Λάμπρος Παναγιωτίδης, Ειδ. Πτώχευσης: 615/2012, 5/6/2015

(1)(ζ) του περί Πτωχεύσεως Νόμου δυνάμει των οποίων ο Αιτητής δύναται να ζητά την ακύρωση και ή τον παραμερισμό της Ειδοποίησης Πτώχευσης. 5) Η ένορκη δήλωση του Αιτητή δεν περιλαμβάνει οποιοδήποτε σοβαρό λόγο για την ακύρωση και ή τον παραμερισμό της Ειδοποίησης Πτώχευσης. 6) Η παρούσα Αίτηση βασίζεται σε γενικούς, αόριστους και αβάσιμους ισχυρισμούς και ο Αιτητής δεν παρουσιάζει αποδεικτικά στοιχεία προς υποστήριξη των ισχυρισμών του. 7) Η παρούσα Αίτηση είναι καταχρηστική καθότι καταχωρίστηκε με μοναδικό σκοπό την καθυστέρηση της διαδικασίας πτώχευσης. 8) Η Ειδοποίηση είναι νομότυπη, εμπρόθεσμη και συνάδει με τις πρόνοιες των Πτωχευτικών Κανονισμών. 9) Ο Αιτητής δεν απέδειξε ότι οι Πιστωτές είναι εξασφαλισμένοι, κάτι το οποίο εν πάση περιπτώσει δεν ισχύει. Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του κ. Χριστόδουλου Παπαλαμπριανού, ο οποίος βρίσκεται στην υπηρεσία των Πιστωτών και αναφέρει ότι είναι δεόντως εξουσιοδοτημένος να προβεί στην εν λόγω ένορκη δήλωση. Σε αυτή ο κ. Παπαλαμπριανού επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης και προσθέτει τα ακόλουθα: (i) O Αιτητής προβάλλει αναληθείς, γενικούς και αόριστους ισχυρισμούς αποσκοπώντας στην αποφυγή ικανοποίησης των χρεών του. (ii) H Αίτηση είναι παράτυπη και αντικανονική καθότι αυτή δεν πληροί τις προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 3

(1)(ζ) του Κεφ. 5 για ακύρωση της Ειδοποίησης. Επίσης ο Αιτητής δεν μπορεί να καταχωρίσει αίτηση για ακύρωση της Ειδοποίησης με βάση τους Κανονισμούς 40

(2)και

(3)και 41 των περί Πτωχεύσεως Κανονισμών, καθότι αυτή θα έπρεπε να καταχωρείτο εντός τριών ημερών από την επίδοση της Ειδοποίησης, κάτι το οποίο δεν ισχύει στην προκειμένη περίπτωση. (iii) Η συνημμένη στην απόφαση επιστολή αποτελεί μέρος αυτής και προσδιορίζει την αναστολή εκτέλεσης αυτής. Δεν προκύπτει από την εν λόγω επιστολή ότι οι τόκοι έπρεπε να ξεκινούν να υπολογίζονται από το τέλος της περιόδου αναστολής, αλλά αντιθέτως η απόφαση προνοεί για επιβολή τόκου κανονικά. Το χρέος εξακολουθεί να υφίσταται, η αναστολή εκτέλεσης της απόφασης έχει λήξει, η απόφαση είναι νομότυπη και εκτελεστή, και έτσι η Ειδοποίηση δεν μπορεί να θεωρηθεί πρόωρη. (

1. iv)Το διάταγμα πώλησης των μετοχών αφορά τους εναγόμενους 6 και 7 και όχι τον Αιτητή. Εν πάση περιπτώσει, με βάση την απόφαση, οι ενάγοντες έχουν δικαίωμα και όχι υποχρέωση να πωλήσουν τις μετοχές. (
2. v)Ο ισχυρισμός του Αιτητή ότι οι ενάγοντες είναι εξασφαλισμένοι πιστωτές είναι αβάσιμος και ατεκμηρίωτος, αλλά αυτός εξετάζεται από το Δικαστήριο μόνο στο στάδιο της αίτησης πτώχευσης. (
3. vi)Ο Αιτητής παραλείπει να εξηγήσει πώς η Ειδοποίηση είναι παράτυπη και επομένως κωλύεται από του να προβάλλει τέτοιον ισχυρισμό. Στο πλαίσιο της ακρόασης της υπό κρίση Αίτησης οι δύο πλευρές περιορίστηκαν σε γραπτές αγορεύσεις. Στις αγορεύσεις τους και οι δύο δικηγόροι ανέπτυξαν τους λόγους στους οποίους βασίζεται η Αίτηση και η ένσταση αντίστοιχα, με παραπομπή σε νομολογία προς υποστήριξη των εκατέρωθεν επιχειρημάτων τους, στα οποία θα γίνει αναφορά κατωτέρω εάν και όπου κρίνεται αναγκαίο. Ι. Νομότυπο της υπό κρίση Αίτησης Το πρώτο θέμα το οποίο χρήζει εξέτασης είναι το νομότυπο της παρούσας Αίτησης, εν όψει του λόγου ένστασης ότι αυτή δεν καταχωρίστηκε εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας και στηρίζεται σε λανθασμένη νομική βάση. Η πλευρά των Πιστωτών αναφέρεται στο άρθρο 3

(1)(ζ) του Κεφ. 5 και στους Καν. 40 και 41 των περί Πτωχεύσεων Κανονισμών. Το άρθρο 3

(1)(ζ) του περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ.5, (νυν άρθρο 3

(1)(ε) με βάση τον περί Πτώχευσης (Τροποποιητικό) Ν. 61(Ι)/15)καθορίζει ως μία από τις περιπτώσεις διάπραξης «πράξης πτώχευσης» την παράλειψη του οφειλέτη εντός επτά ημερών από την επίδοση της (ειδοποίησης), είτε να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις της ειδοποίησης, είτε να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι έχει ανταπαίτηση, δικαίωμα συμψηφισμού ή ανταγωγή η οποία να είναι ίση ή να υπερβαίνει το ποσό του εξ αποφάσεως χρέους και την οποία δεν μπορούσε να προβάλει στην αγωγή στην οποία εξασφαλίστηκε η απόφαση. Σύμφωνα με τον Κανονισμό 40

(2)των περί Πτωχεύσεως Κανονισμών ο οφειλέτης έχει δικαίωμα να καταχωρίσει ένορκη δήλωση στην οποία να αναφέρει ότι έχει τέτοια ανταξίωση, συμψηφισμό ή ανταγωγή όπως αναφέρεται πιο πάνω. Σύμφωνα με τον Κανονισμό 41, η ένορκη δήλωση λειτουργεί ως αίτηση παραμερισμού της ειδοποίησης πτώχευσης, και πρέπει να καταχωρείται εντός τριών ημερών από την επίδοση της ειδοποίησης στον οφειλέτη. Οι πρόνοιες του άρθρου 3

(1)(ζ) του Νόμου και του Καν. 40

(2)είναι σαφείς και καθορίζουν περιοριστικά τις ενστάσεις που ένας οφειλέτης μπορεί να προβάλει με την ένορκη δήλωση, και συγκεκριμένα ανταπαίτηση, συμψηφισμό και ανταγωγή. Είναι πρόδηλο ότι στο πλαίσιο της υπό κρίση Αίτησης ο Αιτητής δεν εγείρει οποιοδήποτε από αυτά τα ζητήματα. Το Δικαστήριο διατηρεί την ευχέρεια να παραμερίσει μια ειδοποίηση για λόγους άλλους από αυτούς που προβλέπονται στο άρθρο 3

(1)(ζ) και στον Καν. 40

(2). Σε μια τέτοια περίπτωση η πρέπουσα διαδικασία είναι η καταχώριση ξεχωριστής αίτησης για παραμερισμό που διέπεται από τις πρόνοιες των Κανονισμών 16, 17 και 18 και όχι αίτησης υπό μορφή ένορκης δήλωσης η οποία προβλέπεται στον Καν. 40

(2). Στην υπόθεση Re Costas Louca

(1986)2 J.S.C. 365, ο Έντιμος Δικαστής τότε του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Καλλής, αφού προέβη σε εκτενή αναφορά στη σχετική Αγγλική νομολογία, ανέφερε τα ακόλουθα: «In view of the above authorities I hold that a debtor is entitled to apply for the setting aside of a bankruptcy notice on grounds other than those set out in r.40

(2)of the Bankruptcy Rules, but in such a case he has to apply by means of an application and not by means of an affidavit. In this connection, I think, r.16 of the Bankruptcy Rules is the rule applicable.» Στην εν λόγω υπόθεση έχει επίσης λεχθεί ότι σ' αυτές τις περιπτώσεις δεν ισχύει η προθεσμία των τριών ημερών που προβλέπεται για ένορκη δήλωση με βάση τον Καν. 40. Η ίδια αρχή υιοθετήθηκε στην υπόθεση Αλωνεύτη v. Alpha Bank Ltd

(2010)1 Α.Α.Δ. 475. Λόγοι ακύρωσης της ειδοποίησης εκτός αυτών που αναφέρονται στον Καν. 40

(2)συνιστούν η παρατυπία στην έκδοση, η κακή επίδοση της ειδοποίησης καθώς και ο ισχυρισμός για πληρωμή του εξ αποφάσεως χρέους. Στο σύγγραμμα Williams and Muir Hunter on Bankruptcy, 19η έκδοση, στη σελ.38, αναφέρονται τα ακόλουθα: «The debtor may apply by motion (i.e. not by the summary affidavit procedure of B.R. 139) to set aside the notice on other grounds, e.g. irregularity, bad service, payment (or quaere legal tender) of the debt, etc.;» Συνεπώς προκύπτει ότι από τη στιγμή που ο Αιτητής προβάλλει άλλους λόγους από αυτούς που προβλέπονται ρητώς στο άρθρο 3

(1)(ζ) του Κεφ. 5 και τον Καν. 40

(2), τότε ο ορθός, νομότυπος και ενδεδειγμένος τρόπος να αιτηθεί την ακύρωση της υπό κρίση Ειδοποίησης είναι η καταχώριση Αίτησης, όπως ακριβώς έχει πράξει. Σημειώνεται δε ότι η Αίτηση περιέχει και την ορθή νομική βάση, εφόσον αυτή βασίζεται, μεταξύ άλλων, στους Καν. 16-18 των περί Πτωχεύσεως Κανονισμών. Επομένως, το Δικαστήριο ικανοποιείται ότι η παρούσα Αίτηση αποτελεί το ορθό μέτρο για την υποβολή του αιτήματος ακύρωσης της Ειδοποίησης και στηρίζεται στην ορθή νομική βάση. Επίσης στην προκειμένη περίπτωση δεν ισχύει ο χρονικός περιορισμός καταχώρισης τέτοιας Αίτησης εντός τριών ημερών από την επίδοση της Ειδοποίησης. Δεδομένου ότι δεν τίθεται θέμα προθεσμίας όσον αφορά την καταχώριση τέτοιου είδους Αίτησης, το Δικαστήριο θεωρεί ότι η υπό κρίση Αίτηση είναι έγκυρη και δύναται να τύχει εξέτασης από το Δικαστήριο. ΙΙ. Εγκυρότητα Ειδοποίησης Πτώχευσης Ένας από τους βασικούς λόγους στους οποίους στηρίζεται η υπό κρίση Αίτηση είναι ότι η Ειδοποίηση είναι παράτυπη και ή αντικανονική καθότι απουσιάζει η νομική βάση επί της οποίας στηρίζεται. Αυτό το θέμα καλύπτει στο μεγαλύτερο μέρος της η αγόρευση του δικηγόρου του Αιτητή. Η πλευρά των Πιστωτών, μέσω της ένορκης δήλωσης του κ. Παπαλαμπριανού, επικαλείται κώλυμα εκ μέρους του Αιτητή στην προβολή τέτοιου ισχυρισμού για τον λόγο ότι ο Αιτητής δεν προσδιορίζει τις νομοθετικές διατάξεις με τις οποίες η Ειδοποίηση δεν συνάδει. Το Δικαστήριο δεν υιοθετεί αυτή τη θέση των Πιστωτών. Είναι γεγονός ότι στην υπό κρίση Αίτηση δεν διευκρινίζεται ποιες είναι οι νομοθετικές διατάξεις με τις οποίες η Ειδοποίηση δεν συνάδει. Όμως, θεωρώ ότι από τη στιγμή που στο πλαίσιο της υπό κρίση Αίτησης περιέχεται αυτός ο ισχυρισμός ως ένας από τους λόγους στον οποίο βασίζεται η Αίτηση και ο οποίος υιοθετείται και από τον ενόρκως δηλούντα - Αιτητή, τότε το ζήτημα εγείρεται επαρκώς προς εξέταση. Δεν διαφεύγει ακόμα την προσοχή του Δικαστηρίου ότι αυτός ο νομικός ισχυρισμός αποτελεί αντικείμενο εκτενούς αναφοράς και λεπτομερούς ανάλυσης από τον δικηγόρο του Αιτητή κατά την αγόρευση του, έτσι ώστε έχει καταστεί σαφές σε ποιες νομοθετικές πρόνοιες αφορά το εν λόγω ζήτημα. Το επιχείρημα του δικηγόρου του Αιτητή ήταν ότι τόσο στην Παράκληση για την έκδοση Ειδοποίησης όσο και στην ίδια την Ειδοποίηση δεν αναγράφεται η νομική βάση ή οι Κανονισμοί επί των οποίων αυτές στηρίζονται με αποτέλεσμα να μην προσδιορίζεται επαρκώς η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου και η νομική βάση της Ειδοποίησης. Συγκεκριμένα, ο κ. Πασχαλίδης εισηγήθηκε ότι ελλείπει η αναφορά στον Καν. 39 από την Παράκληση για την έκδοση Ειδοποίησης και η αναφορά στον Καν. 40 από την Ειδοποίηση, όπως απαιτείται με βάση τους Τύπους 3 και 4 των περί Πτωχεύσεως Κανονισμών. Ο κ. Πασχαλίδης ισχυρίστηκε ότι λόγω της φύσης της παρούσας διαδικασίας, που είναι οιονεί ποινική, και λόγω του επιτακτικού λεκτικού του Καν. 16 που επιβάλλει την αναφορά στην ορθή νομική βάση σε κάθε αίτηση, η επίδικη Ειδοποίηση πρέπει να παραμεριστεί. Ήταν η θέση του κ. Πασχαλίδη ότι η Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας ή το άρθρο 188 των περί Πτωχεύσεως Κανονισμών δεν μπορούν να θεραπεύσουν τέτοια παράλειψη, η οποία καθιστά την όλη διαδικασία της Ειδοποίησης εξ υπαρχής άκυρη. Ο Κανονισμός 16 των περί Πτωχεύσεως Κανονισμών βρίσκεται ακριβώς κάτω από τον τίτλο Αιτήσεις («Applications»). Αυτός ρητώς προνοεί ότι κάθε «αίτηση» («application») προς το Δικαστήριο θα αναγράφει το νόμο ή τους κανονισμούς επί των οποίων βασίζεται και θα υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση η οποία θα επιβεβαιώνει τα γεγονότα στα οποία επίσης βασίζεται. Στους Κανονισμούς 17 και 18 περιγράφεται η διαδικασία που ακολουθείται αναφορικά με την επίδοση της αίτησης και τη δυνατότητα καταχώρισης ένστασης η οποία επίσης πρέπει να περιέχει τη νομική βάση και να συνοδεύεται από ένορκη δήλωση με τα γεγονότα στα οποία αυτή (η ένσταση) βασίζεται. Η διαδικασία που αφορά την ειδοποίηση πτώχευσης περιέχεται στους Κανονισμούς 39-43 κάτω από τον τίτλο «Bankruptcy Notice», σε αντιπαραβολή με τη διαδικασία που αφορά την αίτηση πτώχευσης η οποία προνοείται στους Κανονισμούς 44-48 κάτω από τον τίτλο «Bankruptcy Petitions». Παρά την ύπαρξη των προνοιών του Καν. 16, οι ίδιοι οι Κανονισμοί περιέχουν τον τύπο της παράκλησης για έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης (Τύπος αρ. 3) και της ειδοποίησης (Τύπος αρ. 4). Σύμφωνα και με τους δύο Τύπους, πρέπει πρώτα να αναγράφεται η φύση - περιγραφή του εγγράφου και ο τίτλος ως ακολούθως: «BANKRUPTCY FORM No. 3. Request for Issue of Bankruptcy Notice (r. 39) - (Title). ...» και «BANKRUPTCY FORM No. 4. Bankruptcy Notice (r. 40) - (Title). ...» Η πλευρά του Αιτητή στηρίχθηκε στην απουσία της αναφοράς στους Καν. 39 και 40 από την Παράκληση και την Ειδοποίηση αντίστοιχα, σε συνάρτηση με την επιτακτική πρόνοια του Καν. 16 για την συμπερίληψη της νομικής βάσης σε αυτά τα έγγραφα. Το Δικαστήριο θεωρεί ότι ο Καν. 16 δεν αφορά την παράκληση (request) για έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης ούτε και την ειδοποίηση πτώχευσης η οποία, ας σημειωθεί, εκδίδεται από τον Πρωτοκολλητή, αλλά σε οποιαδήποτε άλλη αίτηση η οποία καταχωρείται στο πλαίσιο της διαδικασίας πτώχευσης (συμπεριλαμβανομένης και της διαδικασίας της ειδοποίησης πτώχευσης) και η οποία συνοδεύεται από ένορκη δήλωση. Τέτοια αίτηση μπορεί να καταχωριστεί και στις περιπτώσεις οι οποίες αναφέρονται στις προαναφερόμενες υποθέσεις Re Costas Louca και Αλωνεύτη v. Alpha Bank Ltd (ανωτέρω) για την ακύρωση ειδοποίησης πτώχευσης. Τόσο ο Τύπος 3 όσο και ο Τύπος 4, οι οποίοι καθορίζουν τον τρόπο σύνταξης των προαναφερομένων εγγράφων, δεν προνοούν την ύπαρξη ένορκης δήλωσης προς υποστήριξη των εν λόγω εγγράφων. Από αυτό και μόνο το γεγονός προκύπτει το εύλογο συμπέρασμα ότι η παράκληση για έκδοση ειδοποίηση πτώχευσης δεν εμπίπτει εντός των αιτήσεων για τις οποίες γίνεται πρόνοια στον Καν. 16, εφόσον αυτή ουσιαστικά είναι ένα απλό αίτημα προς τον Πρωτοκολλητή για την έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης στο οποίο πρέπει να επισυνάπτεται μόνο η συναφής δικαστική απόφαση, ενώ η ειδοποίηση πτώχευσης που εκδίδεται δυνάμει της παράκλησης δεν αποτελεί καν αίτηση εν τη εννοία του Καν. 16 με οποιονδήποτε τρόπο. Επομένως, το Δικαστήριο υιοθετεί τη θέση του δικηγόρου των Πιστωτών ότι ο Καν. 16 δεν τυγχάνει εφαρμογής στην Παράκληση για έκδοση Ειδοποίησης Πτώχευσης και στην Ειδοποίηση που συνακόλουθα εκδίδεται. Συνεπώς, δεν υπάρχει πρόνοια στους Κανονισμούς η οποία να επιβάλλει την υποχρέωση συμπερίληψης της νομικής βάσης σε αυτά τα έγγραφα. Άλλωστε, όπως διαφαίνεται από τους Τύπους 3 και 4, αυτή (η νομική βάση) απλώς περιέχεται σε παρένθεση δίπλα ακριβώς από την περιγραφή του εγγράφου ως υποβοηθητική και υποδεικνύουσα τον Κανονισμό στον οποίο αυτό (το έγγραφο) προβλέπεται. Η απόφαση στην υπόθεση Ηλία v. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ

(2010)1(Α) Α.Α.Δ. 313, στην οποία παρέπεμψε ο δικηγόρος του Αιτητή, διαφοροποιείται από την υπό κρίση περίπτωση γιατί εκείνη ακριβώς αφορούσε αίτηση πτώχευσης με βάση τους Καν. 44-46, και για αυτό διαχωρίζεται ως προς τη φύση της από την παράκληση για έκδοση ειδοποίησης και την ειδοποίηση. Στην εν λόγω υπόθεση ο Έντιμος Δικαστής τότε του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Κραμβής θεώρησε ότι η αναφορά στους Κανονισμούς όπως προνοείται στον Τύπο 6, ήτοι σε παρένθεση δίπλα από την περιγραφή του εγγράφου, ήταν ικανοποιητική για την παράθεση της νομικής βάσης στην αίτηση έτσι ώστε να θεωρηθεί ότι υπήρχε συμμόρφωση με τις πρόνοιες του Καν.

1. Με βάση όσα αναφέρονται πιο πάνω, το Δικαστήριο θεωρεί ότι δεν υπάρχει υποχρέωση συμπερίληψης στα εν λόγω έγγραφα της νομικής βάσης στην οποία τόσο η Παράκληση όσο και η Ειδοποίηση στηρίζονται. Επομένως, καταλήγω ότι η παράλειψη συμπερίληψης των Κανονισμών σε αυτά δεν επηρεάζει τη νομιμότητα ούτε και την εγκυρότητα της όλης διαδικασίας που ακολουθήθηκε για την έκδοση της επίδικης Ειδοποίησης. Ανεξαρτήτως από την πιο πάνω κατάληξη του Δικαστηρίου, ακόμα και σε περίπτωση που ήθελε θεωρηθεί ότι στα εν λόγω έγγραφα έπρεπε να αναφέρεται η νομική βάση επί της οποίας αυτά στηρίζονται, θεωρώ ότι αυτή η παράλειψη δεν καθιστά τη διαδικασία άκυρη σύμφωνα με τις πρόνοιες του Καν.
2. Θεωρώ ότι η μη αναφορά της νομικής βάσης στα εν λόγω έγγραφα ουδόλως επηρέασε τα δικαιώματα του Αιτητή, ο οποίος προφανώς αντιλήφθηκε πλήρως τη φύση της όλης διαδικασίας εξ ου και προέβη σε διάβημα για την ακύρωση της εν λόγω Ειδοποίησης. Ο Καν. 2 παρέχει ευρεία εξουσία στο Δικαστήριο ως προς τον τρόπο αντιμετώπισης οποιασδήποτε παράλειψης συμμόρφωσης με τους Κανονισμούς. Υπό τις περιστάσεις της παρούσας διαδικασίας, θα θεωρούσα ότι αυτή η παράλειψη είναι τυπικής μορφής και θεραπεύσιμη, χωρίς την αναγκαιότητα λήψης οποιωνδήποτε μέτρων πέραν της έκδοσης διατάγματος για άρση της παρατυπίας. Ο δικηγόρος του Αιτητή παρέπεμψε επίσης στις πρόνοιες του Καν. 188 ο οποίος παραπέμπει στην εφαρμογή των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας για οποιοδήποτε θέμα προκύπτει στη διαδικασία πτώχευσης και το οποίο δεν ρυθμίζεται από τους παρόντες Κανονισμούς. Θεωρώ όμως ότι το υπό εξέταση θέμα καλύπτεται από τους περί Πτωχεύσεως Κανονισμούς μέσα από τους Καν. 39-43, τους Τύπους 3 και 4 και τον Καν.
3. Επομένως, θεωρώ ότι στην προκειμένη περίπτωση η παραπομπή στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας κρίνεται αχρείαστη. Επί του ιδίου θέματος, σημειώνεται ότι ο δικηγόρος του Αιτητή αναφέρθηκε μεν στο άρθρο 102

(1)του περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ. 5, όμως ο ίδιος αναγνώρισε ότι αυτό δεν τυγχάνει εφαρμογής σε αυτής της φύσης τη διαδικασία. Όπως ορθώς επισήμανε ο δικηγόρος του Αιτητή, ο εν λόγω Νόμος αφορά την πτωχευτική διαδικασία η οποία αρχίζει με την τέλεση πράξης πτώχευσης, στάδιο στο οποίο δεν βρίσκεται ακόμη η παρούσα διαδικασία. Σύμφωνα με το περιεχόμενο του φακέλου του Δικαστηρίου, φαίνεται ότι η υπό κρίση Ειδοποίηση επιδόθηκε στον Οφειλέτη στις 12.6.12 και αυτός (ο Οφειλέτης) καταχώρισε την υπό κρίση Αίτηση πριν τη λήξη της (επταήμερης) προθεσμίας για την τέλεση πράξης πτώχευσης, ήτοι στις 18.6.

1. Έχοντας υπ΄ όψιν το σκεπτικό στην απόφαση του Έντιμου Προέδρου Επαρχιακού Δικαστηρίου, όπως ήταν τότε, κ. Ναθαναήλ, στην υπόθεση Αναφορικά με τον Μιχαλάκη Σιδέρη, Πτωχευτική Ειδοποίηση αρ.1349/05, Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, ημ.17.10.05, το παρόν Δικαστήριο συμφωνεί ότι με την καταχώριση της υπό κρίση Αίτησης, αυτόματα η προθεσμία των επτά ημερών στην οποία διενεργείται η πράξη πτώχευσης αναστέλλεται μέχρις ότου το Δικαστήριο εκδικάσει την Αίτηση και εκδώσει απόφαση. Ως εκ τούτου, το Δικαστήριο ικανοποιείται ότι τόσο η Παράκληση όσο και η Ειδοποίηση συνάδουν πλήρως με τις σχετικές νομοθετικές πρόνοιες. ΙΙΙ. Δικαστική Απόφαση Το πρώτο θέμα επί της ουσίας της υπό κρίση Αίτησης το οποίο προκύπτει προς ενασχόληση από το Δικαστήριο είναι η ερμηνεία της δικαστικής απόφασης στην αγωγή αρ. 4238/06 Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας στην οποία αφορά η παρούσα Ειδοποίηση. Η εν λόγω απόφαση βρίσκεται στον φάκελο του Δικαστηρίου και είναι επισυνημμένη στην Παράκληση και την Ειδοποίηση Πτώχευσης. Αποτελεί κοινό έδαφος ότι η εν λόγω απόφαση εκδόθηκε στις 30.7.09 και διαλαμβάνει τα ακόλουθα: 1) Απόφαση υπέρ των εναγόντων και εναντίον των εναγομένων 1-7 (εκ των οποίων ο εναγόμενος 2 είναι ο Αιτητής στην παρούσα) αλληλεγγύως και ή κεχωρισμένως για το ποσό των €6.203.414,13 πλέον τόκο προς 12,5% από 10.3.06 επί του ποσού των €6.058.266,73 μέχρι εξοφλήσεως με δικαίωμα κεφαλαιοποίησης των τόκων δύο φορές τον χρόνο, στις 30/6 και στις 31/
2. Η απαίτηση εναντίον των εναγομένων 6 και 7 περιορίζεται μόνο μέχρι του ποσού που θα εισπραχθεί από την πώληση των πιο κάτω αναφερομένων μετοχών. 2) Διάταγμα για την πώληση · 2.333.600 μετοχών της εταιρείας CLR Capital Public Ltd, ιδιοκτησίας των εναγομένων 7 δυνάμει εγγράφου ενεχυρίασης μετοχών ημ. 17.6.05 · 9.291.000 μετοχών της εταιρείας CLR Capital Public Ltd, ιδιοκτησίας των εναγομένων 6 δυνάμει εγγράφου ενεχυρίασης μετοχών ημ. 17.6.05 προς εξασφάλιση των υποχρεώσεων των εναγομένων προς τους ενάγοντες. 3) Διάταγμα για τον διορισμό παραλήπτη για τη διενέργεια της πώλησης των μετοχών. 4) Διάταγμα προς τους ενάγοντες όπως προβούν στις αναγκαίες ενέργειες για την πώληση των μετοχών προς ικανοποίηση της απαίτησης και των εξόδων. 5) Καταβολή των εξόδων με τόκο πλέον Φ.Π.Α. από τους εναγομένους 1-7 προς τους ενάγοντες. 6) «Θα υπάρχει αναστολή εκτέλεσης εκ συμφώνου της απόφασης τόσο για την απαίτηση όσο και για τα έξοδα, ως προνοείται στη επισυναπτόμενη επιστολή της ενάγουσας ημ. 15/7/09 (τεκμήριο Α του Δικαστηρίου), παρ. 1, στη δεύτερη σελίδα. Νοείται ότι, σε περίπτωση που ικανοποιηθούν τα όσα αναφέρονται στην παρ. 1 της δεύτερης σελίδας του τεκμηρίου Α, η οποία επισυνάπτεται τότε έκαστος των διαδίκων θα επωμισθεί με τα δικηγορικά του έξοδα και η ενάγουσα δεν θα δικαιούται έξοδα». 7) Η ανταπαίτηση απορρίπτεται χωρίς έξοδα. Η επιστολή των εναγόντων ημ. 15.7.09 αναφέρει τα ακόλουθα: «Οι εν λόγω αγωγές θα θεωρούνται πλήρως διευθετημένες και δεν θα προχωρήσουμε στην λήψη δικαστικών μέτρων νοουμένου ότι:-
3. Σε περίοδο 15 χρόνων και 9 μηνών από τις 30/9/2008 καταβληθεί ποσό ύψους €7.700.000,00 το οποίο θα βαρύνεται με βασικό επιτόκιο της Τράπεζας Κύπρου +2,00% από 30/9/08, ως ακολούθως: -Παραχώρηση περιόδου χάριτος (grace period) μέχρι 30/6/
4. -Καταβολή μηνιαίων/τριμηνιαίων δόσεων για κάλυψη των τόκων πλέον 10% περίπου του ποσού που αναλογεί στους τόκους της περιόδου για τον 2ο, 3ο και 4ο χρόνο. Έναρξη καταβολής δόσεων από 30/6/
5. -Καταβολή κανονικών δόσεων από 30/6/2010 για πλήρη εξόφληση για τα υπόλοιπα 11 χρόνια.» Με βάση το λεκτικό της εν λόγω απόφασης προκύπτει αβίαστα το συμπέρασμα ότι υπήρχε αναστολή εκτέλεσης της εκδοθείσας απόφασης νοουμένου ότι τηρούνταν τα όσα αναφέρονται στην παρ. 1 της επιστολής. Το Δικαστήριο δεν υιοθετεί την ερμηνεία την οποία ο Αιτητής δίδει στην απόφαση, ότι δηλαδή κατά τη διάρκεια της περιόδου αναστολής οι τόκοι δεν λογίζονται επί του ποσού της απόφασης. Αντιθέτως, είναι ξεκάθαρο ότι η απόφαση εκδόθηκε για το προαναφέρομενο ποσό και τον προβλεπόμενο τόκο και δόθηκε περίοδος χάριτος μέχρι και τις 30.6.10 όταν και θα άρχιζε η συμφωνηθείσα αποπληρωμή με δόσεις. Μάλιστα στην παρ. 1 της επιστολής γίνεται συγκεκριμένη αναφορά σε ποσό και τόκο, ο οποίος (τόκος) είναι διαφορετικός από αυτόν που προβλέπεται στην απόφαση. Σε καμία περίπτωση όμως δεν νοείται ότι κατά την περίοδο χάριτος ο τόκος δεν θα υπολογιζόταν επί του ποσού της απόφασης. Είναι αυτονόητο ότι το ποσό και ο τόκος που αναφέρονται στην παρ. 1 ισχύουν μόνο νοουμένου ότι τηρούνταν όλα όσα αναφέρονται στην εν λόγω παράγραφο. Ο ισχυρισμός των Πιστωτών ότι δεν τηρήθηκαν τα όσα αναγράφονται στην παρ. 1 της επιστολής ουδόλως αντικρούστηκε από την πλευρά του Αιτητή. Επομένως, από τη στιγμή που δεν τηρήθηκαν τα συμφωνηθέντα στην εν λόγω παράγραφο, και ειδικότερα η καταβολή των δόσεων από τις 30.6.10 για τα συγκεκριμένα ποσά, τότε η απόφαση καθίστατο άμεσα εκτελεστή και ολόκληρο το ποσό της απόφασης πλέον οι προβλεπόμενοι σε αυτή τόκοι οφειλόμενοι και απαιτητοί. Στο σημείο αυτό κρίνω σκόπιμο να επισημάνω ότι στην εν λόγω απόφαση γίνεται αναφορά στην επιστολή ημ. 15.7.09 μόνον όσον αφορά την παρ. 1 αυτής η οποία καθορίζει την αναστολή εκτέλεσης της απόφασης. Όσον αφορά το υπόλοιπο μέρος της επιστολής, αυτό δεν αποτελεί μέρος της απόφασης, ούτε υπάρχει μαρτυρία ότι αποτελεί μέρος συμφωνίας μεταξύ των μερών ούτως ώστε να μπορεί να γίνει επίκληση ή χρήση αυτού. Επομένως, ανεξαρτήτως της πιο πάνω κατάληξης του Δικαστηρίου επί του θέματος, θεωρώ ότι το Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να λάβει υπ΄ όψιν την τελευταία παράγραφο της επιστολής, στην οποία παρέπεμψε ο δικηγόρος των Πιστωτών, προς υποστήριξη της θέσης (των Πιστωτών) ότι ο τόκος λογίζεται κανονικά επί του ποσού της απόφασης. Ο Αιτητής ισχυρίζεται επίσης ότι η συμφωνία μεταξύ των μερών, η οποία περιέχεται στην παρ. 1 της επιστολής ημ. 15.7.09, εξακολουθεί να βρίσκεται σε ισχύ και έτσι η Ειδοποίηση Πτώχευσης είναι πρόωρη. Το Δικαστήριο έχει αντίθετη άποψη. Μετά την παρέλευση της περιόδου αναστολής και την παράλειψη έναρξης αποπληρωμής δόσεων, ως προνοείται στην παρ. 1 της επιστολής, η εν λόγω συμφωνία έχει παύσει να ισχύει. Ουσιαστικά η αναστολή δόθηκε υπό τους αναφερόμενους στην παρ. 1 όρους, οι οποίοι δεν τηρήθηκαν τελικά. Η απόφαση κατέστη πλέον εκτελεστή και επομένως αυτός ο ισχυρισμός του Αιτητή κρίνεται αβάσιμος. Άλλος λόγος στον οποίο βασίζεται η Αίτηση είναι ότι τα ποσά είναι λανθασμένα και ή διογκωμένα και ή αντίθετα με την απόφαση στην εν λόγω αγωγή. Όσον αφορά τον ισχυρισμό για το θέμα του τόκου, αυτός έχει ήδη απορριφθεί. Πέραν τούτου, ουδεμία αναφορά γίνεται επί του συγκεκριμένου λόγου από τον Αιτητή στην ένορκη του δήλωση, με αποτέλεσμα ο λόγος αυτός να παραμένει γενικός, αόριστος και ατεκμηρίωτος. Ο Αιτητής, στην ένορκη του δήλωση, προέβαλε τον ισχυρισμό ότι με βάση το λεκτικό της απόφασης, το Δικαστήριο όφειλε πρώτα να πωλήσει τις μετοχές έτσι ώστε η οφειλή του Αιτητή να περιορίζετο στο όποιο υπόλοιπο θα παρέμενε. Ο Αιτητής ισχυρίστηκε περαιτέρω ότι ήταν κοινή αντίληψη των δύο πλευρών ότι η αναστολή δόθηκε για να γίνει προσπάθεια εξεύρεσης χρημάτων αλλιώς θα πωλούνταν οι μετοχές προς εξόφληση της απόφασης. Η πλευρά των πιστωτών απορρίπτει κατηγορηματικά τον εν λόγω ισχυρισμό, βασιζόμενη στο περιεχόμενο της απόφασης. Πράγματι δεν προκύπτει οτιδήποτε σχετικό από το περιεχόμενο της απόφασης και ως εκ τούτου αυτός ο ισχυρισμός του Αιτητή δεν μπορεί να γίνει δεκτός. Η πλευρά των Πιστωτών, μέσω της ένορκης δήλωσης του κ. Παπαλαμπριανού, ισχυρίζεται ότι το διάταγμα για την πώληση των μετοχών αφορά τους εναγομένους 6 και 7 και όχι τον Αιτητή. Σύμφωνα με το περιεχόμενο της απόφασης το οποίο εκτίθεται ανωτέρω, πράγματι διαπιστώνεται αφενός ότι το διάταγμα αφορά μετοχές οι οποίες ενεχυριάστηκαν από τους εναγομένους 6 και 7 και αφετέρου μάλιστα ότι για αυτούς η απαίτηση των εναγόντων περιορίζεται μέχρι το ποσό που θα εισπραχθεί από την πώληση τους. Δεν διαφεύγει ακόμα την προσοχή του Δικαστηρίου ότι η απόφαση εκδόθηκε εναντίον όλων των εναγομένων αλληλεγγύως και/ή κεχωρισμένως και ότι σ΄ αυτήν αναφέρεται ρητώς ότι το ποσό από την πώληση των μετοχών θα χρησιμοποιηθεί προς ικανοποίηση της εκδοθείσας απόφασης και των εξόδων. V. Μέτρα Εκτέλεσης Ο κ. Παπαλαμπριανού ανέφερε επίσης ότι, σύμφωνα με την απόφαση, οι ενάγοντες (Πιστωτές) έχουν δικαίωμα αλλά όχι υποχρέωση πώλησης των μετοχών. Όπως προκύπτει από την ίδια την απόφαση, όντως οι μετοχές είχαν παραχωρηθεί ως εξασφάλιση προς όφελος των εναγόντων δυνάμει συμφωνιών ενεχυρίασης αυτών (των μετοχών) εξ ου και εκδόθηκε διάταγμα πώλησης τους για ικανοποίηση της απόφασης και των εξόδων. Στην απόφαση δεν περιλαμβάνεται οποιαδήποτε πρόνοια αναφορικά με την προτεραιότητα πώλησης των μετοχών. Το Δικαστήριο θεωρεί ότι η πώληση των μετοχών αποτελεί μέτρο εκτέλεσης της εκδοθείσας απόφασης του Δικαστηρίου, εξ ου και ρητώς προνοείται στο σχετικό διάταγμα ότι το προϊόν πώλησης θα λογιστεί προς ικανοποίηση της απαίτησης και των εξόδων. Η δε λήψη των ενδεικνυόμενων και προσφερόμενων μέτρων εκτέλεσης επαφίεται στον επιτυχόντα διάδικο. Για ό,τι αξίζει, σημειώνεται εδώ πως και ο ειδικότερος (όσον αφορά την πώληση μετοχών με σκοπό την ικανοποίηση δικαστικής απόφασης) περί Επιβαρυντικών Διαταγμάτων Ν. 31(Ι)/92 καθορίζει ρητώς στο άρθρο 6 ότι η έκδοση επιβαρυντικού διατάγματος συνοδευόμενου με διάταγμα πώλησης θα λογίζεται τρόπος εκτέλεσης της απόφασης του Δικαστηρίου. Δεν θεωρώ ότι εκ μόνου του λόγου ότι εκδόθηκε κατευθείαν το διάταγμα πώλησης εκ συμφώνου κατά την έκδοση της απόφασης διαφοροποιείται καθ΄ οιονδήποτε τρόπο η κατάταξη τέτοιου διατάγματος στις μεθόδους εκτέλεσης. Όπως έχει λεχθεί στην υπόθεση Οικονομίδης v. Λαϊκής Τράπεζας Λτδ

(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1255, η πτωχευτική διαδικασία δεν αποτελεί μέτρο εκτέλεσης. Συνεπώς αυτή δεν σχετίζεται ούτε και εξαρτάται από τυχόν μέτρα εκτέλεσης που πιθανόν να έλαβαν οι Πιστωτές δυνάμει του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6. Στην πιο πρόσφατη υπόθεση Αρέστης v. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ

(2002)1(Β) Α.Α.Δ. 1258 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Η αίτηση για έκδοση διατάγματος παραλαβής χωρίς αμφιβολία δεν αποτελεί διαδικασία εκτέλεσης δικαστικής απόφασης. Οι εφεσίβλητοι, είχαν προηγουμένως επιλέξει να επιδιώξουν την είσπραξη του λαβείν τους μέσω μιας άλλης δικαστικής διαδικασίας, η οποία προφανώς δεν επέφερε τα αναμενόμενα αποτελέσματα. ....Οι εφεσίβλητοι, αν επιθυμούσαν, μπορούσαν να στραφούν εναντίον του εφεσείοντα με διάταγμα παραλαβής, χωρίς προηγουμένως να επιχειρήσουν και επιτύχουν την έκδοση διατάγματος για την εξόφληση του χρέους του με μηνιαίες δόσεις.» Ως εκ τούτου καταλήγω ότι οι ενάγοντες - Πιστωτές δεν είχαν οποιαδήποτε υποχρέωση να προβούν στην πώληση των μετοχών πριν προχωρήσουν στην Παράκληση τους για έκδοση Ειδοποίησης Πτώχευσης. Η εν λόγω κατάληξη του Δικαστηρίου βρίσκει έρεισμα και στην υπόθεση Σταυρινίδης v. Eλληνικής Τράπεζας Λτδ

(2000)1(Α) Α.Α.Δ. 645, στην οποία λέχθηκε ότι: «.Το γεγονός ότι η αξία των ακινήτων μπορούσε να αποδειχθεί ότι είναι μεγαλύτερη της απαίτησης της εφεσίβλητης δεν επηρέαζε το νομικό δικαίωμα της εφεσίβλητης να προχωρήσει σε διαδικασία πτώχευσης εναντίον του εφεσείοντος..» Από αυτό το συμπέρασμα του Εφετείου στην προαναφερόμενη υπόθεση προκύπτει ότι η διαδικασία πτώχευσης μπορούσε να ξεκινήσει ανεξαρτήτως οποιασδήποτε ενέργειας ή μη προς πώληση της ενυπόθηκης ακίνητης ιδιοκτησίας. Ούτε και ο ισχυρισμός του Αιτητή ότι οι Πιστωτές όφειλαν να λάβουν μέτρα εκτέλεσης εναντίον των υπολοίπων εναγομένων πριν προχωρήσουν στην έκδοση της παρούσας Ειδοποίησης είναι βάσιμος και απορρίπτεται. Σχετική επί τούτου είναι η υπόθεση Οικονομίδης v. Λαϊκής Τράπεζας Λτδ (ανωτέρω). ΙV. Εξασφαλισμένοι Πιστωτές Είναι επίσης η θέση του Αιτητή ότι οι ενάγοντες είναι εξασφαλισμένοι πιστωτές καθότι η αξία των μετοχών και η αξία των ακινήτων των εναγομένων επί των οποίων οι ενάγοντες έχουν εγγράψει memo αποτελούν ικανοποιητική εξασφάλιση για το εξ αποφάσεως χρέος. Το κατά πόσον οι Πιστωτές είναι εξασφαλισμένοι δεν μπορεί να εξεταστεί στο πλαίσιο της Ειδοποίησης Πτώχευσης αλλά σε αυτό πιθανής αίτησης πτώχευσης, οπότε και οι Πιστωτές θα πρέπει να συμμορφωθούν με τις πρόνοιες του άρθρου 5 του Κεφ. 5. Εν πάση όμως περιπτώσει, το Δικαστήριο σημειώνει ότι για να εγείρεται τέτοιο ζήτημα ο πιστωτής πρέπει να είναι εξασφαλισμένος έναντι του συγκεκριμένου χρεώστη και όχι έναντι των συνοφειλετών του. Σχετικές είναι οι υποθέσεις Αντωνίου v. Alpha Bank Ltd

(2007)1(Α) Α.Α.Δ. 558 και Οικονομίδης v. Λαϊκής Τράπεζας Λτδ (ανωτέρω). Επομένως, στον βαθμό που οι εξασφαλίσεις τις οποίες οι Πιστωτές κατέχουν, ήτοι οι μετοχές και τα memo επί ακινήτων, αφορούν περιουσία άλλων προσώπων και όχι του Οφειλέτη, τότε αυτές δεν καθιστούν τους Πιστωτές εξασφαλισμένους. Ο Αιτητής ισχυρίστηκε επίσης ότι η αξία των ακινήτων και των μετοχών είναι τέτοια που καλύπτει το εξ αποφάσεως χρέος. Μάλιστα ο Αιτητής ισχυρίστηκε ότι αν οι μετοχές πωλούνταν κατά το έτος 2010, όταν ακόμα η αξία τους ήταν μεγάλη, το εξ αποφάσεως χρέος θα εξοφλείτο. Και αυτό το θέμα εμπίπτει στο πλαίσιο εξέτασης τυχόν αίτησης πτώχευσης. Όμως και πάλι το Δικαστήριο παρατηρεί ότι ο εν λόγω ισχυρισμός του Αιτητή αναφορικά με την αξία των μετοχών και των ακινήτων είναι παντελώς γενικός και αόριστος, καθότι ο Αιτητής δεν προσδιορίζει ή έστω δεν δίνει κάποια ένδειξη ή στοιχεία ως προς την αξία αυτών προς τεκμηρίωση του ισχυρισμού του. Επομένως θεωρώ ότι αυτός παραμένει μετέωρος και ως τέτοιος αβάσιμος. VI. Κατάχρηση ή Καταπίεση Όπως έχει τονιστεί στην υπόθεση London Clubs Ltd κ.ά. v. Παπαδόπουλου

(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 1669, η πτωχευτική διαδικασία δεν σκοπεί στον εξαναγκασμό του χρεώστη να εξοφλήσει το χρέος του προς συγκεκριμένο άτομο. Σκοπός της είναι η προστασία και διασφάλιση της περιουσίας του υπό πτώχευση προσώπου ώστε να χρησιμοποιηθεί όπως ο Νόμος ορίζει για την ικανοποίηση εξ ολοκλήρου ή μερικώς και κατ' ισονομία όλων των πιστωτών. Είναι νομολογιακά καθιερωμένο ότι η χρήση διαδικασίας για σκοπό ο οποίος καταλήγει σε καταπιεστικό μέτρο για την άσκηση των δικαιωμάτων του αντιδίκου μπορεί να περισταλεί ως κατάχρηση της διαδικασίας. Η πιο πάνω νομική αρχή υιοθετήθηκε στην υπόθεση Σοφίας Νικολάου Βασιλείου ν Μάριου Μακρίδη

(2000)2 Α.Α.Δ. 133, στην οποία γίνεται αναφορά σε σχετική αγγλική νομολογία που εφάρμοσε τον πιο πάνω κανόνα σε διαδικασίες πτώχευσης και ο οποίος τυγχάνει πλέον καθολικής εφαρμογής σε οποιαδήποτε δικαστική διαδικασία. Στην προαναφερόμενη υπόθεση γίνεται αναφορά στην υπόθεση Re A Debtor

(1955)2 All E.R. 65 (C.A.), στην οποία καθιερώθηκε ότι σε διαδικασίες πτώχευσης η χρήση ή απειλή χρήσης της εν λόγω διαδικασίας για άλλο σκοπό από εκείνο για τον οποίο προορίζεται αποτελεί κατάχρηση. Επίσης γίνεται αναφορά στην υπόθεση Re A Judgement Summons

(1953)1 All E.R. 424, όπου λέχθηκε ότι δεν είναι παραδεκτή η χρήση της διαδικασίας πτώχευσης αν αυτό αποτελεί καταπιεστικό μέσο για τα δικαιώματα του χρεώστη. Εφόσον στοιχειοθετείται καταπίεση, η διαδικασία αναστέλλεται προς διαφύλαξη του σκοπού για τον οποίο παρέχεται το δικονομικό μέτρο. Πότε προκύπτει κατάχρηση εξηγείται στην υπόθεση Re Shaw

(1928)Ch. 206, ως ακολούθως: «It cannot, in my opinion, be too clearly understood that bankruptcy proceedings, which are in their nature quasi criminal, must not be used for the purpose of obtaining a collateral advantage. An attempt to do so, even though unsuccessful, will be sufficient to disentitle a petitioning creditor to an order, and, therefore, the fact that in the present case the debtor refused to pay the costs of the Sherbourne Trust, Ltd., and that that demand was not insisted upon, does not absolve the petitioning creditors from the consequences of having made that demand. The principle upon which the court acts in these cases is that it treats a demand of this nature as evidence that bankruptcy proceedings were taken not with the bona fide intention of obtaining adjudication but for some collateral purpose.» Το σκεπτικό της απόφασης στην υπόθεση London Clubs (ανωτέρω) υιοθετήθηκε στην υπόθεση Πετράκης ν. Κίμωνος

(2006)1(Β) Α.Α.Δ. 1311, στην οποία αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Το όλο θέμα είναι θέμα γεγονότων. Εκεί όπου δεν υπάρχουν στοιχεία δόλου ή αθέμιτης εξασφάλισης χρημάτων ή πλεονεκτημάτων προς όφελος του συγκεκριμένου αιτητή-πιστωτή και εις βάρος του χρεώστη και των άλλων πιστωτών του, αίτηση εκδόσεως διατάγματος παραλαβής δεν θεωρείται ότι γίνεται για παράλληλο και αθέμιτο σκοπό ή κατά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας, έστω και αν έχει σαν συνεπαγόμενο αποτέλεσμα κάποιο πλεoνέκτημα για τον πιστωτή.» Στο πλαίσιο της παρούσας Αίτησης ο Αιτητής δεν έχει παρουσιάσει οποιοδήποτε στοιχείο το οποίο να καταδεικνύει καταπίεση ή κατάχρηση από πλευράς των πιστωτών εις βάρος του. Ούτε από το σύνολο των όσων έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου έχει διαφανεί ότι οι Πιστωτές έχουν καταχωρίσει την υπό κρίση Ειδοποίηση για αλλότριο σκοπό ή με πρόθεση εξασφάλισης χρημάτων ή πλεονεκτήματος έναντι του Αιτητή. Αντιθέτως προκύπτει ότι μετά την παρέλευση της περιόδου αναστολής οι Πιστωτές έδωσαν αρκετό χρόνο (δύο ετών) ακόμα μέχρι και την καταχώριση της Παράκλησης τους για έκδοση της παρούσας Ειδοποίησης. Ως εκ τούτου ο ισχυρισμός του Αιτητή ότι η Ειδοποίηση είναι καταχρηστική ή καταπιεστική δεν ευσταθεί και απορρίπτεται. VII. Κατάληξη Σύμφωνα με όλα όσα αναφέρονται πιο πάνω, η παρούσα Αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα αυτής επιδικάζονται υπέρ των καθ΄ ων η αίτηση - Πιστωτών και εναντίον του Αιτητή - Οφειλέτη όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, πλέον Φ.Π.Α. Η προθεσμία για διάπραξη πράξης πτώχευσης συνεχίζει να προσμετρά από σήμερα. (Υπ.) Έ. Εφραίμ, Π.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Ε.Ε./Α.Λ.Ο. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο