Brookmill Ltd ν. Reetmist Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής: 7753/2011, 10/7/2015

Brookmill Ltd ν. Reetmist Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής: 7753/2011, 10/7/2015 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2015:A286 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: T. Καρακάννα, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 7753/2011 Μεταξύ: Brookmill Ltd Eναγόντων και

1. Reetmist Ltd κ.ά. Εναγομένων ----------------------- Αίτηση ημερομηνίας 28.3.2012 του εναγομένου 18 10 Ιουλίου,
2. Για τον Αιτητή-εναγόμενο 18: κ. Ζ. Λεμής Για τους Καθ΄ ων η Αίτηση-ενάγοντες: κκ. Α. Χαβιαράς μαζί με κ. Λ. Χαβιαρά ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την υπό κρίση Αίτηση ο εναγόμενος 13 ζητά τα πιο κάτω:
3. Τον παραμερισμό και ή ακύρωση του Κλητηρίου Εντάλματος.
4. Τον παραμερισμό του μονομερούς διατάγματος ημερομηνίας 8.12.2011 για σφράγιση και επίδοση του Κλητηρίου Εντάλματος εκτός δικαιοδοσίας.
5. Την ακύρωση της επίδοσης του Κλητηρίου Εντάλματος, της αίτησης ημερομηνίας 23.11.2011 και των μονομερών διαταγμάτων ημερομηνίας 24.11.
7. Την αναστολή της διαδικασίας. Η Αίτηση βασίζεται στο Νόμο 40/1982 που κυρώνει τη Σύμβαση της Χάγης του 1965, στο Νόμο 172/86 που κυρώνει τη συνθήκη μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών για Παροχή Νομικής συνδρομής σε θέματα αστικού και Ποινικού Δικαίου, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ. 6, άρθρο 9 και επί των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας, Δ.2, Δ.6, Δ.16 θ.9, Δ.19 θ.26, Δ.27 θ.3, Δ.48 θθ.1-4 και 9 και Δ.64, στους Κανονισμούς (ΕΚ) 40/2001 και 44/200 του Συμβουλίου Ευρωπαϊκής Ένωσης, στη νομολογία των Κυπριακών και Αγγλικών Δικαστηρίων και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Με βάση τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιόν μου και τα στοιχεία του φακέλου, προκύπτει ότι την 23.11.2011 καταχωρήθηκε Κλητήριο Ένταλμα στην υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αγωγή, ως επίσης και μονομερής αίτηση για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων. Την επομένη ημέρα, 24.11.2011, εκδόθηκε μονομερώς διάταγμα. Την 8.12.2011, στα πλαίσια μονομερούς αιτήσεως ημερομηνίας 30.11.2011, δόθηκε άδεια για καταχώριση και σφράγιση του Κλητηρίου Εντάλματος, για επίδοση του πιο πάνω δικογράφου εκτός δικαιοδοσίας στους εναγομένους 4-18, ως επίσης και της αίτησης ημερομηνίας 23.11.2011 και του διατάγματος που εκδόθηκε την 24.11.
8. Εκδόθηκε επίσης διάταγμα για επίδοση των πιο πάνω εγγράφων με ταχυμεταφορέα. Η Αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του ιδίου του εναγομένου, Mikhail Ananyev. Ο ομνύοντας αναφέρει ότι ουδέποτε επιδόθηκε σε αυτόν το Κλητήριο Ένταλμα ή και Ειδοποίηση αυτού ή οποιοδήποτε άλλο δικαστικό έγγραφο. Ενημερώθηκε για την ύπαρξη της αγωγής, εκ των υστέρων, από άλλο συνεναγόμενό του. Μετά την πιο πάνω ενημέρωση ζήτησε από τους δικηγόρους των εναγόντων, Καθ΄ ων η Αίτηση στην υπό κρίση Αίτηση, μέσω του δικηγόρου του, κ. Λεμή, να του αποστείλουν οποιαδήποτε έγγραφα τον αφορούσαν για να τύχει ενημέρωσης. Την 22.2.2012 ο κ. Λεμής έλαβε, μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, την αίτηση ημερομηνίας 30.11.2011 με συνημμένη την Ειδοποίηση του Κλητηρίου Εντάλματος και το διάταγμα ημερομηνίας 8.12.
9. Έλαβε επίσης την ένορκη δήλωση της Χρίστιας Μαλαχτού, ημερομηνίας 2.2.2012, που αφορούσε την επίδοση των εγγράφων στον ίδιο. Ο ομνύοντας επισημαίνει, στην Ένορκη Δήλωσή του, ότι τα έγγραφα στάληκαν στην «apt. 14, house 8/1 Fillipovsky side street, Moscow, Russia». Πρόκειται, σύμφωνα πάντα με τον ίδιο, για λανθασμένη διεύθυνση. Ο ίδιος διέμενε και εργαζόταν στη Ρωσία, όχι όμως στην πιο πάνω διεύθυνση. Κατά τον επίδικο χρόνο διέμενε στο Krasnoarmeyskaya Ulitsa, Moscow region. Προς επίρρωση του ισχυρισμού του ότι ο ίδιος ουδέποτε παρέλαβε τα επίδικα έγγραφα, αναφέρει επίσης ότι τα έγγραφα που στάληκαν στη λανθασμένη διεύθυνση παρελήφθηκαν από κάποιο τρίτο πρόσωπο με το όνομα "IKONNIKOV". Πέραν των πιο πάνω, επισημαίνει ότι τα επίδικα έγγραφα, τα οποία υπενθυμίζω ότι, σύμφωνα με τη θέση του, του στάληκαν εκ των υστέρων μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, δεν ήταν μεταφρασμένα, ούτε συνοδεύονταν από τα νενομισμένα έγγραφα. Το μοναδικό έγγραφο που το συνόδευε ήταν μια επιστολή στην Αγγλική που περιέγραφε «. συνοπτικά και με παραπλανητικό τρόπο μέρος της διαδικασίας». Ο εναγόμενος-Αιτητής εισηγείται περαιτέρω ότι ούτε στο Κλητήριο Ένταλμα, ούτε στη μονομερή αίτηση αποκαλύπτεται βάση αγωγής εναντίον του. Τα ό,σα αναφέρονται αποτελούν «γενικούς και αόριστους ισχυρισμούς και δεν υποστηρίζονται από καμία πειστική μαρτυρία». Οι ενάγοντες-Καθ΄ ων η Αίτηση καταχώρησαν ένσταση στην Αίτηση, η οποία συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση της Θάλειας Κωνσταντίνου. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση απορρίπτουν όλες τις θέσεις που προβάλλονται στην Ένορκη Δήλωση και ισχυρίζονται, μεταξύ άλλων, ότι οι ισχυρισμοί του περί μη παραλαβής των δικογράφων είναι «αντικειμενικά ψευδείς» καθότι ο Αιτητής εκπροσωπείτο στη δικαστική διαδικασία, από τη 16.2.2012 και εντεύθεν, από δικηγόρο. Εγείρουν προδικαστικά τον ισχυρισμό ότι η Ένορκη Δήλωση έγινε από δικηγόρο και ότι η Αίτηση περιέχει πολλαπλά αιτήματα τα οποία απαιτούν «διαφορετικό βάρος απόδειξης» και κρίνονται με διαφορετικά κριτήρια. Επομένως, δεν μπορούν «να συνεκδικαστούν ευχερώς» και ή συνιστούν κατάχρηση της διαδικασίας. Ισχυρίζονται περαιτέρω ότι η επίδοση όλων των εγγράφων έγινε νομότυπα και «εντός των όρων των σχετικών διαταγμάτων του δικαστηρίου ημερομηνίας 8.12.2011». Αν ήθελε φανεί ότι υπήρξαν παρατυπίες στην επίδοση εγγράφων στον Αιτητή, αυτές αποτελούν απλές παρατυπίες οι οποίες ουδόλως επηρέασαν τα καλώς νοούμενα συμφέροντά του να λάβει γνώση των διαδικασιών που εκκρεμούσαν εναντίον του και να εκπροσωπηθεί στις εν λόγω διαδικασίες από δικηγόρο. Ακόμη όμως και σε περίπτωση που αποδεικνυόταν ότι η γενομένη επίδοση ήταν «κακή», αυτό δεν απολήγει σε ακύρωση του Κλητηρίου Εντάλματος και του διατάγματος, αλλά μόνο σε ακύρωση της επίδοσης η οποία «μπορεί νομότυπα να επαναληφθεί». Στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας αντεξετάστηκαν, μετά από σχετική άδεια του Δικαστηρίου, η Θάλεια Κωνσταντίνου, η οποία υπογράφει την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση και η Χρίστια Μαλαχτού η οποία υπογράφει την ένορκη δήλωση αναφορικά με την επίδοση των εγγράφων στον Αιτητή. Από την προφορική μαρτυρία της Θάλειας Κωνσταντίνου προκύπτει, μεταξύ άλλων, ότι η ίδια δεν είχε προσωπική γνώση ποια ήταν η διεύθυνση του εναγομένου
10. Παραδέχθηκε ότι δεν γνώριζε κατά πόσο η διεύθυνση η οποία αναγράφεται στο Κλητήριο Ένταλμα ήταν η διεύθυνση εργασίας ή διαμονής του πιο πάνω προσώπου. Τη συγκεκριμένη διεύθυνση την πήρε, ως ανάφερε χαρακτηριστικά, από το «φάιλ της εταιρείας», δεν ήταν σε θέση όμως να διαφωτίσει το Δικαστήριο ποιος την καταχώρησε στο εν λόγω φάιλ. Ούτε η Χρίστια Μαλαχτού ήταν σε θέση να διαφωτίσει το Δικαστήριο, σε σχέση με τη διεύθυνση του εναγομένου
11. Δεν μπορούσε να θυμηθεί από πού είχε λάβει τη συγκεκριμένη διεύθυνση. Αδυνατούσε επίσης να πληροφορήσει το Δικαστήριο κατά πόσο το πρόσωπο που παρέλαβε τα έγγραφα, που σύμφωνα με την απόδειξη που η ίδια παρουσίασε έφερε το όνομα Ikonnikov, είχε οποιαδήποτε σχέση με τον Αιτητή. Κατ΄ ακρίβεια, δεν ήταν σε θέση να αναφέρει ο,τιδήποτε σε σχέση με την ταυτότητα του πιο πάνω προσώπου. Με βάση τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιόν μου, καταλήγω ότι τα επίδικα έγγραφα είχαν σταλεί στη διεύθυνση «apt. 14, house 8/1 Fillipovsky side street, Moscow, Russia» και παραλήφθηκαν από κάποιο πρόσωπο με το όνομα Ikonnikov. Τόσο η διεύθυνση, όσο και το πρόσωπο που παρέλαβε τα έγγραφα, δεν έχουν συνδεθεί με οποιαδήποτε μαρτυρία με τον Αιτητή-εναγόμενο
12. Αρχίζοντας από τα προδικαστικά θέματα, και συγκεκριμένα από την εισήγηση των Καθ΄ ων η Αίτηση ότι η Αίτηση περιέχει «πολλαπλά αιτήματα» τα οποία δεν μπορούν «να συνεκδικαστούν ευχερώς», διαπιστώνω ότι η θέση αυτή δεν ευσταθεί. Στην ουσία, αντικείμενο της υπό κρίση Αίτησης είναι μόνο η αίτηση ημερομηνίας 30.11.2011 και το διάταγμα που εκδόθηκε την 8.12.
13. Είναι επίσης η θέση του Αιτητή ότι δεν αποκαλύπτεται αγώγιμο δικαίωμα εναντίον του. Η πιο πάνω θέση δεν με βρίσκει σύμφωνη. Τόσο στο Κλητήριο Ένταλμα, που είναι Γενικώς Οπισθογραφημένο, όσο και στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση ημερομηνίας 30.11.2011 για άδεια σφράγισης και επίδοσης του Κλητηρίου Εντάλματος, αναγράφεται ότι το 99.99% του εκδομένου κεφαλαίου της εναγομένης 14 και το 92.75% του εκδομένου κεφαλαίου της εναγομένης 15 που κατείχε η ενάγουσα, εγγράφηκαν στο όνομα της εναγομένης 1 «. ένεκα συμπαιγνίας και δόλιων και παράνομων ενεργειών των εναγομένων περιλαμβανομένης πλαστογραφίας». Τα πιο πάνω αποκαλύπτουν κατά την άποψή μου αγώγιμο δικαίωμα εναντίον του Εναγομένου 18-Αιτητή. Αναφορικά με την αναγκαιότητα επίδοσης της μονομερούς αίτησης ημερομηνίας 30.11.2011 και του διατάγματος 8.12.2011, ως επίσης και την ανάγκη μετάφρασης των εγγράφων που επιδόθηκαν στο εξωτερικό, θα ήθελα να επισημάνω ότι παρόμοια θέματα είχαν απασχολήσει το Δικαστήριο στα πλαίσια της υπόθεσης Earsfield Steel Ltd v. Joint Stock Company Elecgrometallurgical Steel Works Dnerprospetsstal for A.N. Kyjmin[1]. Οι εφεσείοντες-ενάγοντες είχαν εξασφαλίσει άδεια για σφράγιση του Κλητηρίου Εντάλματος εκτός δικαιοδοσίας. Καταχώρισαν το Κλητήριο Ένταλμα και ταυτόχρονα μονομερή αίτηση με την οποία ζητούσαν την επίδοση εκτός δικαιοδοσίας της Ειδοποίησης του Κλητηρίου Εντάλματος, του διατάγματος και της αίτησης. Το αίτημά τους έγινε δεκτό. Στη συνέχεια το Δικαστήριο ακύρωσε την επίδοση της Ειδοποίησης του Κλητηρίου Εντάλματος που έγινε στους εφεσιβλήτους-εναγομένους, καθότι δεν μεταφράστηκαν όλα τα αναγκαία έγγραφα, είτε στη γλώσσα της χώρας που θα γινόταν η επίδοση, σύμφωνα με τη Δ.6, θ.7 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, είτε στην Αγγλική με πιστοποιημένα αντίγραφα της μετάφρασης, σύμφωνα με το Άρθρο 3 του Κυρωτικού Νόμου 8(ΙΙΙ)/
14. Η απόφαση για ακύρωση της επίδοσης εφεσιβλήθηκε. Τα ερωτήματα που κλήθηκε το Εφετείο να αποφασίσει ήταν ποια έγγραφα οι ενάγοντες είχαν υποχρέωση να επιδώσουν και κατά πόσο τα έγγραφα αυτά θα έπρεπε να συνοδεύονταν από ένορκη δήλωση επαλήθευσης των μεταφράσεων. Σε σχέση με το πρώτο ερώτημα το Εφετείο αποφάσισε ότι, δυνάμει της Δ.48, θθ. 12 και 13 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, οι ενάγοντες είχαν υποχρέωση να επιδώσουν τόσο την Ειδοποίηση του Κλητηρίου Εντάλματος, όσο και την αίτηση και το διάταγμα για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας. Αναφορικά με το θέμα της μετάφρασης των εγγράφων, το Εφετείο επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση σε σχέση με το θέμα αυτό και επανέλαβε ότι τα έγγραφα θα έπρεπε να είχαν μεταφραστεί. Το Εφετείο εξέτασε και το ενδεχόμενο θεραπείας της πιο πάνω παρατυπίας, κατέληξε όμως ότι η παράβαση της διακρατικής Συμφωνίας, που προέβλεπε για τη μετάφραση των πιο πάνω εγγράφων, δεν θα μπορούσε να θεραπευτεί με το μηχανισμό της Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, καθότι εκείνη η διαδικασία αφορούσε μόνο τις περιπτώσεις που δεν υπήρχε συμμόρφωση με τους Θεσμούς και όχι σε άλλες παρατυπίες άσχετες με τους Θεσμούς. Η υποχρέωση των εναγόντων-Καθ΄ ων η Αίτηση να επιδώσουν την αίτηση και το διάταγμα για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας, προκύπτει, ως αναφέρεται και πιο πάνω, από τη Δ.48, θθ. 12 και 13 των Θεσμών. Η Δ.48, θ.12 προβλέπει ότι σε περίπτωση διατάγματος που εξασφαλίζεται μετά από μονομερή αίτηση, το διάταγμα θα είναι δεσμευτικό για το διάδικο από την ημερομηνία επίδοσης σε αυτόν επισήμου αντιγράφου της μονομερούς αίτησης. Και ο θ.13 της ιδίας Διάταξης προβλέπει ότι όποτε επιδίδεται διάταγμα που εκδόθηκε μετά από μονομερή αίτηση, θα πρέπει να επιδίδεται ταυτόχρονα και η μονομερής αίτηση μαζί με την ένορκο δήλωση που τυχόν τη συνόδευε. Η υποχρέωση επίδοσης της αίτησης τονίζεται και στην πιο πρόσφατη απόφαση του Εφετείου Consortia Europe Ltd v. Fregata Holdings Ltd[2]. Απόκλιση από τις πρόνοιες της Δ.48, θ.13, θεωρήθηκε από το Εφετείο ως μη θεραπεύσιμη παρατυπία. Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα αυτούσιο: «.. Όσον αφορά την παράβαση της Δ.48 θ.13 η οποία επιβάλλει την επίδοση ταυτόχρονα με το διάταγμα που εκδίδεται μετά από μονομερή αίτηση, και της ιδίας της μονομερούς αιτήσεως μαζί με τη συνοδευτική ένορκη δήλωση της, το μόνο που οφείλεται να τονισθεί είναι ότι το λεκτικό της είναι σαφές και επιτακτικό και δεν χωρεί απόκλιση από αυτό ώστε η απόκλιση αυτή να θεωρείται θεραπεύσιμη από τη Δ.64 ως παρατυπία.» Σε σχέση με τη μετάφραση των εγγράφων, το θέμα διέπεται από τη Δ.6, θ.7 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. O θεσμός προβλέπει ότι τα έγγραφα θα πρέπει να είναι μεταφρασμένα στην επίσημη γλώσσα της χώρας στην οποία πρόκειται να γίνει η επίδοση, επαληθευμένα ενόρκως από ή εκ μέρους του προσώπου το οποίο προβαίνει στην παράκληση. Στη συγκεκριμένη περίπτωση τα έγγραφα, ως αναφέρω και ανωτέρω, δεν συνοδεύονταν από ένορκη δήλωση επαλήθευσης της μετάφρασης. Το επόμενο θέμα που θα με απασχολήσει είναι το διάταγμα επίδοσης των δικαστικών εγγράφων μέσω ταχυμεταφορέα. Κατά πόσο ορθά ή λανθασμένα έχει εκδοθεί το εν λόγω διάταγμα θα κριθεί με βάση τα στοιχεία της αίτησης στα πλαίσια της οποίας εκδόθηκε το εν λόγω διάταγμα. Υπενθυμίζω ότι το διάταγμα εκδόθηκε την 8.12.2011 στα πλαίσια της αίτησης ημερομηνίας 30.11.
15. Το Δικαστήριο είχε δώσει άδεια για σφράγιση του Κλητηρίου Εντάλματος και για επίδοση στους Καθ' ων η Αίτηση 4-18 της Ειδοποίησης του Κλητηρίου Εντάλματος διά αποστολής αυτής με εταιρεία διεθνών μεταφορών και παραδόσεων. Επισημαίνω ότι η αίτηση ημερομηνίας 30.11.2011, στα πλαίσια της οποίας εκδόθηκε το επίδικο διάταγμα, δεν στηρίχθηκε σε οποιαδήποτε Διεθνή Σύμβαση, αλλά στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.2, θ.2, Δ.5, θ.9, 5Α, Δ.6, Δ.48, θθ. 1, 2, 8