ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ A. SOFRONIOU TOURIST & DEVELOPMENT CO. LTD, Αρ. Αίτ.: 838/2012, 21/7/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2015:A295 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Στ. N. Σταύρου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αίτ.: 838/2012 ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ A. SOFRONIOU TOURIST & DEVELOPMENT CO. LTD από τη Λευκωσία. και ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΕΡΙ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΝΟΜΟ, ΚΕΦ. 113 Αίτηση Διάλυσης ημερ. 17.10.2012 21 Ιουλίου,
- Εμφανίσεις: Για την Αιτήτρια: κ. Αντώνης Αλεξόπουλος για Σωτήρης Πίττας & Σία Δ.Ε.Π.Ε. Για την Καθ' ης η αίτηση: κ. Βασίλης Λοΐζου για Ανδρέας Β. Ζαχαρίου & Σία Δ.Ε.Π.Ε. Α Π Ο Φ Α Σ Η Στηριζόμενοι σε διατάξεις των άρθρων 211 και 212 του περί Εταιρειών Νόμου Κεφ. 113 η αιτήτρια, η οποία αρχικά ονομαζόταν K. ARSIOTIS HOLDINGS LTD, στη συνέχεια K. ARSIOTIS PROPERTIES LTD και εσχάτως ABOLITIO HOLDINGS LTD (ως η Ειδοποίηση ημερ. 24.11.2014), ζητά την έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης της καθ΄ ης η αίτηση (A. SOFRONIOU TOURIST & DEVELOPMENT CO. LTD) ισχυριζόμενη ότι αυτή, είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της. Πιο συγκεκριμένα, κατά τους διαλαμβανόμενους στην Αίτηση ισχυρισμούς, η αιτήτρια κατά ή περί τις 15.6.2009 αγόρασε από την καθ' ης η αίτηση ένα διαμέρισμα σε υπό επισκευή πολυκατοικία στις Φινοικούδες Λάρνακας έναντι συμφωνηθέντος τιμήματος €600.
- Κατά την παράδοση του διαμερίσματος και παρά το γεγονός ότι το σύνολο του τιμήματος αγοράς είχε πλήρως εξοφληθεί, το διαμέρισμα ήταν ημιτελές και/ή χρειαζόταν να γίνουν επιπλέον εργασίες, με αποτέλεσμα η καθ΄ης η αίτηση να αναγνωρίσει ότι όφειλε να επιστρέψει στην αιτήτρια, ποσό €48.533,45 σεντ. Ως προς τούτο η καθ΄ ης αίτηση δια του τότε διευθυντή της Ανδρέα Σωφρονίου υπέγραψε και σχετική βεβαίωση. Το οφειλόμενο ποσό όμως, παρά τις οχλήσεις της αιτήτριας, ουδέποτε καταβλήθηκε. Ως εκ των ανωτέρω, δυνάμει του άρθρου 212 (α) του Κεφ.113, η αιτήτρια, στις 6.8.2012 επέδωσε στο εγγεγραμμένο γραφείο της καθ΄ ης η αίτηση, απαίτηση πληρωμής, απαιτώντας την πληρωμή του πιο πάνω ποσού εντός 21 ημερών. Η εν λόγω απαίτηση επιδόθηκε στις 10.8.2012 προσωπικά και στον διευθυντή της καθ΄ ης η αίτηση κ. Ανδρέα Σωφρονίου. Παρόλα ταύτα, η καθ΄ ης η αίτηση δεν συμμορφώθηκε με την εν λόγω απαίτηση, με αποτέλεσμα να ακολουθήσει η καταχώρηση της παρούσας Αίτησης. Η Αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του τότε διευθυντή της αιτήτριας Κυριάκου Αρσιώτη στην οποία επιβεβαιώνει την αλήθεια και την ορθότητα των γεγονότων, επισυνάπτοντας ως τεκμήρια την ίδια την Αίτηση (τεκμήριο 1), την απαίτηση πληρωμής δυνάμει του άρθρου 212(α) μαζί με τη βεβαίωση/αναγνώριση οφειλής της καθ΄ ης η αίτηση και την κοστολόγηση των ανεκτέλεστων/εναπομεινασών εργασιών στο διαμέρισμα (τεκμήριο 2) και τις ένορκες δηλώσεις επίδοσης στην καθ΄ ης η αίτηση και τον διευθυντή της αντίστοιχα (τεκμήριο 3). Η Αίτηση επιδόθηκε στην καθ' ης η αίτηση και στον επίσημο παραλήπτη και κατόπιν οδηγιών του Δικαστηρίου, δημοσιεύθηκε και στην Επίσημη Εφημερίδα και σε μία καθημερινή εφημερίδα. Σχετική επί τούτου είναι η ένορκη δήλωση της δικηγόρου κας Νικολέτας Νικολάου ημερ. 19.2.2013 και τα συνημμένα σ' αυτή τεκμήρια 1 και
- Η καθ΄ ης η αίτηση καταχώρησε στις 24.1.2013 Ειδοποίηση περί Προθέσεως Ενστάσεως (εφεξής η Ένσταση) στην οποία προβάλλει τους εξής ειδικούς λόγους ένστασης: «(α) Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις που προβλέπει ο νόμος και οι κανονισμοί για διάλυση της καθ΄ ης η αίτηση εταιρείας. (β) Η αιτήτρια δεν επέδωσε νομότυπα ορθή απαίτηση πληρωμής στο εγγεγραμμένο γραφείο της καθ΄ ης η αίτηση εταιρείας. (γ) Η καθ΄ ης η αίτηση εταιρεία δεν είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της. (δ) Η αίτηση για διάλυση της καθ΄ ης αίτηση εταιρείας είναι καταχρηστική, κακόπιστη και καταπιεστική. (ε) Η αίτηση είναι αχρείαστη. (στ) Η καθ΄ ης η αίτηση εταιρεία αμφισβητεί την κατ΄ ισχυρισμό οφειλή της. (ζ) Η αίτηση για διάλυση της καθ΄ ης η αίτηση εταιρείας σκοπεί αποκλειστικά και μόνο στην καταπίεση της για να εισπράξει η αιτήτρια το εξ αποφάσεως χρέος ολόκληρο. (η) Η αίτηση για διάλυση της καθ΄ ης η αίτηση εταιρείας δεν στηρίζεται νομικά και ουσιαστικά. (θ) Η αίτηση στηρίζεται σε λανθασμένη ή και σε μη ορθή νομική βάση. (ι) Η ένορκη δήλωση δεν αποκαλύπτει στο Δικαστήριο όλα τα πραγματικά γεγονότα. (κ) Είναι άδικο να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. (λ) Υπό τις περιστάσεις δεν είναι λογικό και δίκαιο να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα διάλυσης της καθ΄ης η αίτηση εταιρείας. (μ) Οι επιδόσεις είναι λανθασμένες». Η Ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του κ. Ανδρέα Σωφρονίου. Ο ενόρκως δηλών, αρνείται τους ισχυρισμούς της αιτήτριας, προβάλλοντας τη θέση ότι η καθ΄ ης η αίτηση είναι ιδιοκτήτρια και δικαιούχος περιουσίας μεγάλης αξίας. Η όλη Αίτηση, συνεχίζει, γίνεται εκβιαστικά καθότι μέρος της περιουσίας της καθ' ης η αίτηση είναι πωλημένη σε τρίτα πρόσωπα και η αιτήτρια, γνώριζε, πως με την καταχώρηση της Αίτησης, θα δημιουργούνταν προσκόμματα και προβλήματα στις μεταβιβάσεις περιουσίας στα τρίτα πρόσωπα. Με τον τρόπο αυτό κακόπιστα και καταχρηστικά επιχειρεί να ασκήσει πίεση με σκοπό την είσπραξη του κατ΄ ισχυρισμού χρέους. Κατά την ακροαματική διαδικασία κατέθεσαν τρεις μάρτυρες, ο Κυριάκος Αρσιώτης - πρώην διευθυντής της αιτήτριας (Μ.Α.1), ο Χριστόδουλος Κοιλαράς - ιδιώτης δικαστικός επιδότης (Μ.Α.2) και ο Μάριος Πίττας - νυν διευθυντής της αιτήτριας (Μ.Α.3). Πέραν της προφορικής μαρτυρίας κατατέθηκε και μεγάλος αριθμός εγγράφων (πρόκειται για τα τεκμήρια 1-24). Ο Μ.Α.1 υιοθετώντας γραπτή δήλωση (έγγραφο 1), ανέφερε ότι ήταν διευθυντής μέχρι τις 10.12.2013 και ως εκ της θέσης του γνωρίζει προσωπικά τα γεγονότα. Αναφέρθηκε στη συναλλαγή της αιτήτριας με την καθ΄ης η αίτηση, στη δημιουργία και αναγνώριση της οφειλής από μέρους της καθ' ης η αίτηση και στο γεγονός ότι η εν λόγω οφειλή μέχρι την πώληση της αιτήτριας εταιρείας στους καινούριους ιδιοκτήτες της, υφίστατο. Αντεξεταζόμενος, παραδέχθηκε ότι σήμερα, δεν έχει καμία ανάμειξη στην αιτήτρια εταιρεία. Ομοίως, παραδέχθηκε ότι στην απαίτηση πληρωμής (τεκμήριο 16 κατά την ακρόαση) ελλείπει από την επωνυμία της καθ΄ ης η αίτηση εταιρεία το αρχικό γράμμα "Α", δηλαδή αντί για A. SOFRONIOU TOURIST & DEVELOPMENT CO. LTD, αναγράφηκε SOFRONIOU TOURIST & DEVELOPMENT CO. LTD. Επί τούτου όμως, αρνήθηκε εμφαντικά ότι πρόκειται για διαφορετικό νομικό πρόσωπο. Απ΄ εκεί και πέρα αρνήθηκε ότι η καθ΄ης η αίτηση εταιρεία κατέχει κινητή και ακίνητη περιουσία και ότι η οφειλή δεν είναι εκκαθαρισμένη, εμμένοντας στην αρχική του θέση. Επ' αυτού πρόσθεσε, ότι, η καθ΄ης η αίτηση γενικά, χρωστά πάνω από 8-10 εκατομμύρια ευρώ. Ο Μ.Α.2 ανέφερε ότι ο ίδιος επέδωσε την απαίτηση πληρωμής στην καθ΄ης η αίτηση εταιρεία (ως το τεκμήριο 17) αλλά δεν θυμάται τις λεπτομέρειες. Διευκρίνισε πάντως, ότι, για να μην αναγράψει στο τεκμήριο 17, το όνομα κάποιου πρόσωπου, προφανώς το γραφείο της εταιρείας ήταν μεν ανοικτό αλλά δεν υπήρχε εκεί κανείς. Αλλιώς θα ζητούσε το όνομα του ατόμου και θα το έγραφε επί του τεκμηρίου
- Ο Μ.Α.3 υιοθετώντας και αυτός γραπτή δήλωση (έγγραφο 2) ανέφερε ότι δεν είχε προσωπική εμπλοκή στη συναλλαγή της αιτήτριας με την καθ΄ης η αίτηση. Όλα τα γεγονότα του τα ανέφερε ο προηγούμενος διευθυντής (Μ.Α.1). Πάντως, η οφειλή υφίσταται μέχρι σήμερα ξεκαθάρισε και η παρούσα διαδικασία δρομολογήθηκε για να εισπράξει η αιτήτρια αυτά που της οφείλονται από την καθ΄ ης η αίτηση. Η καθ΄ ης η αίτηση, παρά την προβολή εξειδικευμένων ισχυρισμών τόσο στα πλαίσια της Ένστασης όσο και με τις ερωτήσεις και υποβολές του ευπαιδεύτου συνηγόρου της κατά τη διάρκεια της ακρόασης, επέλεξε τελικώς να μην προσκομίσει οποιαδήποτε μαρτυρία. Έτσι, μετά το πέρας της μαρτυρίας του Μ.Α.3 δόθηκε χρόνος στους συνηγόρους να ετοιμάσουν την επιχειρηματολογία τους. Αμφότεροι ετοίμασαν, υιοθέτησαν και κατάθεσαν εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις, οι οποίες διανθίζονται με παραπομπές σε σχετική επί του ζητήματος Νομολογία. Τις αγορεύσεις αυτές τις διεξήλθα ενδελεχώς. Ξεκινώ όμως την εξέταση της ανακύπτουσας διαφοράς από το θέμα της αξιοπιστίας των μαρτύρων. Παρά την υποβολή αντίθετων θέσεων και ισχυρισμών προς τους μάρτυρες, τελικώς δεν υπήρξε - ευθέως τουλάχιστον - εισήγηση από τον ευπαίδευτο συνήγορο της καθ' ης η αίτηση, ότι, οποιοσδήποτε εκ των μαρτύρων είναι αξιόπιστος. Εν πάση περιπτώσει, παρακολούθησα και άκουσα τους μάρτυρες με κάθε προσοχή και αποτίμησα ατομικά αλλά και σε συνάρτηση τη μαρτυρία τους. Κρίνω δε, ότι και οι τρεις μάρτυρες είναι αξιόπιστοι. Ήταν σταθεροί στις τοποθετήσεις τους και χωρίς αμφιταλαντεύσεις και αντιφάσεις, προέβησαν, ο καθένας από τη θέση και την εμπλοκή του στην υπόθεση, σε μια ειλικρινή εξιστόρηση των γεγονότων. Ως εκ τούτου αναγάγω τα λεγόμενα των μαρτύρων επί των ουσιωδών και επίδικων θεμάτων σε ευρήματα του Δικαστηρίου. Η διαπίστωση αυτή με φέρνει στην επόμενη ενότητα της παρούσας απόφασης που αφορά στην εξέταση των ζητημάτων που ήγειρε η πλευρά της καθ΄ ης η αίτηση στα πλαίσια της Ένστασης και της ακρόασης και που αναπτύχθηκαν περαιτέρω στην εμπεριστατωμένη αγόρευση του ευπαιδεύτου συνηγόρου κ. Λοΐζου. Διευκρινίζω πρώτα απ' όλα ότι ουδέν μεμπτό προκύπτει από το γεγονός ότι η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Ένσταση φέρει ημερ. 23.1.2014 ενώ η ίδια η Ένσταση ημερ. 24.1.
- Η Νομολογία στην οποία παρέπεμψε ο ευπαίδευτος συνήγορος της αιτήτριας κ. Αλεξόπουλος, εγείροντας το θέμα, σαφώς και διαφοροποιείται. Εκεί η ένορκη δήλωση, συνόδευε αίτηση για την έκδοση προσωρινού διατάγματος και ήταν προγενέστερη, όχι μόνο της αίτησης αλλά και της ίδιας της αγωγής, με αποτέλεσμα να κριθεί ότι ήταν χωρίς πραγματικό υπόβαθρο και δεν θα μπορούσε έτσι να αποτελέσει βάση για τη χορήγηση θεραπείας (βλ.PERPETTI S.P.A v. Lounic Confectionary Ltd
(2000)1 A.A.Δ. 960, RE Stavros Hotel Apartments Ltd and Others
(1994)1 A.A.Δ 836 και Re ΒΑΒΕΛ ΜΠΟΥΤΙΚ
(1995)1 Α.Α.Δ. 947). Στην προκειμένη περίπτωση δεν τίθεται τέτοιο θέμα. Έτσι κι αλλιώς και ανύπαρκτη να θεωρείτο η ένορκη δήλωση, η Ένσταση, θα παρέμενε ισχυρή ως προς τα νομικά θέματα που εγείρονται. Το Δικαστήριο, ούτως ή άλλως, υπέχει εγγενή υποχρέωση εξέτασης των προϋποθέσεων για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος - και τούτο, ανεξαρτήτως της ύπαρξης ή μη ενστάσεως. Συναφώς, αναφαίρετο ήταν και το δικαίωμα της πλευράς της καθ' ης η αίτηση να καταθέσει αγόρευση προς υποστήριξη των θέσεων της (βλ. Papapetrou Bros Ltd v. Παπαπέτρου
(2003)1(Β) Α.Α.Δ. 741). Προχωρώ λοιπόν στην εξέταση των εγερθέντων ζητημάτων, κάνοντας αρχή από τον ισχυρισμό ότι η Αίτηση είναι καταχρηστική, κακόπιστη και καταπιεστική. Είναι γεγονός ότι το Δικαστήριο έχει πράγματι εξουσία να παρεμποδίζει κατάχρηση οποιασδήποτε δικαστικής διαδικασίας. Όπως εξηγείται στην υπόθεση Constantinides v. Vima Ltd
(1983)1 C.L.R. η δικαιοδοσία είναι σύμφυτη και αποβλέπει σε τελευταία ανάλυση στην αποτροπή υπονόμευσης της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου. Η διαδικασία μπορεί να κατασταλεί όποτε η προσεπίκληση της μολύνεται από αλλότρια κίνητρα (βλ. Βασιλείου v. Μακρίδη
(2000)2 Α.Α.Δ. 133, M & M Loizou Ltd v. Jumbo Investments Ltd
(2000)2 Α.Α.Δ. 717, Χαραλαμπίδης v. Κωμοδρόμου
(2002)2 Α.Α.Δ. 522 και Korkut v. Γεωργίου κ.α.(Αρ.2)
(2007)1 Α.Α.Δ. 1333). Είναι επίσης γεγονός ότι σε περιπτώσεις εύλογης αμφισβήτησης χρέους, δεν δύναται να χρησιμοποιηθεί η διαδικασία διάλυσης ως μέθοδος άσκησης πίεσης και κάμψης της αντίστασης της καθ' ης η αίτηση (βλ. Χατζηγιάννης v. C & J Kyprianou Promotions Ltd
(2010)1(B) Α.Α.Δ. 991 και In re A Company [1982] 1 W.L.R. 1090). Ούτε και μπορεί ένα αμφισβητούμενο χρέος να αποτελέσει το αντικείμενο απαίτησης πληρωμής με βάση το άρθρο 212 του Κεφ.113 και κατ' επέκταση να αποτελέσει το υπόβαθρο αίτησης διάλυσης, αφού ο απαιτητής σε τέτοια περίπτωση δεν λογίζεται ως πιστωτής υπό την έννοια του Νόμου (βλ. Mann v. Goldstein [1968] 2 All E.R. 769 και Re Lympne Investment Ltd [1972] 2 All E.R 358). Σε τέτοια περίπτωση η υποβολή αίτησης διάλυσης με σκοπό την πληρωμή του αμφισβητούμενου χρέους συνιστά πράγματι κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας (βλ.Palmer's Company Law (24η έκδοση), σελ.1366). Στην προκειμένη περίπτωση δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Καμία εύλογη αμφισβήτηση του χρέους δεν υπήρξε. Κάποιες σκόρπιες αναφορές στην Ένσταση και κάποιες μεμονωμένες υποβολές που έγιναν κατά την ακρόαση, δεν πλαισιώθηκαν με την προσκόμιση της απαιτούμενης μαρτυρίας. Έτσι παρέμειναν χωρίς υπόσταση και ως τέτοιες, απορρίπτονται. Το χρέος, ως συντριπτικά προκύπτει από τη δοθείσα μαρτυρία, είναι πλήρως εκκαθαρισμένο, αδιαμφισβήτητο και ανέρχεται στο ποσό των €48.553,45. Η διαπίστωση αυτή απαντά και στο επιχείρημα της πλευράς της καθ' ης η αίτηση, ότι, δήθεν, η αιτήτρια δεν απέδειξε ότι είναι πιστωτής. Σαφώς και είναι πιστωτής υπό την έννοια του Νόμου και τούτο αποδεικνύεται διάχυτα μέσα από τη διαπίστωση, ότι, το χρέος είναι πλήρως εκκαθαρισμένο και πληρωτέο. Το γεγονός ότι οι Μ.Α.1 και 3 αντιλαμβάνονται τη διαδικασία ως μέθοδο για είσπραξη της οφειλής, ουδόλως συνιστά κατάχρηση ή εκβιασμό (extortion) της καθ' ης η αίτηση. Το Δικαστήριο, κατά την εξέταση ζητήματος κατάχρησης, δεν ασκεί έλεγχο επί των εσωτερικών ελατηρίων του διαδίκου. Ελέγχει απλώς τον τρόπο χρησιμοποίησης των διαδικασιών (βλ. Μερκής v. Intertobacco (Cyprus) Ltd,
(2006)1 Α.Α.Δ. 788). Εδώ ο τρόπος χρήσης της διαδικασίας, ήταν απόλυτα θεμιτός, νόμιμος και εντός των παραμέτρων των εφαρμοστέων αρχών του Κεφ.113. Ο ισχυρισμός περί κατάχρησης επομένως, απορρίπτεται. Έρχομαι στα της επίδοσης της απαίτησης πληρωμής στην καθ' ης η αίτηση (τεκμήριο 16 κατά την ακρόαση). Εδώ είναι δύο τα ζητήματα που αναφύουν. Το πρώτο ότι, το τεκμήριο 16, ως προκύπτει από τη μαρτυρία του Μ.Α.2, προφανώς, αφέθηκε στο εγγεγραμμένο γραφείο της καθ' ης η αίτηση, χωρίς την παρουσία κάποιου φυσικού προσώπου. Και το δεύτερο ότι, επί της απαίτησης πληρωμής παραλήφθηκε το αρχικό γράμμα "Α", δηλαδή αντί για A. SOFRONIOU TOURIST & DEVELOPMENT CO. LTD, αναγράφηκε SOFRONIOU TOURIST & DEVELOPMENT CO. LTD. Σε σχέση με το πρώτο ζήτημα, έχω την άποψη, ότι, όπως ισχύει για κλητήριο ένταλμα (βλ. Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού v. Chr. P. Michaelides (Estates) Ltd
(2002)1 Α.Α.Δ. 43, J.Z. CLASSIC MUZIC PRO LTD. v. ALKADIA MUSIC LAND LTD.,
(2002)1.Α.Α.Δ. 1151 και Αντωνίου κ.α v. C. Poupakis Transport Ltd
(2006)1(Α) Α.Α.Δ. 546, 43), θα πρέπει, και στην περίπτωση απαίτησης πληρωμής, να διασφαλίζεται το συνταγματικώς κατοχυρωμένο δικαίωμα του αντιδίκου να λάβει γνώση για τη δρομολογούμενη δικαστική διαδικασία εναντίον του. Η απαίτηση πληρωμής διαφέρει από άλλα συνηθισμένα έγγραφα που δύναται να επιδοθούν σε μια εταιρεία. Πρόκειται για έγγραφο - νομοθετικό προαπαιτούμενο του άρθρου 212(α) του Κεφ.113 για την καταχώρηση αίτησης εκκαθάρισης. Συνεπώς δεν νοείται, η επηρεαζόμενη εταιρεία να μη λάβει εγκαίρως γνώση για την ύπαρξη της απαίτησης και να βρεθεί προ του τετελεσμένου γεγονότος της καταχώρισης αίτησης εκκαθάρισης. Ως εκ τούτου, ως διασαφηνίζεται και στην προαναφερθείσα Νομολογία, η εμβέλεια του άρθρου 372 του Κεφ.113 σύμφωνα με το οποίο "Έγγραφο δύναται να επιδοθεί σε εταιρεία με την άφεση του ή με την αποστολή του ταχυδρομικώς στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας" σαφώς και περιορίζεται. Στη βάση λοιπόν των πιο πάνω, αν η μόνη επίδοση της απαίτησης πληρωμής ήταν η άφεση στο εγγεγραμμένο γραφείο ως το τεκμήριο 17, θα θεωρούσα ότι η Αίτηση πάσχει εγγενώς. Εδώ όμως, πέραν του τεκμηρίου 17, υπάρχει και το τεκμήριο 18, το οποίο ουδόλως έχει αμφισβητηθεί. Σύμφωνα με το τεκμήριο αυτό, στις 10.8.2012, η γραπτή απαίτηση επιδόθηκε προσωπικά και στον διευθυντή της καθ' ης η αίτηση κ. Ανδρέα Σωφρονίου. Με αυτόν τον τρόπο, ο κατ' εξοχήν αρμόδιος και κορυφαίος αξιωματούχος της καθ' ης η αίτηση, έλαβε έγκαιρα πλήρη γνώση για την υποβληθείσα απαίτηση πληρωμής προς την καθ' ης η αίτηση, διασφαλίζοντας έτσι το δικαίωμα της να συμμορφωθεί αλλά και για τη δικαστική διαδικασία που θα επακολουθούσε, σε περίπτωση μη συμμόρφωσης. Μόνη διαφορά ήταν ο χώρος όπου έλαβε αυτή τη γνώση. Ως προκύπτει ξεκάθαρα από την πιο πάνω Νομολογία, το ζήτημα είναι ζήτημα ουσίας και όχι τυπολατρικό. Ενδιαφέρει, να λαμβάνει γνώση ο διάδικος εναντίον του οποίου δρομολογείται το διάβημα. Στην προκειμένη περίπτωση αυτό έχει διασφαλιστεί και με το παραπάνω, αφού η αιτήτρια, σε ότι αφορά την επίδοση, έπραξε ότι θα μπορούσε να πράξει. Αφέθηκε η απαίτηση στο εγγραμμένο γραφείο της καθ' ης η αίτηση, αφού δεν υπήρχε κανένας εκεί για να το παραλάβει και συνάμα φρόντισε και για την προσωπική επίδοση στον διευθυντή της. Συνεπώς, σε ότι αφορά την επίδοση, κρίνω, υπό τις περιστάσεις, ότι υπήρξε συμμόρφωση με τις διατάξεις του άρθρου 212(α) του Κεφ.
- Τυχόν άλλη προσέγγιση, θα επιβράβευε όχι μόνο την καθ' ης η αίτηση αλλά και την οποιαδήποτε άλλη εταιρεία, η οποία, για δικούς της λόγους - θεμιτούς ή αθέμιτους - εγκατέλειπε ή έκλεινε το εγγεγραμμένο της γραφείο, καθιστώντας έτσι αδύνατη την επίδοση απαίτησης πληρωμής δυνάμει του άρθρου 212(α). Έρχομαι τώρα στο δεύτερο ζήτημα που αφορά στην απουσία του αρχικού γράμματος "A" από την επωνυμία της καθ' ης η αίτηση επί της απαίτησης πληρωμής (τεκμήριο 16). Είναι η θέση της καθ' ης η αίτηση, ότι, ως εκ της παράλειψης, θα πρέπει το Δικαστήριο, να θεωρήσει, ότι, η απαίτηση πληρωμής αφορά άλλο νομικό πρόσωπο. Η θέση αυτή, με κάθε εκτίμηση προς την πλευρά της καθ' ης η αίτηση, κρίνεται ευκαιριακή και ανυπόστατη. Καμία μαρτυρία δεν προσκομίστηκε που να καταδεικνύει ότι υπάρχει άλλο νομικό πρόσωπο με την επωνυμία SOFRONIOU TOURIST & DEVELOPMENT CO. LTD, ότι αυτό το νομικό πρόσωπο έχει το ίδιο εγγεγραμμένο γραφείο όπως και η καθ' ης η αίτηση και ότι ο κ. Ανδρέας Σωφρονίου, προς τον οποίο επίσης επιδόθηκε η απαίτηση υπό την ιδιότητα του διευθυντή της καθ' ης η αίτηση είναι επίσης διευθυντής αυτού του ξέχωρου νομικού προσώπου. Στην πραγματικότητα η μαρτυρία είναι ακριβώς το αντίθετο που κατέδειξε. Ότι, δηλαδή, το μόνο νομικό πρόσωπο είναι η καθ' ης η αίτηση εταιρεία. Ότι ο χώρος όπου αφέθηκε η απαίτηση είναι το εγγεγραμμένο της γραφείο και ότι ο Ανδρέας Σωφρονίου ως διευθυντής της καθ' ης η αίτηση, έλαβε πλήρη γνώση με την παράλληλη επίδοση της απαίτησης και σ' αυτόν. Προς επίρρωση τούτου είναι και το γεγονός ότι η επιδοθείσα απαίτηση πληρωμής, στο σώμα της, αναφέρεται ακριβώς στην οφειλή της καθ' ης η αίτηση. Συνάμα, συνοδευόταν από τη βεβαίωση/αναγνώριση της οφειλής από την καθ' ης η αίτηση και την κοστολόγηση της ανεκτέλεστης/εναπομείνασας εργασίας στο διαμέρισμα. Στα δύο αυτά έγγραφα, αναγράφεται με τον ορθό τρόπο η επωνυμία της καθ' ης η αίτηση. Συνεπώς είναι η κατάληξη μου ότι η παράλειψη αναγραφής του αρχικού γράμματος "Α" στην επωνυμία της καθ' ης η αίτηση αποτελεί απλώς επουσιώδες γραμματικό λάθος που καμία απολύτως σύγχυση δεν προκαλεί ως προς την ταυτότητα της καθ'ης η αίτηση και που ουδόλως ακυρώνει ή αδρανοποιεί την κατ' τα άλλα νομότυπη απαίτηση πληρωμής (τεκμήριο 16). Πρόκειται για λάθος που αφορά το όνομα (name) και όχι την ταυτότητα (identity) της καθ' ης η αίτηση. Μετά και την πιο πάνω κατάληξη απομένει να εξεταστεί, υπό μορφή ανακεφαλαίωσης περισσότερο, αν πληρούνται οι προϋποθέσεις των άρθρων 211(ε) και 212(α) του Κεφ.
- Εταιρεία δύναται να εκκαθαριστεί για οποιονδήποτε από τους έξι λόγους που εξειδικεύονται στο άρθρο 211(α) - (ε) του Κεφ.
- Στη δοσμένη περίπτωση η αιτήτρια επικαλείται την ανικανότητα της καθ' ης η αίτηση να αποπληρώσει τα χρέη της. Την περίπτωση δηλαδή που προβλέπεται στο άρθρο 211(ε). Σύμφωνα με το άρθρο 212, εταιρεία λογίζεται ότι είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της υπό την έννοια του άρθρου 211(ε): «(α) αν πιστωτής με εκχώρηση ή διαφορετικά, που του χρωστεί η εταιρεία ποσό που υπερβαίνει τις πεντακόσιες λίρες, επέδωσε στην εταιρεία παραδίδοντας στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας, απαίτηση υπογραμμένη από αυτόν η οποία απαιτεί από την εταιρεία να καταβάλει το ποσό που οφείλεται με τον τρόπο αυτό, και η εταιρεία για τις επόμενες τρεις εβδομάδες αμέλησε να καταβάλει το ποσό ή να εξασφαλίσει ή να το διευθετήσει προς εύλογη ικανοποίηση του πιστωτή· ή (β) αν εκτέλεση ή άλλη διαδικασία που λήφθηκε με δικαστική απόφαση, εντολή ή διάταγμα οποιουδήποτε Δικαστηρίου προς όφελος πιστωτή της εταιρείας, επιστρέφεται ολικά ή μερικά ανικανοποίητη· ή (γ) αν αποδειχθεί, προς ικανοποίηση του Δικαστηρίου ότι η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της και, για απόφαση κατά πόσο εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της, το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη τις ενδεχόμενες και μελλοντικές υποχρεώσεις της εταιρείας.» Σε κάθε αίτηση όπου γίνεται επίκληση της ανικανότητας πληρωμής χρέους βάσει του άρθρου 211(ε), θα πρέπει να εξειδικεύεται και όπου χρειάζεται να προσκομίζεται προς τούτο μαρτυρία για το ποια από τις τρεις περιπτώσεις του άρθρου 212 τυγχάνει εφαρμογής (βλ. Pan-Aman Hotels Ltd v. Εφόρου Φόρου Προστιθέμενης Αξίας
(2002)1 Α.Α.Δ. 1796). Στην υπόθεση αυτή τονίστηκε επίσης, ότι, οι τρεις προϋποθέσεις του άρθρου 212 δεν είναι αυτοτελείς και δεν παρέχουν ξεχωριστό λόγο εκκαθάρισης, ως πεπλανημένα έκρινε το εκεί πρωτόδικο Δικαστήριο. Απλώς η κάθε μια από τις τρεις προϋποθέσεις του άρθρου 212, αναφέρεται σε ξεχωριστή περίπτωση ανικανότητας της εταιρείας για καταβολή των χρεών της, πάντα υπό την έννοια του άρθρου 211(ε). Πρόσφατα στην υπόθεση ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ & ΥΙΟΣ (ΓΕΩΡΓΙΚΑ ΜΗΧΑΝΗΜΑΤΑ) ΛΙΜΙΤΕΔ V. HELLENIC BANK PUBLIC COMPANY LIMITED ECLI:CY:AD:2014:A877, Πολ. Έφεση 368/09, ημερ. 20.11.2014, αναφέρθηκαν τα εξής: «Η ανικανότητα πληρωμής χρεών που αναφέρεται στο άρθρο 211(ε) του Κεφ. 113, είναι η γενική ρύθμιση του θέματος. Το τι συνιστά ανικανότητα πληρωμής χρεών εξειδικεύεται στο άρθρο 212 και οποιαδήποτε των τριών διατάξεων του εν λόγω άρθρου τεκμαίρεται να σημαίνει ότι η εταιρεία αδυνατεί να αποπληρώσει τα χρέη της. Η απόδειξη της προϋπόθεσης της παραγράφου (α) του άρθρου 212 είναι αρκετή να επιφέρει την εκκαθάριση της εταιρείας θεωρούμενης ανίκανης να πληρώσει τα χρέη της, χωρίς να αποκλείεται η προσκόμιση και άλλης μαρτυρίας που να αποδεικνύει την ανικανότητα αυτή. Με την ικανοποίηση του άρθρου 212(α), η εταιρεία φέρει το βάρος να αποδείξει ότι δεν «αμέλησε» να πληρώσει την απαίτηση του πιστωτή διότι έχει κατά τα άλλα μια ουσιώδη και εύλογη υπεράσπιση, όπως ότι εξόφλησε την γενικότερη οφειλή». Στην προκειμένη περίπτωση, μετά και τις πιο πάνω διαπιστώσεις του Δικαστηρίου, ξεκάθαρα αποδεικνύεται ότι η καθ' ης η αίτηση είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της συμφώνως του άρθρου 211(ε), αφού πληρείται η προϋπόθεση του άρθρου 212(α). Συνακόλουθα και λαμβάνοντας υπόψη ότι υπό τις περιστάσεις, δημιουργείται νομοθετικό τεκμήριο ύπαρξης αδυναμίας πληρωμής χρεών (βλ. G.I.P. Constructions Ltd v. Διευθυντή Κοινωνικών Ασφαλίσεων
(1991)1 Α.Α.Δ. 4), το Δικαστήριο οφείλει να διατάξει την εκκαθάριση της καθ' ης η αίτηση εταιρείας (βλ. M. Moulettaris Machinery Co. Ltd v. Ζήνωνος
(2001)1 Α.Α.Δ., 1649 και In re AMALGAMATED PROPERTIES OF RHODESIA
(1913)LIMITED [1917] 2 Ch.115). Παρενθετικά επισημαίνω, ότι, η αιτήτρια, δευτερευόντως, επιχείρησε να αποδείξει ανικανότητα της καθ' ης η αίτηση να πληρώσει τα χρέη της (άρθρο 211 (ε)) και στη βάση της γενικότερης περίπτωσης του άρθρου 212(γ). Τούτο, υπό τις περιστάσεις ήταν αχρείαστο αφού η περίπτωση εμπίπτει ξεκάθαρα στα πλαίσια του άρθρου 212(α). Γενικά ομιλούντες πάντως, η απόδειξη ανικανότητας πληρωμής χρεών στη βάση του άρθρου 212(γ) είναι ένα δύσκολο εγχείρημα αφού χρειάζεται η προσκόμιση στοχευμένης μαρτυρίας σε σχέση με τη συνολική κατάσταση της καθ' ης η αίτηση εταιρείας, λαμβανομένων υπόψη όλων των ενδεχόμενων και μελλοντικών υποχρεώσεων της, στα πλαίσια στάθμισης της συνολικής της φερεγγυότητας (βλ. C. Phasarias (Automative Centre) Ltd v. Εταιρεία Σκυροποιϊας «ΛΕΩΝΙΚ» Λτδ
(2009)1(Β) Α.Α.Δ. 1457). Τέτοιας ευρύτητας, στοχευμένα και πλήρη στοιχεία δεν έχουν προσκομιστεί εδώ. Ως κατάληξη όλων όσων έχω αναφέρει πιο πάνω, εκδίδεται διάταγμα εκκαθάρισης της καθ' ης η αίτηση εταιρείας. Ο επίσημος παραλήπτης διορίζεται προσωρινός εκκαθαριστής της περιουσίας της. Τα έξοδα της Αίτησης ως θα υπολογισθούν από τον πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ της αιτήτριας και εναντίον της καθ' ης η αίτηση. Είναι δε πληρωτέα από την περιουσία της καθ' ης η αίτηση. (Υπ.) ......... Στ. Ν. Σταύρου, Α.Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο