ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ (ΚΥΠΡΟΥ) ΛΙΜΙΤΕΔ ν. D&Y SIMPLE&NICE LTD κ.α., Αρ. Αγωγής: 284/2013, 23/6/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2015:A250 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Μ.Αμπίζα, Α.Ε.Δ Αρ. Αγωγής: 284/2013 Μεταξύ: ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ (ΚΥΠΡΟΥ) ΛΙΜΙΤΕΔ Εναγόντων και 1.D&Y SIMPLE&NICE LTD 2.Γιαννούλας Ιωσηφίδου 3.Χρίστου Ιωσηφίδη Εναγομένων ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Αίτηση ημερ.25.4.2014 για παραμερισμό της απόφασης ημερ.29.4.2013 εναντίον της Εναγομένης 2 Ημερομηνία: 23 Ιουνίου 2015 Ε Μ Φ Α Ν Ι Σ Ε Ι Σ: Για την Εναγόμενη 2/Αιτήτρια: Η κα Παναγιώτου Για τους Ενάγοντες/Καθ'ων η Αίτηση: Ο κ.Στ.Σκορδής -------------- Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα αίτηση της, η εναγόμενη 2/αιτήτρια επιδιώκει την ακύρωση και/ή παραμερισμό της απόφασης του Δικαστηρίου ημερ.29.4.2013, υπέρ των εναγόντων και εναντίον της. Η νομική βάση της αίτησης εδράζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, μεταξύ άλλων, Δ.17 θ.
- Το πραγματικό υπόβαθρο της παρούσας αίτησης αποτελεί η ένορκη δήλωση της εναγόμενης 2/αιτήτριας, ημερ.25.4.
- Παρεμβάλλεται στο σημείο αυτό ότι στις 22.10.2014 η παρούσα αίτηση είχε απορριφθεί λόγω μη προώθησης της για να ακολουθήσει η επαναφορά της, με τον παραμερισμό της εν λόγω απόφασης απόρριψης, στις 2.12,
- Στην ουσία της, η παρούσα αίτηση ακούστηκε στις 22.4.
- Με την ειδοποίηση περί προθέσεως ένστασης, ημερ.12.12.2014, οι ενάγοντες/καθ'ων η αίτηση φέρουν ένσταση στον αιτούμενο παραμερισμό. Οι λόγοι ένστασης στους οποίους βασίζονται οι ενάγοντες συγκεκριμενοποιούνται στο σώμα της ένστασης υπό Α-Η. Η ειδοποίηση ένστασης συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του Ανδρέα Γεωργίου, από τη Λευκωσία, ημερ.12.12.
- Από μια αναδρομή στο ιστορικό της παρούσας αγωγής, όπως προκύπτει από το φάκελο της υπόθεσης, διαφαίνεται ότι το ειδικώς οπισθογραφημένο κλητήριο καταχωρήθηκε κατά την 11.1.2013 και επιδόθηκε στους εναγόμενους 1-3 στις 7.2.
- Από την ένορκη δήλωση επίδοσης προς την εναγόμενη 2 προκύπτει η αναφορά ότι αφέθηκε έναντι της υπογραφής του Χρίστου Ιωσηφίδη (εναγόμενου 3) ως συζύγου, συγκάτοικου της εναγόμενης
- Κατά την 28.2.2013 καταχωρήθηκε μονομερής αίτηση για απόφαση λόγω παράλειψης καταχώρησης σημειώματος εμφάνισης και στις 29.4.2013 εκδόθηκε απόφαση εναντίον όλων των εναγομένων και υπέρ των εναγόντων. Ακολουθεί, στις 15.4.2014, αίτημα για έρευνα του φακέλου από τους δικηγόρους της εναγόμενης 2, συνοδευόμενο από εμπειρογνώμονα, και κατά τις 25.4.2014 η καταχώρηση της παρούσας αίτησης. Στην ένορκη της δήλωση, η εναγόμενη 2/αιτήτρια αναφέρει ότι αυτή και ο για χρόνια εν διαστάσει σύζυγος της, εναγόμενος 3, λόγω οικονομικής αδυναμίας συνεχίζουν να διαμένουν στην αναφερόμενη οικία την οποία έχουν διαμορφώσει με τρόπο ώστε να μπορεί να κατοικείται από δύο ξεχωριστές οικογένειες και/ή άτομα. Οι μεταξύ τους επαφές είναι ελάχιστες έως ανύπαρκτες αφού ζουν υπό καθεστώς χωρισμού, πληρώνοντας ξεχωριστούς λογαριασμούς ρεύματος, νερού, σκυβάλων κ.λ.π.. Η ίδια εργάζεται σε κατάστημα δίπλα από το πατρικό της σπίτι όπου πηγαίνει τα μεσημέρια αντί στο δικό της σπίτι. Επιστρέφει στο σπίτι της σε προχωρημένη βραδινή ώρα με αποτέλεσμα να μην βλέπει τον εν διαστάσει σύζυγο της. Η ενόρκως δηλούσα περιγράφει πως, στις 6.3.2014, πληροφορήθηκε από τον εν διαστάσει σύζυγο της για έγγραφα που είχαν επικολληθεί στην εξώπορτα της οικίας, τα οποία προέκυψε να αφορούν διαδικασία πτώχευσης. Αποτάθηκε στους δικηγόρους της για να ανακαλύψει ότι εκδόθηκε η υπό κρίση απόφαση η οποία αφορά προσωπική εγγύηση της για δάνειο της εναγόμενης
- Διαπιστώθηκε επίσης η επίδοση της αγωγής στον εναγόμενο 3, εν διαστάσει σύζυγο της. Είναι η θέση της αιτήτριας ότι αυτός ουδέποτε την ενημέρωσε για την παρούσα αγωγή, ενώ, ως προς την ουσία της υπόθεσης, αυτή ουδέποτε υπέγραψε την ισχυριζόμενη ή οποιαδήποτε συμφωνία εγγύησης. Από γραφολογική έρευνα επιβεβαιώθηκε η πλαστογραφία της υπογραφής της. Από την πλευρά τους οι ενάγοντες παραθέτουν, μέσω της ένορκης δήλωσης του Ανδρέα Γεωργίου, τους δικούς τους ισχυρισμούς και θέσεις σε σχέση, τόσο με την ουσία της υπόθεσης, όσο και με το αδικαιολόγητο της μη εμφάνισης εκ μέρους της εναγομένης 2 που οδήγησε στην έκδοση της υπό κρίση απόφασης. Αξιοσημείωτο είναι ότι ο ενόρκως δηλών δηλώνει άγνοια των προσωπικών περιστάσεων της εναγόμενης 2, επιβεβαιώνοντας τη διαμονή της με τον εναγόμενο 3, ενώ παράλληλα αναφέρεται σε υπογραφή της ως εγγυήτρια, για να ισχυριστεί ότι ακόμα και αν η υπεράσπιση περί πλαστογραφίας αληθεύει, αυτό θα έπρεπε να είχε προβληθεί στο πλαίσιο της παρούσας αγωγής για την οποία η αιτήτρια έλαβε γνώση και επέλεξε να μην εμφανιστεί. Η ακρόαση της παρούσας αίτησης περιορίστηκε σε αγορεύσεις των συνηγόρων με τις οποίες ο κάθε ένας επιχειρηματολόγησε προς υποστήριξη των θέσεων της δικής του πλευράς. Έχω με προσοχή μελετήσει το περιεχόμενο και των δύο αγορεύσεων. Η Δ.17 υπό τον τίτλο "Default of appearance" ("Παράλειψη εμφάνισης") στο θ.10 αναφέρει τα ακόλουθα: «Where judgment is entered pursuant to any of the preceding rules of this Order, it shall be lawful for the Court in a proper case to set aside or vary such judgment upon such terms as may be just». Όπως εμφανώς προκύπτει από το λεκτικό της ως άνω πρόνοιας και από την άφθονη επί του θέματος νομολογία ο παραμερισμός ή όχι εκδοθείσας δικαστικής απόφασης αποτελεί θέμα άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Τα στοιχεία τα οποία πρέπει να συντρέχουν για να ασκηθεί υπέρ του αιτούντος τον παραμερισμό απόφασης η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου είναι πρώτο ότι ο εναγόμενος έχει δείξει καλήν υπεράσπιση στην ουσία της υπόθεσης και δεύτερο να δείξει ότι υπάρχει σοβαρός λόγος για τη μη εμφάνιση του στη διαδικασία ή την καθυστέρηση του να αποταθεί στο Δικαστήριο για τον παραμερισμό της απόφασης. Στην Πολ.Έφ.9686, ημερ.8.8.1997, Milouca Motor Trading Ltd v. Κούρτης, αναλύονται οι σχετικές αρχές και υιοθετούνται οι αρχές όπως καθορίστηκαν στην απόφαση Phylactou v. Michael
(1982)1 C.L.R.204 που τονίζουν αφενός την ανάγκη διασφάλισης του δικαιώματος ενός διαδίκου να ακουσθεί και αφετέρου την ανάγκη διασφάλισης της άνευ προσκόμματος αποπεράτωσης της δίκης η οποία είναι στενά συνυφασμένη και με ένα άλλο λόγο, επίσης σημαντικό για την απονομή της δικαιοσύνης, την ανάγκη διασφάλισης της τελεσιδικίας. Όπως αναφέρεται, εάν ένας διάδικος μπορεί απρόσκοπτα να επιδιώκει το επανάνοιγμα της υπόθεσης η σφραγίδα της οριστικότητας, την οποία φέρει η απόφαση και όλα όσα εξυπακούει, καθώς και η βεβαιότητα την οποία εισάγει στη διαχείριση των υποθέσεων του ανθρώπου, θα απολεσθούν, με οδυνηρές συνέπειες για την απονομή της δικαιοσύνης. Τονίζεται δε ότι όταν η συμπεριφορά του διαδίκου που επιζητεί τον παραμερισμό απόφασης ισοδυναμεί με καταφρόνηση του Δικαστηρίου ή των δικαιωμάτων του αντιδίκου, το Δικαστήριο έχει τη διακριτική ευχέρεια να απορρίψει την αίτηση. Όπως λέχθηκε στη Milouca (ανωτέρω): «Το απαύγασμα της νομολογίας κατατείνει στο ότι το Δικαστήριο δεν πρέπει να επιδεικνύει υπέρμετρο ζήλο στην αποστέρηση του δικαιώματος του διαδίκου να ακουσθεί στην υπόθεση του, νοουμένου ότι αποκαλύπτει υπεράσπιση. Εντούτοις, το Δικαστήριο μπορεί, παρά ταύτα, να αρνηθεί να επανανοίξει την υπόθεση, εάν η διαγωγή του είναι τέτοια, ώστε να πλήττει το θεμέλιο της απονομής της δικαιοσύνης. Όπου η διαγωγή του διαδίκου, ο οποίος εξαιτείται τον παραμερισμό εκδοθείσας απόφασης, είναι ασυγχώρητη, περιφρονητική μέχρι βαθμού καταφρόνησης της δικαστικής διαδικασίας ή των δικαιωμάτων του αντιδίκου, το Δικαστήριο δύναται, ενασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια, να αρνηθεί να παραμερίσει την απόφαση.» Πέραν των ως άνω σχετικές είναι, μεταξύ άλλων, και οι υποθέσεις Evans v. Bartlam
(1937)2 All.E.R.646, Kotsapas v. Titan Construction and Engineering Company
(1961)C.L.R.317, Cristoforou v. Kyriakouli
(1963)2 C.L.R.159, Mine and Quarry Services Ltd v. A.Γεωργίου (Μαύρου), Πολ.Έφ.8041, ημερ.28.1.1983, Κάτια Χριστοφόρου κ.ά. ν. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ, Πολ.Έφ.10531, ημερ.2.2.2000, Λουκαίδου ν. Γερολέμου, Πολ.Έφ.10334, ημερ.15.3.2000, Εταιρείας Βοθροκαθαριστών Λεμεσού «Βόθροτεξ» Λτδ ν. Φαντάκη, Πολ.Έφ.10742, ημερ.23.3.2001. Όσον αφορά το κατά πόσο έχει αποδειχτεί η ύπαρξη εκ πρώτης όψεως υπεράσπισης εκ μέρους του εναγομένου θα πρέπει να σημειωθεί ότι το τι εξετάζεται από το Δικαστήριο δεν είναι αν έχει αποδειχτεί η υπεράσπιση. Το Δικαστήριο ερευνά τα ενώπιον του στοιχεία για να διαγνώσει μόνο εάν υπάρχει εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση ή συζητήσιμο σημείο. Στο στάδιο αυτό, δεν υπεισέρχεται στην ουσία της υπεράσπισης. (Σχετική είναι η Πολ.Έφ.10015, Μαρία Γεώργαινα Λευκίδου ν. Άριστου Κανναουρίδη, ημερ.26.4.1999). Πέραν των ως άνω περιπτώσεων, υπάρχουν περιπτώσεις όπου το Δικαστήριο είναι υποχρεωμένο ex debito justitiae να παραμερίσει την απόφαση και δεν τίθεται θέμα άσκησης διακριτικής ευχέρειας. (Γιωργαλλίδης ν. Χρίστου
(1997)1 Α.Α.Δ.247, Ψαράς ν. Γιάγκου, Πολ.Έφ.35/2010, ημερ.21.5.2015). Με αναφορά στην παρούσα υπόθεση σημειώνεται ότι η αιτήτρια επικαλείται αντικανονική και μη επαρκή επίδοση, καθώς, επίσης, και μη λήψη γνώσης λόγω της διάστασης της με το πρόσωπο στο οποίο επιδόθηκε το κλητήριο. Επί του ζητήματος της κατά το χρόνο επίδοσης διάστασης της αιτήτριας με τον εναγόμενο 3, οι ισχυρισμοί της αιτήτριας είναι σαφείς. Προς αντίκρουση τους, το μόνο που υφίσταται είναι η άγνοια του ενόρκως δηλούντα για τους ενάγοντες ως προς τις προσωπικές περιστάσεις της εναγόμενης 2. Με αυτά τα δεδομένα, οι ισχυρισμοί της εναγόμενης 2/αιτήτριας δεν μπορεί παρά να γίνουν αποδεκτοί. Διαπιστώνεται, συναφώς, ότι η εναγόμενη 2 ουδέποτε έλαβε γνώση της επίδοσης της παρούσας αγωγής ώστε να δύναται να εμφανιστεί σ'αυτήν για τον λόγο ότι το κλητήριο ένταλμα επιδόθηκε στον εν διαστάσει σύζυγο της. Διαπίστωση, επίσης, του Δικαστηρίου είναι ότι η επίδοση στον εν διαστάσει σύζυγο της εναγόμενης 2 δεν μπορεί υπό τας περιστάσεις να θεωρηθεί κανονική και επαρκής επίδοση, εμπίπτουσα στις πρόνοιες της Δ.5 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας (βλέπετε, σχετικά, Οργανισμός Χρηματοδοτήσεως Τραπέζης Κύπρου Λτδ ν. Μιχαήλ
(2003)1 Α.Α.Δ.1044). Από τα ως άνω προδιαγράφεται η κατάληξη στην παρούσα αίτηση. Στο ίδιο αποτέλεσμα, φυσικά, θα κατέληγα ακόμη και αν η επίδοση θα μπορούσε να θεωρηθεί κανονική. Σε τέτοια περίπτωση, η εναγόμενη 2/αιτήτρια λεπτομερώς αναφέρει τους λόγους μη εμφάνισης της κατά τη διαδικασία και με ευκολία μπορεί να διαπιστωθεί η προσπάθεια της να ανατρέψει τα δεδομένα, μέσω της παρούσας αίτησης, μετά που έλαβε γνώση ότι υπήρχε εναντίον της η απόφαση του Δικαστηρίου. Ταυτόχρονα, με τους ισχυρισμούς της περί πλαστογραφίας της υπογραφής της, ικανοποιεί και την άλλη, και ουσιαστικότερη, προϋπόθεση για παραμερισμό εκδοθείσας απόφασης. Επομένως, σε τέτοια περίπτωση, θα ήμουν της άποψης ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου στην παρούσα περίπτωση θα έπρεπε να ασκηθεί υπέρ της έγκρισης της αίτησης, δίδοντας την ευκαιρία στην εναγόμενη 2 να ακουστεί στην υπόθεση της, παρουσιάζοντας την υπεράσπιση της. Με τα δεδομένα όπως αναλύονται ανωτέρω, όμως, στην παρούσα περίπτωση, έχοντας κρίνει την επίδοση της αγωγής ως αντικανονική, το θέμα πλέον εκφεύγει της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, με τον παραμερισμό της απόφασης να καθίσταται αναπόφευκτος. Η εναγόμενη 2 δικαιούται σε παραμερισμό και ακύρωση της εναντίον της απόφασης ex debito justitiae. Ως εκ των ως άνω και για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω, εκδίδεται διάταγμα με το οποίο ακυρώνεται και παραμερίζεται η απόφαση του Δικαστηρίου, ημερ.29.4.2013. Επιδικάζονται υπέρ της εναγομένης 2 και εναντίον των εναγόντων τα έξοδα της παρούσας αίτησης ως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Η εναγόμενη 2 έχει δικαίωμα καταχώρησης σημειώματος εμφάνισης εντός δέκα ημερών από σήμερα. (Υπ.) ......... Μ. Αμπίζας, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Σ.Θ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο