει πιο κάτω. (ιιι) Με την υπογραφή της Συμπληρωματικής Συμφωνίας Αντιπαροχής ημερ. 11.4.06 [Τεκμ.17(Α)] (ιv) Με την υπογραφή της Συμφωνίας για τη βεράντα του 5ου ορόφου ημερ. 11.4.06 (Τεκμ.19) και (v) Με την υπογραφή της Συμφωνίας για το κτιριακό συγκρότημα Ellinas House ημερ. 11.4.06 (Τεκμ.17) με την οποία συμφωνήθηκε να επιβαρυνθούν τα μέρη από κοινού και εξ' ημισείας τυχόν έξοδα για νομιμοποίηση ολόκληρου του κτιρίου. Η επίκληση του ΜΕ1 ότι με βάση την τελευταία παράγραφο του Τεκμ.11 δεν υπογράφθηκε το μνημόνιο που αναφέρεται και άρα δεν υπήρξε συμφωνία για το θέμα των επιπλέον τ.μ. δεν γίνεται αποδεκτή. Το εν λόγω μνημόνιο υπογράφθηκε και είναι το Τεκμ.17, όπως αυτό ρητά έγινε αποδεκτό από τον ΜΕ2 στην μαρτυρία του, ο οποίος και κατέγραψε και το Παράρτημα Β του Τεκμ.17 [Τεκμ.17(Α)]. Επιπρόσθετα, στο Τεκμ.19 που αφορά την βεράντα του 5ου ορόφου έγινε ειδική αναφορά για το κόστος κατασκευής της. Όλα τα πιο πάνω καταδεικνύουν με τον πιο εμφανή τρόπο ότι ουδέποτε οι Εναγόμενοι ανέλαβαν να ανεγείρουν τα επιπλέον 1056 τ.μ. με δικά τους έξοδα και διαψεύδουν με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο τον ΜΕ1 περί του αντιθέτου. Αντίθετα, οι Ενάγοντες συμφώνησαν τον Απρίλιο του 2005 όσα αναγράφονται στο Τεκμ.11 και ανέλαβαν να καταβάλουν στους Εναγόμενους το ποσό των £200.000 ως μέρος του κόστους για την κατασκευή των επιπλέον 1056 τ.μ. ώστε να λάβουν από αυτά τα 406 τ.μ. Είναι ρητά καταγραμμένο στο Τεκμ.11 ότι «με το πιο πάνω ποσό όλες οι πλευρές εξοφλούν όλες τις υποχρεώσεις τους προς αλλήλους εκτός της δέσμευσης τους όπως αναφέρεται στο σημείο 5».
  65. Ο ΜΕ1 ισχυρίστηκε ότι τα 292 τ.μ. του γραφείου 102 δεν αποτελούν μέρος των επιπλέον τ.μ. που παραχωρήθηκαν στους Ενάγοντες από τους Εναγόμενους αλλά τα αγόρασαν με ξεχωριστό πωλητήριο έγγραφο (Τεκμ.24) για το ποσό των £200.
  66. Είναι η θέση του ότι από τα επιπλέον 528 τ.μ. που αναλογούν στους Ενάγοντες, τους παραχωρήθηκαν 29 τ.μ. στο ισόγειο και 85 τ.μ. στο μεσοπάτωμα (δηλ.114 τ.μ.) και απαιτούν ακόμα 414 τ.μ. Δεν αποδέχομαι αυτόν τον ισχυρισμό, ο οποίος κρίνω ότι αποτελεί εκ των υστέρων σκέψεις των Εναγόντων ώστε να εκμεταλλευθούν την ύπαρξη του πωλητηρίου εγγράφου και να επωφεληθούν επιπλέον τ.μ. Και τούτο γιατί όπως ήδη αναφέρθηκε, η καταβολή του πιο πάνω ποσού των £200.000 που αναφέρεται στο Τεκμ.11, αποτελούσε υποχρέωση των Εναγόντων και ήταν μέρος τη διευθέτησης που έγινε μεταξύ των διαδίκων για τα επιπλέον τ.μ. Όπως επεξηγήθηκε από τον ΜΥ1 - του οποίου τη μαρτυρία αποδέχομαι για τους λόγους που θα αναφέρω πιο κάτω - το σχετικό πωλητήριο έγγραφο έγινε κατόπιν πρότασης του ιδίου του ΜΕ1, προκειμένου οι Ενάγοντες να αποφύγουν πρόσθετη φορολόγηση κεφαλαιουχικών κερδών, στην περίπτωση που γινόταν τροποποίηση της Συμφωνίας Αντιπαροχής και προέκυπτε πρόσθετη αξία αντιπαροχής προς όφελος των Εναγόντων. Ωστόσο, υπάρχει ακόμα ένας λόγος που ο πιο πάνω ισχυρισμός του ΜΕ1 δεν γίνεται αποδεκτός. Όπως προέκυψε από την μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου, το τίμημα των £200.000 δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματική αξία του γραφείου 102 κατά το χρόνο της ισχυριζόμενης πώλησης του. Λαμβανομένου υπόψη του εμβαδού του γραφείου 102 που ήταν 292 τ.μ., προκύπτει ότι η αξία ανά τ.μ. ήταν £
  67. Ωστόσο, με βάση τις εκτιμήσεις που οι ίδιοι οι Ενάγοντες κατέθεσαν στο Δικαστήριο προκύπτει ότι η πραγματική του αξία είναι ως ακολούθως: - Τεκμ. 48 - με ουσιώδη χρόνο 5.3.08 - £3.500 ανά τ.μ. - Τεκμ. 43 - με ουσιώδη χρόνο 31.12.05 - £2.332,96 ανά τ.μ. - Τεκμ. 47 - με ουσιώδη χρόνο 26.10.06 - £2.450 ανά τ.μ. Περαιτέρω ο ίδιος ο ΜΕ3 στην μαρτυρία του, δέχθηκε ότι η τιμή πώλησης του γραφείου 102 με αξία 685 ανά τ.μ. είναι πολύ χαμηλή και δεν αντιπροσωπεύει την αξία του κτιρίου. Ο δε ΜΕ2 εκτιμά την τιμή πώλησης του κτιρίου περί τα τέλη 2006 σε £1.400 ανά τ.μ. Είναι τουλάχιστον αφελής η θέση του ΜΕ1 ότι οι Εναγόμενοι ως επαγγελματίες στην ανάπτυξη γης, πώλησαν στους Ενάγοντες το γραφείο 102 στην πολύ χαμηλή τιμή των £200.000, ενώ η πραγματική του αξία είναι πολλαπλάσια. Τέτοιος ισχυρισμός δεν γίνεται αποδεκτός από το Δικαστήριο και απορρίπτεται.
  68. Σε σχέση με το πωλητήριο έγγραφο (Τεκμ.8) του γραφείου 102, ο ΜΕ1 ισχυρίστηκε ότι αυτό είναι παραποιημένο γιατί όταν το υπέγραψαν, σ' αυτό δεν περιλαμβανόταν η παρ.21 η οποία προστέθηκε εκ των υστέρων από τους Εναγόμενους. Προς τούτο αναφέρθηκε στο αντίγραφο του πωλητηρίου εγγράφου (Τεκμ.24) που στάληκε στους Ενάγοντες με fax και συνοδευόταν με επιστολή των Εναγόντων ημερ. 29.5.06 (Τεκμ.25) και στο οποίο δεν υπάρχει η παρ.
  69. Ούτε και αυτός ο ισχυρισμός δεν γίνεται αποδεκτός για τους εξής λόγους: Κατ' αρχήν το Τεκμ.24 που δεν περιλαμβάνει τον όρο 21 δεν είναι υπογεγραμμένο αλλά υπογραφές των μερών φέρει το Τεκμ.8 το οποίο περιλαμβάνει τον όρο
  70. Εξάλλου, όπως επεξηγήθηκε από τον ΜΥ1, το Τεκμ.24 είναι ανυπόγραφο και αποτελεί ένα από τα αντίγραφα που στάληκαν στου Ενάγοντες προτού υπογραφεί το τελικό έγγραφο που περιέχει τον όρο 21 (Τεκμ.8). Το γεγονός ότι η συνοδευτική επιστολή (Τεκμ.25) φέρει ημερομηνία 29.5.06 δεν διαφοροποιεί το γεγονός ότι το Τεκμ.24 είναι ανυπόγραφο και ίσως να στάληκε, σύμφωνα με τον ΜΥ1, κατά λάθος. Πέραν τούτου, επισημαίνεται ότι ο επίμαχος όρος 21 του υπογεγραμμένου Τεκμ.8 «Με την εκτέλεση της παρούσης συμφωνίας και την πληρωμή των £200.000 προς τον εργολάβο, όλες οι πλευρές εξοφλούν όλες τις υποχρεώσεις τους προς αλλήλους σε σχέση με την συμφωνία αντιπαροχής», συνάδει απόλυτα και επαναλαμβάνει ουσιαστικά τα όσα καταγράφηκαν στην επιστολή ημερ. 27.4.05 (Τεκμ.11) ως συμφωνία των μερών και ειδικώτερα: «Για τα επιπρόσθετα 406 μέτρα και οποιεσδήποτε διαφορές/τροποποιήσεις στις προδιαγραφές του κτιρίου από την αρχική συμφωνία, η οικογένεια Έλληνα θα πληρώσει στο εργολάβο K. Athienitis το ποσό των 200.
  71. Με το πιο πάνω ποσό όλες οι πλευρές εξοφλούν όλες τις υποχρεώσεις τους προς αλλήλους εκτός της δέσμευσης τους όπως αναφέρεται στο σημείο 5». Επομένως δεν υπάρχει καμιά λογική στην εμμονή του ΜΕ1 ότι το Τεκμ.8 ημερ. 11.4.06 παραποιήθηκε με την προσθήκη του όρου 21, εφόσον αυτό είχε ήδη συμφωνηθεί από τον Απρίλιο του 2005 μεταξύ των μερών (Τεκμ.11). Οι Ενάγοντες παρουσίασαν ενώπιον του Δικαστηρίου τη μαρτυρία του ΜΕ4 ως ειδικού εμπειρογνώμονα, προς τεκμηρίωση του ισχυρισμού τους ότι το Τεκμ.8 είναι παραποιημένο, του οποίου την μαρτυρία δεν αποδέχομαι, για τους λόγους που αναφέρω πιο κάτω.
  72. Περαιτέρω, ο ισχυρισμός του ΜΕ1 ότι η υπογραφή του ενοικιαστηρίου εγγράφου με τη Λαϊκή Τράπεζα [Τεκμ.7(Α)] αποτελούσε μια προσωρινή διευθέτηση και παρέμεινε εκκρεμές το θέμα της διευθέτησης των τετραγωνικών μέτρων που θα έπαιρνε η κάθε πλευρά όταν θα παραδίδετο το κτίριο επίσημα από τους Εναγόμενους, δεν γίνεται επίσης αποδεκτός από το Δικαστήριο. Σ' ότι αφορά την παράδοση του κτιρίου σχετικός είναι ο ειδικός όρος στην Συμφωνία Αντιπαροχής (Τεκμ.2) «παράδοση σημαίνει παράδοση του κτιρίου σύμφωνα με τις προδιαγραφές και τις απαιτήσεις της Λαϊκής Τράπεζας Λτδ. Περαιτέρω η ημερομηνία παράδοσης θα είναι η ημερομηνία που θα θεωρηθεί από την Λαϊκή Τράπεζα Λτδ ως η ημερομηνία παράδοσης και επομένως η ημερομηνία έναρξης πληρωμής του ενοικίου». Επομένως, είναι σαφές ότι η παράδοση του κτιρίου έγινε την 1.5.05 σύμφωνα με το Τεκμ. 7(Α). Επιπρόσθετα, στην σελ.3 του Τεκμ.7(Α) σε σχετικό πίνακα αναγράφεται σε ποιον από τους διάδικους ανήκουν συγκεκριμένοι χώροι του κτιρίου και σε ποιον θα κατέβαλλε η Λαϊκή Τράπεζα τα σχετικά ενοίκια. Η ενημέρωση αυτή προς τη Λαϊκή Τράπεζα και τα τετραγωνικά μέτρα, έγινε από τον ίδιο τον ΜΕ2, σύμφωνα με τον ΜΥ1 (την μαρτυρία του οποίου αποδέχομαι όπως αναφέρεται πιο κάτω) ο οποίος ανέφερε στη μαρτυρία του και δεν αμφισβητήθηκε από την άλλη πλευρά, ότι ο ΜΕ2 ως αρχιτέκτονας του έργου, όχι μόνο δεν διαμαρτυρήθηκε για την συμφωνία που επιτεύχθηκε σύμφωνα με το Τεκμ.11, αλλά αντίθετα παρουσίασε την συμφωνία αυτή στη Λαϊκή Τράπεζα προκειμένου να γίνει ο διαμοιρασμός των εμβαδών. Είναι σημαντικό ότι ο διαμοιρασμός του κτιρίου και των ενοικίων έγινε ακριβώς όπως είχε συμφωνηθεί να διαμοιραστούν οι χώροι του κτιρίου, σύμφωνα με την επιστολή ημερ. 27.4.05 (Τεκμ.11), όπως ο ίδιος ο ΜΕ1 δέχθηκε κατά την αντεξέταση. Θεωρώ παράλογη και μη σοβαρή την πιο πάνω θέση του ΜΕ1 και δεν γίνεται αποδεκτή από το Δικαστήριο, εφόσον με βάση την δική του εκδοχή, οι Ενάγοντες αποδέχθηκαν να λαμβάνουν λιγότερα ενοίκια που αντιστοιχούσαν στα 414 τ.μ. που δεν τους παραχωρήθηκαν από τους Εναγόμενους και σύμφωνα με την ΜΕ6 απώλεσαν €362.000 για μόνο τα πρώτα έξι χρόνια ενοικίασης.
  73. Ο ΜΕ1 προέβαλε περαιτέρω τον ισχυρισμό ότι οι Ενάγοντες αναγκάστηκαν να καταβάλουν στον αρχιτέκτονα του έργου ΜΕ2, το υπόλοιπο της αρχιτεκτονικής αμοιβής του ύψους £90.000, το οποίο οι Εναγόμενοι αρνήθηκαν να πληρώσουν και οι Ενάγοντες αξιώνουν με την αγωγή τους. Ο ισχυρισμός αυτός του ΜΕ1 δεν γίνεται αποδεκτός αφού ο ίδιος ο ΜΕ2 δεν ανέφερε στην μαρτυρία του ότι πληρώθηκε το ποσό των £90.000 από τους Ενάγοντες. Ανέφερε ότι πληρώθηκε από τον ΜΕ1 ένα μέρος αυτού του ποσού, όμως δεν θυμάται το ποσό αυτό, ούτε και πότε πληρώθηκε. Επιπρόσθετα η ΜΕ5 επίσης αναφέρθηκε σε «κάποιες πληρωμές» στον ΜΕ2 από τον ΜΕ1, όπως και η ΜΕ6 η οποία ανέφερε ότι ο ΜΕ1 κατά καιρούς πλήρωσε διάφορα τιμολόγια στον ΜΕ
  74. Τονίζεται επίσης ότι ενώ ο ΜΕ1 ισχυρίστηκε αντεξεταζόμενος ότι οι Ενάγοντες εξόφλησαν προς τον ΜΕ2 το ποσό των £90.000 για το οποίο (ποσό) ο ΜΕ2 έκδωσε τιμολόγια και αποδείξεις, - τα οποία δεν παρουσίασε στο Δικαστήριο - αντίθετα ο ΜΕ2 κατά την αντεξέταση ανέφερε ότι για το συνολικό ποσό της αμοιβής του £105.000 δεν έκδωσε τιμολόγια, αλλά έκδωσε μόνο τα τιμολόγια (Τεκμ.41) για συνολικό ποσό £45.
  75. Είναι κατά συνέπεια προφανές ότι οι ΜΕ2, ΜΕ5 και ΜΕ6 διαψεύδουν τον ΜΕ1 ότι κατέβαλε στον ΜΕ2 το ποσό των £90.000 ως αμοιβή του.
  76. Τέλος, ο ισχυρισμός του ΜΕ1 ότι οι Εναγόμενοι είχαν την ευθύνη της πληρωμής των τελών της άδειας οικοδομής ύψους £8.985,81 δεν γίνεται αποδεκτός. Και τούτο γιατί ο όρος 9 της Συμφωνίας Αντιπαροχής Τεκμ.2, στον οποίο παρέπεμψαν οι ΜΕ2 και η ΜΕ6 δεν καθορίζει καμία υποχρέωση στους Εναγόμενους για την καταβολή των τελών της άδειας οικοδομής αλλά, μεταξύ άλλων καθορίζει τέτοια υποχρέωση για τα έξοδα τελικής έγκρισης. Ο όρος 9 του Τεκμ.2 ορίζει ως εξής: «Ο Α Συμβαλλόμενος θα καταβάλει όλα τα έξοδα σύνδεσης με το Συμβούλιο Αποχετεύσεως Λευκωσίας (Σ.Α.Λ) και Συμβούλιο Υδατοπρομήθειας Λευκωσίας (Σ.Υ.Λ.), Αρχή Ηλεκτρισμού Κύπρου (ΑΗΚ) και Αρχή Τηλεπικοινωνιών Κύπρου (ΑΤΗΚ), επίβλεψη της ανέγερσης του κτιρίου, τελικής έγκρισης ως και τα έξοδα δια την έκδοση χωριστών τίτλων δι' έκαστη μονάδα, περιλαμβανομένης της αμοιβής των εργολάβων και υπεργολάβων». Για όλα τα πιο πάνω ο ΜΕ1 κρίνεται ως παντελώς αναξιόπιστος και απορρίπτω τη μαρτυρία του στο σύνολό της. Για τους ίδιους ακριβώς λόγους που αναφέρθηκαν πιο πάνω, οι ΜΕ5 και ΜΕ6 κρίνονται επίσης ως αναξιόπιστες και η μαρτυρία τους δεν γίνεται αποδεκτή από το Δικαστήριο στο σύνολο της. Είναι προφανής η προσπάθεια τους να υποστηρίξουν και επιβεβαιώσουν τη μαρτυρία του ΜΕ1, όμως ανεπιτυχώς, για τους λόγους που επεξηγήθηκαν ανωτέρω. Σημειώνεται περαιτέρω ότι η θέση της ΜΕ5 ότι το Τεκμ.17 δεν αποτελεί τη συμφωνία που αναφέρεται στην παρ.5 του Τεκμ.11, έρχεται σε άμεση αντίθεση με τη μαρτυρία του ΜΕ2, ο οποίος αντεξεταζόμενος δέχθηκε ότι το Τεκμ.17 αποτελεί το ειδικό μνημόνιο στο οποίο γίνεται αναφορά στην παρ.5 του Τεκμ.
  77. Ο ΜΕ2 δεν μου έκαμε θετική εντύπωση στο εδώλιο του μάρτυρα και είμαι πεπεισμένη ότι ως γαμπρός του ΜΕ1 και σύζυγος της ΜΕ5, προσήλθε στο Δικαστήριο για να εξυπηρετήσει τους Ενάγοντες και όχι την αλήθεια. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι δεν είπε στο Δικαστήριο την αλήθεια και η μαρτυρία του απορρίπτεται στο σύνολο της. Ειδικότερα, δεν αποδέχομαι τον ισχυρισμό του ότι οι Εναγόμενοι οφείλουν στους Ενάγοντες το ποσό των £90.000 ως αρχιτεκτονική αμοιβή του, την οποία οι Ενάγοντες αναγκάστηκαν να του καταβάλουν. Για το θέμα αυτό σχετικές είναι οι αντιφάσεις στη μαρτυρία των ΜΕ1, ΜΕ2, ΜΕ5 και ΜΕ6 στις οποίες το Δικαστήριο αναφέρθηκε πιο πάνω κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας του ΜΕ
  78. Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι για το αξιούμενο ποσό των £90.000, ο ΜΕ2 την 1.5.05, όταν έγινε η παράδοση του κτιρίου στη Λαϊκή Τράπεζα, δεν τιμολόγησε κανένα από τους διαδίκους και έκτοτε μέχρι και σήμερα ουδέποτε απαίτησε γραπτώς από τους Εναγομένους το ποσό των £105.
  79. Είναι επίσης σημαντικό το γεγονός ότι το μόνο τιμολόγιο που ο ΜΕ2 έκδωσε προς τους Εναγόμενους είναι το Τεκμ.39 για ποσό £15.000 πλέον Φ.Π.Α, ημερ. 7.4.05 το οποίο και πληρώθηκε. Είναι περαιτέρω άξιον απορίας το γεγονός ότι πολύ μεταγενέστερα δηλαδή στις 18.5.06, 16.3.07, 11.12.07 και 4.4.09 έκδωσε τιμολόγια (Τεκμ.41) προς τους Ενάγοντες 5 και όχι προς τους Εναγόμενους, τα οποία όπως ισχυρίστηκε πληρώθηκε, χωρίς όμως να παρουσιάσει ενώπιον του Δικαστηρίου οποιεσδήποτε αποδείξεις πληρωμής. Εύλογα τίθεται το ερώτημα γιατί έκδωσε τα τιμολόγια Τεκμ.41 επ' ονόματι των Εναγόντων 5, αφ' ης στιγμής η σταθερή του θέση είναι ότι αυτοί που του χρωστούν είναι οι Εναγόμενοι. Είναι περαιτέρω αξιοσημείωτο το γεγονός ότι όλα τα τιμολόγια του Τεκμ.41 αναγράφουν ότι εκδόθηκαν «έναντι» κάτι που δεν αναγράφεται στο Τεκμ.39 που πληρώθηκε από τους Εναγόμενους και η εξήγηση του ΜΕ2 ότι πρόκειται για λάθος, δεν ικανοποιεί το Δικαστήριο. Εκείνο που έχει σημασία και τονίζεται από το Δικαστήριο είναι ότι ο ΜΕ2 αποδέχθηκε στη μαρτυρία του με τον πιο σαφή τρόπο ότι πέραν του Τεκμ.39 δεν έκδωσε άλλα τιμολόγια προς τους Εναγόμενους, δεν τους έστειλε οποιαδήποτε επιστολή με την οποία να αξιώνει το ποσό των £105.000, ουδέποτε κοινοποίησε στους Εναγόμενους τα τιμολόγια που έκδωσε στους Ενάγοντες 5 (Τεκμ.41) και δεν θυμάται ποιο ποσό, από τις £90.000 πληρώθηκε από τον ΜΕ1, ούτε και πότε πληρώθηκε. Σημειώνεται επίσης ακόμα μια σημαντική αντίφαση στη μαρτυρία του ΜΕ2, που τον καθιστά πλήρως αναξιόπιστο. Ενώ ισχυρίστηκε ότι όταν προέκυψε το πρόβλημα του διαχωρισμού των 1056 τ.μ. δηλαδή πριν ή κατά τη παράδοση του κτιρίου την 1.5.05, ο ΜΥ1 του είπε «να απευθυνθεί αλλού για πληρωμή», σε άλλο σημείο της μαρτυρίας του, ισχυρίστηκε ότι μέχρι την 31.7.06 που στάληκε η επιστολή των Εναγομένων Τεκμ.18, δεν είχε εγερθεί οποιοδήποτε θέμα πληρωμής της αρχιτεκτονικής αμοιβής του. Εξέτασα με προσοχή την μαρτυρία του ΜΕ3 εκτιμητή ακινήτων και έχοντας κατά νου τα προσόντα και την πείρα του - τα οποία δεν έχουν αμφισβητηθεί - θεωρώ ότι είναι εμπειρογνώμονας και η μαρτυρία του θα προσεγγισθεί με βάση τις αρχές της υπόθεσης Φιλίππου ν. Οδυσσέως
(1989)1 Α.Α.Δ.
  1. Παρατηρήθηκε σχετικά ότι καθήκον των μαρτύρων αυτών είναι να εφοδιάσουν το Δικαστήριο με τα αναγκαία επιστημονικά κριτήρια για έλεγχο της ακρίβειας των συμπερασμάτων τους, έτσι ώστε ο Δικαστής να καταστεί ικανός να σχηματίσει τη δική του ανεξάρτητη κρίση με εφαρμογή των κριτήριων στα γεγονότα που έχουν αποδειχθεί με μαρτυρία. Ο ΜΕ3 ετοίμασε, κατόπιν εντολής του ΜΕ1 στις 7.9.12, την έκθεση εκτίμησης (Τεκμ.47) η οποία αφορά την αγοραία αξία στις 26.10.06 των 414 τ.μ. του κτιρίου και η οποία ανέρχετο σε €2.450 ανά τ.μ. Αποδέχομαι τη μαρτυρία του ΜΕ3 στο σύνολο της, ως μαρτυρία που ουσιαστικά δεν αμφισβητήθηκε από την πλευρά των Εναγομένων. Ο ΜΕ3 με ειλικρίνεια και αντικειμενικότητα, ανέφερε στο Δικαστήριο ότι τόσο η δική του εκτίμηση (Τεκμ.47) όσο και η εκτίμηση του ΜΥ2 (Τεκμ.43) - η οποία καθορίζει την αγοραία αξία των 414 τ.μ. την 31.12.05 σε €2.332,96 ανά τ.μ. - είναι ορθές και συμφώνησε κατά την αντεξέταση ότι κατά το 2005-2006 εάν επωλείτο το γραφείο 102 με αξία €685 ανά τ.μ., η τιμή αυτή θα ήταν πολύ χαμηλή. Εξέτασα με προσοχή και τη μαρτυρία του ΜΕ4 και με βάση τα προσόντα και την πείρα του - που δεν έχουν αμφισβητηθεί - θεωρώ ότι και αυτός είναι εμπειρογνώμονας και η μαρτυρία του θα προσεγγισθεί με βάση τις νομικές αρχές που αναφέρθηκαν πιο πάνω. Η όλη μαρτυρία του περιστράφηκε γύρω από το Τεκμ.49 που αποτελεί μια σελίδα από το πωλητήριο έγγραφο (Τεκμ.8) και τον όρο 21 που συμπεριλαμβάνεται σ' αυτό και η γνώμη του ότι ο εν λόγω όρος 21 δεν έγινε ταυτόχρονα με την υπόλοιπη εκτυπωμένη γραφή αλλά προστέθηκε σε μεταγενέστερο στάδιο. Η μαρτυρία αυτή δεν γίνεται αποδεκτή από το Δικαστήριο και ως ακροσφαλής απορρίπτεται στο σύνολο της. Και τούτο γιατί ο ΜΕ4 παρέλαβε τη συγκεκριμένη σελίδα από την ΜΕ6 και εξέτασε τον συγκεκριμένο όρο 21 μόνο σε σύγκριση με τον αμέσως προηγούμενο όρο στην ίδια σελίδα και όχι σε σύγκριση με τους όρους ολόκληρου του κειμένου του πωλητηρίου εγγράφου. Πέραν τούτου θεωρώ ότι οι διαπιστώσεις του ΜΕ4 σε σχέση με τον όρο 21, όπως περιγράφονται πιο πάνω στην παράθεση της μαρτυρίας του, και ειδικότερα η διαφορά που έχει εντοπίσει του ενός χιλιοστού, είναι τόσο ασήμαντη και αμελητέα που θα οδηγούσε το Δικαστήριο σε ακροσφαλή εύρημα για παραποίηση του πωλητηρίου εγγράφου Τεκμ.
  2. Εν πάση περιπτώσει, κρίνω ότι η μαρτυρία του ΜΕ4 δεν βοηθά με οποιοδήποτε τρόπο την υπόθεση των Εναγόντων, εφόσον ο όρος 21 στο Τεκμ.8 ημερ. 11.4.06 «Με την εκτέλεση της παρούσης συμφωνίας και την πληρωμή των £200.000 προς τον εργολάβο, όλες οι πλευρές εξοφλούν όλες τις υποχρεώσεις τους προς αλλήλους σε σχέση με την συμφωνία αντιπαροχής» απλά επαναλαμβάνει την συμφωνία που ήδη είχε επιτευχθεί μεταξύ των μερών τον Απρίλιο του 2005 και αποτυπώνεται στην επιστολή ημερ. 27.4.05 (Τεκμ.11) «Για τα επιπρόσθετα 406 μέτρα και οποιεσδήποτε διαφορές/τροποποιήσεις στις προδιαγραφές του κτιρίου από την αρχική συμφωνία, η οικογένεια Έλληνα θα πληρώσει στο εργολάβο K. Athienitis το ποσό των 200.
  3. Με το πιο πάνω ποσό όλες οι πλευρές εξοφλούν όλες τις υποχρεώσεις τους προς αλλήλους εκτός της δέσμευσης τους όπως αναφέρεται στο σημείο 5». Παρακολούθησα με ιδιαίτερη προσοχή τον ΜΥ1 στο εδώλιο του μάρτυρα. Αυτός που έκαμε θετική εντύπωση στο εδώλιο του μάρτυρα και δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι είπε στο Δικαστήριο την αλήθεια. Απαντούσε με ειλικρίνεια, σαφήνεια, σταθερότητα, θετικότητα και χωρίς δισταγμό και υπεκφυγές σε όλες τις ερωτήσεις που του υποβάλλοντο και η μαρτυρία του καθόλου δεν κλονίστηκε κατά την αντεξέταση. Επιπρόσθετα η μαρτυρία του επιβεβαιώνεται από τα Τεκμήρια που κατατέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου και ειδικότερα τα Τεκμ.11, 7, 8, 17, 17(Α), 19, 21, 55 στα οποία αναφέρεται με λεπτομέρεια στη μαρτυρία του ανωτέρω και δεν προτίθεμαι να επαναλάβω. Επομένως, η μαρτυρία του ΜΥ1 γίνεται αποδεκτή στο σύνολό της. Η μαρτυρία του ΜΥ2 θα αντιμετωπισθεί επίσης ως μαρτυρία εμπειρογνώμονα, με βάση τα προσόντα και την πείρα του, και σύμφωνα με τις νομικές αρχές που αναφέρθηκαν πιο πάνω. Σύμφωνα με τον ΜΥ2 και την έκθεση εκτίμησης του (Τεκμ.59) η αγοραία αξία του γραφείου 102 κατά την 1.5.05 ήταν €2.450 ανά τ.μ. και κατά την 11.4.06 ήταν €2.650 ανά τ.μ. Περαιτέρω, σύμφωνα με την έκθεση εκτίμησης του Τεκμ.43, η αγοραία αξία του ακινήτου κατά την 31.12.05 ήταν €2.333 ανά τ.μ. Η μαρτυρία του ΜΥ2 γίνεται αποδεκτή από το Δικαστήριο ως μαρτυρία που με βάση τις εξηγήσεις που δόθηκαν από τον μάρτυρα και τις μεθόδους που χρησιμοποίησε, ικανοποιεί το Δικαστήριο και το οδηγεί σε ασφαλή συμπεράσματα. Επιπρόσθετα γίνεται αποδεκτή και για το λόγο ότι η πλευρά των Εναγόντων καθόλου δεν αντεξέτασε και δεν αμφισβήτησε την μαρτυρία του ΜΥ2 ως προς το περιεχόμενο των εκτιμήσεων του Τεκμ.59 και
  4. Πέραν τούτου είναι σημαντικό να τονιστεί ότι η μαρτυρία του συνάδει και με την μαρτυρία του ΜΕ3 και την εκτίμηση του (Τεκμ.47) που αφορά την αγοραία αξία των 414 τ.μ. του κτιρίου κατά την 26.10.06 σε €2.450 ανά τ.μ., ως και με την αναφορά του ΜΕ3 ότι και οι δύο εκτιμήσεις Τεκμ.43 και 47 είναι ορθές. Επιπρόσθετα, η θέση του ΜΥ2 ότι το γραφείο 102 εάν επωλείτο σε τιμή €200.000 στις ημερομηνίες 1.5.05 και 11.4.06, η τιμή αυτή θα ήταν εκτός πραγματικότητας διότι θα ήταν πάρα πολύ χαμηλή, συνάδει με τη μαρτυρία του ΜΕ3 ο οποίος ανέφερε ακριβώς το ίδιο πράγμα. Για όλα τα πιο πάνω η μαρτυρία του ΜΥ2 γίνεται αποδεκτή στο σύνολό της. Ως αποτέλεσμα της πιο πάνω αξιολόγησης, βρίσκω ότι τα πραγματικά και αληθινά γεγονότα είναι σύμφωνα με την μαρτυρία που έγινε αποδεκτή από το Δικαστήριο και ανάλογα είναι και τα ευρήματα του Δικαστηρίου. Ειδικότερα, αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου ότι όταν επιτράπηκε η οικοδόμηση επιπλέον συντελεστή δομήσεως, ανεγέρθηκαν στο κτίριο επιπλέον 1056 τ.μ. Με βάση την παρ.18 της Συμφωνίας Αντιπαροχής (Τεκμ.2) έκαστος των συμβαλλομένων θα εδικαιούτο σε 50% των 1056 τ.μ. Το κτίριο συμπληρώθηκε και παραδόθηκε στη Λαϊκή Τράπεζα προς ενοικίαση - συμπεριλαμβανομένων των επιπλέον 1056 τ.μ. - την 1.5.05 με βάση ενοικιαστήριο έγγραφο ημερ. 1.5.05 (Τεκμ.7). Ουδέποτε συμφωνήθηκε μεταξύ των μερών ότι οι Εναγόμενοι θα ανήγειραν τα επιπλέον 1056 τ.μ. με δικά τους έξοδα. Τον Απρίλιο του 2005 πραγματοποιήθηκε συνάντηση μεταξύ των διαδίκων για να αποφασισθεί ο διαχωρισμός των επιπλέον 1056 τ.μ. Οι διάδικοι κατέληξαν σε συμφωνία η οποία καταγράφεται στην επιστολή των Εναγομένων προς τους Ενάγοντες ημερ. 27.4.05 (Τεκμ.11). Με βάση το Τεκμ.11, συμφωνήθηκε όπως παραχωρηθούν στους Ενάγοντες από τα επιπλέον 1056 τ.μ., συνολικά 406 τ.μ., δηλαδή 29 τ.μ. στο ισόγειο, 85 τ.μ. στο μεσοπάτωμα και 292 τ.μ. στον πρώτο όροφο δηλαδή το γραφείο αρ.
  5. Συμφωνήθηκε επίσης ότι για τα επιπρόσθετα 406 τ.μ. και για οποιεσδήποτε διαφορές / τροποποιήσεις στις προδιαγραφές του κτιρίου από την αρχική συμφωνία, οι Ενάγοντες θα πλήρωναν στους Εναγόμενους το ποσό των £200.000 άμεσα, αφού ήδη το εν λόγω κόστος είχε ήδη πληρωθεί από τους Εναγόμενους. Συμφωνήθηκε επίσης ότι με το ποσό αυτό όλες οι πλευρές εξοφλούσαν όλες τις υποχρεώσεις τους προς αλλήλους, εκτός της δέσμευσης τους που αναφέρεται στο σημείο 5 του Τεκμ.11 για υπογραφή ειδικού μνημονίου / συμφωνητικού, το οποίο υπογράφθηκε τελικά από τα δύο μέρη στις 11.4.06 (Τεκμ.17). Η κατάληξη στο ποσό των £200.000 που αναφέρεται στο Τεκμ.11 διευκρινίζεται με λεπτομέρεια στην επιστολή των Εναγομένων ημερ. 20.11.06 (Τεκμ.21). Για το εν λόγω ποσό των £200.000 συμφωνήθηκε κατόπιν εισήγησης και επιθυμίας του Ενάγοντα 1 όπως υπογραφεί και υπογράφθηκε πωλητήριο έγγραφο ημερ. 11.4.06 (Τεκμ.8) προκειμένου να μην υποστούν οι Ενάγοντες πρόσθετη φορολόγηση κεφαλαιουχικών κερδών και επιβολή Φ.Π.Α. Το Τεκμ.8 δεν είναι παραποιημένο αλλά αντικατοπτρίζει ακριβώς ό,τι είχε συμφωνηθεί μεταξύ των διαδίκων, με βάση το Τεκμ.
  6. Λίγες μέρες μετά την επιστολή ημερ. 27.4.05 (Τεκμ.11), υπογράφθηκε το ενοικιαστήριο έγγραφο με την Λαϊκή Τράπεζα (Τεκμ.7) στο οποίο καταγράφεται σε σχετικό πίνακα, σε ποιον από τους διάδικους ανήκουν συγκεκριμένοι χώροι του κτιρίου, και σε ποιον θα κατέβαλλε η Λαϊκή Τράπεζα τα ενοίκια. Αυτός ο διαμοιρασμός των ενοικίων είναι ακριβώς όπως συμφωνήθηκε να διαμοιραστούν οι χώροι του κτιρίου με βάση το Τεκμ.
  7. Σ' ότι αφορά την αρχιτεκτονική αμοιβή του ΜΕ2, οι Εναγόμενοι ουδέποτε συμφώνησαν να πληρώσουν στον ΜΕ2 το ποσό των £90.
  8. Ο ΜΕ2 ουδέποτε απαίτησε από τους Εναγόμενους το ποσό αυτό ως αμοιβή, και οι Εναγόμενοι ουδέποτε ενημερώθηκαν από τους Ενάγοντες ότι κατέβαλαν εκ μέρους τους το ποσό αυτό στον ΜΕ2, ο οποίος (ΜΕ2) ουδέποτε έστειλε ή κοινοποίησε στους Εναγόμενους οποιαδήποτε τιμολόγια, εκτός από το τιμολόγιο (Τεκμ.22) το οποίο οι Εναγόμενοι εξόφλησαν. Το κτίριο ανεγέρθηκε με διαφοροποιήσεις από τις σχετικές άδειες οικοδομής και οι διάδικοι ανέλαβαν από κοινού την ευθύνη με έξοδα εξ' ημισείας να τις νομιμοποιήσουν (Τεκμ.17). Μέχρι να γίνει αυτό, οι ξεχωριστοί τίτλοι δεν μπορούν να εκδοθούν. Ενόψει της Συμφωνίας των διαδίκων όπως καταγράφεται στο Τεκμ.11, οι Ενάγοντες δεν δικαιούνται σε απαίτηση εναντίον των Εναγομένων για απωλεσθέντα ενοίκια και/ή ενδιάμεσα οφέλη σε σχέση με 414 τ.μ. Περαιτέρω οι Εναγόμενοι δεν είχαν, με βάση την Συμφωνία Αντιπαροχής (Τεκμ.2) (όρος 9) την ευθύνη πληρωμής των τελών της άδειας οικοδομής. Τα πιο πάνω ευρήματα του Δικαστηρίου, καθορίζουν και την τύχη της παρούσας αγωγής, που είναι άλλη παρά η απόρριψη της. Η αγωγή απορρίπτεται με έξοδα προς όφελος των Εναγομένων και εναντίον των Εναγόντων, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ................. Στ. Χατζηγιάννη Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Ε.Π. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.